YΚαὶllegaronἦλθονal otro ladoεἰς τὸ πέρανdel mar,τῆς θαλάσσηςa la regiónεἰς τὴν χώρανde los gerasenos.τῶν Γερασηνῶν
Yκαὶcuando salióἐξελθόντοςélαὐτοῦde la barca,ἐκ τοῦ πλοίουenseguidaεὐθὺςleαὐτῷsalió al encuentro,ὑπήντησενde entre los sepulcros,ἐκ τῶν μνημείωνun hombreἄνθρωποςcon un espírituἐν πνεύματιimpuro,ἀκαθάρτῳ
queὃςteníaεἶχενsu moradaτὴν κατοίκησινen los sepulcros;ἐν τοῖς μνήμασινyκαὶnadieοὐδεὶςpodíaἐδύνατοyaοὐκέτιatarlo,δῆσαι αὐτὸνni siquieraοὐδὲcon una cadena,ἁλύσει
porqueδιὰ τὸmuchas vecesπολλάκιςhabía sido atadoαὐτὸν δεδέσθαιcon grilletesπέδαιςyκαὶcadenas,ἁλύσεσιyκαὶélὑπ’ αὐτοῦhabía rotoδιεσπάσθαιlas cadenasτὰς ἁλύσειςyκαὶdestrozadoσυντετρῖφθαιlos grilletes,τὰς πέδαςyκαὶnadieοὐδεὶςtenía fuerzaἴσχυενpara dominarlo.δαμάσαι αὐτὸν
Yκαὶsiempre,διὰ παντὸςde nocheνυκτὸςyκαὶde día,ἡμέραςestabaἦνen los sepulcrosἐν τοῖς μνήμασινyκαὶen los montes,ἐν τοῖς ὄρεσινgritandoκράζωνyκαὶcortándoseκατακόπτων ἑαυτὸνcon piedras.λίθοις
Yκαὶviendoἰδὼνa Jesúsτὸν Ἰησοῦνde lejos,ἀπὸ μακρόθενcorrióἔδραμενyκαὶse postró anteπροσεκύνησενél;αὐτόν
yκαὶgritandoκράξαςa gran voz,φωνῇ μεγάλῃdice:λέγει«¿QuéΤίtengoyoἐμοὶque vercontigo,καὶ σοίJesús,ἸησοῦHijoυἱὲdel Diosτοῦ θεοῦAltísimo?τοῦ ὑψίστουTeσεconjuroὁρκίζωpor Diosτὸν θεόνque noμήmeμεatormentes».βασανίσῃς
Porqueγὰρleαὐτῷdecía:ἔλεγεν«SalἜξελθεdel hombre,ἐκ τοῦ ἀνθρώπουespírituτὸ πνεῦμαimpuro».τὸ ἀκάθαρτον
Yκαὶleαὐτόνpreguntaba:ἐπηρώτα«¿CuálΤίestu nombre?».σοι ὄνομάYκαὶleαὐτῷdice:λέγει«Mi nombreμοι ὄνομάesLegión,Λεγιὼνporqueὅτιsomosἐσμενmuchos».πολλοί
Yκαὶleαὐτὸνrogabaπαρεκάλειmuchoπολλὰqueἵναnoμὴlosαὐτὰenviaraἀποστείλῃfuera deἔξωla región.τῆς χώρας
Yδὲhabíaἦνallí,ἐκεῖjunto al monte,πρὸς τῷ ὄρειuna gran manadaμεγάλη ἀγέληde cerdosχοίρωνpaciendo.βοσκομένη
Yκαὶleαὐτὸνrogaron,παρεκάλεσανdiciendo:λέγοντες«EnvíanosΠέμψον ἡμᾶςa los cerdos,εἰς τοὺς χοίρουςpara queἵναentremosεἰσέλθωμενen ellos».εἰς αὐτοὺς
Yκαὶse loαὐτοῖςpermitió.ἐπέτρεψενYκαὶsaliendoἐξελθόνταlos espíritusτὰ πνεύματαimpuros,τὰ ἀκάθαρταentraronεἰσῆλθονen los cerdos;εἰς τοὺς χοίρουςyκαὶla manada,ἡ ἀγέληunosὡςdos mil,δισχίλιοιse lanzóὥρμησενdespeñadero abajoκατὰ τοῦ κρημνοῦal mar,εἰς τὴν θάλασσανyκαὶse ahogabanἐπνίγοντοen el mar.ἐν τῇ θαλάσσῃ
YΚαὶlos queοἱlosαὐτοὺςapacentabanβόσκοντεςhuyeron,ἔφυγονyκαὶlo contaronἀπήγγειλανen la ciudadεἰς τὴν πόλινyκαὶen los campos;εἰς τοὺς ἀγρούςyκαὶvinieronἦλθονa verἰδεῖνquéτίeraἐστινlo que había sucedido.τὸ γεγονός
Yκαὶvienenἔρχονταιa Jesús,πρὸς τὸν Ἰησοῦνyκαὶvenθεωροῦσινal endemoniado,τὸν δαιμονιζόμενονel que había tenidoτὸν ἐσχηκόταla legión,τὸν λεγιῶναsentado,καθήμενονvestidoἱματισμένονyκαὶen su juicio;σωφρονοῦνταyκαὶtuvieron miedo.ἐφοβήθησαν
Yκαὶlos que lo habían vistoοἱ ἰδόντεςlesαὐτοῖςcontaronδιηγήσαντοcómoπῶςle había sucedidoἐγένετοal endemoniado,τῷ δαιμονιζομένῳyκαὶlo de los cerdos.περὶ τῶν χοίρων
Yκαὶcomenzaronἤρξαντοa rogarleπαρακαλεῖν αὐτὸνque se fueraἀπελθεῖνde su territorio.ἀπὸ τῶν αὐτῶν ὁρίων
Yκαὶmientras él subíaἐμβαίνοντος αὐτοῦa la barca,εἰς τὸ πλοῖονel que había estado endemoniadoὁ δαιμονισθεὶςleαὐτὸνrogabaπαρεκάλειpoderestarἵνα ᾖcon él.μετ’ αὐτοῦ
Peroκαὶnoοὐκse loαὐτόνpermitió,ἀφῆκενsino queἀλλὰleαὐτῷdice:λέγει«VeteὝπαγεa tu casa,εἰς τὸν οἶκόν σουa los tuyos,πρὸς τοὺς σούςyκαὶcuéntalesἀπάγγειλον αὐτοῖςcuántas cosasὅσαha hechoπεποίηκενcontigoσοιel Señor,ὁ κύριόςyκαὶcómotuvo misericordiaἠλέησένde ti».σε
Yκαὶse fue,ἀπῆλθενyκαὶcomenzóἤρξατοa proclamarκηρύσσεινen Decápolisἐν τῇ Δεκαπόλειcuántas cosasὅσαhabía hechoἐποίησενJesúsὁ Ἰησοῦςcon él;αὐτῷyκαὶtodosπάντεςse asombraban.ἐθαύμαζον
YΚαὶcuando Jesús pasóδιαπεράσαντος τοῦ Ἰησοῦotra vezπάλινen la barcaἐν τῷ πλοίῳal otro lado,εἰς τὸ πέρανse reunióσυνήχθηalrededor de élἐπ’ αὐτόνuna gran multitud;πολὺς ὄχλοςyκαὶél estabaἦνjunto al mar.παρὰ τὴν θάλασσαν
Yκαὶvieneἔρχεταιunoεἷςde los jefes de la sinagoga,τῶν ἀρχισυναγώγωνllamadoὀνόματιJairo,Ἰάϊροςyκαὶal verlo,ἰδὼν αὐτὸνcaeπίπτειa sus piesπρὸς τοὺς αὐτοῦ πόδας
yκαὶleαὐτὸνruegaπαρακαλεῖmucho,πολλὰdiciendo:λέγων«Mi hijitaΤὸ θυγάτριόν μουestá a punto de morir;ἐσχάτως ἔχειvenἵνα ἐλθὼνy ponἐπιθῇςlas manosτὰς χεῖραςsobre ella,αὐτῇpara queἵναsea sanadaσωθῇyκαὶviva».ζήσῃ
Yκαὶse fueἀπῆλθενcon él.μετ’ αὐτοῦYΚαὶloαὐτῷseguíaἠκολούθειuna gran multitud,πολύς ὄχλοςyκαὶloαὐτόνapretujaban.συνέθλιβον
Yκαὶuna mujerγυνὴque padecíaοὖσα ἐνflujoῥύσειde sangreαἵματοςdesde hacía doce años,δώδεκα ἔτη
yκαὶque había sufridoπαθοῦσαmuchoπολλὰa manos deὑπὸmuchos médicos,πολλῶν ἰατρῶνyκαὶhabía gastadoδαπανήσασαtodoπάνταlo que tenía,τὰ παρ’ αὐτῆςyκαὶde nadaμηδὲνle había servido,ὠφεληθεῖσαsino queἀλλὰ μᾶλλονhabía idoἐλθοῦσαa peor,εἰς τὸ χεῖρον
al oír hablarἀκούσασαde Jesús,περὶ τοῦ Ἰησοῦvinoἐλθοῦσαpor detrásὄπισθενentre la multitudἐν τῷ ὄχλῳy tocóἥψατοsu manto;τοῦ ἱματίου αὐτοῦ
porqueγὰρdecía:ἔλεγεν«SiἘὰνtocoἅψωμαιaunque seaκἂνsu ropa,τῶν ἱματίων αὐτοῦseré sanada».σωθήσομαι
Yκαὶenseguidaεὐθὺςse secóἐξηράνθηla fuenteἡ πηγὴde su sangre,τοῦ αἵματος αὐτῆςyκαὶsintióἔγνωen el cuerpoτῷ σώματιqueὅτιestaba curadaἴαταιde su dolencia.ἀπὸ τῆς μάστιγος
YκαὶenseguidaεὐθὺςJesús,ὁ Ἰησοῦςdándose cuentaἐπιγνοὺςen sí mismoἐν ἑαυτῷdel poderτὴν δύναμινque había salidoἐξελθοῦσανde él,ἐξ αὐτοῦse volvióἐπιστραφεὶςen medio de la multitudἐν τῷ ὄχλῳy decía:ἔλεγεν«¿QuiénΤίςmeμουtocóἥψατοla ropa?».τῶν ἱματίων
Yκαὶsus discípulosοἱ μαθηταὶ αὐτοῦleαὐτῷdecían:ἔλεγον«VesΒλέπειςla multitudτὸν ὄχλονapretujándote,συνθλίβοντά σεyκαὶdices:λέγεις“¿QuiénΤίςmeμουtocó?”».ἥψατο
Yκαὶmiraba alrededorπεριεβλέπετοpara verἰδεῖνa la queτὴνhabía hechoποιήσασανesto.τοῦτο
Entoncesδὲla mujer,ἡ γυνὴcon miedoφοβηθεῖσαyκαὶtemblando,τρέμουσαsabiendoεἰδυῖαlo queὃleαὐτῇhabía sucedido,γέγονενvinoἦλθενyκαὶcayó delante deπροσέπεσενél,αὐτῷyκαὶleαὐτῷdijoεἶπενtoda la verdad.πᾶσαν τὴν ἀλήθειαν
Y élδὲ ὁleαὐτῇdijo:εἶπεν«Hija,Θυγάτηρtu feἡ πίστις σουteσεha sanado;σέσωκένveteὕπαγεen paz,εἰς εἰρήνηνyκαὶquedaἴσθιsanaὑγιὴςde tu dolencia».ἀπὸ τῆς μάστιγός σου
Mientras élαὐτοῦtodavíaἜτιhablaba,λαλοῦντοςvienenἔρχονταιdeἀπὸcasadel jefe de la sinagoga,τοῦ ἀρχισυναγώγουdiciendo:λέγοντες«Tu hijaἩ θυγάτηρ σουha muerto;ἀπέθανεν¿para quéτίmolestasσκύλλειςmásἔτιal Maestro?».τὸν διδάσκαλον
PeroδὲJesús,ὁ Ἰησοῦςsin hacer casoπαρακούσαςde lo queτὸν λόγονse decía,λαλούμενονdiceλέγειal jefe de la sinagoga:τῷ ἀρχισυναγώγῳ«NoΜὴtemas;φοβοῦsoloμόνονcree».πίστευε
Yκαὶnoοὐκdejóἀφῆκενque nadieοὐδέναlo acompañara,μετ’ αὐτοῦ συνακολουθῆσαιsinoεἰ μὴPedro,τὸν ΠέτρονJacoboκαὶ ἸάκωβονyκαὶJuan,Ἰωάννηνel hermanoτὸν ἀδελφὸνde Jacobo.Ἰακώβου
Yκαὶlleganἔρχονταιa la casaεἰς τὸν οἶκονdel jefe de la sinagoga,τοῦ ἀρχισυναγώγουyκαὶveθεωρεῖel alboroto,θόρυβονyκαὶa los que llorabanκλαίονταςyκαὶse lamentabanἀλαλάζονταςmucho.πολλά
Yκαὶentrando,εἰσελθὼνlesαὐτοῖςdice:λέγει«¿Por quéΤίalborotanθορυβεῖσθεyκαὶlloran?κλαίετεLa niñaτὸ παιδίονnoοὐκha muerto,ἀπέθανενsino queἀλλὰduerme».καθεύδει
Yκαὶse burlabanκατεγέλωνde él.αὐτοῦPero él,δὲ αὐτὸςechando fueraἐκβαλὼνa todos,πάνταςtoma consigoπαραλαμβάνειal padreτὸν πατέραde la niñaτοῦ παιδίουyκαὶa la madre,τὴν μητέραyκαὶa los que estabanτοὺςcon él,μετ’ αὐτοῦyκαὶentraεἰσπορεύεταιdondeὅπουestabaἦνla niña.τὸ παιδίον
Yκαὶtomandoκρατήσαςla manoτῆς χειρὸςde la niña,τοῦ παιδίουleαὐτῇdice:λέγει«TalitáΤαλιθαkum»,κουμqueὅtraducidoμεθερμηνευόμενονquiere decir:ἐστιν«Niña,Τὸ κοράσιονa tiσοὶte digo,λέγωlevántate».ἔγειρε
Yκαὶenseguidaεὐθὺςla niñaτὸ κοράσιονse levantóἀνέστηyκαὶandaba,περιεπάτειporqueγὰρteníaἦνdoce años.δώδεκα ἐτῶνYκαὶenseguidaεὐθὺςquedaron asombradosἐξέστησανcon gran asombro.μεγάλῃ ἐκστάσει
Yκαὶlesαὐτοῖςmandóδιεστείλατοcon insistenciaπολλὰqueἵναnadieμηδεὶςlo supiera,γνοῖ τοῦτοyκαὶdijoεἶπενque le dieranδοθῆναι αὐτῇde comer.φαγεῖν