YΚαὶsucedióἐγένετοdespuésἐν τῷ καθεξῆςque élκαὶ αὐτὸςrecorríaδιώδευενciudad por ciudadκατὰ πόλινyκαὶaldea por aldea,κώμηνproclamandoκηρύσσωνyκαὶanunciando la buena noticiaεὐαγγελιζόμενοςdel reinoτὴν βασιλείανde Dios;τοῦ θεοῦyκαὶlos doceοἱ δώδεκαcon él,σὺν αὐτῷ
yκαὶalgunas mujeresτινες γυναῖκέςqueαἳhabían sido sanadasἦσαν τεθεραπευμέναιde espíritus malosἀπὸ πνευμάτων πονηρῶνyκαὶde enfermedades:ἀσθενειῶνMaría,Μαρίαla llamadaἡ καλουμένηMagdalena,Μαγδαληνήde la queἀφ’ ἧςhabían salidoἐξεληλύθειsiete demonios,ἑπτὰ δαιμόνια
yκαὶJuana,Ἰωάνναmujerγυνὴde Cuza,Χουζᾶadministradorἐπιτρόπουde Herodes,ἩρῴδουyκαὶSusana,Σουσάνναyκαὶmuchas otras,πολλαί ἕτεραιqueαἵτινεςlesαὐτοῖςservíanδιηκόνουνcon sus bienes.ἐκ τῶν ὑπαρχόντων αὐταῖς
YδὲreuniéndoseΣυνιόντοςuna gran multitud,πολλοῦ ὄχλουyκαὶlos queτῶνde cada ciudadκατὰ πόλινacudíanἐπιπορευομένωνa él,πρὸς αὐτὸνdijoεἶπενpor medio de una parábola:διὰ παραβολῆς
«El sembradorὁ σπείρωνsalióἘξῆλθενa sembrarτοῦ σπεῖραιsu semilla;τὸν αὐτοῦ σπόρονyκαὶmientras sembraba,ἐν τῷ σπείρειν αὐτὸνuna parteὃ μὲνcayóἔπεσενjunto al camino,παρὰ τὴν ὁδόνyκαὶfue pisoteada,κατεπατήθηyκαὶlas avesτὰ πετεινὰdel cieloτοῦ οὐρανοῦse la comieron.κατέφαγεν αὐτό
Yκαὶotra parteἕτερονcayóκατέπεσενsobre la roca,ἐπὶ τὴν πέτρανyκαὶuna vez brotada,φυὲνse secó,ἐξηράνθηporδιὰ τὸnoμὴtenerἔχεινhumedad.ἰκμάδα
Yκαὶotra parteἕτερονcayóἔπεσενen medioἐν μέσῳde los espinos,τῶν ἀκανθῶνyκαὶlos espinos,αἱ ἄκανθαιcreciendo con ella,συμφυεῖσαιlaαὐτόahogaron.ἀπέπνιξαν
Yκαὶotra parteἕτερονcayóἔπεσενen la tierra buena,εἰς τὴν γῆν τὴν ἀγαθήνyκαὶbrotando,φυὲνdioἐποίησενfrutoκαρπὸνa ciento por uno».ἑκατονταπλασίοναDiciendoλέγωνestas cosas,ταῦταexclamaba:ἐφώνει«El que tieneὉ ἔχωνoídosὦταpara oír,ἀκούεινque oiga».ἀκουέτω
Yδὲsus discípulosοἱ αὐτοῦ μαθηταὶleαὐτὸνpreguntabanἘπηρώτωνquéτίςsignificabaεἴηesta parábola.αὕτη ἡ παραβολή
Yδὲélὁdijo:εἶπεν«A ustedes se lesὙμῖνha dadoδέδοταιconocerγνῶναιlos misteriosτὰ μυστήριαdel reinoτῆς βασιλείαςde Dios;τοῦ θεοῦperoδὲa los demás,τοῖς λοιποῖςen parábolas,ἐν παραβολαῖςpara queἵναmirandoβλέποντεςnoμὴvean,βλέπωσινyκαὶoyendoἀκούοντεςnoμὴentiendan.συνιῶσιν
YδὲestaαὕτηesἜστινla parábola:ἡ παραβολήLa semillaὉ σπόροςesἐστὶνla palabraὁ λόγοςde Dios.τοῦ θεοῦ
Yδὲlosοἱde junto al caminoπαρὰ τὴν ὁδόνsonεἰσινlos que oyeron;οἱ ἀκούσαντεςluegoεἶταvieneἔρχεταιel diabloὁ διάβολοςyκαὶquitaαἴρειla palabraτὸν λόγονde su corazón,ἀπὸ τῆς αὐτῶν καρδίαςpara queἵναnoμὴcreanπιστεύσαντεςyse salven.σωθῶσιν
Yδὲlosοἱde sobre la rocaἐπὶ τῆς πέτραςsonlos que,οἳcuandoὅτανoyen,ἀκούσωσινrecibenδέχονταιla palabraτὸν λόγονcon alegría;μετὰ χαρᾶςperoκαὶestosοὗτοιnoοὐκtienenἔχουσινraíz:ῥίζανcreenοἳ πιστεύουσινpor un tiempo,πρὸς καιρὸνyκαὶen tiempoἐν καιρῷde pruebaπειρασμοῦse apartan.ἀφίστανται
Yδὲlo queτὸcayóπεσόνentre los espinos,εἰς τὰς ἀκάνθαςestosοὗτοίsonεἰσινlos que oyeron,οἱ ἀκούσαντεςyκαὶyendo,πορευόμενοιson ahogadosσυμπνίγονταιpor las preocupacionesὑπὸ μεριμνῶνyκαὶla riquezaπλούτουyκαὶlos placeresἡδονῶνde la vida,τοῦ βίουyκαὶnoοὐllegan a madurar.τελεσφοροῦσιν
Yδὲloτὸde la tierra buena,ἐν τῇ καλῇ γῇestosοὗτοίsonεἰσινlos que,οἵτινεςhabiendo oídoἀκούσαντεςla palabraτὸν λόγονcon un corazónἐν καρδίᾳnobleκαλῇyκαὶbueno,ἀγαθῇla retienenκατέχουσινyκαὶdan frutoκαρποφοροῦσινcon perseverancia.ἐν ὑπομονῇ
Yδὲnadie,Οὐδεὶςdespués de encenderἅψαςuna lámpara,λύχνονlaαὐτὸνcubreκαλύπτειcon una vasija,σκεύειoἢla poneτίθησινdebajoὑποκάτωde una cama,κλίνηςsino queἀλλ’la poneτίθησινsobre un candelero,ἐπὶ λυχνίαςpara queἵναlos que entranοἱ εἰσπορευόμενοιveanβλέπωσινla luz.τὸ φῶς
Porqueγάρnoοὐhayἐστινnada escondidoκρυπτὸνqueὃnoοὐllegue a serγενήσεταιmanifiesto,φανερὸνniοὐδὲocultoἀπόκρυφονqueὃde ningún modoοὐ μὴse sepaγνωσθῇyκαὶsalgaἔλθῃa la luz.εἰς φανερὸν
Miren,βλέπετεpues,οὖνcómoπῶςoyen;ἀκούετεporqueγὰρal queὃς ἂνtiene,ἔχῃse leαὐτῷdará;δοθήσεταιyκαὶal queὃς ἂνnoμὴtiene,ἔχῃaunκαὶlo queὃcreeδοκεῖtenerἔχεινse leἀπ’ αὐτοῦquitará».ἀρθήσεται
YδὲvinieronΠαρεγένετοa élπρὸς αὐτὸνsu madreἡ μήτηρyκαὶsus hermanos,οἱ αὐτοῦ ἀδελφοὶyκαὶnoοὐκpodíanἠδύναντοllegar hasta élσυντυχεῖν αὐτῷa causa de la multitud.διὰ τὸν ὄχλον
Yδὲse leαὐτῷavisó:ἀπηγγέλη«Tu madreἩ σου μήτηρyκαὶtus hermanosοἱ σου ἀδελφοίestánἑστήκασινafuera,ἔξωqueriendoθέλοντεςverte».ἰδεῖν σε
Peroδὲél,ὁrespondiendo,ἀποκριθεὶςlesπρὸς αὐτούςdijo:εἶπεν«Mi madreμου Μήτηρyκαὶmis hermanosμου ἀδελφοίsonεἰσινestos:οὗτοίlos queοἱoyenἀκούοντεςla palabraτὸν λόγονde Diosτοῦ θεοῦyκαὶla hacen».ποιοῦντες
YδὲsucedióἘγένετοunoἐν μιᾷde aquellos díasτῶν ἡμερῶνque élκαὶ αὐτὸςsubióἐνέβηa una barcaεἰς πλοῖονconκαὶsus discípulos,οἱ αὐτοῦ μαθηταὶyκαὶlesπρὸς αὐτούςdijo:εἶπεν«PasemosΔιέλθωμενal otro ladoεἰς τὸ πέρανdel lago».τῆς λίμνηςYκαὶzarparon.ἀνήχθησαν
Yδὲmientras navegaban,πλεόντων αὐτῶνse quedó dormido.ἀφύπνωσενYκαὶbajóκατέβηuna tempestadλαῖλαψde vientoἀνέμουsobre el lago,εἰς τὴν λίμνηνyκαὶse iban llenandoσυνεπληροῦντοde aguayκαὶestaban en peligro.ἐκινδύνευον
Yδὲacercándose,προσελθόντεςloαὐτὸνdespertaron,διήγειρανdiciendo:λέγοντες«Maestro,ἘπιστάταMaestro,ἐπιστάταperecemos».ἀπολλύμεθαYδὲél,ὁdespertándose,διεγερθεὶςreprendióἐπετίμησενal vientoτῷ ἀνέμῳyκαὶal oleajeτῷ κλύδωνιdel agua;τοῦ ὕδατοςyκαὶcesaron,ἐπαύσαντοyκαὶse hizoἐγένετοcalma.γαλήνη
Yδὲlesαὐτοῖςdijo:εἶπεν«¿DóndeΠοῦestásu fe?».ἡ ὑμῶν πίστιςYδὲcon miedo,φοβηθέντεςse maravillaron,ἐθαύμασανdiciéndoseλέγοντες πρὸςunos a otros:ἀλλήλους«¿Quién,Τίςpues,ἄραesἐστινeste,οὗτόςqueὅτιaunκαὶa los vientosτοῖς ἀνέμοιςyκαὶal aguaτῷ ὕδατιda órdenes,ἐπιτάσσειyκαὶleαὐτῷobedecen?».ὑπακούουσιν
YΚαὶllegaron navegandoκατέπλευσανa la regiónεἰς τὴν χώρανde los gerasenos,τῶν Γερασηνῶνqueἥτιςestáἐστὶνenfrenteἀντιπέραde Galilea.τῆς Γαλιλαίας
Yδὲcuando él salióἐξελθόντι αὐτῷa tierra,ἐπὶ τὴν γῆνle salió al encuentroὑπήντησενun hombreἀνήρ τιςde la ciudadἐκ τῆς πόλεωςque teníaἔχωνdemonios;δαιμόνιαyκαὶdesde hacía mucho tiempoχρόνῳ ἱκανῷnoοὐκse vestíaἐνεδύσατοcon ropa,ἱμάτιονyκαὶnoοὐκvivíaἔμενενen una casa,ἐν οἰκίᾳsinoἀλλ’en los sepulcros.ἐν τοῖς μνήμασιν
Yδὲal verἰδὼνa Jesús,τὸν Ἰησοῦνgritando,ἀνακράξαςcayó delante de él,προσέπεσεν αὐτῷyκαὶdijoεἶπενa gran voz:μεγάλῃ φωνῇ«¿QuéΤίtengo yoἐμοὶque ver contigo,καὶ σοίJesús,ἸησοῦHijoυἱὲdel Diosτοῦ θεοῦAltísimo?τοῦ ὑψίστουTeσουruegoδέομαίque noμήmeμεatormentes».βασανίσῃς
Porqueγὰρestaba ordenandoπαρήγγελλενal espíritu impuroτῷ πνεύματι τῷ ἀκαθάρτῳque salieraἐξελθεῖνdel hombre.ἀπὸ τοῦ ἀνθρώπουPorqueγὰρmuchas vecesπολλοῖς χρόνοιςse había apoderadoσυνηρπάκειde él;αὐτόνyκαὶera atadoἐδεσμεύετοcon cadenasἁλύσεσινyκαὶgrilletes,πέδαιςcustodiado,φυλασσόμενοςy,καὶrompiendoδιαρρήσσωνlas ataduras,τὰ δεσμὰera empujadoἠλαύνετοpor el demonioὑπὸ τοῦ δαιμονίουa los lugares desiertos.εἰς τὰς ἐρήμους
YδὲJesúsὁ Ἰησοῦςleαὐτὸνpreguntó:ἐπηρώτησεν«¿CuálΤίesἐστινtu nombre?».σοι ὄνομάYδὲélὁdijo:εἶπεν«Legión»,Λεγιώνporqueὅτιhabían entradoεἰσῆλθενen élεἰς αὐτόνmuchos demonios.πολλὰ δαιμόνια
Yκαὶleαὐτὸνrogabanπαρεκάλουνque noἵνα μὴlesαὐτοῖςordenaraἐπιτάξῃirseἀπελθεῖνal abismo.εἰς τὴν ἄβυσσον
YδὲhabíaἮνallíἐκεῖuna manadaἀγέληde muchos cerdosἱκανῶν χοίρωνpaciendoβοσκομένηen el monte;ἐν τῷ ὄρειyκαὶleαὐτὸνrogaronπαρεκάλεσανqueἵναlesαὐτοῖςpermitieraἐπιτρέψῃentrarεἰσελθεῖνen ellos;εἰς ἐκείνουςyκαὶse loαὐτοῖςpermitió.ἐπέτρεψεν
Yδὲsaliendoἐξελθόνταlos demoniosτὰ δαιμόνιαdel hombre,ἀπὸ τοῦ ἀνθρώπουentraronεἰσῆλθονen los cerdos;εἰς τοὺς χοίρουςyκαὶla manadaἡ ἀγέληse lanzóὥρμησενdespeñadero abajoκατὰ τοῦ κρημνοῦal lago,εἰς τὴν λίμνηνyκαὶse ahogó.ἀπεπνίγη
Yδὲcuando los que los apacentabanοἱ βόσκοντεςvieronἸδόντεςlo sucedido,τὸ γεγονὸςhuyeronἔφυγονyκαὶlo contaronἀπήγγειλανen la ciudadεἰς τὴν πόλινyκαὶen los campos.εἰς τοὺς ἀγρούς
Yδὲsalieronἐξῆλθονa verἰδεῖνlo sucedido,τὸ γεγονὸςyκαὶvinieronἦλθονa Jesús,πρὸς τὸν Ἰησοῦνyκαὶhallaronεὗρονal hombreτὸν ἄνθρωπονde quienἀφ’ οὗhabían salidoἐξῆλθενlos demoniosτὰ δαιμόνιαsentadoκαθήμενονa los piesπαρὰ τοὺς πόδαςde Jesús,τοῦ Ἰησοῦvestidoἱματισμένονyκαὶen su juicio;σωφρονοῦνταyκαὶtuvieron miedo.ἐφοβήθησαν
Yδὲlos que lo habían vistoοἱ ἰδόντεςlesαὐτοῖςcontaronἀπήγγειλανcómoπῶςhabía sido sanadoἐσώθηel endemoniado.ὁ δαιμονισθείς
Yκαὶtoda la genteἅπαν τὸ πλῆθοςde la regiónτῆς περιχώρουde los gerasenosτῶν Γερασηνῶνleαὐτὸνpidióἠρώτησενque se fueraἀπελθεῖνde ellos,ἀπ’ αὐτῶνporqueὅτιestaban presosσυνείχοντοde un gran temor.φόβῳ μεγάλῳYδὲél,αὐτὸςsubiendoἐμβὰςa la barca,εἰς πλοῖονse volvió.ὑπέστρεψεν
Yδὲel hombreὁ ἀνὴρde quienἀφ’ οὗhabían salidoἐξεληλύθειlos demoniosτὰ δαιμόνιαleαὐτοῦrogabaἐδεῖτοestarεἶναιcon él;σὺν αὐτῷperoδὲloαὐτὸνdespidió,ἀπέλυσενdiciendo:λέγων
«VuelveὙπόστρεφεa tu casa,εἰς τὸν σου οἶκόνyκαὶcuentaδιηγοῦcuántas cosasὅσαha hechoἐποίησενDiosὁ θεόςcontigo».σοιYκαὶse fue,ἀπῆλθενproclamandoκηρύσσωνpor toda la ciudadκαθ’ ὅλην τὴν πόλινcuántas cosasὅσαhabía hechoἐποίησενJesúsὁ Ἰησοῦςcon él.αὐτῷ
YδὲcuandoἘν τῷJesúsτὸν Ἰησοῦνvolvió,ὑποστρέφεινla multitudὁ ὄχλοςloαὐτὸνrecibió,ἀπεδέξατοporqueγὰρtodosπάντεςloαὐτόνestaban esperando.ἦσαν προσδοκῶντες
Yκαὶmira,ἰδοὺvinoἦλθενun hombreἀνὴρllamadoᾧ ὄνομαJairo,Ἰάϊροςqueκαὶ οὗτοςeraὑπῆρχενjefeἄρχωνde la sinagoga;τῆς συναγωγῆςyκαὶcayendoπεσὼνa los piesπαρὰ τοὺς πόδαςde Jesús,τοῦ Ἰησοῦleαὐτὸνrogabaπαρεκάλειque entraraεἰσελθεῖνen su casa,εἰς τὸν αὐτοῦ οἶκον
porqueὅτιteníaἦν αὐτῷuna hijaθυγάτηρúnica,μονογενὴςde unosὡςdoce años,δώδεκα ἐτῶνyκαὶse estaba muriendo.αὐτὴ ἀπέθνῃσκενYδὲmientrasἘν τῷélαὐτὸνiba,ὑπάγεινlas multitudesοἱ ὄχλοιloαὐτόνapretujaban.συνέπνιγον
Yκαὶuna mujerγυνὴque padecíaοὖσα ἐνflujoῥύσειde sangreαἵματοςdesde hacíaἀπὸdoce años,δώδεκα ἐτῶνqueἥτιςhabía gastadoπροσαναλώσασαen médicosἰατροῖςtodo su sustento,ὅλον τὸν βίονynoοὐκhabía podidoἴσχυσενser sanadaθεραπευθῆναιpor nadie,ἀπ’ οὐδενὸς
acercándoseπροσελθοῦσαpor detrás,ὄπισθενtocóἥψατοel flecoτοῦ κρασπέδουde su manto;τοῦ ἱματίου αὐτοῦyκαὶal instanteπαραχρῆμαse detuvoἔστηsu flujoἡ ῥύσις αὐτῆςde sangre.τοῦ αἵματος
YκαὶJesúsὁ Ἰησοῦςdijo:εἶπεν«¿QuiénΤίςes el queὁmeμουha tocado?».ἁψάμενόςYδὲcomo todosπάντωνlo negaban,ἀρνουμένωνPedroὁ Πέτροςdijo:εἶπεν«Maestro,Ἐπιστάταlas multitudesοἱ ὄχλοιteσεrodeanσυνέχουσίνyκαὶte aprietan».ἀποθλίβουσιν
PeroδὲJesúsὁ Ἰησοῦςdijo:εἶπεν«Alguienτιςmeμούha tocado,Ἥψατόporqueγὰρyoἐγὼhe sentidoἔγνωνque ha salidoἐξεληλυθυῖανpoderδύναμινde mí».ἀπ’ ἐμοῦ
Yδὲviendoἰδοῦσαla mujerἡ γυνὴqueὅτιnoοὐκhabía pasado inadvertida,ἔλαθενvinoἦλθενtemblando,τρέμουσαyκαὶpostrándose ante él,προσπεσοῦσα αὐτῷdeclaróἀπήγγειλενdelante de todo el puebloἐνώπιον παντὸς τοῦ λαοῦpor qué causaδι’ ἣν αἰτίανloαὐτοῦhabía tocado,ἥψατοyκαὶcómoὡςhabía sido sanadaἰάθηal instante.παραχρῆμα
Yδὲélὁleαὐτῇdijo:εἶπεν«Hija,Θυγάτηρtu feἡ σου πίστιςteσεha sanado;σέσωκένveteπορεύουen paz».εἰς εἰρήνην
Mientras élαὐτοῦtodavíaἜτιhablaba,λαλοῦντοςvieneἔρχεταίalguienτιςdeπαρὰcasa deljefe de la sinagoga,τοῦ ἀρχισυναγώγουdiciendo:λέγων«Tu hijaἡ σου θυγάτηρha muerto;Τέθνηκενno molestes másμηκέτι σκύλλεal Maestro».τὸν διδάσκαλον
PeroδὲJesús,ὁ Ἰησοῦςal oírlo,ἀκούσαςleαὐτῷrespondió:ἀπεκρίθη«No temas;Μὴ φοβοῦsoloμόνονcree,πίστευσονyκαὶserá sanada».σωθήσεται
Yδὲal llegarἐλθὼνa la casa,εἰς τὴν οἰκίανnoοὐκdejóἀφῆκενentrarεἰσελθεῖνcon élσὺν αὐτῷa nadie,τιναsinoεἰ μὴa Pedro,Πέτρονyκαὶa Juan,Ἰωάννηνyκαὶa Jacobo,Ἰάκωβονyκαὶal padreτὸν πατέραde la niñaτῆς παιδὸςyκαὶa la madre.τὴν μητέρα
Yδὲtodosπάντεςllorabanἔκλαιονyκαὶse golpeaban el pechoἐκόπτοντοpor ella.αὐτήνPeroδὲélὁdijo:εἶπεν«NoΜὴlloren,κλαίετεporqueγὰρnoοὐha muerto,ἀπέθανενsino queἀλλὰduerme».καθεύδει
Yκαὶse burlabanκατεγέλωνde él,αὐτοῦsabiendoεἰδότεςqueὅτιhabía muerto.ἀπέθανεν
Peroδὲél,αὐτὸςtomándolaκρατήσας αὐτῆςde la mano,τῆς χειρὸςla llamó en voz alta,ἐφώνησενdiciendo:λέγων«Niña,Ἡ παῖςlevántate».ἔγειρε
Yκαὶsu espírituτὸ αὐτῆς πνεῦμαvolvió,ἐπέστρεψενyκαὶse levantóἀνέστηal instante;παραχρῆμαyκαὶmandóδιέταξενque leαὐτῇdieranδοθῆναιde comer.φαγεῖν
Yκαὶsus padresοἱ αὐτῆς γονεῖςquedaron asombrados;ἐξέστησανperoδὲélὁlesαὐτοῖςordenóπαρήγγειλενque no dijeran a nadieμηδενὶ εἰπεῖνlo sucedido.τὸ γεγονός