CuandoἘπειδὴterminóἐπλήρωσενtodas sus palabrasπάντα τὰ αὐτοῦ ῥήματαa oídosεἰς τὰς ἀκοὰςdel pueblo,τοῦ λαοῦentróεἰσῆλθενen Capernaúm.εἰς Καφαρναούμ
Yδέel esclavoδοῦλοςde cierto centurión,Ἑκατοντάρχου τινοςqueὃςeraἦνmuy estimadoἔντιμοςpor él,αὐτῷestaba malκακῶς ἔχωνya punto de morir.ἤμελλεν τελευτᾶν
Yδὲal oírἀκούσαςhablar de Jesús,περὶ τοῦ Ἰησοῦleπρὸς αὐτὸνenvióἀπέστειλενunos ancianosπρεσβυτέρουςde los judíos,τῶν Ἰουδαίωνrogándoleἐρωτῶν αὐτὸνqueὅπωςvinieraἐλθὼνa salvarδιασώσῃa su esclavo.τὸν αὐτοῦ δοῦλον
Yδὲellos,οἱllegandoπαραγενόμενοιa Jesús,πρὸς τὸν Ἰησοῦνleαὐτὸνrogabanπαρεκάλουνcon insistencia,σπουδαίωςdiciendo:λέγοντες«Es dignoἌξιός ἐστινde que leᾧconcedasπαρέξῃesto,τοῦτο
porqueγὰρamaἀγαπᾷa nuestra nación,τὸ ἡμῶν ἔθνοςyκαὶél mismoαὐτὸςnosἡμῖνedificóᾠκοδόμησενla sinagoga».τὴν συναγωγὴν
YδὲJesúsὁ Ἰησοῦςibaἐπορεύετοcon ellos.σὺν αὐτοῖςYδὲcuando yaἤδηnoοὐestaba lejosμακρὰν ἀπέχοντοςde la casa,ἀπὸ τῆς οἰκίαςel centuriónὁ ἑκατοντάρχηςenvióἔπεμψενunos amigosφίλουςa decirle:λέγων αὐτῷ«Señor,Κύριεnoμὴte molestes,σκύλλουporqueγὰρnoοὐsoy dignoἱκανός εἰμιde queἵναentresεἰσέλθῃςbajo mi techo;ὑπὸ τὴν μου στέγην
por esoδιὸni siquieraοὐδὲmeἐμαυτὸνconsideré dignoἠξίωσαde irἐλθεῖνa ti;πρὸς σὲperoἀλλὰdiεἰπὲuna palabra,λόγῳyκαὶmi siervoὁ μου παῖςsea sanado.ἰαθήτω
Porqueγὰρtambiénκαὶyoἐγὼsoyεἰμιun hombreἄνθρωπόςpuestoτασσόμενοςbajo autoridad,ὑπὸ ἐξουσίανque tieneἔχωνsoldadosστρατιώταςbajo mis órdenes;ὑπ’ ἐμαυτὸνyκαὶdigoλέγωa este:τούτῳVe,Πορεύθητιyκαὶva;πορεύεταιyκαὶa otro:ἄλλῳVen,Ἔρχουyκαὶviene;ἔρχεταιyκαὶa mi esclavo:τῷ μου δούλῳHazΠοίησονesto,τοῦτοyκαὶlo hace».ποιεῖ
Yδὲal oírἀκούσαςesto,ταῦταJesúsὁ Ἰησοῦςse maravillóἐθαύμασενde él,αὐτόνyκαὶvolviéndose,στραφεὶςdijoεἶπενa la multitudτῷ ὄχλῳque lo seguía:ἀκολουθοῦντι αὐτῷ«LesὑμῖνdigoΛέγωqueni siquieraοὐδὲen Israelἐν τῷ Ἰσραὴλhe halladoεὗρονtanta fe».τοσαύτην πίστιν
Yκαὶal volverὑποστρέψαντεςa la casa,εἰς τὸν οἶκονlos que habían sido enviadosοἱ πεμφθέντεςhallaronεὗρονsanoὑγιαίνονταal esclavo.τὸν δοῦλον
YΚαὶsucedióἐγένετοpoco despuésἐν τῷ ἑξῆςque fueἐπορεύθηa una ciudadεἰς πόλινllamadaκαλουμένηνNaín,Ναΐνeκαὶiban con élσυνεπορεύοντο αὐτῷsus discípulosοἱ αὐτοῦ μαθηταὶyκαὶuna gran multitud.πολύς ὄχλος
Yδὲcuandoὡςse acercóἤγγισενa la puertaτῇ πύλῃde la ciudad,τῆς πόλεωςyκαὶmira,ἰδοὺsacabanἐξεκομίζετοa un muerto,τεθνηκὼςhijoυἱὸςúnicoμονογενὴςde su madre,τῇ μητρὶ αὐτοῦyκαὶellaαὐτὴeraἦνviuda;χήραyκαὶuna multitudὄχλοςconsiderableἱκανὸςde la ciudadτῆς πόλεωςestabaἦνcon ella.σὺν αὐτῇ
Yκαὶal verlaἰδὼν αὐτὴνel Señor,ὁ κύριοςse le conmovieron las entrañasἐσπλαγχνίσθηpor ella,ἐπ’ αὐτῇyκαὶleαὐτῇdijo:εἶπεν«NoΜὴllores».κλαῖε
Yκαὶacercándose,προσελθὼνtocóἥψατοel féretro,τῆς σοροῦyδὲlos que lo llevabanοἱ βαστάζοντεςse detuvieron;ἔστησανyκαὶdijo:εἶπεν«Joven,Νεανίσκεa ti teσοὶdigo:λέγωlevántate».ἐγέρθητι
Yκαὶel muertoὁ νεκρὸςse incorporóἀνεκάθισενyκαὶcomenzóἤρξατοa hablar,λαλεῖνyκαὶse loαὐτὸνdioἔδωκενa su madre.τῇ αὐτοῦ μητρὶ
Yδὲel temorφόβοςse apoderóἔλαβενde todos,πάνταςyκαὶglorificabanἐδόξαζονa Dios,τὸν θεὸνdiciendo:λέγοντες«Un gran profetaμέγας Προφήτηςse ha levantadoἠγέρθηentre nosotros»,ἐν ἡμῖνy:καὶ«Diosὁ θεὸςha visitadoἘπεσκέψατοa su pueblo».τὸν αὐτοῦ λαὸν
Yκαὶesta noticiaὁ οὗτος λόγοςacerca de élπερὶ αὐτοῦse difundióἐξῆλθενpor toda Judeaἐν ὅλῃ τῇ Ἰουδαίᾳyκαὶpor toda la región de alrededor.πάσῃ τῇ περιχώρῳ
YΚαὶsus discípulosοἱ αὐτοῦ μαθηταὶinformaronἀπήγγειλανa JuanἸωάννῃde todas estas cosas.περὶ πάντων τούτωνYκαὶJuan,ὁ Ἰωάννηςllamandoπροσκαλεσάμενοςa dosδύο τινὰςde sus discípulos,τῶν αὐτοῦ μαθητῶν
losenvióἔπεμψενal Señor,πρὸς τὸν κύριονdiciendo:λέγων«¿EresεἶtúΣὺel que viene,ὁ ἐρχόμενοςoἢesperamosπροσδοκῶμενa otro?».ἄλλον
Yδὲcuando los hombresοἱ ἄνδρεςllegaronπαραγενόμενοιa él,πρὸς αὐτὸνdijeron:εἶπαν«JuanἸωάννηςel Sumergidorὁ βαπτιστὴςnosἡμᾶςha enviadoἀπέστειλενa ti,πρὸς σὲdiciendo:λέγων¿EresεἶtúΣὺel que viene,ὁ ἐρχόμενοςoἢesperamosπροσδοκῶμενa otro?».ἄλλον
En aquella horaἐν ἐκείνῃ τῇ ὥρᾳsanóἐθεράπευσενa muchosπολλοὺςde enfermedadesἀπὸ νόσωνyκαὶde dolenciasμαστίγωνyκαὶde espíritus malos,πνευμάτων πονηρῶνyκαὶa muchos ciegosπολλοῖς τυφλοῖςles concedióἐχαρίσατοver.βλέπειν
Yκαὶrespondiendo,ἀποκριθεὶςlesαὐτοῖςdijo:εἶπεν«VayanΠορευθέντεςycuentenἀπαγγείλατεa JuanἸωάννῃlo queἃhan vistoεἴδετεyκαὶoído:ἠκούσατεlos ciegosτυφλοὶven,ἀναβλέπουσινlos cojosχωλοὶandan,περιπατοῦσινlos leprososλεπροὶson limpiados,καθαρίζονταιlos sordosκωφοὶoyen,ἀκούουσινlos muertosνεκροὶson resucitados,ἐγείρονταιa los pobresπτωχοὶse les anuncia la buena noticia.εὐαγγελίζονται
Yκαὶdichosoμακάριόςesἐστινel queὃς ἐὰνnoμὴtropieceσκανδαλισθῇpor causa de mí».ἐν ἐμοί
Yδὲcuando se fueronἈπελθόντωνlos mensajerosτῶν ἀγγέλωνde Juan,Ἰωάννουcomenzóἤρξατοa decirλέγεινa las multitudesπρὸς τοὺς ὄχλουςacerca de Juan:περὶ Ἰωάννου«¿QuéΤίsalieronἐξήλθατεa verθεάσασθαιal desierto?εἰς τὴν ἔρημον¿Una cañaκάλαμονsacudidaσαλευόμενονpor el viento?ὑπὸ ἀνέμου
Peroἀλλὰ¿quéτίsalieronἐξήλθατεa ver?ἰδεῖν¿Un hombreἄνθρωπονvestidoἠμφιεσμένονde ropas finas?ἐν μαλακοῖς ἱματίοιςMiren,ἰδοὺlos que vivenοἱ ὑπάρχοντεςcon ropa espléndidaἐν ἱματισμῷ ἐνδόξῳyκαὶen lujosτρυφῇestánεἰσίνen los palacios reales.ἐν τοῖς βασιλείοις
Peroἀλλὰ¿quéτίsalieronἐξήλθατεa ver?ἰδεῖν¿Un profeta?προφήτηνSí,ναίlesὑμῖνdigo,λέγωyκαὶmásπερισσότερονque profeta.προφήτου
Esteοὗτόςesἐστινaquel de quienπερὶ οὗestá escrito:γέγραπταιMira,Ἰδοὺenvíoἀποστέλλωa mi mensajeroτὸν μου ἄγγελόνdelante de tu rostro,πρὸ προσώπου σουqueὃςprepararáκατασκευάσειtu caminoτὴν σου ὁδόνdelante de ti.ἔμπροσθέν σου
Lesὑμῖνdigo:λέγωentre los nacidosἐν γεννητοῖςde mujerγυναικῶνno hay nadieοὐδείς ἐστινmayorμείζωνque Juan;Ἰωάννουperoδὲel más pequeñoὁ μικρότεροςen el reinoἐν τῇ βασιλείᾳde Diosτοῦ θεοῦesἐστινmayorμείζωνque él».αὐτοῦ
Yκαὶtodo el pueblo,πᾶς ὁ λαὸςal oírlo,ἀκούσαςyκαὶlos recaudadores de impuestosοἱ τελῶναιdeclararon justoἐδικαίωσανa Dios,τὸν θεόνhabiendo sido sumergidosβαπτισθέντεςcon la inmersiónτὸ βάπτισμαde Juan;Ἰωάννου
peroδὲlos fariseosοἱ Φαρισαῖοιyκαὶlos expertos en la leyοἱ νομικοὶrechazaronἠθέτησανpara sí mismosεἰς ἑαυτούςel propósitoτὴν βουλὴνde Dios,τοῦ θεοῦnoμὴhabiendo sido sumergidosβαπτισθέντεςpor él.ὑπ’ αὐτοῦ
«¿A qué,Τίνιpues,οὖνcompararéὁμοιώσωa la genteτοὺς ἀνθρώπουςde esta generación,τῆς ταύτης γενεᾶςyκαὶa quéτίνιsonεἰσὶνsemejantes?ὅμοιοι
Sonεἰσινsemejantesὅμοιοίa niñosπαιδίοιςsentadosτοῖς καθημένοιςen la plaza,ἐν ἀγορᾷyκαὶse gritanπροσφωνοῦσινunos a otros,ἀλλήλοιςdiciendo:ἃ λέγειLesὑμῖνtocamos la flauta,Ηὐλήσαμενyκαὶnoοὐκbailaron;ὠρχήσασθεentonamos lamentos,ἐθρηνήσαμενyκαὶnoοὐκlloraron.ἐκλαύσατε
Porqueγὰρha venidoἐλήλυθενJuanἸωάννηςel Sumergidor,ὁ βαπτιστὴςque noμὴcomeἐσθίωνpanἄρτονniμήτεbebeπίνωνvino,οἶνονyκαὶdicen:λέγετεTieneἔχειun demonio.Δαιμόνιον
Ha venidoἐλήλυθενel Hijoὁ υἱὸςdel Hombre,τοῦ ἀνθρώπουque comeἐσθίωνyκαὶbebe,πίνωνyκαὶdicen:λέγετεMiren,Ἰδοὺun hombreἄνθρωποςcomilónφάγοςyκαὶbebedor de vino,οἰνοπότηςamigoφίλοςde recaudadores de impuestosτελωνῶνyκαὶde pecadores.ἁμαρτωλῶν
Yκαὶla sabiduríaἡ σοφίαha sido declarada justaἐδικαιώθηpor todos sus hijos».ἀπὸ πάντων τῶν αὐτῆς τέκνων
Yδέunoτιςde los fariseosτῶν ΦαρισαίωνleαὐτὸνrogabaἨρώταque comieraἵνα φάγῃcon él;μετ’ αὐτοῦyκαὶentrandoεἰσελθὼνen la casaεἰς τὸν οἶκονdel fariseo,τοῦ Φαρισαίουse recostó a la mesa.κατεκλίθη
Yκαὶmira,ἰδοὺuna mujerγυνὴqueἥτιςeraἦνpecadoraἁμαρτωλόςen la ciudad,ἐν τῇ πόλειyκαὶal saberἐπιγνοῦσαqueὅτιestaba recostado a la mesaκατάκειταιen la casaἐν τῇ οἰκίᾳdel fariseo,τοῦ Φαρισαίουtrajoκομίσασαun frasco de alabastroἀλάβαστρονde perfume,μύρου
yκαὶponiéndoseστᾶσαdetrás,ὀπίσωa sus pies,παρὰ τοὺς αὐτοῦ πόδαςllorando,κλαίουσαcomenzóἤρξατοa mojarβρέχεινsus piesτοὺς αὐτοῦ πόδαςcon las lágrimas,τοῖς δάκρυσινyκαὶlos secabaἐξέμασσενcon los cabellosταῖς θριξὶνde su cabeza,τῆς αὐτῆς κεφαλῆςyκαὶbesabaκατεφίλειsus piesτοὺς αὐτοῦ πόδαςyκαὶlosungíaἤλειφενcon el perfume.τῷ μύρῳ
Yδὲal verἰδὼνestoel fariseoὁ Φαρισαῖοςque lo había invitado,ὁ καλέσας αὐτὸνdijoεἶπενpara sí:ἐν ἑαυτῷ«Este,Οὗτοςsiεἰfueraἦνprofeta,προφήτηςsabríaἐγίνωσκεν ἂνquiénτίςyκαὶqué clase deποταπὴmujerἡ γυνὴes la queἥτιςloαὐτοῦtoca,ἅπτεταιqueὅτιesἐστινpecadora».ἁμαρτωλός
YκαὶrespondiendoἀποκριθεὶςJesús,ὁ Ἰησοῦςleπρὸς αὐτόνdijo:εἶπεν«Simón,Σίμωνtengoἔχωalgoτιque decirte».εἰπεῖν σοίYδέélὁdice:φησίν«Maestro,Διδάσκαλεdilo».εἰπέ
«Dos deudoresδύο χρεοφειλέταιteníaἦσανcierto prestamista:τινι δανιστῇunoὁ εἷςdebíaὤφειλενquinientos denarios,πεντακόσια δηνάριαyδὲel otro,ὁ ἕτεροςcincuenta.πεντήκοντα
Noμὴteniendoἐχόντωνellosαὐτῶνcon qué pagar,ἀποδοῦναιperdonóἐχαρίσατοa ambos.ἀμφοτέροις¿Cuálτίςde ellos,αὐτῶνpues,οὖνloαὐτόνamaráἀγαπήσειmás?».πλεῖον
RespondiendoἀποκριθεὶςSimón,Σίμωνdijo:εἶπεν«SupongoὙπολαμβάνωqueὅτιaquel a quienᾧperdonóἐχαρίσατοmás».τὸ πλεῖονYδὲélὁleαὐτῷdijo:εἶπεν«Has juzgadoἔκριναςcorrectamente».Ὀρθῶς
Yκαὶvolviéndoseστραφεὶςhacia la mujer,πρὸς τὴν γυναῖκαdijoἔφηa Simón:τῷ Σίμωνι«¿VesΒλέπειςa esta mujer?ταύτην τὴν γυναῖκαEntréεἰσῆλθόνen tu casa;εἰς σου τὴν οἰκίανnoοὐκmeμοιdisteἔδωκαςaguaὕδωρpara los pies;ἐπὶ πόδαςperoδὲellaαὕτηha mojadoἔβρεξένmis piesμου τοὺς πόδαςcon las lágrimas,τοῖς δάκρυσινyκαὶlos ha secadoἐξέμαξενcon sus cabellos.ταῖς θριξὶν αὐτῆς
Noοὐκmeμοιdisteἔδωκαςbeso;φίλημάperoδὲella,αὕτηdesde queἀφ’ ἧςentré,εἰσῆλθονnoοὐha dejadoδιέλιπενde besarκαταφιλοῦσάmis pies.μου τοὺς πόδας
Noοὐκungisteἤλειψαςmi cabezaτὴν μου κεφαλήνcon aceite;ἐλαίῳperoδὲellaαὕτηha ungidoἤλειψενmis piesτοὺς μου πόδαςcon perfume.μύρῳ
Por lo cualοὗ χάρινteσοιdigo:λέγωsus pecados,αἱ αὐτῆς ἁμαρτίαιque son muchos,αἱ πολλαίle son perdonados,ἀφέωνταιporqueὅτιamóἠγάπησενmucho;πολύperoδὲaquel a quienᾧse le perdonaἀφίεταιpoco,ὀλίγονpocoὀλίγονama».ἀγαπᾷ
Yδὲa ella leαὐτῇdijo:εἶπεν«Tus pecadosαἱ σου ἁμαρτίαιte son perdonados».Ἀφέωνταί
Yκαὶlos que estaban recostados a la mesa con élοἱ συνανακείμενοιcomenzaronἤρξαντοa decirλέγεινentre sí:ἐν ἑαυτοῖς«¿QuiénΤίςesἐστινeste,οὗτόςqueὃςhastaκαὶperdonaἀφίησινpecados?».ἁμαρτίας
Yδὲdijoεἶπενa la mujer:πρὸς τὴν γυναῖκα«Tu feἩ σου πίστιςteσεha salvado;σέσωκένveteπορεύουen paz».εἰς εἰρήνην