YΚαὶotra vezπάλινcomenzóἤρξατοa enseñarδιδάσκεινjunto al mar;παρὰ τὴν θάλασσανyκαὶse reúneσυνάγεταιjunto a élπρὸς αὐτὸνuna multitudὄχλοςmuy grande,πλεῖστοςde modo queὥστεélαὐτὸνsubióἐμβάνταa una barcaεἰς πλοῖονy se sentóκαθῆσθαιen el mar;ἐν τῇ θαλάσσῃyκαὶtoda la multitudπᾶς ὁ ὄχλοςestabaἦσανen tierra,ἐπὶ τῆς γῆςjunto al mar.πρὸς τὴν θάλασσαν
Yκαὶlesαὐτοὺςenseñabaἐδίδασκενmuchas cosasπολλάen parábolas,ἐν παραβολαῖςyκαὶlesαὐτοῖςdecíaἔλεγενen su enseñanza:ἐν τῇ αὐτοῦ διδαχῇ
«Oigan:Ἀκούετεmiren,ἰδοὺel sembradorὁ σπείρωνsalióἐξῆλθενa sembrar.σπεῖραι
Yκαὶsucedió que,ἐγένετοmientras sembraba,ἐν τῷ σπείρεινuna parteὃ μὲνcayóἔπεσενjunto al camino,παρὰ τὴν ὁδόνyκαὶvinieronἦλθενlas avesτὰ πετεινὰyκαὶse la comieron.κατέφαγεν αὐτό
Yκαὶotra parteἄλλοcayóἔπεσενen el pedregal,ἐπὶ τὸ πετρῶδεςdondeὅπουnoοὐκteníaεἶχενmucha tierra;πολλήν γῆνyκαὶenseguidaεὐθὺςbrotó,ἐξανέτειλενporδιὰ τὸnoμὴtenerἔχεινprofundidadβάθοςde tierra;γῆς
yκαὶcuandoὅτεsalióἀνέτειλενel sol,ὁ ἥλιοςse quemó,ἐκαυματίσθηyκαὶporδιὰ τὸnoμὴtenerἔχεινraíz,ῥίζανse secó.ἐξηράνθη
Yκαὶotra parteἄλλοcayóἔπεσενentre los espinos,εἰς τὰς ἀκάνθαςyκαὶlos espinosαἱ ἄκανθαιcrecieronἀνέβησανyκαὶla ahogaron,συνέπνιξαν αὐτόyκαὶnoοὐκdioἔδωκενfruto.καρπὸν
Yκαὶotras partesἄλλαcayeronἔπεσενen la tierra buena,εἰς τὴν γῆν τὴν καλήνyκαὶdabanἐδίδουfrutoκαρπὸνque subíaἀναβαίνονταyκαὶcrecía,αὐξανόμεναyκαὶproducían:ἔφερενuna,ἓνtreinta;τριάκονταotra,καὶ ἓνsesenta;ἑξήκονταy otra,καὶ ἓνciento».ἑκατόν
Yκαὶdecía:ἔλεγεν«El queὋςtieneἔχειoídosὦταpara oír,ἀκούεινque oiga».ἀκουέτω
YΚαὶcuandoὅτεquedóἐγένετοa solas,κατὰ μόναςlos que estaban alrededor de él,οἱ περὶ αὐτὸνcon los doce,σὺν τοῖς δώδεκαleαὐτὸνpreguntabanἠρώτωνsobre las parábolas.τὰς παραβολάς
Yκαὶlesαὐτοῖςdecía:ἔλεγεν«A ustedesὙμῖνse les ha dadoδέδοταιel misterioτὸ μυστήριονdel reinoτῆς βασιλείαςde Dios;τοῦ θεοῦperoδὲa los de afueraἐκείνοις τοῖς ἔξωtodoτὰ πάνταles llegaγίνεταιen parábolas,ἐν παραβολαῖς
para queἵναmirandoβλέποντεςmiren,βλέπωσιyκαὶnoμὴvean;ἴδωσινyκαὶoyendoἀκούοντεςoigan,ἀκούωσιyκαὶnoμὴentiendan;συνιῶσινno sea queμήποτεse vuelvan,ἐπιστρέψωσινyκαὶlesαὐτοῖςsea perdonado».ἀφεθῇ
YΚαὶlesαὐτοῖςdice:λέγει«¿NoΟὐκentiendenοἴδατεesta parábola?τὴν παραβολὴν ταύτην¿Yκαὶcómoπῶςcomprenderánγνώσεσθεtodas las parábolas?πάσας τὰς παραβολὰς
El sembradorὁ σπείρωνsiembraσπείρειla palabra.τὸν λόγον
Yδέestosοὗτοιsonεἰσινlos de junto al camino,οἱ παρὰ τὴν ὁδὸνdondeὅπουse siembraσπείρεταιla palabra;ὁ λόγοςyκαὶcuandoὅτανla oyen,ἀκούσωσινenseguidaεὐθὺςvieneἔρχεταιSatanásὁ Σατανᾶςyκαὶquitaαἴρειla palabraτὸν λόγονsembradaτὸν ἐσπαρμένονen ellos.εἰς αὐτούς
Yκαὶde la misma manera,ὁμοίωςestosοὗτοίsonεἰσινlos sembradosοἱ σπειρόμενοιen los pedregales:ἐπὶ τὰ πετρώδηlos que,οἳcuandoὅτανoyenἀκούσωσινla palabra,τὸν λόγονenseguidaεὐθὺςlaαὐτόνrecibenλαμβάνουσινcon alegría;μετὰ χαρᾶς
yκαὶnoοὐκtienenἔχουσινraízῥίζανen sí mismos,ἐν ἑαυτοῖςsino queἀλλὰsonεἰσινde poca duración;πρόσκαιροίluego,εἶταcuando vieneγενομένηςla aflicciónθλίψεωςoἢla persecuciónδιωγμοῦpor causa deδιὰla palabra,τὸν λόγονenseguidaεὐθὺςtropiezan.σκανδαλίζονται
Yκαὶotrosἄλλοιsonεἰσὶνlos sembradosοἱ σπειρόμενοιentre los espinos:εἰς τὰς ἀκάνθαςestosοὗτοίsonεἰσινlos queοἱoyeronἀκούσαντεςla palabra,τὸν λόγον
yκαὶlas preocupacionesαἱ μέριμναιde la era,τοῦ αἰῶνοςyκαὶel engañoἡ ἀπάτηde la riqueza,τοῦ πλούτουyκαὶlos deseosαἱ ἐπιθυμίαιde las demás cosasπερὶ τὰ λοιπὰentranεἰσπορευόμεναιy ahoganσυμπνίγουσινla palabra,τὸν λόγονyκαὶse quedaγίνεταιsin fruto.ἄκαρπος
Yκαὶaquellosἐκεῖνοίsonεἰσινlos sembradosοἱ σπαρέντεςen la tierra buena:ἐπὶ τὴν γῆν τὴν καλὴνlos queοἵτινεςoyenἀκούουσινla palabraτὸν λόγονyκαὶla aceptan,παραδέχονταιyκαὶdan fruto:καρποφοροῦσινuno,ἓνtreinta;τριάκονταotro,καὶ ἓνsesenta;ἑξήκονταy otro,καὶ ἓνciento».ἑκατόν
YΚαὶlesαὐτοῖςdecía:ἔλεγεν«¿AcasoΜήτιvieneἔρχεταιla lámparaὁ λύχνοςparaἵναser puestaτεθῇdebajo del cajónὑπὸ τὸν μόδιονoἢdebajo de la cama?ὑπὸ τὴν κλίνην¿Noοὐχes paraἵναser puestaτεθῇsobre el candelero?ἐπὶ τὴν λυχνίαν
Porqueγάρnoοὐhayἐστινnada escondidoκρυπτὸνsinoἐὰν μὴpara ser manifestado;ἵνα φανερωθῇniοὐδὲha sidoἐγένετοocultado,ἀπόκρυφονsinoἀλλ’para queἵναsalgaἔλθῃa la luz.εἰς φανερόν
Siεἴalgunoτιςtieneἔχειoídosὦταpara oír,ἀκούεινque oiga».ἀκουέτω
Yκαὶlesαὐτοῖςdecía:ἔλεγεν«MirenΒλέπετεlo queτίoyen.ἀκούετεCon la medidaἐν μέτρῳcon queᾧmidenμετρεῖτεse lesὑμῖνmedirá,μετρηθήσεταιyκαὶse les añadirá.προστεθήσεται ὑμῖν
Porqueγὰρal queὃςtiene,ἔχειse le dará;δοθήσεται αὐτῷyκαὶal queὃςnoοὐκtiene,ἔχειaunκαὶlo queὃtieneἔχειse le quitará».ἀρθήσεται ἀπ’ αὐτοῦ
YΚαὶdecía:ἔλεγεν«AsíΟὕτωςesἐστὶνel reinoἡ βασιλείαde Dios:τοῦ θεοῦcomoὡςun hombreἄνθρωποςque echaβάλῃla semillaτὸν σπόρονen la tierra,ἐπὶ τῆς γῆς
yκαὶduermeκαθεύδῃyκαὶse levanta,ἐγείρηταιde nocheνύκταyκαὶde día,ἡμέρανyκαὶla semillaὁ σπόροςbrotaβλαστᾷyκαὶcrece,μηκύνηταιsin queοὐκélαὐτόςsepaοἶδενcómo.ὡς
La tierraἡ γῆda frutoκαρποφορεῖpor sí misma:αὐτομάτηprimeroπρῶτονla hierba,χόρτονluegoεἶταla espiga,στάχυνdespuésεἶταel granoσῖτονllenoπλήρηςen la espiga.ἐν τῷ στάχυϊ
Yδὲcuandoὅτανel frutoὁ καρπόςlo permite,παραδοῖenseguidaεὐθὺςmeteἀποστέλλειla hoz,τὸ δρέπανονporqueὅτιha llegadoπαρέστηκενla cosecha».ὁ θερισμός
YΚαὶdecía:ἔλεγεν«¿CómoΠῶςcompararemosὁμοιώσωμενel reinoτὴν βασιλείανde Dios,τοῦ θεοῦoἢcon quéἐν τίνιparábolaπαραβολῇloαὐτὴνpresentaremos?θῶμεν
Escomoὡςun granoκόκκῳde mostaza,σινάπεωςqueὃςcuandoὅτανse siembraσπαρῇen la tierra,ἐπὶ τῆς γῆςesὂνel más pequeñoμικρότερονde todas las semillasπάντων τῶν σπερμάτωνque hayτῶνen la tierra;ἐπὶ τῆς γῆς
yκαὶcuandoὅτανse siembra,σπαρῇcreceἀναβαίνειyκαὶse haceγίνεταιla mayorμεῖζονde todas las hortalizas,πάντων τῶν λαχάνωνyκαὶechaποιεῖgrandes ramas,μεγάλους κλάδουςde modo queὥστεlas avesτὰ πετεινὰdel cieloτοῦ οὐρανοῦpuedenδύνασθαιanidarκατασκηνοῦνbajo su sombra».ὑπὸ τὴν σκιὰν αὐτοῦ
YΚαὶcon muchas parábolasπολλαῖς παραβολαῖςcomo estasτοιαύταιςlesαὐτοῖςhablabaἐλάλειla palabra,τὸν λόγονsegúnκαθὼςpodíanἠδύναντοoírἀκούεινla;
yδὲsin parábolaχωρὶς παραβολῆςnoοὐκlesαὐτοῖςhablaba;ἐλάλειperoδὲen privadoκατ’ ἰδίανa sus propios discípulosτοῖς ἰδίοις μαθηταῖςles explicabaἐπέλυενtodo.πάντα
YΚαὶaquel día,ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳal llegarγενομένηςla tarde,ὀψίαςlesαὐτοῖςdice:λέγει«PasemosΔιέλθωμενal otro lado».εἰς τὸ πέραν
Yκαὶdejandoἀφέντεςa la multitud,τὸν ὄχλονloαὐτὸνllevanπαραλαμβάνουσινtal comoὡςestaba,ἦνen la barca;ἐν τῷ πλοίῳyκαὶhabíaἦνotras barcasἄλλα πλοῖαcon él.μετ’ αὐτοῦ
Yκαὶse levantaγίνεταιuna gran tempestadμεγάλη λαῖλαψde viento,ἀνέμουyκαὶlas olasτὰ κύματαse echabanἐπέβαλλενsobre la barca,εἰς τὸ πλοῖονde modo queὥστεla barcaτὸ πλοῖονyaἤδηse llenaba.γεμίζεσθαι
Yκαὶélαὐτὸςestabaἦνen la popa,ἐν τῇ πρύμνῃdurmiendoκαθεύδωνsobre el cabezal;ἐπὶ τὸ προσκεφάλαιονyκαὶloαὐτὸνdespiertanἐγείρουσινyκαὶleαὐτῷdicen:λέγουσιν«Maestro,Διδάσκαλε¿noοὐteσοιimportaμέλειqueὅτιperezcamos?».ἀπολλύμεθα
Yκαὶdespertándose,διεγερθεὶςreprendióἐπετίμησενal vientoτῷ ἀνέμῳyκαὶdijoεἶπενal mar:τῇ θαλάσσῃ«Calla,Σιώπαenmudece».πεφίμωσοYκαὶel vientoὁ ἄνεμοςcesó,ἐκόπασενyκαὶse hizoἐγένετοuna gran calma.μεγάλη γαλήνη
Yκαὶlesαὐτοῖςdijo:εἶπεν«¿Por quéΤίsonἐστεcobardes?δειλοί¿Aún noοὔπωtienenἔχετεfe?».πίστιν
Yκαὶtuvieronἐφοβήθησανgran temor,μέγαν φόβονyκαὶse decíanἔλεγονunos a otros:πρὸς ἀλλήλους«¿Quién,Τίςpues,ἄραesἐστινeste,οὗτόςqueὅτιaunκαὶel vientoὁ ἄνεμοςyκαὶel marἡ θάλασσαleαὐτῷobedecen?».ὑπακούει