Y subiendoΚαὶ ἐμβὰςa una barca,εἰς πλοῖονcruzó al otro ladoδιεπέρασενy llegóκαὶ ἦλθενa su propia ciudad.εἰς τὴν ἰδίαν πόλιν
Y mira,Καὶ ἰδοὺle traíanπροσέφερον αὐτῷun paralíticoπαραλυτικὸνtendidoβεβλημένονen una camilla.ἐπὶ κλίνηςY viendoκαὶ ἰδὼνJesúsὁ Ἰησοῦςla feτὴν πίστινde ellos,αὐτῶνdijoεἶπενal paralítico:τῷ παραλυτικῷ«Ánimo,Θάρσειhijo;τέκνονtus pecadosσου αἱ ἁμαρτίαιte son perdonados».ἀφίενταί
Y mira,καὶ ἰδούalgunosτινεςde los escribasτῶν γραμματέωνdijeronεἶπανdentro de sí:ἐν ἑαυτοῖς«EsteΟὗτοςblasfema».βλασφημεῖ
Y conociendoκαὶ εἰδὼςJesúsὁ Ἰησοῦςsus pensamientos,τὰς ἐνθυμήσεις αὐτῶνdijo:εἶπεν«¿Por quéἹνατίpiensanἐνθυμεῖσθεcosas malasπονηρὰen sus corazones?ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν
Porque,γάρ¿quéτίesἐστινmás fácil,εὐκοπώτερονdecir:εἰπεῖνTus pecadosσου αἱ ἁμαρτίαιte son perdonados,Ἀφίενταίo decir:ἢ εἰπεῖνLevántateἜγειρεy anda?καὶ περιπάτει
Puesδὲpara queἵναsepanεἰδῆτεqueὅτιel Hijoὁ υἱὸςdel Hombreτοῦ ἀνθρώπουtieneἔχειautoridadἐξουσίανen la tierraἐπὶ τῆς γῆςpara perdonarἀφιέναιpecados —ἁμαρτίαςentoncesτότεdiceλέγειal paralítico—:τῷ παραλυτικῷLevántate,Ἐγερθεὶςtomaἆρόνtu camillaσου τὴν κλίνηνy veteκαὶ ὕπαγεa tu casa».εἰς τὸν οἶκόν σου
Y él se levantóκαὶ ἐγερθεὶςy se fueἀπῆλθενa su casa.εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ
Yδὲal verloἰδόντεςlas multitudes,οἱ ὄχλοιsintieron temorἐφοβήθησανy glorificaronκαὶ ἐδόξασανa Dios,τὸν θεὸνque había dadoτὸν δόνταtalτοιαύτηνautoridadἐξουσίανa los hombres.τοῖς ἀνθρώποις
Y pasandoΚαὶ παράγωνJesúsὁ Ἰησοῦςde allí,ἐκεῖθενvioεἶδενa un hombreἄνθρωπονllamadoλεγόμενονMateo,Μαθθαῖονsentadoκαθήμενονa la mesa de los impuestos,ἐπὶ τὸ τελώνιονy le dice:καὶ λέγει αὐτῷ«Sígueme».Ἀκολούθει μοιY levantándose,καὶ ἀναστὰςlo siguió.ἠκολούθησεν αὐτῷ
Y sucedióΚαὶ ἐγένετοque, estando élαὐτοῦsentado a la mesaἀνακειμένουen la casa,ἐν τῇ οἰκίᾳmira,καὶ ἰδοὺmuchosπολλοὶrecaudadores de impuestosτελῶναιy pecadoresκαὶ ἁμαρτωλοὶvinieronἐλθόντεςy se sentaron a la mesaσυνανέκειντοcon Jesúsτῷ Ἰησοῦy sus discípulos.καὶ τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ
Y al verloκαὶ ἰδόντεςlos fariseos,οἱ Φαρισαῖοιdecíanἔλεγονa sus discípulos:τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ«¿Por quéΔιὰ τίcomeἐσθίειsu maestroὁ διδάσκαλος ὑμῶνcon los recaudadores de impuestosμετὰ τῶν τελωνῶνy pecadores?».καὶ ἁμαρτωλῶν
Pero él,ὁ δὲal oírlo,ἀκούσαςdijo:εἶπεν«NoΟὐtienen necesidadχρείαν ἔχουσινde médicoἰατροῦlos sanos,οἱ ἰσχύοντεςsinoἀλλὰlos que están mal.οἱ κακῶς ἔχοντες
Vayanπορευθέντες δὲy aprendanμάθετεquéτίsignifica:ἐστινMisericordiaἜλεοςquiero,θέλωy noκαὶ οὐsacrificio.θυσίανPorqueγὰρnoοὐvineἦλθονa llamarκαλέσαιa justos,δικαίουςsinoἀλλὰa pecadores».ἁμαρτωλούς
EntoncesΤότεse le acercanπροσέρχονται αὐτῷlos discípulosοἱ μαθηταὶde Juan,Ἰωάννουdiciendo:λέγοντες«¿Por quéΔιὰ τίnosotrosἡμεῖςy los fariseosκαὶ οἱ Φαρισαῖοιayunamosνηστεύομενmucho,πολλάpero tus discípulosοἱ δὲ μαθηταί σουnoοὐayunan?».νηστεύουσιν
Y les dijoκαὶ εἶπεν αὐτοῖςJesús:ὁ Ἰησοῦς«¿AcasoΜὴpuedenδύνανταιlos invitadosοἱ υἱοὶa la bodaτοῦ νυμφῶνοςestar de dueloπενθεῖνmientrasἐφ’ ὅσονel novioὁ νυμφίοςestáἐστινcon ellos?μετ’ αὐτῶνPero vendránἐλεύσονται δὲdíasἡμέραιcuandoὅτανel novioὁ νυμφίοςlesἀπ’ αὐτῶνserá quitado,ἀπαρθῇy entoncesκαὶ τότεayunarán.νηστεύσουσιν
Y nadieοὐδεὶς δὲponeἐπιβάλλειun remiendoἐπίβλημαde telaῥάκουςsin encogerἀγνάφουen un vestidoἐπὶ ἱματίῳviejo;παλαιῷporqueγὰρel remiendoτὸ πλήρωμα αὐτοῦtiraαἴρειdel vestido,ἀπὸ τοῦ ἱματίουy se haceκαὶ γίνεταιpeorχεῖρονla rotura.σχίσμα
Niοὐδὲechanβάλλουσινvinoοἶνονnuevoνέονen odresεἰς ἀσκοὺςviejos;παλαιούςde otro modo,εἰ δὲ μή γεlos odresοἱ ἀσκοίrevientan,ῥήγνυνταιy el vinoκαὶ ὁ οἶνοςse derrama,ἐκχεῖταιy los odresκαὶ οἱ ἀσκοὶse pierden;ἀπόλλυνταιsino queἀλλὰechanβάλλουσινvinoοἶνονnuevoνέονen odresεἰς ἀσκοὺςnuevos,καινούςy ambosκαὶ ἀμφότεροιse conservan».συντηροῦνται
Mientras élαὐτοῦlesαὐτοῖςdecíaλαλοῦντοςestas cosas,Ταῦταmira,ἰδοὺun jefeἄρχων εἷςvinoἐλθὼνy se postrabaπροσεκύνειante él,αὐτῷdiciendo:λέγων ὅτι«Mi hijaἩ θυγάτηρ μουacaba deἄρτιmorir;ἐτελεύτησενperoἀλλὰven,ἐλθὼνponἐπίθεςtu manoτὴν χεῖρά σουsobre ella,ἐπ’ αὐτήνy vivirá».καὶ ζήσεται
Y levantándoseκαὶ ἐγερθεὶςJesús,ὁ Ἰησοῦςlo siguió,ἠκολούθει αὐτῷy tambiénκαὶsus discípulos.οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ
Y mira,Καὶ ἰδοὺuna mujerγυνὴque padecía de flujo de sangreαἱμορροοῦσαdesde hacía doceδώδεκαañosἔτηse acercóπροσελθοῦσαpor detrásὄπισθενy tocóἥψατοel flecoτοῦ κρασπέδουde su manto;τοῦ ἱματίου αὐτοῦ
porqueγὰρdecíaἔλεγενdentro de sí:ἐν ἑαυτῇ«ConἘὰνsoloμόνονtocarἅψωμαιsu manto,τοῦ ἱματίου αὐτοῦseré sanada».σωθήσομαι
Y Jesús,ὁ δὲ Ἰησοῦςvolviéndoseστραφεὶςy viéndola,καὶ ἰδὼν αὐτὴνdijo:εἶπεν«Ánimo,Θάρσειhija;θύγατερtu feἡ πίστις σουte ha sanado».σέσωκέν σεY la mujerκαὶ ἡ γυνὴquedó sanaἐσώθηdesde aquella hora.ἀπὸ τῆς ὥρας ἐκείνης
Y llegandoκαὶ ἐλθὼνJesúsὁ Ἰησοῦςa la casaεἰς τὴν οἰκίανdel jefe,τοῦ ἄρχοντοςy viendoκαὶ ἰδὼνa los flautistasτοὺς αὐλητὰςy a la genteκαὶ τὸν ὄχλονalborotada,θορυβούμενον
decía:ἔλεγεν«Retírense,Ἀναχωρεῖτεporqueγὰρla niñaτὸ κοράσιονnoοὐha muerto,ἀπέθανενsino queἀλλὰduerme».καθεύδειY se burlabanκαὶ κατεγέλωνde él.αὐτοῦ
Y cuandoὅτε δὲla genteὁ ὄχλοςfue echada fuera,ἐξεβλήθηentróεἰσελθὼνy la tomóἐκράτησενde la mano,τῆς χειρὸς αὐτῆςy la niñaκαὶ τὸ κοράσιονse levantó.ἠγέρθη
Y salióκαὶ ἐξῆλθενesta noticiaἡ φήμη αὕτηpor todaεἰς ὅληνaquella tierra.τὴν γῆν ἐκείνην
Y pasandoΚαὶ παράγοντιJesúsτῷ Ἰησοῦde allí,ἐκεῖθενlo siguieronἠκολούθησαν αὐτῷdosδύοciegos,τυφλοὶgritandoκράζοντεςy diciendo:καὶ λέγοντες«Ten misericordiaἘλέησονde nosotros,ἡμᾶςHijoυἱὲde David».Δαυίδ
Y cuando llegóἐλθόντι δὲa la casa,εἰς τὴν οἰκίανse le acercaronπροσῆλθον αὐτῷlos ciegos,οἱ τυφλοίy Jesúsκαὶ ὁ Ἰησοῦςles dice:λέγει αὐτοῖς«¿CreenΠιστεύετεqueὅτιpuedoδύναμαιhacerποιῆσαιesto?».τοῦτοLe dicen:λέγουσιν αὐτῷ«Sí,ΝαίSeñor».κύριε
Entoncesτότεles tocóἥψατο αὐτῶνlos ojos,τῶν ὀφθαλμῶνdiciendo:λέγων«Conforme aΚατὰsu fe,τὴν πίστιν ὑμῶνlesὑμῖνsea hecho».γενηθήτω
Y se les abrieronκαὶ ἠνεῴχθησαν αὐτῶνlos ojos.οἱ ὀφθαλμοίY Jesúsκαὶ ὁ Ἰησοῦςlesαὐτοῖςordenó con severidad,ἐνεβριμήθηdiciendo:λέγων«MirenὉρᾶτεque nadieμηδεὶςlo sepa».γινωσκέτω
Pero ellos,οἱ δὲal salir,ἐξελθόντεςdivulgaron su famaδιεφήμισαν αὐτὸνpor todaἐν ὅλῃaquella tierra.τῇ γῇ ἐκείνῃ
Yδὲmientras ellosΑὐτῶνsalían,ἐξερχομένωνmira,ἰδοὺle trajeronπροσήνεγκαν αὐτῷun hombreἄνθρωπονmudo,κωφὸνendemoniado.δαιμονιζόμενον
Y echadoκαὶ ἐκβληθέντοςel demonio,τοῦ δαιμονίουel mudoὁ κωφόςhabló;ἐλάλησενy las multitudesκαὶ οἱ ὄχλοιse maravillaron,ἐθαύμασανdiciendo:λέγοντες«NuncaΟὐδέποτεse ha vistoἐφάνηcosa asíοὕτωςen Israel».ἐν τῷ Ἰσραήλ
Pero los fariseosοἱ δὲ Φαρισαῖοιdecían:ἔλεγον«Por el jefeἘν τῷ ἄρχοντιde los demoniosτῶν δαιμονίωνechaἐκβάλλειa los demonios».τὰ δαιμόνια
Y recorríaΚαὶ περιῆγενJesúsὁ Ἰησοῦςtodasπάσαςlas ciudadesτὰς πόλειςy las aldeas,καὶ τὰς κώμαςenseñandoδιδάσκωνen sus sinagogas,ἐν ταῖς συναγωγαῖς αὐτῶνy proclamandoκαὶ κηρύσσωνla buena noticiaτὸ εὐαγγέλιονdel reino,τῆς βασιλείαςy sanandoκαὶ θεραπεύωνtoda enfermedadπᾶσαν νόσονy toda dolencia.καὶ πᾶσαν μαλακίαν
YδὲviendoἸδὼνlas multitudes,τοὺς ὄχλουςse le conmovieron las entrañasἐσπλαγχνίσθηpor ellas,περὶ αὐτῶνporqueὅτιestabanἦσανagotadasἐσκυλμένοιy tiradasκαὶ ἐρριμμένοιcomo ovejasὡσεὶ πρόβαταque noμὴtienenἔχονταpastor.ποιμένα
Entoncesτότεdiceλέγειa sus discípulos:τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ«La cosechaὉ μὲν θερισμὸςesmucha,πολύςpero los obreros,οἱ δὲ ἐργάταιpocos.ὀλίγοι
Rueguen,δεήθητεpues,οὖνal Señorτοῦ κυρίουde la cosechaτοῦ θερισμοῦqueὅπωςenvíeἐκβάλῃobrerosἐργάταςa su cosecha».εἰς τὸν θερισμὸν αὐτοῦ