Yδὲel primer díaτῇ μιᾷde la semana,τῶν σαββάτωνmuy de madrugada,ὄρθρου βαθέωςfueronἦλθονal sepulcroἐπὶ τὸ μνῆμαllevandoφέρουσαιlas especias aromáticasἀρώματαqueἃhabían preparado.ἡτοίμασαν
Yδὲhallaronεὗρονla piedraτὸν λίθονremovidaἀποκεκυλισμένονdel sepulcro;ἀπὸ τοῦ μνημείου
peroδὲal entrar,εἰσελθοῦσαιnoοὐχhallaronεὗρονel cuerpo.τὸ σῶμα
Yκαὶsucedióἐγένετοque, estandoἐν τῷellasαὐτὰςperplejasἀπορεῖσθαιpor esto,περὶ τούτουyκαὶmira,ἰδοὺdos hombresδύο ἄνδρεςse presentaronἐπέστησανjunto a ellasαὐταῖςcon vestiduras resplandecientes.ἐν ἐσθῆτι ἀστραπτούσῃ
Yδὲcomo ellasαὐτῶνtuvieron miedoἐμφόβων γενομένωνeκαὶinclinaronκλινουσῶνel rostroτὰ πρόσωπαa tierra,εἰς τὴν γῆνlesπρὸς αὐτάςdijeron:εἶπαν«¿Por quéΤίbuscanζητεῖτεentre los muertosμετὰ τῶν νεκρῶνal que vive?τὸν ζῶντα
Noοὐκestáἔστινaquí,ὧδεsino queἀλλὰha resucitado.ἠγέρθηAcuérdenseμνήσθητεde cómoὡςlesὑμῖνhablóἐλάλησενcuando todavíaἔτιestabaὢνen Galilea,ἐν τῇ Γαλιλαίᾳ
diciendoλέγωνqueὅτιel Hijoτὸν υἱὸνdel Hombreτοῦ ἀνθρώπουtenía queδεῖser entregadoπαραδοθῆναιen manosεἰς χεῖραςde hombres pecadores,ἀνθρώπων ἁμαρτωλῶνyκαὶser crucificado,σταυρωθῆναιyκαὶal tercer díaτῇ τρίτῃ ἡμέρᾳresucitar».ἀναστῆναι
Yκαὶse acordaronἐμνήσθησανde sus palabras,τῶν αὐτοῦ ῥημάτων
yκαὶvolviendoὑποστρέψασαιdel sepulcro,ἀπὸ τοῦ μνημείουcontaronἀπήγγειλανtodas estas cosasπάντα ταῦταa los onceτοῖς ἕνδεκαyκαὶa todos los demás.πᾶσιν τοῖς λοιποῖς
EranἦσανMaríaΜαρίαMagdalena,ἡ ΜαγδαληνὴyκαὶJuana,ἸωάνναyκαὶMaríaΜαρίαla de Jacobo;ἡ Ἰακώβουyκαὶlas demásαἱ λοιπαὶque estaban con ellasσὺν αὐταῖςdecíanἔλεγονestas cosasταῦταa los apóstoles.πρὸς τοὺς ἀποστόλους
Yκαὶa ellosἐνώπιον αὐτῶνestas palabrasτὰ ταῦτα ῥήματαles parecieronἐφάνησανun delirio,ὡσεὶ λῆροςyκαὶno les creían.ἠπίστουν αὐταῖς
PeroδὲPedroὉ Πέτροςse levantóἀναστὰςycorrióἔδραμενal sepulcro;ἐπὶ τὸ μνημεῖονyκαὶagachándose,παρακύψαςveβλέπειsoloμόναlos lienzos;τὰ ὀθόνιαyκαὶse fueἀπῆλθενa su casa,πρὸς αὑτὸνmaravilladoθαυμάζωνde lo que había sucedido.τὸ γεγονός
YΚαὶmira,ἰδοὺdosδύοde ellosἐξ αὐτῶνibanἦσαν πορευόμενοιese mismo díaἐν αὐτῇ τῇ ἡμέρᾳa una aldeaεἰς κώμηνque distabaἀπέχουσανde Jerusalénἀπὸ Ἰερουσαλήμsesenta estadios,ἑξήκοντα σταδίουςllamada Emaús.ᾗ ὄνομα Ἐμμαοῦς
Yκαὶellosαὐτοὶconversabanὡμίλουνentre síπρὸς ἀλλήλουςde todas estas cosasπερὶ πάντων τούτωνque habían sucedido.τῶν συμβεβηκότων
Yκαὶsucedióἐγένετοque, mientrasἐν τῷconversabanὁμιλεῖν αὐτοὺςyκαὶdiscutían,συζητεῖνJesús mismoκαὶ αὐτὸς Ἰησοῦςse acercóἐγγίσαςy caminaba con ellos;συνεπορεύετο αὐτοῖς
peroδὲsus ojosοἱ αὐτῶν ὀφθαλμοὶestaban impedidosἐκρατοῦντοpara queτοῦnoμὴloαὐτόνreconocieran.ἐπιγνῶναι
Yδὲlesπρὸς αὐτούςdijo:εἶπεν«¿QuéΤίνεςpalabrasοἱ λόγοιson estasοὗτοιqueοὓςintercambianἀντιβάλλετεentre ustedesπρὸς ἀλλήλουςmientras caminan?».περιπατοῦντεςYκαὶse detuvieronἐστάθησανcon el rostro triste.σκυθρωποί
Yδὲrespondiendoἀποκριθεὶςuno,εἷςllamadoὀνόματιCleofás,Κλεοπᾶςleπρὸς αὐτόνdijo:εἶπεν«¿Eres túΣὺel únicoμόνοςforasteroπαροικεῖςen JerusalénἸερουσαλὴμqueκαὶnoοὐκsabeἔγνωςlas cosas que han sucedidoτὰ γενόμεναen ellaἐν αὐτῇen estos días?».ἐν ταῖς ταύταις ἡμέραις
Yκαὶlesαὐτοῖςdijo:εἶπεν«¿Qué cosas?».ΠοῖαYδὲellosοἱleαὐτῷdijeron:εἶπαν«Lo deΤὰ περὶJesúsἸησοῦel nazareno,τοῦ Ναζαρηνοῦqueὃςfueἐγένετοun hombreἀνὴρprofeta,προφήτηςpoderosoδυνατὸςen obraἐν ἔργῳyκαὶen palabraλόγῳdelante de Diosἐναντίον τοῦ θεοῦyκαὶde todo el pueblo;παντὸς τοῦ λαοῦ
y cómoὅπως τεlos sumos sacerdotesοἱ ἀρχιερεῖςyκαὶnuestros jefesοἱ ἡμῶν ἄρχοντεςloαὐτὸνentregaronπαρέδωκανpara ser condenado a muerte,εἰς κρίμα θανάτουyκαὶloαὐτόνcrucificaron.ἐσταύρωσαν
Yδὲnosotrosἡμεῖςesperábamosἠλπίζομενqueὅτιélαὐτόςfueraἐστινel que iba aὁ μέλλωνredimirλυτροῦσθαιa Israel;τὸν Ἰσραήλperoἀλλά γεademásκαὶde todo esto,σὺν πᾶσιν τούτοιςhoy es yaἄγειel tercer díaτρίτην ταύτην ἡμέρανdesde queἀφ’ οὗestoταῦταsucedió.ἐγένετο
Además,ἀλλὰ καὶalgunas mujeresτινες γυναῖκέςde entre nosotrosἐξ ἡμῶνnosἡμᾶςhan asombrado:ἐξέστησανfueronγενόμεναιde madrugadaὀρθριναὶal sepulcro,ἐπὶ τὸ μνημεῖον
yκαὶcomo noμὴhallaronεὑροῦσαιsu cuerpo,τὸ αὐτοῦ σῶμαvinieronἦλθονdiciendoλέγουσαιque tambiénκαὶhabían vistoἑωρακέναιuna visiónὀπτασίανde ángeles,ἀγγέλωνqueοἳdicenλέγουσινque élαὐτὸνvive.ζῆν
Yκαὶalgunosτινεςde los que estaban con nosotrosτῶν σὺν ἡμῖνfueronἀπῆλθόνal sepulcro,ἐπὶ τὸ μνημεῖονyκαὶlo hallaronεὗρονasíοὕτωςcomoκαθὼςtambiénκαὶlas mujeresαἱ γυναῖκεςhabían dicho;εἶπονperoδὲa élαὐτὸνnoοὐκlo vieron».εἶδον
Yκαὶélαὐτὸςlesπρὸς αὐτούςdijo:εἶπεν«¡OhὮinsensatosἀνόητοιyκαὶlentosβραδεῖςde corazónτῇ καρδίᾳpara creerτοῦ πιστεύεινtodo lo queἐπὶ πᾶσιν οἷςdijeronἐλάλησανlos profetas!οἱ προφῆται
¿Noοὐχὶera necesarioἔδειque el Mesíasτὸν χριστὸνpadecieraπαθεῖνestas cosasταῦταyκαὶentraraεἰσελθεῖνen su gloria?».εἰς τὴν αὐτοῦ δόξαν
Yκαὶcomenzandoἀρξάμενοςpor Moisésἀπὸ Μωϋσέωςyκαὶpor todos los profetas,ἀπὸ πάντων τῶν προφητῶνlesαὐτοῖςexplicabaδιερμήνευσενen todas las Escriturasἐν πάσαις ταῖς γραφαῖςlo que se refería a él.τὰ περὶ ἑαυτοῦ
YΚαὶse acercaronἤγγισανa la aldeaεἰς τὴν κώμηνadondeοὗiban,ἐπορεύοντοyκαὶélαὐτὸςhizo como queπροσεποιήσατοibaπορεύεσθαιmás lejos.πορρώτερον
Yκαὶleαὐτὸνinsistieron,παρεβιάσαντοdiciendo:λέγοντες«QuédateΜεῖνονcon nosotros,μεθ’ ἡμῶνporqueὅτιesἐστὶνtardeπρὸς ἑσπέρανyκαὶel díaἡ ἡμέραyaἤδηha declinado».κέκλικενYκαὶentróεἰσῆλθενpara quedarseτοῦ μεῖναιcon ellos.σὺν αὐτοῖς
Yκαὶsucedióἐγένετοque, estando recostado a la mesaἐν τῷ κατακλιθῆναι αὐτὸνcon ellos,μετ’ αὐτῶνtomóλαβὼνel pan,τὸν ἄρτονlo bendijo,εὐλόγησενyκαὶpartiéndolo,κλάσαςse lo daba.ἐπεδίδου αὐτοῖς
Entoncesδὲse lesαὐτῶνabrieronδιηνοίχθησανlos ojosοἱ ὀφθαλμοὶyκαὶloαὐτόνreconocieron;ἐπέγνωσανyκαὶélαὐτὸςdesaparecióἄφαντος ἐγένετοde su vista.ἀπ’ αὐτῶν
Yκαὶse dijeronεἶπανel uno al otro:πρὸς ἀλλήλους«¿NoΟὐχὶardíaκαιομένη ἦνnuestro corazónἡ ἡμῶν καρδίαdentro de nosotrosἐν ἡμῖνmientrasὡςnosἡμῖνhablabaἐλάλειen el camino,ἐν τῇ ὁδῷmientrasὡςnosἡμῖνabríaδιήνοιγενlas Escrituras?».τὰς γραφάς
Yκαὶlevantándoseἀναστάντεςen esa misma hora,αὐτῇ τῇ ὥρᾳvolvieronὑπέστρεψανa Jerusalén,εἰς Ἰερουσαλήμyκαὶhallaronεὗρονreunidosἠθροισμένουςa los onceτοὺς ἕνδεκαyκαὶa los que estaban con ellos,τοὺς σὺν αὐτοῖς
que decían:λέγοντας«Verdaderamenteὄντωςha resucitadoἠγέρθηel Señor,ὁ κύριοςyκαὶse ha aparecidoὤφθηa Simón».Σίμωνι
Yκαὶellosαὐτοὶcontabanἐξηγοῦντοlo que les había sucedidoτὰen el camino,ἐν τῇ ὁδῷyκαὶcómoὡςse les había dado a conocerἐγνώσθη αὐτοῖςal partirἐν τῇ κλάσειel pan.τοῦ ἄρτου
Yδὲmientras ellos hablabanαὐτῶν λαλούντωνestas cosas,Ταῦταél mismoαὐτὸςse pusoἔστηen medio de ellos.ἐν μέσῳ αὐτῶν
Pero,δὲaterrorizadosπτοηθέντεςyκαὶllenos de miedo,ἔμφοβοι γενόμενοιpensabanἐδόκουνque veíanθεωρεῖνun espíritu.πνεῦμα
Yκαὶlesαὐτοῖςdijo:εἶπεν«¿Por quéΤίestánἐστέturbados,τεταραγμένοιyκαὶpor quéδιὰ τίsubenἀναβαίνουσινpensamientosδιαλογισμοὶa su corazón?ἐν τῇ ὑμῶν καρδίᾳ
Mirenἴδετεmis manosτὰς μου χεῖράςyκαὶmis pies,τοὺς μου πόδαςqueὅτιsoyεἰμιyo mismo;ἐγώ αὐτόςtóquenmeψηλαφήσατέ μεyκαὶvean,ἴδετεporqueὅτιun espírituπνεῦμαnoοὐκtieneἔχειcarneσάρκαyκαὶhuesosὀστέαcomoκαθὼςvenθεωρεῖτεque yoἐμὲtengo».ἔχοντα
Yκαὶdiciendoεἰπὼνesto,τοῦτοlesαὐτοῖςmostróἔδειξενlas manosτὰς χεῖραςyκαὶlos pies.τοὺς πόδας
Yδὲcomo todavíaἔτιellosαὐτῶνno lo creíanἀπιστούντωνpor la alegría,ἀπὸ τῆς χαρᾶςyκαὶestaban maravillados,θαυμαζόντωνlesαὐτοῖςdijo:εἶπεν«¿TienenἜχετέaquíἐνθάδεalgoτιde comer?».βρώσιμον
Yδὲellosοἱleαὐτῷdieronἐπέδωκανun trozoμέροςde pescadoἰχθύοςasado;ὀπτοῦ
yκαὶlo tomóλαβὼνycomióἔφαγενdelante de ellos.ἐνώπιον αὐτῶν
Yδὲlesπρὸς αὐτούςdijo:Εἶπεν«EstasΟὗτοιsonmis palabras,οἱ μου λόγοιqueοὓςlesπρὸς ὑμᾶςhabléἐλάλησαcuando todavíaἔτιestabaὢνcon ustedes:σὺν ὑμῖνqueὅτιera necesarioδεῖque se cumplieraπληρωθῆναιtodo lo que está escritoπάντα τὰ γεγραμμέναde míπερὶ ἐμοῦen la leyἐν τῷ νόμῳde Moisés,Μωϋσέωςyκαὶen los profetas,προφήταιςyκαὶen los salmos».ψαλμοῖς
Entoncesτότεlesαὐτῶνabrióδιήνοιξενel entendimientoτὸν νοῦνpara que comprendieranτοῦ συνιέναιlas Escrituras;τὰς γραφάς
yκαὶlesαὐτοῖςdijo:εἶπεν«Asíοὕτωςestá escrito,γέγραπταιque el Mesíasτὸν χριστὸνpadeceríaπαθεῖνyκαὶresucitaríaἀναστῆναιde entre los muertosἐκ νεκρῶνal tercer día,τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ
yκαὶque en su nombreἐπὶ τῷ αὐτοῦ ὀνόματιse proclamaríaκηρυχθῆναιel cambio de menteμετάνοιανyκαὶel perdónἄφεσινde los pecadosἁμαρτιῶνa todas las naciones,εἰς πάντα τὰ ἔθνηcomenzandoἀρξάμενοιdesde Jerusalén.ἀπὸ Ἰερουσαλήμ
Ustedesὑμεῖςsonἐστεtestigosμάρτυρεςde estas cosas.τούτων
Yκαὶmiren,ἰδοὺyoἐγὼenvíoἐξαποστέλλωsobre ustedesἐφ’ ὑμᾶςla promesaτὴν ἐπαγγελίανde mi Padre;τοῦ μου πατρόςperoδὲustedesὑμεῖςquédenseκαθίσατεen la ciudadἐν τῇ πόλειhasta queἕως οὗsean revestidosἐνδύσησθεde poderδύναμινde lo alto».ἐξ ὕψους
YδὲlosαὐτοὺςsacóἘξήγαγενhasta cerca deἕως πρὸςBetania,Βηθανίανyκαὶalzandoἐπάραςsus manos,τὰς αὐτοῦ χεῖραςlosαὐτούςbendijo.εὐλόγησεν
Yκαὶsucedióἐγένετοque, mientrasἐν τῷlosαὐτοὺςbendecía,εὐλογεῖν αὐτὸνse separóδιέστηde ellosἀπ’ αὐτῶνyκαὶera llevado arribaἀνεφέρετοal cielo.εἰς τὸν οὐρανόν
Yκαὶellos,αὐτοὶdespués de postrarseπροσκυνήσαντεςante él,αὐτὸνvolvieronὑπέστρεψανa Jerusalénεἰς Ἰερουσαλὴμcon gran alegría,μετὰ μεγάλης χαρᾶς
yκαὶestabanἦσανcontinuamenteδιὰ παντὸςen el templo,ἐν τῷ ἱερῷbendiciendoεὐλογοῦντεςa Dios.τὸν θεόν