Yδὲel primer díaΤῇ μιᾷde la semana,τῶν σαββάτωνMaríaΜαρίαMagdalenaἡ Μαγδαληνὴvaἔρχεταιal sepulcroεἰς τὸ μνημεῖονde madrugada,πρωῒsiendoοὔσηςaúnἔτιoscuro,σκοτίαςyκαὶveβλέπειla piedraτὸν λίθονquitadaἠρμένονdel sepulcro.ἐκ τοῦ μνημείου
Corre,τρέχειpues,οὖνyκαὶvaἔρχεταιa Simón Pedroπρὸς Σίμωνα Πέτρονyκαὶal otro discípulo,πρὸς τὸν ἄλλον μαθητὴνal queὃνJesúsὁ Ἰησοῦςquería,ἐφίλειyκαὶlesαὐτοῖςdice:λέγει«Se han llevadoἮρανal Señorτὸν κύριονdel sepulcro,ἐκ τοῦ μνημείουyκαὶnoοὐκsabemosοἴδαμενdóndeποῦloαὐτόνhan puesto».ἔθηκαν
Salieron,ἐξῆλθενpues,οὖνPedroὁ Πέτροςyκαὶel otro discípulo,ὁ ἄλλος μαθητήςeκαὶibanἤρχοντοal sepulcro.εἰς τὸ μνημεῖον
Yδὲlos dosοἱ δύοcorríanἔτρεχονjuntos;ὁμοῦperoκαὶel otro discípuloὁ ἄλλος μαθητὴςcorrióπροέδραμενmás rápidoτάχιονque Pedro,τοῦ Πέτρουyκαὶllegóἦλθενprimeroπρῶτοςal sepulcro.εἰς τὸ μνημεῖον
Yκαὶagachándose a mirar,παρακύψαςveβλέπειlos lienzosτὰ ὀθόνιαpuestos allí;κείμεναperoμέντοιnoοὐentró.εἰσῆλθεν
Llega,ἔρχεταιpues,οὖνtambiénκαὶSimón PedroΣίμων Πέτροςsiguiéndolo,ἀκολουθῶν αὐτῷyκαὶentróεἰσῆλθενen el sepulcro,εἰς τὸ μνημεῖονyκαὶveθεωρεῖlos lienzosτὰ ὀθόνιαpuestos allí,κείμενα
yκαὶel pañueloτὸ σουδάριονqueὃhabía estadoἦνsobre su cabeza,ἐπὶ τῆς κεφαλῆς αὐτοῦnoοὐpuestoκείμενονcon los lienzos,μετὰ τῶν ὀθονίωνsinoἀλλὰenrolladoἐντετυλιγμένονaparteχωρὶςen un lugar.εἰς ἕνα τόπον
Entoncesτότε οὖνentróεἰσῆλθενtambiénκαὶel otro discípulo,ὁ ἄλλος μαθητὴςel que había llegadoὁ ἐλθὼνprimeroπρῶτοςal sepulcro,εἰς τὸ μνημεῖονyκαὶvio,εἶδενyκαὶcreyó.ἐπίστευσεν
Porqueγὰρtodavía noοὐδέπωentendíanᾔδεισανla Escritura,τὴν γραφὴνqueὅτιélαὐτὸνtenía queδεῖresucitarἀναστῆναιde entre los muertos.ἐκ νεκρῶν
Volvieron,ἀπῆλθον πάλινpues,οὖνlos discípulosοἱ μαθηταίa sus casas.πρὸς αὑτοὺς
PeroδὲMaríaΜαρίαestabaεἱστήκειfuera,ἔξωjunto al sepulcro,πρὸς τῷ μνημείῳllorando.κλαίουσαY mientrasὡς οὖνlloraba,ἔκλαιενse agachó a mirarπαρέκυψενdentro del sepulcro,εἰς τὸ μνημεῖον
yκαὶveθεωρεῖa dos ángelesδύο ἀγγέλουςvestidos de blanco,ἐν λευκοῖςsentadosκαθεζομένουςunoἕναa la cabeceraπρὸς τῇ κεφαλῇyκαὶotroἕναa los pies,πρὸς τοῖς ποσίνdondeὅπουhabía estado puestoἔκειτοel cuerpoτὸ σῶμαde Jesús.τοῦ Ἰησοῦ
Yκαὶellosἐκεῖνοιleαὐτῇdicen:λέγουσιν«Mujer,Γύναι¿por quéτίlloras?».κλαίειςElla lesαὐτοῖςdice:λέγει«Porqueὅτιse han llevadoἮρανa mi Señor,τὸν κύριόν μουyκαὶnoοὐκséοἶδαdóndeποῦloαὐτόνhan puesto».ἔθηκαν
Dichoεἰποῦσαesto,ταῦταse volvióἐστράφηhacia atrás,εἰς τὰ ὀπίσωyκαὶveθεωρεῖa Jesúsτὸν Ἰησοῦνde pie;ἑστῶταperoκαὶnoοὐκsabíaᾔδειqueὅτιeraἐστινJesús.Ἰησοῦς
JesúsἸησοῦςleαὐτῇdice:λέγει«Mujer,Γύναι¿por quéτίlloras?κλαίεις¿A quiénτίναbuscas?».ζητεῖςElla,ἐκείνηpensandoδοκοῦσαqueὅτιeraἐστινel hortelano,ὁ κηπουρόςleαὐτῷdice:λέγει«Señor,Κύριεsiεἰtúσὺte loαὐτόνhas llevado,ἐβάστασαςdimeεἰπέ μοιdóndeποῦloαὐτόνhas puesto,ἔθηκαςy yoκἀγὼme loαὐτὸνllevaré».ἀρῶ
JesúsἸησοῦςleαὐτῇdice:λέγει«María».ΜαριάμElla,ἐκείνηvolviéndose,στραφεῖσαleαὐτῷdiceλέγειen hebreo:Ἑβραϊστί«Rabuni» —Ραββουνιqueὃquiere decirλέγεταιMaestro—.Διδάσκαλε
JesúsἸησοῦςleαὐτῇdice:λέγει«No me retengas,Μή μου ἅπτουporqueγὰρaún noοὔπωhe subidoἀναβέβηκαal Padre;πρὸς τὸν πατέραperoδὲveπορεύουa mis hermanosπρὸς τοὺς ἀδελφούς μουyκαὶdiles:εἰπὲ αὐτοῖςSuboἈναβαίνωa mi Padreπρὸς τὸν πατέρα μουyκαὶPadreπατέραde ustedes,ὑμῶνyκαὶa mi Diosθεόν μουyκαὶDiosθεὸνde ustedes».ὑμῶν
VaἔρχεταιMaríaΜαριὰμMagdalenaἡ Μαγδαληνὴy anunciaἀγγέλλουσαa los discípulos:τοῖς μαθηταῖς«He vistoὅτι Ἑώρακαal Señor»,τὸν κύριονyκαὶque él le había dichoεἶπεν αὐτῇestas cosas.ταῦτα
Al atardecerΟὔσης οὖν ὀψίαςde aquel día,τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃel primeroτῇ μιᾷde la semana,σαββάτωνyκαὶestando cerradasκεκλεισμένωνlas puertasτῶν θυρῶνdondeὅπουestabanἦσανlos discípulosοἱ μαθηταὶpor miedoδιὰ τὸν φόβονa los judíos,τῶν ἸουδαίωνllegóἦλθενJesúsὁ Ἰησοῦςyκαὶse pusoἔστηen medio,εἰς τὸ μέσονyκαὶlesαὐτοῖςdice:λέγει«PazΕἰρήνηa ustedes».ὑμῖν
Yκαὶdichoεἰπὼνesto,τοῦτοlesαὐτοῖςmostróἔδειξενlas manosτὰς χεῖραςyκαὶel costado.τὴν πλευρὰνYοὖνlos discípulosοἱ μαθηταὶse alegraronἐχάρησανal verἰδόντεςal Señor.τὸν κύριον
EntoncesοὖνJesúsὁ Ἰησοῦςlesαὐτοῖςdijoεἶπενotra vez:πάλιν«PazΕἰρήνηa ustedes.ὑμῖνComoκαθὼςel Padreὁ πατήρmeμεha enviado,ἀπέσταλκένasí también yoκἀγὼlosὑμᾶςenvío».πέμπω
Yκαὶdichoεἰπὼνesto,τοῦτοsopló sobre ellosἐνεφύσησενyκαὶlesαὐτοῖςdice:λέγει«RecibanΛάβετεel EspírituπνεῦμαSanto.ἅγιον
A quienesἄν τινωνperdonenἀφῆτεlos pecados,τὰς ἁμαρτίαςlesαὐτοῖςquedan perdonados;ἀφέωνταιa quienesἄν τινωνse los retengan,κρατῆτεles quedan retenidos».κεκράτηνται
PeroδὲTomás,Θωμᾶςunoεἷςde los doce,ἐκ τῶν δώδεκαllamadoὁ λεγόμενοςDídimo,Δίδυμοςnoοὐκestabaἦνcon ellosμετ’ αὐτῶνcuandoὅτεvinoἦλθενJesús.Ἰησοῦς
Los otros discípulos,οἱ ἄλλοι μαθηταίpues,οὖνleαὐτῷdecían:ἔλεγον«Hemos vistoἙωράκαμενal Señor».τὸν κύριονPero élὁ δὲlesαὐτοῖςdijo:εἶπεν«SiἘὰνnoμὴveoἴδωen sus manosἐν ταῖς χερσὶν αὐτοῦla marcaτὸν τύπονde los clavos,τῶν ἥλωνyκαὶmetoβάλωmi dedoτὸν δάκτυλόν μουen la marcaεἰς τὸν τύπονde los clavos,τῶν ἥλωνyκαὶmetoβάλωmi manoμου τὴν χεῖραen su costado,εἰς τὴν πλευρὰν αὐτοῦde ningún modoοὐ μὴcreeré».πιστεύσω
YΚαὶocho días después,μεθ’ ἡμέρας ὀκτὼestabanἦσανotra vezπάλινdentroἔσωsus discípulos,οἱ μαθηταὶ αὐτοῦyκαὶTomásΘωμᾶςcon ellos.μετ’ αὐτῶνLlegaἔρχεταιJesús,ὁ Ἰησοῦςestando cerradasκεκλεισμένωνlas puertas,τῶν θυρῶνyκαὶse pusoἔστηen medioεἰς τὸ μέσονyκαὶdijo:εἶπεν«PazΕἰρήνηa ustedes».ὑμῖν
Luegoεἶταdiceλέγειa Tomás:τῷ Θωμᾷ«TraeΦέρεtu dedoτὸν δάκτυλόν σουaquí,ὧδεyκαὶmiraἴδεmis manos;τὰς χεῖράς μουyκαὶtraeφέρεtu manoτὴν χεῖρά σουyκαὶmételaβάλεen mi costado;εἰς τὴν πλευράν μουyκαὶnoμὴseasγίνουincrédulo,ἄπιστοςsinoἀλλὰcreyente».πιστός
TomásΘωμᾶςrespondióἀπεκρίθηyκαὶleαὐτῷdijo:εἶπεν«Señor míoὉ κύριός μουyκαὶDios mío».ὁ θεός μου
Jesúsὁ Ἰησοῦςleαὐτῷdice:λέγει«PorqueὍτιmeμεhas visto,ἑώρακάςhas creído.πεπίστευκαςDichososμακάριοιlos queοἱnoμὴvieronἰδόντεςyκαὶcreyeron».πιστεύσαντες
Jesúsὁ Ἰησοῦςhizo,ἐποίησενpues,μὲν οὖνmuchasΠολλὰotras señalesκαὶ ἄλλα σημεῖαen presencia deἐνώπιονlos discípulos,τῶν μαθητῶνqueἃnoοὐκestánἔστινescritasγεγραμμέναen este libro.ἐν τῷ βιβλίῳ τούτῳ
Peroδὲestasταῦταse han escritoγέγραπταιpara queἵναsigan creyendoπιστεύητεqueὅτιJesúsἸησοῦςesἐστινel Mesías,ὁ χριστὸςel Hijoὁ υἱὸςde Dios,τοῦ θεοῦyκαὶpara que,ἵναcreyendo,πιστεύοντεςtenganἔχητεvidaζωὴνen su nombre.ἐν τῷ ὀνόματι αὐτοῦ