YΚαὶsucedióἐγένετοunoἐν μιᾷde aquellos díasτῶν ἡμερῶνque,mientras él enseñabaδιδάσκοντος αὐτοῦal puebloτὸν λαὸνen el temploἐν τῷ ἱερῷyκαὶanunciaba la buena noticia,εὐαγγελιζομένουse presentaronἐπέστησανlos sumos sacerdotesοἱ ἀρχιερεῖςyκαὶlos escribasοἱ γραμματεῖςcon los ancianos,σὺν τοῖς πρεσβυτέροις
yκαὶleπρὸς αὐτόνhablaron,εἶπανdiciendo:λέγοντες«DinosΕἰπὸν ἡμῖνcon qué autoridadἐν ποίᾳ ἐξουσίᾳhacesποιεῖςestas cosas,ταῦταoἢquiénτίςesἐστινel queὁteσοιdioδούςesta autoridad».τὴν ταύτην ἐξουσίαν
Yδὲrespondiendo,ἀποκριθεὶςlesπρὸς αὐτούςdijo:εἶπεν«También yoκἀγὼlesὑμᾶςharéἘρωτήσωuna pregunta,λόγονyκαὶdíganme:εἴπατέ μοι
La inmersiónΤὸ βάπτισμαde Juan,Ἰωάννου¿eraἦνdel cieloἐξ οὐρανοῦoἢde los hombres?».ἐξ ἀνθρώπων
Yδὲellosοἱrazonabanσυνελογίσαντοentre sí,πρὸς ἑαυτοὺςdiciendo:λέγοντες«SiἘὰνdecimos:εἴπωμενDel cielo,Ἐξ οὐρανοῦdirá:ἐρεῖ¿Por quéΔιὰ τίnoοὐκleαὐτῷcreyeron?ἐπιστεύσατε
Yδὲsiἐὰνdecimos:εἴπωμενDe los hombres,Ἐξ ἀνθρώπωνtodo el puebloἅπας ὁ λαὸςnosἡμᾶςapedreará,καταλιθάσειporqueγάρestá convencidoπεπεισμένος ἐστινde que JuanἸωάννηνeraεἶναιprofeta».προφήτην
Yκαὶrespondieronἀπεκρίθησανque noμὴsabíanεἰδέναιde dóndeπόθενera.
YκαὶJesúsὁ Ἰησοῦςlesαὐτοῖςdijo:εἶπεν«TampocoΟὐδὲyoἐγὼlesὑμῖνdigoλέγωcon qué autoridadἐν ποίᾳ ἐξουσίᾳhagoποιῶestas cosas».ταῦτα
YδὲcomenzóἬρξατοa decirλέγεινal puebloπρὸς τὸν λαὸνesta parábola:τὴν ταύτην παραβολὴν«Un hombreἌνθρωποςplantóἐφύτευσενuna viña,ἀμπελῶναyκαὶlaαὐτὸνarrendóἐξέδετοa unos labradores,γεωργοῖςyκαὶse fue de viajeἀπεδήμησενpor mucho tiempo.χρόνους ἱκανούς
Yκαὶa su tiempoκαιρῷenvióἀπέστειλενun esclavoδοῦλονa los labradores,πρὸς τοὺς γεωργοὺςpara queἵναleαὐτῷdieranδώσουσινdel frutoἀπὸ τοῦ καρποῦde la viña;τοῦ ἀμπελῶνοςperoδὲlos labradores,οἱ γεωργοὶdespués de golpearlo,δείραντεςloαὐτὸνenviaronἐξαπέστειλανcon las manos vacías.κενόν
Yκαὶvolvióπροσέθετοa enviarπέμψαιotro esclavo;ἕτερον δοῦλονperoδὲellos,οἱdespués de golpearδείραντεςtambién a esteκἀκεῖνονyκαὶdeshonrarlo,ἀτιμάσαντεςlo enviaronἐξαπέστειλανcon las manos vacías.κενόν
Yκαὶvolvióπροσέθετοa enviarπέμψαιun tercero;τρίτονperoδὲellosοἱtambiénκαὶa esteτοῦτονlo hirieronτραυματίσαντεςy lo echaron fuera.ἐξέβαλον
Yδὲel señorὁ κύριοςde la viñaτοῦ ἀμπελῶνοςdijo:εἶπεν¿QuéΤίharé?ποιήσωEnviaréπέμψωa mi hijo,τὸν μου υἱόνel amado;τὸν ἀγαπητόνquizáἴσωςa esteτοῦτονlo respeten.ἐντραπήσονται
Peroδὲal verlo,ἰδόντες αὐτὸνlos labradoresοἱ γεωργοὶrazonabanδιελογίζοντοentre sí,πρὸς ἀλλήλουςdiciendo:λέγοντεςEsteΟὗτόςesἐστινel heredero;ὁ κληρονόμοςmatémoslo,ἀποκτείνωμεν αὐτόνpara queἵναla herenciaἡ κληρονομίαseaγένηταιnuestra.ἡμῶν
Yκαὶechándoloἐκβαλόντες αὐτὸνfuera de la viña,ἔξω τοῦ ἀμπελῶνοςlo mataron.ἀπέκτειναν¿Quéτίlesαὐτοῖςhará,ποιήσειpues,οὖνel señorὁ κύριοςde la viña?τοῦ ἀμπελῶνος
Vendrá,ἐλεύσεταιyκαὶdestruiráἀπολέσειa estos labradores,τοὺς τούτους γεωργοὺςyκαὶdaráδώσειla viñaτὸν ἀμπελῶναa otros».ἄλλοιςYδὲal oírlo,ἀκούσαντεςdijeron:εἶπαν«De ninguna manera».Μὴ γένοιτο
Peroδὲél,ὁmirándolos,ἐμβλέψας αὐτοῖςdijo:εἶπεν«¿QuéΤίes,ἐστινpues,οὖνestoτοῦτοque está escrito:τὸ γεγραμμένονLa piedraΛίθονqueὃνdespreciaronἀπεδοκίμασανlos constructores,οἱ οἰκοδομοῦντεςesaοὗτοςha llegado a serἐγενήθηcabezaεἰς κεφαλὴνde esquina?γωνίας
Todo el queπᾶς ὁcaigaπεσὼνsobre esa piedraἐπ’ ἐκεῖνον τὸν λίθονserá quebrantado;συνθλασθήσεταιyδ’sobre quienἐφ’ ὃνella caiga,ἂν πέσῃloαὐτόνhará polvo».λικμήσει
Yκαὶlos escribasοἱ γραμματεῖςyκαὶlos sumos sacerdotesοἱ ἀρχιερεῖςprocuraronἐζήτησανecharle manoἐπιβαλεῖν ἐπ’ αὐτὸν τὰς χεῖραςen esa misma hora,ἐν αὐτῇ τῇ ὥρᾳperoκαὶtemieronἐφοβήθησανal pueblo;τὸν λαόνporqueγὰρcomprendieronἔγνωσανqueὅτιcontra ellosπρὸς αὐτοὺςhabía dichoεἶπενesta parábola.τὴν ταύτην παραβολὴν
YΚαὶacechándolo,παρατηρήσαντεςenviaronἀπέστειλανespíasἐγκαθέτουςque fingíanὑποκρινομένουςserἑαυτοὺς εἶναιjustos,δικαίουςpara sorprenderloἵνα ἐπιλάβωνται αὐτοῦen alguna palabra,λόγουa fin deὥστεentregarloπαραδοῦναι αὐτὸνal poderτῇ ἀρχῇyκαὶa la autoridadτῇ ἐξουσίᾳdel gobernador.τοῦ ἡγεμόνος
Yκαὶleαὐτὸνpreguntaron,ἐπηρώτησανdiciendo:λέγοντες«Maestro,Διδάσκαλεsabemosοἴδαμενqueὅτιhablasλέγειςyκαὶenseñasδιδάσκειςrectamente,ὀρθῶςyκαὶnoοὐte fijas en las apariencias,λαμβάνεις πρόσωπονsino queἀλλ’enseñasδιδάσκειςel caminoτὴν ὁδὸνde Diosτοῦ θεοῦcon verdad.ἐπ’ ἀληθείας
¿Nosἡμᾶςestá permitidoἔξεστινdarδοῦναιtributoφόρονal César,Καίσαριoἢno?».οὔ
Pero,δὲpercibiendoκατανοήσαςsu astucia,αὐτῶν τὴν πανουργίανlesπρὸς αὐτούςdijo:εἶπεν
«MuéstrenmeΔείξατέ μοιun denario.δηνάριον¿De quiénτίνοςtieneἔχειla imagenεἰκόναyκαὶla inscripción?».ἐπιγραφήνYδὲrespondiendo,ἀποκριθέντεςdijeron:εἶπαν«Del César».Καίσαρος
Yδὲélὁlesπρὸς αὐτούςdijo:εἶπεν«Pues bien,Τοίνυνdevuelvanἀπόδοτεal CésarΚαίσαριlo que es del César,τὰ Καίσαροςyκαὶa Diosτῷ θεῷlo que es de Dios».τὰ τοῦ θεοῦ
Yκαὶnoοὐκpudieronἴσχυσανsorprenderloἐπιλαβέσθαιen su palabraτοῦ ῥήματοςdelante del pueblo;ἐναντίον τοῦ λαοῦyκαὶmaravilladosθαυμάσαντεςde su respuesta,ἐπὶ τῇ αὐτοῦ ἀποκρίσειcallaron.ἐσίγησαν
YδέacercándoseΠροσελθόντεςalgunosτινεςde los saduceos,τῶν Σαδδουκαίωνlos que nieganοἱ ἀντιλέγοντεςque hayaμὴ εἶναιresurrección,ἀνάστασινleαὐτὸνpreguntaron,ἐπηρώτησαν
diciendo:λέγοντες«Maestro,ΔιδάσκαλεMoisésΜωϋσῆςnosἡμῖνescribióἔγραψενque siἐάνel hermanoἀδελφὸςde algunoτινοςmuereἀποθάνῃteniendoἔχωνmujer,γυναῖκαyκαὶno tiene hijos,οὗτος ἄτεκνος ᾖqueἵναsu hermanoὁ ἀδελφὸς αὐτοῦtomeλάβῃla mujerτὴν γυναῖκαyκαὶlevanteἐξαναστήσῃdescendenciaσπέρμαa su hermano.τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ
Había,ἦσανpues,οὖνsiete hermanos;ἑπτὰ ἀδελφοὶyκαὶel primeroὁ πρῶτοςtomóλαβὼνmujerγυναῖκαymurióἀπέθανενsin hijos;ἄτεκνος
yκαὶel segundo,ὁ δεύτερος
yκαὶel terceroὁ τρίτοςlaαὐτήνtomó;ἔλαβενyδὲde la misma maneraὡσαύτωςtambiénκαὶlos siete:οἱ ἑπτὰnoοὐdejaronκατέλιπονhijosτέκναyκαὶmurieron.ἀπέθανον
Por últimoὕστερονmurióἀπέθανενtambiénκαὶla mujer.ἡ γυνὴ
La mujer,ἡ γυνὴpues,οὖνen la resurrección,ἐν τῇ ἀναστάσει¿de cuálτίνοςde ellosαὐτῶνseráγίνεταιmujer?γυνήPorqueγὰρlos sieteοἱ ἑπτὰlaαὐτὴνtuvieronἔσχονpor mujer».γυναῖκα
YΚαὶJesúsὁ Ἰησοῦςlesαὐτοῖςdijo:εἶπεν«Los hijosΟἱ υἱοὶde esta eraτοῦ τούτου αἰῶνοςse casanγαμοῦσινyκαὶson dados en casamiento;γαμίσκονται
peroδὲlos queοἱson considerados dignosκαταξιωθέντεςde alcanzarτυχεῖνaquella eraτοῦ ἐκείνου αἰῶνοςyκαὶla resurrecciónτῆς ἀναστάσεωςde entre los muertos,τῆς ἐκ νεκρῶνniοὔτεse casanγαμοῦσινniοὔτεson dados en casamiento;γαμίζονται
porqueγὰρya noοὐδὲ ἔτιpuedenδύνανταιmorir,ἀποθανεῖνpuesγάρsonεἰσινiguales a los ángeles,ἰσάγγελοιyκαὶsonεἰσινhijosυἱοίde Dios,θεοῦsiendoὄντεςhijosυἱοὶde la resurrección.τῆς ἀναστάσεως
Yδὲqueὅτιlos muertosοἱ νεκροὶresucitan,ἐγείρονταιtambiénκαὶMoisésΜωϋσῆςlo indicóἐμήνυσενen lo de la zarza,ἐπὶ τῆς βάτουcuandoὡςllamaλέγειal Señorκύριονel Diosτὸν θεὸνde Abraham,ἈβραὰμyκαὶDiosθεὸνde Isaac,ἸσαὰκyκαὶDiosθεὸνde Jacob.Ἰακώβ
YδὲnoοὐκesἔστινDiosθεὸςde muertos,νεκρῶνsinoἀλλὰde vivos,ζώντωνporqueγὰρpara élαὐτῷtodosπάντεςviven».ζῶσιν
Yδέrespondiendoἀποκριθέντεςalgunosτινεςde los escribas,τῶν γραμματέωνdijeron:εἶπαν«Maestro,Διδάσκαλεbienκαλῶςhas dicho».εἶπας
Porqueγὰρya noοὐκέτιse atrevíanἐτόλμωνa preguntarleἐπερωτᾶν αὐτὸνnada.οὐδέν
Yδὲlesπρὸς αὐτούςdijo:Εἶπεν«¿CómoΠῶςdicenλέγουσινque el Mesíasτὸν χριστὸνesεἶναιhijoυἱόνde David?Δαυὶδ
PorqueγὰρDavidΔαυὶδmismoαὐτὸςdiceλέγειen el libroἐν βίβλῳde los Salmos:ψαλμῶνDijoΕἶπενel Señorκύριοςa mi Señor:τῷ μου κυρίῳSiéntateΚάθουa mi derecha,ἐκ δεξιῶν μου
hasta queἕως ἂνpongaθῶa tus enemigosτοὺς σου ἐχθρούςpor estradoὑποπόδιονde tus pies.τῶν σου ποδῶν
Así queοὖνDavidΔαυὶδloαὐτὸνllamaκαλεῖSeñor;κύριον¿yκαὶcómoπῶςesἐστινsu hijo?».αὐτοῦ υἱός
YδὲoyéndoloἈκούοντοςtodo el pueblo,παντὸς τοῦ λαοῦdijoεἶπενa los discípulos:τοῖς μαθηταῖς
«CuídenseΠροσέχετεde los escribas,ἀπὸ τῶν γραμματέωνque gustanτῶν θελόντωνde andarπεριπατεῖνcon ropas largas,ἐν στολαῖςyκαὶamanφιλούντωνlos saludosἀσπασμοὺςen las plazas,ἐν ταῖς ἀγοραῖςyκαὶlos primeros asientosπρωτοκαθεδρίαςen las sinagogas,ἐν ταῖς συναγωγαῖςyκαὶlos primeros puestosπρωτοκλισίαςen los banquetes;ἐν τοῖς δείπνοις
los queοἳdevoranκατεσθίουσινlas casasτὰς οἰκίαςde las viudas,τῶν χηρῶνyκαὶcomo pretextoπροφάσειhacen largas oraciones;μακρὰ προσεύχονταιestosοὗτοιrecibiránλήμψονταιmayorπερισσότερονcondena».κρίμα