YΚαὶhabiendo entrado,εἰσελθὼνatravesabaδιήρχετοJericó.τὴν Ἰεριχώ
Yκαὶmira,ἰδοὺun hombreἀνὴρllamado por nombreὀνόματι καλούμενοςZaqueo,Ζακχαῖοςqueκαὶeraαὐτὸς ἦνjefe de los recaudadores de impuestos,ἀρχιτελώνηςyκαὶera rico,αὐτὸς πλούσιος
yκαὶprocurabaἐζήτειverἰδεῖνquiénτίςeraἐστινJesús,τὸν Ἰησοῦνyκαὶnoοὐκpodíaἠδύνατοa causa de la multitud,ἀπὸ τοῦ ὄχλουporqueὅτιeraἦνpequeñoμικρὸςde estatura.τῇ ἡλικίᾳ
Yκαὶcorriendoπροδραμὼνdelante,εἰς τὸ ἔμπροσθενsubióἀνέβηa un sicómoroἐπὶ συκομορέανparaἵναverlo,ἴδῃ αὐτόνporqueὅτιibaἤμελλενa pasarδιέρχεσθαιpor allí.ἐκείνης
Yκαὶcuandoὡςllegóἦλθενal lugar,ἐπὶ τὸν τόπονJesúsὁ Ἰησοῦςmiró hacia arribaἀναβλέψαςy le dijo:εἶπεν πρὸς αὐτόν«Zaqueo,Ζακχαῖεdate prisaσπεύσαςy baja,κατάβηθιporqueγὰρhoyσήμερονes necesarioδεῖque meμεquedeμεῖναιen tu casa».ἐν τῷ σου οἴκῳ
Yκαὶse dio prisa,σπεύσαςbajóκατέβηyκαὶloαὐτὸνrecibióὑπεδέξατοgozoso.χαίρων
Yκαὶal verlo,ἰδόντεςtodosπάντεςmurmuraban,διεγόγγυζονdiciendo:λέγοντες«Ha entradoεἰσῆλθενa alojarseκαταλῦσαιen casa de un hombre pecador».Παρὰ ἀνδρὶ ἁμαρτωλῷ
PeroδὲZaqueo,Ζακχαῖοςpuesto en pie,σταθεὶςdijoεἶπενal Señor:πρὸς τὸν κύριον«Mira,ἸδοὺSeñor,κύριεla mitadτὰ ἡμίσιάde mis bienesτῶν μου ὑπαρχόντωνdoyδίδωμιa los pobres;τοῖς πτωχοῖςyκαὶsiεἴa alguienτινόςle he sacado algoτιacusándolo falsamente,ἐσυκοφάντησαle devuelvoἀποδίδωμιcuatro veces más».τετραπλοῦν
YδὲJesúsὁ Ἰησοῦςleπρὸς αὐτὸνdijo:εἶπεν«HoyΣήμερονha llegadoἐγένετοla salvaciónσωτηρίαa esta casa,τῷ τούτῳ οἴκῳpor cuantoκαθότιélαὐτὸςtambiénκαὶesἐστινhijoυἱὸςde Abraham.Ἀβραάμ
Porqueγὰρel Hijoὁ υἱὸςdel Hombreτοῦ ἀνθρώπουvinoἦλθενa buscarζητῆσαιyκαὶa salvarσῶσαιlo que se había perdido».τὸ ἀπολωλός
Yδὲmientras ellos oíanἈκουόντων αὐτῶνesto,ταῦταprosiguióπροσθεὶςydijoεἶπενuna parábola,παραβολὴνporqueδιὰ τὸélαὐτὸνestabaεἶναιcercaἐγγὺςde JerusalénἸερουσαλὴμyκαὶellosαὐτοὺςpensabanδοκεῖνqueὅτιel reinoἡ βασιλείαde Diosτοῦ θεοῦiba aμέλλειmanifestarseἀναφαίνεσθαιde inmediato.παραχρῆμα
Dijo,εἶπενpues:οὖν«Un hombreἌνθρωπός τιςde noble familiaεὐγενὴςse fueἐπορεύθηa un país lejanoεἰς χώραν μακρὰνpara recibirλαβεῖνpara síἑαυτῷun reinoβασιλείανyκαὶvolver.ὑποστρέψαι
Yδὲllamandoκαλέσαςa diez esclavos suyos,δέκα δούλους ἑαυτοῦlesαὐτοῖςdioἔδωκενdiez minas,δέκα μνᾶςyκαὶlesπρὸς αὐτούςdijo:εἶπενNegocienΠραγματεύσασθεmientras vuelvo.ἐν ᾧ ἔρχομαι
Peroδὲsus ciudadanosοἱ πολῖται αὐτοῦloαὐτόνodiaban,ἐμίσουνyκαὶenviaronἀπέστειλανtras élὀπίσω αὐτοῦuna embajada,πρεσβείανdiciendo:λέγοντεςNoΟὐqueremosθέλομενque esteτοῦτονreineβασιλεῦσαιsobre nosotros.ἐφ’ ἡμᾶς
Yκαὶsucedióἐγένετοque, al volverἐν τῷ ἐπανελθεῖνélαὐτὸνdespués de recibirλαβόνταel reino,τὴν βασιλείανmandóκαὶ εἶπενllamarφωνηθῆναιante síαὐτῷa aquellos esclavosτοὺς τούτους δούλουςa los queοἷςhabía dadoδεδώκειel dinero,τὸ ἀργύριονparaἵναsaberγνοῖquéτίhabían ganado negociando.διεπραγματεύσαντο
Yδὲse presentóπαρεγένετοel primero,ὁ πρῶτοςdiciendo:λέγωνSeñor,Κύριεtu minaἡ σου μνᾶha producidoπροσηργάσατοdiez minas más.δέκα μνᾶς
Yκαὶleαὐτῷdijo:εἶπενBien,Εὖγεbuen esclavo;ἀγαθὲ δοῦλεporqueὅτιen lo muy pocoἐν ἐλαχίστῳfuisteἐγένουfiel,πιστὸςtenἴσθι ἔχωνautoridadἐξουσίανsobre diez ciudades.ἐπάνω δέκα πόλεων
Yκαὶvinoἦλθενel segundo,ὁ δεύτεροςdiciendo:λέγωνTu mina,Ἡ σου μνᾶseñor,κύριεha hechoἐποίησενcinco minas.πέντε μνᾶς
Yδὲdijoεἶπενtambiénκαὶa este:τούτῳYΚαὶtú,σὺponteγίνουal frenteἐπάνωde cinco ciudades.πέντε πόλεων
Yκαὶvinoἦλθενel otro,ὁ ἕτεροςdiciendo:λέγωνSeñor,Κύριεmiraἰδοὺtu mina,ἡ σου μνᾶqueἣνteníaεἶχονguardadaἀποκειμένηνen un pañuelo;ἐν σουδαρίῳ
porqueγάρtenía miedoἐφοβούμηνde ti,σεya queὅτιeresεἶun hombreἄνθρωποςexigente:αὐστηρὸςtomasαἴρειςlo queὃnoοὐκpusiste,ἔθηκαςyκαὶcosechasθερίζειςlo queὃnoοὐκsembraste.ἔσπειρας
Leαὐτῷdice:λέγειPor tu propia bocaἘκ τοῦ σου στόματόςteσεjuzgo,κρίνωesclavo malo.δοῦλε πονηρὲ¿Sabíasᾔδειςqueὅτιyoἐγὼsoyεἰμιun hombreἄνθρωποςexigente,αὐστηρόςque tomoαἴρωνlo queὃnoοὐκpuseἔθηκαyκαὶcosechoθερίζωνlo queὃnoοὐκsembré?ἔσπειρα
¿Yκαὶpor quéδιὰ τίnoοὐκpusisteἔδωκάςmi dineroμου τὸ ἀργύριονen el banco,ἐπὶ τράπεζανy yo,κἀγὼal volver,ἐλθὼνloαὐτὸhabría cobradoἂν ἔπραξαcon intereses?σὺν τόκῳ
Yκαὶdijoεἶπενa los presentes:τοῖς παρεστῶσινQuítenleἌρατε ἀπ’ αὐτοῦla mina,τὴν μνᾶνyκαὶdénselaδότεal que tieneτῷ ἔχοντιlas diez minas.τὰς δέκα μνᾶς
Yκαὶleαὐτῷdijeron:εἶπανSeñor,Κύριεya tieneἔχειdiez minas.δέκα μνᾶς
Lesὑμῖνdigoλέγωqueὅτιa todo el queπαντὶ τῷtiene,ἔχοντιse le dará;δοθήσεταιperoδὲal queἀπὸ τοῦnoμὴtiene,ἔχοντοςaunκαὶlo queὃtieneἔχειse le quitará.ἀρθήσεται
Peroπλὴνa esos enemigos míos,τοὺς τούτους ἐχθρούς μουqueτοὺςnoμὴquisieronθελήσαντάςque yoμεreinaraβασιλεῦσαιsobre ellos,ἐπ’ αὐτοὺςtráiganlosἀγάγετεacáὧδεyκαὶdegüéllenlosκατασφάξατε αὐτοὺςdelante de mí».ἔμπροσθέν μου
YΚαὶdichoεἰπὼνesto,ταῦταibaἐπορεύετοdelante,ἔμπροσθενsubiendoἀναβαίνωνa Jerusalén.εἰς Ἱεροσόλυμα
YΚαὶsucedióἐγένετοque, cuandoὡςse acercóἤγγισενa Betfagéεἰς Βηθφαγὴyκαὶa Betania,Βηθανίανjunto al monteπρὸς τὸ ὄροςllamadoτὸ καλούμενονde los Olivos,Ἐλαιῶνenvióἀπέστειλενa dosδύοde los discípulos,τῶν μαθητῶν
diciendo:λέγων«VayanὙπάγετεa la aldeaεἰς τὴν κώμηνde enfrente,κατέναντιyal entrarεἰσπορευόμενοιen ellaἐν ᾗhallaránεὑρήσετεun pollinoπῶλονatado,δεδεμένονen el queἐφ’ ὃνnuncaπώποτεse ha sentadoἐκάθισενningún hombre;οὐδεὶς ἀνθρώπωνy,καὶdesatándolo,λύσαντες αὐτὸνtráiganlo.ἀγάγετε
Yκαὶsiἐάνalguienτιςlesὑμᾶςpregunta:ἐρωτᾷ¿Por quéΔιὰ τίlo desatan?,λύετεasíοὕτωςdirán:ἐρεῖτεEl SeñorὉ κύριοςloαὐτοῦnecesita».χρείαν ἔχει
Yδὲlos enviadosοἱ ἀπεσταλμένοιfueronἀπελθόντεςy hallaronεὗρονtal comoκαθὼςlesαὐτοῖςhabía dicho.εἶπεν
Yδὲcuando desatabanλυόντων αὐτῶνel pollino,τὸν πῶλονsus dueñosοἱ αὐτοῦ κύριοιlesπρὸς αὐτούςdijeron:εἶπαν«¿Por quéΤίdesatanλύετεel pollino?».τὸν πῶλον
Yδὲellosοἱdijeron:εἶπαν«El SeñorὉ κύριοςloαὐτοῦnecesita».χρείαν ἔχει
Yκαὶloαὐτὸνllevaronἤγαγονa Jesús,πρὸς τὸν Ἰησοῦνyκαὶechandoἐπιρίψαντεςsus mantosαὐτῶν τὰ ἱμάτιαsobre el pollino,ἐπὶ τὸν πῶλονhicieron montarἐπεβίβασανa Jesús.τὸν Ἰησοῦν
Yδὲmientras él avanzaba,πορευομένου αὐτοῦtendíanὑπεστρώννυονsus mantosτὰ ἱμάτια ἑαυτῶνen el camino.ἐν τῇ ὁδῷ
Yδὲacercándoseἐγγίζοντος αὐτοῦyaἤδηa la bajadaπρὸς τῇ καταβάσειdel monteτοῦ Ὄρουςde los Olivos,τῶν Ἐλαιῶνtoda la multitudἅπαν τὸ πλῆθοςde los discípulos,τῶν μαθητῶνgozosa,χαίροντεςcomenzóἤρξαντοa alabarαἰνεῖνa Diosτὸν θεὸνa gran vozφωνῇ μεγάλῃpor todos los milagrosπερὶ πασῶν δυνάμεωνqueὧνhabían visto,εἶδον
diciendo:λέγοντες«BenditoΕὐλογημένοςel Reyὁ βασιλεὺςque vieneἐρχόμενοςen el nombreἐν ὀνόματιdel Señor;κυρίουpazεἰρήνηen el cielo,ἐν οὐρανῷyκαὶgloriaδόξαen las alturas».ἐν ὑψίστοις
Yκαίalgunosτινεςde los fariseosτῶν Φαρισαίωνde entre la multitudἀπὸ τοῦ ὄχλουleπρὸς αὐτόνdijeron:εἶπαν«Maestro,Διδάσκαλεreprendeἐπιτίμησονa tus discípulos».τοῖς σου μαθηταῖς
Yκαὶrespondiendo,ἀποκριθεὶςdijo:εἶπεν«LesὑμῖνdigoΛέγωque,ὅτιsiἐὰνestosοὗτοιcallan,σιωπήσουσινlas piedrasοἱ λίθοιgritarán».κράξουσιν
YΚαὶcuandoὡςse acercó,ἤγγισενal verἰδὼνla ciudad,τὴν πόλινlloróἔκλαυσενsobre ella,ἐπ’ αὐτήν
diciendo:λέγων«¡SiΕἰtambiénκαὶtúσὺconocierasἔγνωςen este díaἐν τῇ ταύτῃ ἡμέρᾳlo que lleva a la paz!τὰ πρὸς εἰρήνηνPeroδὲahoraνῦνestá ocultoἐκρύβηa tus ojos.ἀπὸ ὀφθαλμῶν σου
Porqueὅτιvendránἥξουσινdíasἡμέραιsobre tiἐπὶ σὲen queκαὶtus enemigosοἱ σου ἐχθροίlevantaránπαρεμβαλοῦσινcontra tiσοιun cerco,χάρακάyκαὶteσεrodearán,περικυκλώσουσίνyκαὶteσεapretaránσυνέξουσίνpor todas partes,πάντοθεν
yκαὶteσεderribarán por tierra,ἐδαφιοῦσίνyκαὶa tus hijosτὰ τέκνα σουdentro de ti,ἐν σοίyκαὶnoοὐκdejaránἀφήσουσινen tiἐν σοίpiedraλίθονsobre piedra,ἐπὶ λίθονporqueἀνθ’ ὧνnoοὐκconocisteἔγνωςel tiempoτὸν καιρὸνde tu visitación».τῆς σου ἐπισκοπῆς
YΚαὶentrandoεἰσελθὼνen el templo,εἰς τὸ ἱερὸνcomenzóἤρξατοa echar fueraἐκβάλλεινa los que vendían,τοὺς πωλοῦντας
diciéndoles:λέγων αὐτοῖς«Está escrito:ΓέγραπταιYΚαὶmi casaὁ μου οἶκόςseráἔσταιcasa de oración;οἶκος προσευχῆςperoδὲustedesὑμεῖςlaαὐτὸνhan hechoἐποιήσατεcuevaσπήλαιονde bandidos».λῃστῶν
YΚαὶenseñabaἦν διδάσκωνcada díaτὸ καθ’ ἡμέρανen el templo;ἐν τῷ ἱερῷperoδὲlos sumos sacerdotesοἱ ἀρχιερεῖςyκαὶlos escribasοἱ γραμματεῖςprocurabanἐζήτουνdestruirlo,ἀπολέσαι αὐτὸνy tambiénκαὶlos principalesοἱ πρῶτοιdel pueblo;τοῦ λαοῦ
yκαὶnoοὐχhallabanεὕρισκονquéτὸ τίhacer,ποιήσωσινporqueγὰρtodo el puebloἅπας ὁ λαὸςestaba pendienteἐξεκρέματοde él,αὐτοῦescuchándolo.ἀκούων