Y cuandoΚαὶ ὅτεse acercaronἤγγισανa Jerusalénεἰς Ἱεροσόλυμαy llegaronκαὶ ἦλθονa Betfagé,εἰς Βηθφαγὴal monteεἰς τὸ Ὄροςde los Olivos,τῶν ἘλαιῶνentoncesτότεJesúsἸησοῦςenvióἀπέστειλενa dosδύοdiscípulos,μαθητὰς
diciéndoles:λέγων αὐτοῖς«VayanΠορεύεσθεa la aldeaεἰς τὴν κώμηνque está frenteτὴν κατέναντιa ustedes,ὑμῶνy enseguidaκαὶ εὐθέωςhallaránεὑρήσετεuna asnaὄνονatada,δεδεμένηνy un pollinoκαὶ πῶλονcon ella;μετ’ αὐτῆςdesátenlosλύσαντεςy tráiganmelos.ἀγάγετέ μοι
Y siκαὶ ἐάνalguienτιςlesὑμῖνdiceεἴπῃalgo,τιdigan:ἐρεῖτε ὅτιEl SeñorὉ κύριοςlosαὐτῶνnecesita;χρείαν ἔχειy enseguidaεὐθὺς δὲlosαὐτούςenviará».ἀποστελεῖ
Y estoΤοῦτο δὲsucedióγέγονενpara queἵναse cumplieraπληρωθῇlo dichoτὸ ῥηθὲνpor medioδιὰdel profeta,τοῦ προφήτουque dice:λέγοντος
«DiganΕἴπατεa la hijaτῇ θυγατρὶde Sion:ΣιώνMira,Ἰδοὺtu reyὁ βασιλεύς σουvieneἔρχεταίa ti,σοιmansoπραῢςy montadoκαὶ ἐπιβεβηκὼςsobre un asno,ἐπὶ ὄνονy sobre un pollino,καὶ ἐπὶ πῶλονhijoυἱὸνde animal de carga».ὑποζυγίου
Yδὲlos discípulosοἱ μαθηταὶfueronπορευθέντεςe hicieronκαὶ ποιήσαντεςcomoκαθὼςJesúsὁ Ἰησοῦςlesαὐτοῖςhabía mandado;συνέταξεν
trajeronἤγαγονel asnaτὴν ὄνονy el pollino,καὶ τὸν πῶλονy pusieronκαὶ ἐπέθηκανsobre ellosἐπ’ αὐτῶνlos mantos,τὰ ἱμάτιαy él se sentóκαὶ ἐπεκάθισενencima.ἐπάνω αὐτῶν
Yδὲla mayor parteὁ πλεῖστοςde la multitudὄχλοςtendióἔστρωσανsus mantosἑαυτῶν τὰ ἱμάτιαen el camino;ἐν τῇ ὁδῷy otrosἄλλοι δὲcortabanἔκοπτονramasκλάδουςde los árbolesἀπὸ τῶν δένδρωνy las tendíanκαὶ ἐστρώννυονen el camino.ἐν τῇ ὁδῷ
Y las multitudesοἱ δὲ ὄχλοιque iban delanteοἱ προάγοντεςde élαὐτὸνy las que seguíanκαὶ οἱ ἀκολουθοῦντεςgritaban,ἔκραζονdiciendo:λέγοντες«¡HosannaὩσαννὰal Hijoτῷ υἱῷde David!ΔαυίδBenditoΕὐλογημένοςel que vieneὁ ἐρχόμενοςen el nombreἐν ὀνόματιdel Señor.κυρίου¡HosannaὩσαννὰen las alturas!».ἐν τοῖς ὑψίστοις
Y cuando entróκαὶ εἰσελθόντος αὐτοῦen Jerusalén,εἰς Ἱεροσόλυμαtodaπᾶσαla ciudadἡ πόλιςse agitó,ἐσείσθηdiciendo:λέγουσα«¿QuiénΤίςesἐστινeste?».οὗτος
Y las multitudesοἱ δὲ ὄχλοιdecían:ἔλεγον«EsteΟὗτόςesἐστινel profetaὁ προφήτηςJesús,Ἰησοῦςel de Nazaretὁ ἀπὸ Ναζαρὲθde Galilea».τῆς Γαλιλαίας
Y entróΚαὶ εἰσῆλθενJesúsἸησοῦςen el temploεἰς τὸ ἱερόνy echó fueraκαὶ ἐξέβαλενa todosπάνταςlos que vendíanτοὺς πωλοῦνταςy comprabanκαὶ ἀγοράζονταςen el templo,ἐν τῷ ἱερῷy volcóκαὶ κατέστρεψενlas mesasτὰς τραπέζαςde los cambistasτῶν κολλυβιστῶνy los asientosκαὶ τὰς καθέδραςde los que vendíanτῶν πωλούντωνlas palomas.τὰς περιστεράς
Y les dice:καὶ λέγει αὐτοῖς«Escrito está:ΓέγραπταιMi casaὉ οἶκός μουserá llamadaκληθήσεταιcasaοἶκοςde oración;προσευχῆςpero ustedesὑμεῖς δὲlaαὐτὸνhacenποιεῖτεcuevaσπήλαιονde bandidos».λῃστῶν
Y se le acercaronΚαὶ προσῆλθον αὐτῷciegosτυφλοὶy cojosκαὶ χωλοὶen el templo,ἐν τῷ ἱερῷy los sanó.καὶ ἐθεράπευσεν αὐτούς
Peroδὲlos sumos sacerdotesοἱ ἀρχιερεῖςy los escribas,καὶ οἱ γραμματεῖςal verἰδόντεςlas maravillasτὰ θαυμάσιαqueἃhizo,ἐποίησενy a los niñosκαὶ τοὺς παῖδαςque gritabanτοὺς κράζονταςen el temploἐν τῷ ἱερῷy decían:καὶ λέγοντας«¡HosannaὩσαννὰal Hijoτῷ υἱῷde David!»,Δαυίδse indignaron,ἠγανάκτησαν
y le dijeron:καὶ εἶπαν αὐτῷ«¿OyesἈκούειςlo queτίestosοὗτοιdicen?».λέγουσινY Jesúsὁ δὲ Ἰησοῦςles dice:λέγει αὐτοῖς«Sí.Ναί¿Nuncaοὐδέποτεleyeron:ἀνέγνωτε ὅτιDe la bocaἘκ στόματοςde los pequeñosνηπίωνy de los que mamanκαὶ θηλαζόντωνpreparasteκατηρτίσωalabanza?».αἶνον
Y dejándolos,καὶ καταλιπὼν αὐτοὺςsalióἐξῆλθενfueraἔξωde la ciudad,τῆς πόλεωςa Betania,εἰς Βηθανίανy pasó la nocheκαὶ ηὐλίσθηallí.ἐκεῖ
Yδὲpor la mañana,Πρωῒal volverἐπανάγωνa la ciudad,εἰς τὴν πόλινtuvo hambre.ἐπείνασεν
Y viendoκαὶ ἰδὼνuna higueraσυκῆν μίανjunto al camino,ἐπὶ τῆς ὁδοῦfueἦλθενhacia ella,ἐπ’ αὐτήνy no hallóκαὶ εὗρενen ellaἐν αὐτῇnadaοὐδὲνsinoεἰ μὴhojasφύλλαsolamente;μόνονy le dice:καὶ λέγει αὐτῇ«NuncaΜηκέτιjamásεἰς τὸν αἰῶναnazcaγένηταιfrutoκαρπὸςde ti».ἐκ σοῦY al instanteκαὶ παραχρῆμαse secóἐξηράνθηla higuera.ἡ συκῆ
Y al verκαὶ ἰδόντεςestolos discípulos,οἱ μαθηταὶse maravillaron,ἐθαύμασανdiciendo:λέγοντες«¿CómoΠῶςse secóἐξηράνθηal instanteπαραχρῆμαla higuera?».ἡ συκῆ
Y respondiendoἀποκριθεὶς δὲJesús,ὁ Ἰησοῦςles dijo:εἶπεν αὐτοῖς«En verdadἈμὴνles digoλέγω ὑμῖνque siἐὰνtienenἔχητεfeπίστινy noκαὶ μὴdudan,διακριθῆτεno soloοὐ μόνονharánποιήσετεlo de la higuera,τὸ τῆς συκῆςsino queἀλλὰaun siκἂνdicenεἴπητεa este monte:τῷ ὄρει τούτῳQuítateἌρθητιy échateκαὶ βλήθητιal mar,εἰς τὴν θάλασσανsucederá.γενήσεται
Y todo lo queκαὶ πάντα ὅσα ἂνpidanαἰτήσητεen la oración,ἐν τῇ προσευχῇcreyendo,πιστεύοντεςlo recibirán».λήμψεσθε
Y cuando llegóΚαὶ ἐλθόντος αὐτοῦal templo,εἰς τὸ ἱερὸνse le acercaron,προσῆλθον αὐτῷmientras enseñaba,διδάσκοντιlos sumos sacerdotesοἱ ἀρχιερεῖςy los ancianosκαὶ οἱ πρεσβύτεροιdel pueblo,τοῦ λαοῦdiciendo:λέγοντες«¿Con quéἘν ποίᾳautoridadἐξουσίᾳhacesποιεῖςestas cosas?ταῦτα¿Y quiénκαὶ τίςteσοιdioἔδωκενesta autoridad?».τὴν ἐξουσίαν ταύτην
Y respondiendoἀποκριθεὶς δὲJesús,ὁ Ἰησοῦςles dijo:εἶπεν αὐτοῖς«También yoκἀγὼlesὑμᾶςharé una pregunta;Ἐρωτήσω λόγον ἕναsiἐὰνmeμοιlaὃνresponden,εἴπητέtambién yoκἀγὼlesὑμῖνdiréἐρῶcon quéἐν ποίᾳautoridadἐξουσίᾳhagoποιῶestas cosas.ταῦτα
La inmersiónτὸ βάπτισμαde Juan,τὸ Ἰωάννου¿de dóndeπόθενera?ἦν¿Del cieloἐξ οὐρανοῦo de los hombres?».ἢ ἐξ ἀνθρώπωνY ellosοἱ δὲdiscutíanδιελογίζοντοentre sí,ἐν ἑαυτοῖςdiciendo:λέγοντες«SiἘὰνdecimos:εἴπωμενDel cielo,Ἐξ οὐρανοῦnosἡμῖνdirá:ἐρεῖ¿Por qué,Διὰ τίpues,οὖνnoοὐκleαὐτῷcreyeron?ἐπιστεύσατε
Y siἐὰν δὲdecimos:εἴπωμενDe los hombres,Ἐξ ἀνθρώπωνtememosφοβούμεθαa la multitud,τὸν ὄχλονporqueγὰρtodosπάντεςtienenἔχουσινa Juanτὸν Ἰωάννηνpor profeta».ὡς προφήτην
Y respondiendoκαὶ ἀποκριθέντεςa Jesús,τῷ Ἰησοῦdijeron:εἶπαν«NoΟὐκsabemos».οἴδαμενY él tambiénκαὶ αὐτόςlesαὐτοῖςdijo:ἔφη«TampocoΟὐδὲyoἐγὼlesὑμῖνdigoλέγωcon quéἐν ποίᾳautoridadἐξουσίᾳhagoποιῶestas cosas.ταῦτα
Peroδὲ¿quéΤίlesὑμῖνparece?δοκεῖUn hombreἄνθρωποςteníaεἶχενdosδύοhijos;τέκναy acercándoseπροσελθὼνal primero,τῷ πρώτῳle dijo:εἶπενHijo,Τέκνονveὕπαγεhoyσήμερονa trabajarἐργάζουen la viña.ἐν τῷ ἀμπελῶνι
Y élὁ δὲrespondióἀποκριθεὶςy dijo:εἶπενNoΟὐquiero;θέλωperoδὲdespués,ὕστερονarrepentido,μεταμεληθεὶςfue.ἀπῆλθεν
Y acercándoseπροσελθὼν δὲal segundo,τῷ δευτέρῳle dijoεἶπενlo mismo.ὡσαύτωςY élὁ δὲrespondióἀποκριθεὶςy dijo:εἶπενYoἘγώvoy,señor;κύριεy noκαὶ οὐκfue.ἀπῆλθεν
¿Cuálτίςde los dosἐκ τῶν δύοhizoἐποίησενla voluntadτὸ θέλημαdel padre?».τοῦ πατρόςDicen:λέγουσιν«El primero».Ὁ πρῶτοςLesαὐτοῖςdiceλέγειJesús:ὁ Ἰησοῦς«En verdadἈμὴνles digoλέγω ὑμῖνqueὅτιlos recaudadores de impuestosοἱ τελῶναιy las prostitutasκαὶ αἱ πόρναιvan delanteπροάγουσινde ustedesὑμᾶςal reinoεἰς τὴν βασιλείανde Dios.τοῦ θεοῦ
PorqueγὰρvinoἦλθενJuanἸωάννηςa ustedesπρὸς ὑμᾶςen caminoἐν ὁδῷde justicia,δικαιοσύνηςy noκαὶ οὐκleαὐτῷcreyeron;ἐπιστεύσατεpero los recaudadores de impuestosοἱ δὲ τελῶναιy las prostitutasκαὶ αἱ πόρναιleαὐτῷcreyeron;ἐπίστευσανy ustedes,ὑμεῖς δὲviéndolo,ἰδόντεςniοὐδὲaun despuésὕστερονse arrepintieronμετεμελήθητεpara creerle».τοῦ πιστεῦσαι αὐτῷ
«Oiganἀκούσατεotra parábola:Ἄλλην παραβολὴνHabíaἦνun hombre,Ἄνθρωποςdueño de casa,οἰκοδεσπότηςqueὅστιςplantóἐφύτευσενuna viña,ἀμπελῶναlaαὐτῷrodeóκαὶ περιέθηκενde una cerca,φραγμὸνcavóκαὶ ὤρυξενen ellaἐν αὐτῷun lagar,ληνὸνedificóκαὶ ᾠκοδόμησενuna torre,πύργονlaαὐτὸνarrendóκαὶ ἐξέδετοa unos labradoresγεωργοῖςy se fue de viaje.καὶ ἀπεδήμησεν
Y cuandoὅτε δὲse acercóἤγγισενel tiempoὁ καιρὸςde los frutos,τῶν καρπῶνenvióἀπέστειλενsus esclavosτοὺς δούλους αὐτοῦa los labradoresπρὸς τοὺς γεωργοὺςpara recibirλαβεῖνsus frutos.τοὺς καρποὺς αὐτοῦ
Y los labradores,καὶ οἱ γεωργοὶtomandoλαβόντεςa sus esclavos,τοὺς δούλους αὐτοῦa unoὃν μὲνgolpearon,ἔδειρανa otroὃν δὲmataronἀπέκτεινανy a otroὃν δὲapedrearon.ἐλιθοβόλησαν
Envióἀπέστειλενde nuevoπάλινotrosἄλλουςesclavos,δούλουςmásπλείοναςque los primeros;τῶν πρώτωνe hicieronκαὶ ἐποίησανcon ellosαὐτοῖςlo mismo.ὡσαύτως
Yδὲpor últimoὕστερονlesπρὸς αὐτοὺςenvióἀπέστειλενa su hijo,τὸν υἱὸν αὐτοῦdiciendo:λέγωνRespetaránἘντραπήσονταιa mi hijo.τὸν υἱόν μου
Pero los labradores,οἱ δὲ γεωργοὶal verἰδόντεςal hijo,τὸν υἱὸνdijeronεἶπονentre sí:ἐν ἑαυτοῖςEsteΟὗτόςesἐστινel heredero;ὁ κληρονόμοςvengan,δεῦτεmatémosloἀποκτείνωμεν αὐτὸνy quedémonosκαὶ σχῶμενcon su herencia.τὴν κληρονομίαν αὐτοῦ
Y tomándolo,καὶ λαβόντες αὐτὸνlo echaronἐξέβαλονfueraἔξωde la viñaτοῦ ἀμπελῶνοςy lo mataron.καὶ ἀπέκτειναν
Así que,οὖνcuandoὅτανvengaἔλθῃel señorὁ κύριοςde la viña,τοῦ ἀμπελῶνος¿quéτίharáποιήσειcon aquellos labradores?».τοῖς γεωργοῖς ἐκείνοις
Le dicen:λέγουσιν αὐτῷ«A esos malvadosΚακοὺςlosαὐτούςdestruiráἀπολέσειde mala manera,κακῶςy arrendaráκαὶ ἐκδώσεταιla viñaτὸν ἀμπελῶναa otrosἄλλοιςlabradoresγεωργοῖςqueοἵτινεςleαὐτῷentreguenἀποδώσουσινlos frutosτοὺς καρποὺςa su tiempo».ἐν τοῖς καιροῖς αὐτῶν
LesαὐτοῖςdiceΛέγειJesús:ὁ Ἰησοῦς«¿NuncaΟὐδέποτεleyeronἀνέγνωτεen las Escrituras:ἐν ταῖς γραφαῖςLa piedraΛίθονqueὃνdespreciaronἀπεδοκίμασανlos constructores,οἱ οἰκοδομοῦντεςesaοὗτοςha llegado a serἐγενήθη εἰςcabezaκεφαλὴνde esquina;γωνίαςde parte del Señorπαρὰ κυρίουha sidoἐγένετοesto,αὕτηy esκαὶ ἔστινmaravillosoθαυμαστὴa nuestros ojos?ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν
Por esoδιὰ τοῦτοles digoλέγω ὑμῖνqueὅτιel reinoἡ βασιλείαde Diosτοῦ θεοῦles será quitadoἀρθήσεταιa ustedes,ἀφ’ ὑμῶνy será dadoκαὶ δοθήσεταιa una naciónἔθνειque produzcaποιοῦντιsus frutos.τοὺς καρποὺς αὐτῆς
Y el queΚαὶ ὁcaigaπεσὼνsobre esta piedraἐπὶ τὸν λίθον τοῦτονserá despedazado;συνθλασθήσεταιy sobre quienἐφ’ ὃν δ’ ἂνella caiga,πέσῃloαὐτόνhará polvo».λικμήσει
Y al oírΚαὶ ἀκούσαντεςsus parábolas,τὰς παραβολὰς αὐτοῦlos sumos sacerdotesοἱ ἀρχιερεῖςy los fariseosκαὶ οἱ Φαρισαῖοιentendieronἔγνωσανqueὅτιhablabaλέγειde ellos.περὶ αὐτῶν
Y buscandoκαὶ ζητοῦντεςprenderlo,αὐτὸν κρατῆσαιtuvieron miedoἐφοβήθησανde las multitudes,τοὺς ὄχλουςporqueἐπεὶloαὐτὸνteníanεἶχονpor profeta.εἰς προφήτην