YδὲlesαὐτοῖςdecíaἜλεγενuna parábolaπαραβολὴνsobre la necesidadπρὸς τὸ δεῖνde orarπροσεύχεσθαι αὐτοὺςsiempreπάντοτεyκαὶnoμὴdesanimarse,ἐγκακεῖν
diciendo:λέγων«Habíaἦνen cierta ciudadἔν τινι πόλειun juezΚριτής τιςque noμὴtemíaφοβούμενοςa Diosτὸν θεὸνniκαὶ μὴrespetabaἐντρεπόμενοςa hombre alguno.ἄνθρωπον
Yδὲhabíaἦνen aquella ciudadἐν τῇ ἐκείνῃ πόλειuna viuda,χήραyκαὶacudíaἤρχετοa él,πρὸς αὐτὸνdiciendo:λέγουσαHazme justiciaἘκδίκησόν μεfrente a mi adversario.ἀπὸ τοῦ μου ἀντιδίκου
Yκαὶpor un tiempoἐπὶ χρόνονnoοὐκquiso;ἤθελενperoδὲdespuésμετὰ ταῦταdijoεἶπενpara sí:ἐν ἑαυτῷAunqueΕἰ καὶnoοὐtemoφοβοῦμαιa Diosτὸν θεὸνniοὐδὲrespetoἐντρέπομαιa hombre alguno,ἄνθρωπον
sin embargo, porqueδιά γε τὸesta viudaτὴν ταύτην χήρανmeμοιmolesta,παρέχειν κόπονleαὐτήνharé justicia,ἐκδικήσωno sea que,ἵνα μὴviniendoἐρχομένηcontinuamente,εἰς τέλοςmeμεdeje agotado».ὑπωπιάζῃ
Yδὲdijoεἶπενel Señor:ὁ κύριος«OiganἈκούσατεlo queτίdiceλέγειel juezὁ κριτὴςinjusto.τῆς ἀδικίας
¿YδὲDiosὁ θεὸςnoοὐ μὴhará justiciaποιήσῃ τὴν ἐκδίκησινa sus escogidos,τῶν αὐτοῦ ἐκλεκτῶνque clamanτῶν βοώντωνa élαὐτῷdíaἡμέραςyκαὶnoche,νυκτόςyκαὶtardaráμακροθυμεῖen ayudarlos?ἐπ’ αὐτοῖς
Lesὑμῖνdigoλέγωqueὅτιlesαὐτῶνhará justiciaποιήσει τὴν ἐκδίκησινpronto.ἐν τάχειPeroπλὴνcuando vengaἐλθὼνel Hijoὁ υἱὸςdel Hombre,τοῦ ἀνθρώπου¿hallaráἆρα εὑρήσειfeτὴν πίστινen la tierra?».ἐπὶ τῆς γῆς
YδὲdijoΕἶπενtambiénκαὶesta parábolaτὴν ταύτην παραβολὴνa algunosπρός τιναςque confiabanτοὺς πεποιθόταςen sí mismos,ἐφ’ ἑαυτοῖςen queὅτιeranεἰσὶνjustos,δίκαιοιyκαὶdespreciabanἐξουθενοῦνταςa los demás:τοὺς λοιποὺς
«Dos hombresδύο Ἄνθρωποιsubieronἀνέβησανal temploεἰς τὸ ἱερὸνa orar:προσεύξασθαιunoὁ εἷςerafariseo,Φαρισαῖοςyκαὶel otro,ὁ ἕτεροςrecaudador de impuestos.τελώνης
El fariseo,ὁ Φαρισαῖοςpuesto en pie,σταθεὶςorabaπροσηύχετοasíταῦταpara sí:πρὸς ἑαυτὸνOh Dios,Ὁ θεόςteσοιdoy graciasεὐχαριστῶporqueὅτιnoοὐκsoyεἰμὶcomoὥσπερlos demás hombres:οἱ λοιποὶ τῶν ἀνθρώπωνladrones,ἅρπαγεςinjustos,ἄδικοιadúlteros,μοιχοίni aunἢ καὶcomoὡςeste recaudador de impuestos.οὗτος ὁ τελώνης
Ayunoνηστεύωdos vecesδὶςpor semana;τοῦ σαββάτουdoy el diezmoἀποδεκατῶde todo lo queπάντα ὅσαgano.κτῶμαι
Peroδὲel recaudador de impuestos,ὁ τελώνηςpuestoἑστὼςa lo lejos,μακρόθενnoοὐκqueríaἤθελενni siquieraοὐδὲalzarἐπᾶραιlos ojosτοὺς ὀφθαλμοὺςal cielo,εἰς τὸν οὐρανόνsino queἀλλ’se golpeabaἔτυπτεel pecho,τὸ στῆθος αὐτοῦdiciendo:λέγωνOh Dios,Ὁ θεόςsé propicioἱλάσθητίconmigo,μοιel pecador.τῷ ἁμαρτωλῷ
Lesὑμῖνdigo:λέγωesteοὗτοςbajóκατέβηa su casaεἰς τὸν αὐτοῦ οἶκονdeclarado justo,δεδικαιωμένοςy no aquel;παρ’ ἐκεῖνονporqueὅτιtodo el queπᾶς ὁse enalteceὑψῶν ἑαυτὸνserá humillado,ταπεινωθήσεταιyδὲel queὁse humillaταπεινῶν ἑαυτὸνserá enaltecido».ὑψωθήσεται
YδὲleαὐτῷtraíanΠροσέφερονtambiénκαὶa los bebésτὰ βρέφηpara queἵναlosαὐτῶνtocara;ἅπτηταιperoδὲal verlo,ἰδόντεςlos discípulosοἱ μαθηταὶlosαὐτοῖςreprendían.ἐπετίμων
PeroδὲJesúsὁ Ἰησοῦςlosαὐτὰllamó,προσεκαλέσατοdiciendo:λέγων«DejenἌφετεque los niñosτὰ παιδίαvenganἔρχεσθαιa mí,πρός μεyκαὶnoμὴse lo impidan;κωλύετε αὐτάporqueγὰρde los que son como ellosτῶν τοιούτωνesἐστὶνel reinoἡ βασιλείαde Dios.τοῦ θεοῦ
En verdadἀμὴνlesὑμῖνdigo:λέγωel queὃς ἂνnoμὴrecibaδέξηταιel reinoτὴν βασιλείανde Diosτοῦ θεοῦcomo un niño,ὡς παιδίονde ningún modoοὐ μὴentraráεἰσέλθῃen él».εἰς αὐτήν
YΚαὶun jefeτις ἄρχωνleαὐτὸνpreguntó,ἐπηρώτησένdiciendo:λέγων«MaestroΔιδάσκαλεbueno,ἀγαθέ¿quéτίharéποιήσαςpara heredarκληρονομήσωla vida eterna?».ζωὴν αἰώνιον
YδὲJesúsὁ Ἰησοῦςleαὐτῷdijo:εἶπεν«¿Por quéΤίmeμεllamasλέγειςbueno?ἀγαθόνNadieοὐδεὶςesbuenoἀγαθὸςsinoεἰ μὴuno solo:εἷςDios.ὁ θεός
Conocesοἶδαςlos mandamientos:τὰς ἐντολὰςNoΜὴcometerás adulterio,μοιχεύσῃςnoΜὴasesinarás,φονεύσῃςnoΜὴrobarás,κλέψῃςnoΜὴdarás falso testimonio,ψευδομαρτυρήσῃςhonraΤίμαa tu padreτὸν σου πατέραyκαὶa tu madre».τὴν μητέρα
Yδὲélὁdijo:εἶπεν«Todo estoπάντα Ταῦταlo he guardadoἐφύλαξαdesde mi juventud».ἐκ μου νεότητος
Yδὲal oírlo,ἀκούσαςJesúsὁ Ἰησοῦςleαὐτῷdijo:εἶπεν«AúnἜτιteσοιfaltaλείπειuna cosa:ἕνvendeπώλησονtodo lo queπάντα ὅσαtienesἔχειςyκαὶrepárteloδιάδοςentre los pobres,πτωχοῖςyκαὶtendrásἕξειςun tesoroθησαυρὸνen los cielos;ἐν οὐρανοῖςyκαὶven,δεῦροsígueme».ἀκολούθει μοι
Peroδὲél,ὁal oírἀκούσαςesto,ταῦταse pusoἐγενήθηmuy triste,περίλυποςporqueγὰρeraἦνmuy rico.σφόδρα πλούσιος
YδὲviéndoloἸδὼν αὐτὸνJesús,ὁ Ἰησοῦςdijo:εἶπεν«¡QuéΠῶςdifícilmenteδυσκόλωςentranεἰσπορεύονταιen el reinoεἰς τὴν βασιλείανde Diosτοῦ θεοῦlos que tienenοἱ ἔχοντεςriquezas!τὰ χρήματα
Porqueγάρesἐστινmás fácilεὐκοπώτερονque un camelloκάμηλονentreεἰσελθεῖνpor el ojoδιὰ τρήματοςde una agujaβελόνηςqueἢun ricoπλούσιονentreεἰσελθεῖνen el reinoεἰς τὴν βασιλείανde Dios».τοῦ θεοῦ
Yδὲlos que lo oyeronοἱ ἀκούσαντεςdijeron:Εἶπαν«¿YΚαὶquiénτίςpuedeδύναταιser salvo?».σωθῆναι
Yδὲélὁdijo:εἶπεν«Lo imposibleΤὰ ἀδύναταpara los hombresπαρὰ ἀνθρώποιςesἐστινposibleδυνατὰpara Dios».παρὰ τῷ θεῷ
YδὲPedroὁ Πέτροςdijo:Εἶπεν«Mira,Ἰδοὺnosotrosἡμεῖςhemos dejadoἀφέντεςlo nuestroτὰ ἴδιαy te hemos seguido».ἠκολουθήσαμέν σοι
Yδὲélὁlesαὐτοῖςdijo:εἶπεν«En verdadἈμὴνlesὑμῖνdigoλέγωqueὅτιno hay nadieοὐδείς ἐστινqueὃςhaya dejadoἀφῆκενcasa,οἰκίανoἢmujer,γυναῖκαoἢhermanos,ἀδελφοὺςoἢpadres,γονεῖςoἢhijos,τέκναpor causaἕνεκενdel reinoτῆς βασιλείαςde Dios,τοῦ θεοῦ
queὃςnoοὐχὶ μὴrecibaἀπολάβῃmuchas veces másπολλαπλασίοναen este tiempo,ἐν τῷ τούτῳ καιρῷyκαὶen la era venideraἐν τῷ αἰῶνι τῷ ἐρχομένῳla vida eterna».ζωὴν αἰώνιον
Yδὲtomando consigoΠαραλαβὼνa los doce,τοὺς δώδεκαlesπρὸς αὐτούςdijo:εἶπεν«Miren,Ἰδοὺsubimosἀναβαίνομενa Jerusalén,εἰς Ἰερουσαλήμyκαὶse cumpliráτελεσθήσεταιtodo lo escritoπάντα τὰ γεγραμμέναpor los profetasδιὰ τῶν προφητῶνacerca del Hijoτῷ υἱῷdel Hombre.τοῦ ἀνθρώπου
Porqueγὰρserá entregadoπαραδοθήσεταιa las naciones,τοῖς ἔθνεσινyκαὶserá objeto de burla,ἐμπαιχθήσεταιyκαὶserá insultado,ὑβρισθήσεταιyκαὶescupido;ἐμπτυσθήσεται
yκαὶdespués de azotarlo,μαστιγώσαντεςloαὐτόνmatarán;ἀποκτενοῦσινyκαὶal tercer díaτῇ ἡμέρᾳ τῇ τρίτῃresucitará».ἀναστήσεται
Peroκαὶellosαὐτοὶno entendieron nadaοὐδὲν συνῆκανde esto;τούτωνyκαὶesta palabraτὸ τοῦτο ῥῆμαlesἀπ’ αὐτῶνestaba oculta,ἦν κεκρυμμένονyκαὶnoοὐκcomprendíanἐγίνωσκονlo que se decía.τὰ λεγόμενα
YδὲsucedióἘγένετοque, al acercarseἐν τῷ ἐγγίζεινélαὐτὸνa Jericó,εἰς Ἰεριχὼun ciegoτυφλός τιςestaba sentadoἐκάθητοjunto al caminoπαρὰ τὴν ὁδὸνmendigando.ἐπαιτῶν
Yδὲal oírἀκούσαςque pasabaδιαπορευομένουuna multitud,ὄχλουpreguntabaἐπυνθάνετοquéτίeraεἴηaquello.τοῦτο
Yδὲleαὐτῷinformaron:ἀπήγγειλαν«PasaπαρέρχεταιJesúsἸησοῦςel nazareno».ὁ Ναζωραῖος
Yκαὶgritó,ἐβόησενdiciendo:λέγων«Jesús,ἸησοῦHijoυἱὲde David,Δαυίδten misericordiaἐλέησόνde mí».με
Yκαὶlos que iban delanteοἱ προάγοντεςloαὐτῷreprendíanἐπετίμωνpara queἵναcallara;σιγήσῃperoδὲélαὐτὸςgritabaἔκραζενmucho más:πολλῷ μᾶλλον«HijoΥἱὲde David,Δαυίδten misericordiaἐλέησόνde mí».με
YδὲJesús,ὁ Ἰησοῦςdeteniéndose,σταθεὶςmandóἐκέλευσενque se lo trajeran;αὐτὸν ἀχθῆναι πρὸς αὐτόνyδὲcuando se acercó,ἐγγίσαντος αὐτοῦleαὐτόνpreguntó:ἐπηρώτησεν
«¿QuéΤίquieresθέλειςque teσοιhaga?».ποιήσωYδὲélὁdijo:εἶπεν«Señor,Κύριεqueἵναrecobre la vista».ἀναβλέψω
YκαὶJesúsὁ Ἰησοῦςleαὐτῷdijo:εἶπεν«Recobra la vista;Ἀνάβλεψονtu feἡ σου πίστιςteσεha sanado».σέσωκέν
Yκαὶal instanteπαραχρῆμαrecobró la vista,ἀνέβλεψενyκαὶloαὐτῷseguíaἠκολούθειglorificandoδοξάζωνa Dios;τὸν θεόνyκαὶtodo el pueblo,πᾶς ὁ λαὸςal verlo,ἰδὼνdioἔδωκενalabanzaαἶνονa Dios.τῷ θεῷ