YδέhabíaἮνun enfermo,τις ἀσθενῶνLázaro,Λάζαροςde Betania,ἀπὸ Βηθανίαςla aldeaἐκ τῆς κώμηςde MaríaΜαρίαςyκαὶde Marta,Μάρθαςsu hermana.τῆς ἀδελφῆς αὐτῆς
YδὲMaríaΜαριὰμeraἦνla que ungióἡ ἀλείψασαal Señorτὸν κύριονcon perfumeμύρῳyκαὶle secóἐκμάξασαlos piesτοὺς πόδας αὐτοῦcon sus cabellos;ταῖς θριξὶν αὐτῆςsu hermanoἧς ὁ ἀδελφὸςLázaroΛάζαροςerael que estaba enfermo.ἠσθένει
Las hermanas,αἱ ἀδελφαὶpues,οὖνmandaronἀπέστειλανa decirle:πρὸς αὐτὸν λέγουσαι«Señor,Κύριεmira,ἴδεel queὃνquieresφιλεῖςestá enfermo».ἀσθενεῖ
Yδὲal oírlo,ἀκούσαςJesúsὁ Ἰησοῦςdijo:εἶπεν«Esta enfermedadΑὕτη ἡ ἀσθένειαnoοὐκesἔστινpara muerte,πρὸς θάνατονsinoἀλλ’para la gloriaὑπὲρ τῆς δόξηςde Dios,τοῦ θεοῦpara queἵναel Hijoὁ υἱὸςde Diosτοῦ θεοῦsea glorificadoδοξασθῇpor ella».δι’ αὐτῆς
YδὲJesúsὁ Ἰησοῦςamabaἠγάπαa Marta,τὴν Μάρθανyκαὶa su hermana,τὴν ἀδελφὴν αὐτῆςyκαὶa Lázaro.τὸν Λάζαρον
Así que,οὖνcuandoὡςoyóἤκουσενqueὅτιestaba enfermo,ἀσθενεῖse quedóἔμεινενentoncesτότε μὲνdos díasδύο ἡμέραςen el lugarἐν τόπῳdondeᾧestaba.ἦν
Luego,ἔπειταdespués de esto,μετὰ τοῦτοdiceλέγειa los discípulos:τοῖς μαθηταῖς«VamosἌγωμενotra vezπάλινa Judea».εἰς τὴν Ἰουδαίαν
Los discípulosοἱ μαθηταίleαὐτῷdicen:λέγουσιν«Rabí,Ῥαββίhace pocoνῦνlos judíosοἱ Ἰουδαῖοιbuscabanἐζήτουνapedrearte,λιθάσαι σε¿yκαὶotra vezπάλινvasὑπάγειςallá?».ἐκεῖ
JesúsἸησοῦςrespondió:ἀπεκρίθη«¿NoΟὐχὶtieneεἰσινel díaτῆς ἡμέραςdoce horas?δώδεκα ὧραίSiἐάνalguienτιςandaπεριπατῇde día,ἐν τῇ ἡμέρᾳnoοὐtropieza,προσκόπτειporqueὅτιveβλέπειla luzτὸ φῶςde este mundo.τοῦ κόσμου τούτου
Peroδέsiἐὰνalguienτιςandaπεριπατῇde noche,ἐν τῇ νυκτίtropieza,προσκόπτειporqueὅτιla luzτὸ φῶςnoοὐκestáἔστινen él».ἐν αὐτῷ
Dijoεἶπενesto,ταῦταyκαὶdespués de estoμετὰ τοῦτοlesαὐτοῖςdice:λέγει«Lázaro,Λάζαροςnuestro amigo,ὁ φίλος ἡμῶνse ha dormido;κεκοίμηταιperoἀλλὰvoyπορεύομαιa despertarlo».ἵνα ἐξυπνίσω αὐτόν
Leαὐτῷdijeronεἶπανentoncesοὖνlos discípulos:οἱ μαθηταὶ«Señor,Κύριεsiεἰse ha dormido,κεκοίμηταιsanará».σωθήσεται
PeroδὲJesúsὁ Ἰησοῦςhabía habladoεἰρήκειde su muerte;περὶ τοῦ θανάτου αὐτοῦyδὲellosἐκεῖνοιpensaronἔδοξανqueὅτιhablabaλέγειdel descansoπερὶ τῆς κοιμήσεωςdel sueño.τοῦ ὕπνου
Entoncesτότε οὖνJesúsὁ Ἰησοῦςlesαὐτοῖςdijoεἶπενclaramente:παρρησίᾳ«LázaroΛάζαροςha muerto;ἀπέθανεν
yκαὶme alegroχαίρωpor ustedesδι’ ὑμᾶςde no haber estadoὅτι οὐκ ἤμηνallí,ἐκεῖpara queἵναcrean;πιστεύσητεperoἀλλὰvamosἄγωμενa él».πρὸς αὐτόν
DijoεἶπενentoncesοὖνTomás,Θωμᾶςel llamadoὁ λεγόμενοςDídimo,Δίδυμοςa sus condiscípulos:τοῖς συμμαθηταῖς«VamosἌγωμενtambiénκαὶnosotros,ἡμεῖςparaἵναmorirἀποθάνωμενcon él».μετ’ αὐτοῦ
Al llegar,Ἐλθὼνpues,οὖνJesús,ὁ Ἰησοῦςhallóεὗρενque élαὐτὸνllevabaἔχονταyaἤδηcuatro díasτέσσαρας ἡμέραςen el sepulcro.ἐν τῷ μνημείῳ
YδὲBetaniaἡ Βηθανίαestabaἦνcercaἐγγὺςde Jerusalén,τῶν Ἱεροσολύμωνcomo aὡς ἀπὸquinceδεκαπέντεestadios;σταδίων
yδὲmuchosπολλοὶde los judíosἐκ τῶν Ἰουδαίωνhabían venidoἐληλύθεισανa Martaπρὸς τὴν Μάρθανyκαὶa MaríaΜαριὰμparaἵναconsolarlasπαραμυθήσωνται αὐτὰςpor su hermano.περὶ τοῦ ἀδελφοῦ
Marta,ἡ Μάρθαpues,οὖνcuandoὡςoyóἤκουσενqueὅτιJesúsἸησοῦςvenía,ἔρχεταιsalió a su encuentro;ὑπήντησεν αὐτῷperoδὲMaríaΜαρίαse quedaba sentadaἐκαθέζετοen casa.ἐν τῷ οἴκῳ
Martaἡ Μάρθαdijoεἶπενentoncesοὖνa Jesús:πρὸς τὸν Ἰησοῦν«Señor,Κύριεsiεἰhubieras estadoἦςaquí,ὧδεmi hermanoὁ ἀδελφός μουnoοὐκhabríaἂνmuerto.ἀπέθανεν
Yκαὶaun ahoraνῦνséοἶδαqueὅτιtodo lo queὅσα ἂνpidasαἰτήσῃa Dios,τὸν θεὸνDiosὁ θεόςte loσοιdará».δώσει
Jesúsὁ Ἰησοῦςleαὐτῇdice:λέγει«Tu hermanoὁ ἀδελφός σουresucitará».Ἀναστήσεται
Martaἡ Μάρθαleαὐτῷdice:λέγει«SéΟἶδαqueὅτιresucitaráἀναστήσεταιen la resurrección,ἐν τῇ ἀναστάσειen el último día».ἐν τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ
Jesúsὁ Ἰησοῦςleαὐτῇdijo:εἶπεν«YoἘγώsoyεἰμιla resurrecciónἡ ἀνάστασιςyκαὶla vida;ἡ ζωήel que creeὁ πιστεύωνen mí,εἰς ἐμὲaunqueκἂνmuera,ἀποθάνῃvivirá;ζήσεται
yκαὶtodo el queπᾶς ὁviveζῶνyκαὶcreeπιστεύωνen mí,εἰς ἐμὲde ningún modoοὐ μὴmoriráἀποθάνῃjamás.εἰς τὸν αἰῶνα¿Creesπιστεύειςesto?».τοῦτο
Ella leαὐτῷdice:λέγει«Sí,ΝαίSeñor;κύριεyoἐγὼhe creídoπεπίστευκαqueὅτιtúσὺeresεἶel Mesías,ὁ χριστὸςel Hijoὁ υἱὸςde Dios,τοῦ θεοῦel que vieneὁ ἐρχόμενοςal mundo».εἰς τὸν κόσμον
YΚαὶdichoεἰποῦσαesto,τοῦτοse fueἀπῆλθενyκαὶllamóἐφώνησενen secretoλάθρᾳa María,Μαριὰμsu hermana,τὴν ἀδελφὴν αὐτῆςdiciendo:εἰποῦσα«El MaestroὉ διδάσκαλοςestá aquíπάρεστινyκαὶteσεllama».φωνεῖ
Ella,ἐκείνη δὲal oírlo,ὡς ἤκουσενse levantóἠγέρθηrápidamenteταχὺyκαὶfueἤρχετοa él.πρὸς αὐτόν
Jesúsὁ Ἰησοῦςtodavía noοὔπω δὲhabía llegadoἐληλύθειa la aldea,εἰς τὴν κώμηνsino queἀλλ’estabaἦνaúnἔτιen el lugarἐν τῷ τόπῳdondeὅπουMartaἡ Μάρθαhabía salido a su encuentro.ὑπήντησεν αὐτῷ
Entoncesοὖνlos judíosοἱ Ἰουδαῖοιque estabanοἱ ὄντεςcon ellaμετ’ αὐτῆςen la casaἐν τῇ οἰκίᾳyκαὶlaαὐτήνconsolaban,παραμυθούμενοιal verἰδόντεςqueὅτιMaríaτὴν Μαριὰμse levantóἀνέστηdeprisaταχέωςyκαὶsalió,ἐξῆλθενlaαὐτῇsiguieron,ἠκολούθησανpensandoδόξαντεςqueὅτιibaὑπάγειal sepulcroεἰς τὸ μνημεῖονaἵναllorarκλαύσῃallí.ἐκεῖ
María,ἡ Μαριὰμpues,οὖνcuandoὡςllegóἦλθενadondeὅπουestabaἦνJesús,Ἰησοῦςal verlo,ἰδοῦσα αὐτὸνcayóἔπεσενa sus pies,πρὸς αὐτοῦ τοὺς πόδαςdiciéndole:λέγουσα αὐτῷ«Señor,Κύριεsiεἰhubieras estadoἦςaquí,ὧδεmi hermanoμου ὁ ἀδελφόςnoοὐκhabríaἄνmuerto».ἀπέθανεν
Jesús,Ἰησοῦςpues,οὖνcuandoὡςlaαὐτὴνvioεἶδενllorando,κλαίουσανyκαὶa los judíosτοὺς Ἰουδαίουςque habían venidoσυνελθόνταςcon ellaαὐτῇtambién llorando,κλαίονταςse indignóἐνεβριμήσατοen su espírituτῷ πνεύματιyκαὶse turbó,ἐτάραξεν ἑαυτόν
yκαὶdijo:εἶπεν«¿DóndeΠοῦloαὐτόνhan puesto?».τεθείκατεLeαὐτῷdicen:λέγουσιν«Señor,Κύριεvenἔρχουyκαὶve».ἴδε
Jesúsὁ Ἰησοῦςderramó lágrimas.ἐδάκρυσεν
Decíanἔλεγονentoncesοὖνlos judíos:οἱ Ἰουδαῖοι«MirenἼδεcómoπῶςloαὐτόνquería».ἐφίλει
Peroδὲalgunosτινὲςde ellosἐξ αὐτῶνdijeron:εἶπαν«¿NoΟὐκpodíaἐδύνατοeste,οὗτοςque abrióὁ ἀνοίξαςlos ojosτοὺς ὀφθαλμοὺςdel ciego,τοῦ τυφλοῦhacerποιῆσαιtambiénκαὶqueἵναesteοὗτοςnoμὴmuriera?».ἀποθάνῃ
Jesús,Ἰησοῦςpues,οὖνindignándoseἐμβριμώμενοςotra vezπάλινdentro de sí,ἐν ἑαυτῷllegaἔρχεταιal sepulcro.εἰς τὸ μνημεῖονEraἦνuna cueva,δὲ σπήλαιονyκαὶtenía una piedraλίθοςpuestaἐπέκειτοencima.ἐπ’ αὐτῷ
Jesúsὁ Ἰησοῦςdice:λέγει«QuitenἌρατεla piedra».τὸν λίθονMarta,Μάρθαla hermanaἡ ἀδελφὴdel que había muerto,τοῦ τετελευτηκότοςleαὐτῷdice:λέγει«Señor,Κύριεyaἤδηhuele mal,ὄζειporqueγάρlleva cuatro días».τεταρταῖος ἐστιν
Jesúsὁ Ἰησοῦςleαὐτῇdice:λέγει«¿NoΟὐκteσοιdijeεἶπόνque,ὅτιsiἐὰνcrees,πιστεύσῃςverásὄψῃla gloriaτὴν δόξανde Dios?».τοῦ θεοῦ
Quitaron,ἦρανpues,οὖνla piedra.τὸν λίθονYδὲJesúsὁ Ἰησοῦςalzóἦρενlos ojosτοὺς ὀφθαλμοὺςa lo altoἄνωyκαὶdijo:εἶπεν«Padre,Πάτερteσοιdoy graciasεὐχαριστῶporqueὅτιmeμουhas oído.ἤκουσάς
Yoἐγὼ δὲsabíaᾔδεινqueὅτιsiempreπάντοτέmeμουoyes;ἀκούειςperoἀλλὰlo dijeεἶπονpor la multitudδιὰ τὸν ὄχλονque está alrededor,τὸν περιεστῶταpara queἵναcreanπιστεύσωσινqueὅτιtúσύmeμεenviaste».ἀπέστειλας
Yκαὶdichoεἰπὼνesto,ταῦταgritóἐκραύγασενa gran voz:φωνῇ μεγάλῃ«Lázaro,Λάζαρεvenδεῦροfuera».ἔξω
Salióἐξῆλθενel muerto,ὁ τεθνηκὼςatadosδεδεμένοςlos piesτοὺς πόδαςyκαὶlas manosτὰς χεῖραςcon vendas,κειρίαιςyκαὶsu rostroἡ ὄψις αὐτοῦenvueltoπεριεδέδετοen un pañuelo.σουδαρίῳJesúsὁ Ἰησοῦςlesαὐτοῖςdice:λέγει«Desátenlo,Λύσατε αὐτὸνyκαὶdéjenloἄφετε αὐτὸνir».ὑπάγειν
Muchos,Πολλοὶpues,οὖνde los judíosἐκ τῶν Ἰουδαίωνque habían venidoοἱ ἐλθόντεςa Maríaπρὸς τὴν Μαριὰμyκαὶhabían vistoθεασάμενοιlo queἃhizo,ἐποίησενcreyeronἐπίστευσανen él.εἰς αὐτόν
Peroδὲalgunosτινὲςde ellosἐξ αὐτῶνfueronἀπῆλθονa los fariseosπρὸς τοὺς Φαρισαίουςyκαὶlesαὐτοῖςdijeronεἶπανlo queἃhabía hechoἐποίησενJesús.Ἰησοῦς
Entoncesοὖνlos sumos sacerdotesοἱ ἀρχιερεῖςyκαὶlos fariseosοἱ Φαρισαῖοιreunieronσυνήγαγονal Sanedrín,συνέδριονyκαὶdecían:ἔλεγον«¿QuéΤίhacemos?ποιοῦμενPorqueὅτιeste hombreοὗτος ὁ ἄνθρωποςhaceποιεῖmuchas señales.πολλὰ σημεῖα
Siἐὰνloαὐτὸνdejamosἀφῶμενasí,οὕτωςtodosπάντεςcreeránπιστεύσουσινen él,εἰς αὐτόνyκαὶvendránἐλεύσονταιlos romanosοἱ Ῥωμαῖοιyκαὶnosἡμῶνquitaránἀροῦσινtantoκαὶel lugarτὸν τόπονcomoκαὶla nación».τὸ ἔθνος
Peroδέunoεἷς τιςde ellos,ἐξ αὐτῶνCaifás,Καϊάφαςque eraὢνsumo sacerdoteἀρχιερεὺςaquel año,τοῦ ἐνιαυτοῦ ἐκείνουlesαὐτοῖςdijo:εἶπεν«UstedesὙμεῖςnoοὐκsabenοἴδατεnada,οὐδέν
niοὐδὲconsideranλογίζεσθεqueὅτιlesὑμῖνconvieneσυμφέρειqueἵναun hombreεἷς ἄνθρωποςmueraἀποθάνῃpor el pueblo,ὑπὲρ τοῦ λαοῦyκαὶnoμὴque perezcaἀπόληταιtoda la nación».ὅλον τὸ ἔθνος
Peroδὲestoτοῦτοnoοὐκlo dijoεἶπενpor sí mismo,ἀφ’ ἑαυτοῦsino que,ἀλλὰcomo eraὢνsumo sacerdoteἀρχιερεὺςaquel año,τοῦ ἐνιαυτοῦ ἐκείνουprofetizóἐπροφήτευσενqueὅτιJesúsἸησοῦςiba aἔμελλενmorirἀποθνῄσκεινpor la nación;ὑπὲρ τοῦ ἔθνους
yκαὶnoοὐχsoloμόνονpor la nación,ὑπὲρ τοῦ ἔθνουςsinoἀλλ’tambiénκαὶparaἵναreunirσυναγάγῃen unoεἰς ἕνa los hijosτὰ τέκναde Diosτοῦ θεοῦque estaban dispersos.τὰ διεσκορπισμένα
Así que,οὖνdesde aquel día,ἀπ’ ἐκείνης τῆς ἡμέραςacordaronἐβουλεύσαντοmatarlo.ἵνα ἀποκτείνωσιν αὐτόν
Por esoοὖνJesúsὉ Ἰησοῦςya noοὐκέτιandabaπεριεπάτειabiertamenteπαρρησίᾳentre los judíos,ἐν τοῖς Ἰουδαίοιςsino queἀλλὰse fueἀπῆλθενde allíἐκεῖθενa la regiónεἰς τὴν χώρανcercanaἐγγὺςal desierto,τῆς ἐρήμουa una ciudadεἰς πόλινllamadaλεγομένηνEfraín,Ἐφραὶμy allíκἀκεῖse quedóἔμεινενcon los discípulos.μετὰ τῶν μαθητῶν
YδὲestabaἮνcercaἐγγὺςla Pascuaτὸ πάσχαde los judíos,τῶν Ἰουδαίωνyκαὶmuchosπολλοὶsubieronἀνέβησανde la regiónἐκ τῆς χώραςa Jerusalénεἰς Ἱεροσόλυμαantes de la Pascuaπρὸ τοῦ πάσχαparaἵναpurificarse.ἁγνίσωσιν ἑαυτούς
Buscaban,ἐζήτουνpues,οὖνa Jesús,τὸν Ἰησοῦνyκαὶdecíanἔλεγονunos a otros,μετ’ ἀλλήλωνestandoἑστηκότεςen el templo:ἐν τῷ ἱερῷ«¿QuéΤίlesὑμῖνparece?δοκεῖ¿Queὅτιde ningún modoοὐ μὴvendráἔλθῃa la fiesta?».εἰς τὴν ἑορτήν
Yδὲlos sumos sacerdotesοἱ ἀρχιερεῖςyκαὶlos fariseosοἱ Φαρισαῖοιhabían dadoδεδώκεισανórdenesἐντολὰςde que,ἵναsiἐάνalguienτιςsabíaγνῷdóndeποῦestaba,ἐστινlo avisara,μηνύσῃpara queὅπωςloαὐτόνprendieran.πιάσωσιν