YδὲsucedióἘγένετοque,mientrasἐν τῷla multitudτὸν ὄχλονse agolpabaἐπικεῖσθαιsobre élαὐτῷyκαὶoíaἀκούεινla palabraτὸν λόγονde Dios,τοῦ θεοῦélαὐτὸςestabaἦνde pieἑστὼςjunto al lagoπαρὰ τὴν λίμνηνde Genesaret,Γεννησαρέτ
yκαὶvioεἶδενdos barcasδύο πλοῖαque estabanἑστῶταjunto al lago;παρὰ τὴν λίμνηνyδὲlos pescadores,οἱ ἁλιεῖςhabiendo bajadoἀποβάντεςde ellas,ἀπ’ αὐτῶνlavabanἔπλυνονlas redes.τὰ δίκτυα
Yδὲsubiendoἐμβὰςa unaεἰς ἓνde las barcas,τῶν πλοίωνqueὃeraἦνde Simón,Σίμωνοςleαὐτὸνpidióἠρώτησενque la apartaraἐπαναγαγεῖνun pocoὀλίγονde tierra;ἀπὸ τῆς γῆςyδὲsentándose,καθίσαςenseñabaἐδίδασκενa las multitudesτοὺς ὄχλουςdesde la barca.ἐκ τοῦ πλοίου
Yδὲcuandoὡςterminóἐπαύσατοde hablar,λαλῶνdijoεἶπενa Simón:πρὸς τὸν Σίμωνα«LlevaἘπανάγαγεla barcaa lo profundo,εἰς τὸ βάθοςyκαὶechenχαλάσατεsus redesτὰ ὑμῶν δίκτυαpara pescar».εἰς ἄγραν
YκαὶrespondiendoἀποκριθεὶςSimón,Σίμωνdijo:εἶπεν«Maestro,Ἐπιστάταhemos trabajado duroκοπιάσαντεςtoda la nocheδι’ ὅλης νυκτὸςyno hemos sacado nada;οὐδὲν ἐλάβομενperoδὲpor tu palabraἐπὶ τῷ σου ῥήματίecharéχαλάσωlas redes».τὰ δίκτυα
Yκαὶhaciendoποιήσαντεςesto,τοῦτοencerraronσυνέκλεισανuna gran cantidadπολύ πλῆθοςde peces,ἰχθύωνyδὲsus redesτὰ αὐτῶν δίκτυαse rompían.διερρήσσετο
Eκαὶhicieron señasκατένευσανa los compañerosτοῖς μετόχοιςde la otra barcaἐν τῷ ἑτέρῳ πλοίῳpara que vinieranτοῦ ἐλθόνταςa ayudarlos;συλλαβέσθαι αὐτοῖςyκαὶvinieron,ἦλθονyκαὶllenaronἔπλησανambas barcas,ἀμφότερα τὰ πλοῖαde modo queὥστεse hundían.βυθίζεσθαι αὐτά
Yδὲviendoἰδὼνesto,Simón PedroΣίμων Πέτροςcayóπροσέπεσενa las rodillasτοῖς γόνασινde Jesús,Ἰησοῦdiciendo:λέγων«ApártateἜξελθεde mí,ἀπ’ ἐμοῦporqueὅτιsoyεἰμιun hombre pecador,ἀνὴρ ἁμαρτωλόςSeñor».κύριε
Porqueγὰρel asombroθάμβοςse apoderóπεριέσχενde élαὐτὸνyκαὶde todosπάνταςlos queτοὺςestabancon él,σὺν αὐτῷpor la pescaἐπὶ τῇ ἄγρᾳde pecesτῶν ἰχθύωνqueὧνhabían sacado;συνέλαβον
yδὲlo mismoὁμοίωςtambiénκαὶa JacoboἸάκωβονyκαὶa Juan,Ἰωάννηνhijosυἱοὺςde Zebedeo,Ζεβεδαίουqueοἳeranἦσανsociosκοινωνοὶde Simón.τῷ ΣίμωνιYκαὶJesúsὁ Ἰησοῦςdijoεἶπενa Simón:πρὸς τὸν Σίμωνα«No temas;Μὴ φοβοῦdesde ahoraἀπὸ τοῦ νῦνserás pescadorἔσῃ ζωγρῶνde personas».ἀνθρώπους
Yκαὶsacandoκαταγαγόντεςlas barcasτὰ πλοῖαa tierra,ἐπὶ τὴν γῆνlo dejaron todoἀφέντες πάνταylo siguieron.ἠκολούθησαν αὐτῷ
YΚαὶsucedióἐγένετοque,estandoἐν τῷ εἶναιélαὐτὸνen unaἐν μιᾷde las ciudades,τῶν πόλεωνyκαὶmira,ἰδοὺhabíaun hombreἀνὴρllenoπλήρηςde lepra;λέπραςyκαὶal verἰδὼνa Jesús,τὸν Ἰησοῦνcayendoπεσὼνsobreἐπὶsurostro,πρόσωπονleαὐτοῦrogó,ἐδεήθηdiciendo:λέγων«Señor,Κύριεsiἐὰνquieres,θέλῃςpuedesδύνασαίlimpiarme».με καθαρίσαι
Yκαὶextendiendoἐκτείναςla mano,τὴν χεῖραloαὐτοῦtocó,ἥψατοdiciendo:εἰπών«Quiero,Θέλωqueda limpio».καθαρίσθητιYκαὶenseguidaεὐθέωςla lepraἡ λέπραse fueἀπῆλθενde él.ἀπ’ αὐτοῦ
Yκαὶélαὐτὸςleαὐτῷordenóπαρήγγειλενque no lo dijera a nadie:μηδενὶ εἰπεῖν«Sinoἀλλὰve,ἀπελθὼνmuéstrateδεῖξον σεαυτὸνal sacerdoteτῷ ἱερεῖyκαὶofreceπροσένεγκεpor tu purificaciónπερὶ τοῦ σου καθαρισμοῦcomoκαθὼςmandóπροσέταξενMoisés,Μωϋσῆςpara testimonioεἰς μαρτύριονa ellos».αὐτοῖς
Peroδὲla noticiaὁ λόγοςacerca de élπερὶ αὐτοῦse extendíaδιήρχετοaún más,μᾶλλονyκαὶse reuníanσυνήρχοντοgrandes multitudesπολλοὶ ὄχλοιpara oírἀκούεινyκαὶser sanadasθεραπεύεσθαιde sus enfermedades.ἀπὸ τῶν αὐτῶν ἀσθενειῶν
Peroδὲélαὐτὸςse retirabaἦν ὑποχωρῶνa los lugares desiertosἐν ταῖς ἐρήμοιςyκαὶoraba.προσευχόμενος
YΚαὶsucedióἐγένετοen unoἐν μιᾷde los díasτῶν ἡμερῶνqueκαὶélαὐτὸςestaba enseñando,ἦν διδάσκωνyκαὶestaban sentadosἦσαν καθήμενοιfariseosΦαρισαῖοιyκαὶmaestros de la leyνομοδιδάσκαλοιqueοἳhabían venidoἦσαν ἐληλυθότεςde toda aldeaἐκ πάσης κώμηςde Galileaτῆς Γαλιλαίαςyκαὶde JudeaἸουδαίαςyκαὶde Jerusalén;Ἰερουσαλήμyκαὶel poderδύναμιςdel Señorκυρίουestabaἦνpara queεἰς τὸélαὐτόνsanara.ἰᾶσθαι
Yκαὶmira,ἰδοὺunos hombresἄνδρεςveníantrayendoφέροντεςen un lechoἐπὶ κλίνηςa un hombreἄνθρωπονqueὃςestabaἦνparalítico,παραλελυμένοςyκαὶprocurabanἐζήτουνmeterloεἰσενεγκεῖν αὐτὸνyκαὶponerloθεῖναιdelante de él.ἐνώπιον αὐτοῦ
Yκαὶnoμὴhallandoεὑρόντεςpor dóndeποίαςmeterloεἰσενέγκωσιν αὐτὸνa causa de la multitud,διὰ τὸν ὄχλονsubieronἀναβάντεςa la azoteaἐπὶ τὸ δῶμαypor entre las tejasδιὰ τῶν κεράμωνloαὐτὸνbajaronκαθῆκανcon la camillaσὺν τῷ κλινιδίῳal medio,εἰς τὸ μέσονdelanteἔμπροσθενde Jesús.τοῦ Ἰησοῦ
Yκαὶviendoἰδὼνla feτὴν πίστινde ellos,αὐτῶνdijo:εἶπεν«Hombre,Ἄνθρωπεtus pecadosαἱ σου ἁμαρτίαιteσοιson perdonados».ἀφέωνταί
Yκαὶlos escribasοἱ γραμματεῖςyκαὶlos fariseosοἱ Φαρισαῖοιcomenzaronἤρξαντοa pensar,διαλογίζεσθαιdiciendo:λέγοντες«¿QuiénΤίςesἐστινesteοὗτοςqueὃςhablaλαλεῖblasfemias?βλασφημίας¿Quiénτίςpuedeδύναταιperdonarἀφεῖναιpecadosἁμαρτίαςsinoεἰ μὴsoloμόνοςDios?».ὁ θεός
PeroδὲJesús,ὁ Ἰησοῦςconociendoἐπιγνοὺςsus pensamientos,τοὺς αὐτῶν διαλογισμοὺςrespondiendo,ἀποκριθεὶςlesπρὸς αὐτούςdijo:εἶπεν«¿QuéΤίpiensanδιαλογίζεσθεen sus corazones?ἐν ταῖς ὑμῶν καρδίαις
¿Quéτίesἐστινmás fácil,εὐκοπώτερονdecir:εἰπεῖνTus pecadosαἱ σου ἁμαρτίαιteσοιson perdonados,Ἀφέωνταίoἢdecir:εἰπεῖνLevántateἜγειρεyκαὶanda?περιπάτει
Puesδὲpara queἵναsepanεἰδῆτεqueὅτιel Hijoὁ υἱὸςdel Hombreτοῦ ἀνθρώπουtieneἔχειautoridadἐξουσίανen la tierraἐπὶ τῆς γῆςpara perdonarἀφιέναιpecados —ἁμαρτίαςdijoεἶπενal paralítico—:τῷ παραλελυμένῳA ti teΣοὶdigo:λέγωlevántate,ἔγειρεyκαὶtomandoἄραςtu camilla,τὸ σου κλινίδιόνveteπορεύουa tu casa».εἰς τὸν σου οἶκόν
Yκαὶal instante,παραχρῆμαlevantándoseἀναστὰςdelante de ellos,ἐνώπιον αὐτῶνtomóἄραςaquello sobre lo queἐφ’ ὃestaba acostado,κατέκειτοyse fueἀπῆλθενa su casaεἰς τὸν αὐτοῦ οἶκονglorificandoδοξάζωνa Dios.τὸν θεόν
Yκαὶel asombroἔκστασιςse apoderóἔλαβενde todos,ἅπανταςyκαὶglorificabanἐδόξαζονa Dios,τὸν θεόνyκαὶse llenaronἐπλήσθησανde temor,φόβουdiciendo:λέγοντες«Hoyσήμερονhemos vistoΕἴδομενcosas increíbles».παράδοξα
YΚαὶdespués de estoμετὰ ταῦταsalió,ἐξῆλθενyκαὶvioἐθεάσατοa un recaudador de impuestosτελώνηνllamadoὀνόματιLeví,Λευὶνsentadoκαθήμενονa la mesa de los impuestos,ἐπὶ τὸ τελώνιονyκαὶleαὐτῷdijo:εἶπεν«Sígueme».Ἀκολούθει μοι
Yκαὶdejándolo todo,καταλιπὼν πάνταse levantóἀναστὰςylo seguía.ἠκολούθει αὐτῷ
YΚαὶLevíΛευὶςleαὐτῷhizoἐποίησενun gran banqueteμεγάλην δοχὴνen su casa;ἐν τῇ αὐτοῦ οἰκίᾳyκαὶhabíaἦνuna gran multitudπολὺς ὄχλοςde recaudadores de impuestosτελωνῶνyκαὶde otrosἄλλωνqueοἳestaban recostadosἦσαν κατακείμενοιa la mesacon ellos.μετ’ αὐτῶν
Yκαὶlos fariseosοἱ Φαρισαῖοιyκαὶsus escribasοἱ αὐτῶν γραμματεῖςmurmurabanἐγόγγυζονcontraπρὸςlos discípulosτοὺς μαθητὰςde él,αὐτοῦdiciendo:λέγοντες«¿Por quéΔιὰ τίcomenἐσθίετεyκαὶbebenπίνετεcon los recaudadores de impuestosμετὰ τῶν τελωνῶνyκαὶpecadores?».ἁμαρτωλῶν
YκαὶrespondiendoἀποκριθεὶςJesús,ὁ Ἰησοῦςlesπρὸς αὐτούςdijo:εἶπεν«NoΟὐtienen necesidadἔχουσιν χρείανde médicoἰατροῦlos sanos,οἱ ὑγιαίνοντεςsinoἀλλὰlos que están mal.οἱ κακῶς ἔχοντες
Noοὐκhe venidoἐλήλυθαa llamarκαλέσαιa justos,δικαίουςsinoἀλλὰa pecadoresἁμαρτωλοὺςa un cambio de mente».εἰς μετάνοιαν
YδὲellosΟἱleπρὸς αὐτόνdijeron:εἶπαν«Los discípulosΟἱ μαθηταὶde JuanἸωάννουayunanνηστεύουσινcon frecuenciaπυκνὰyκαὶhacenποιοῦνταιsúplicas,δεήσειςyκαὶlo mismoὁμοίωςlosοἱde los fariseos;τῶν Φαρισαίωνperoδὲlos tuyosοἱ σοὶcomenἐσθίουσινyκαὶbeben».πίνουσιν
Yδὲélὁlesπρὸς αὐτούςdijo:εἶπεν«¿AcasoΜὴpuedenδύνασθεhacerποιῆσαιayunarνηστεῦσαιa los invitados a la bodaτοὺς υἱοὺς τοῦ νυμφῶνοςmientrasἐν ᾧel novioὁ νυμφίοςestáἐστινcon ellos?μετ’ αὐτῶν
Peroδὲvendránἐλεύσονταιdías,ἡμέραιyκαὶcuandoὅτανel novioὁ νυμφίοςlesἀπ’ αὐτῶνsea quitado,ἀπαρθῇentoncesτότεayunaránνηστεύσουσινen aquellos días».ἐν ἐκείναις ταῖς ἡμέραις
Yδὲlesπρὸς αὐτοὺςdecíaἔλεγενtambiénκαὶuna parábola:παραβολὴν«Nadie,Οὐδεὶςcortandoσχίσαςun remiendoἐπίβλημαde un vestido nuevo,ἀπὸ ἱματίου καινοῦlo poneἐπιβάλλειsobre un vestido viejo;ἐπὶ ἱμάτιον παλαιόνde otro modo,εἰ δὲ μήγεtambiénκαὶromperáσχίσειel nuevo,τὸ καινὸνyκαὶcon el viejoτῷ παλαιῷnoοὐarmonizaráσυμφωνήσειel remiendoτὸ ἐπίβλημαdel nuevo.τὸ ἀπὸ τοῦ καινοῦ
Yκαὶnadieοὐδεὶςechaβάλλειvino nuevoοἶνον νέονen odres viejos;εἰς ἀσκοὺς παλαιούςde otro modo,εἰ δὲ μήγεel vino nuevoὁ οἶνος ὁ νέοςreventaráῥήξειlos odres,τοὺς ἀσκούςyκαὶélαὐτὸςse derramará,ἐκχυθήσεταιyκαὶlos odresοἱ ἀσκοὶse perderán.ἀπολοῦνται
Sino queἀλλὰel vino nuevoοἶνον νέονhay que echarloβλητέονen odres nuevos.εἰς ἀσκοὺς καινοὺς
Yκαὶnadieοὐδεὶςque haya bebidoπιὼνel añejoπαλαιὸνquiereθέλειel nuevo,νέονporqueγάρdice:λέγειEl añejoὉ παλαιὸςesἐστινbueno».χρηστός