Yδὲse acercabaἬγγιζενla fiestaἡ ἑορτὴde los panes sin levadura,τῶν ἀζύμωνllamadaἡ λεγομένηPascua.Πάσχα
Yκαὶlos sumos sacerdotesοἱ ἀρχιερεῖςyκαὶlos escribasοἱ γραμματεῖςbuscabanἐζήτουνcómoτὸ πῶςmatarlo,ἀνέλωσιν αὐτόνporqueγὰρtemíanἐφοβοῦντοal pueblo.τὸν λαόν
YδὲentróΕἰσῆλθενSatanásΣατανᾶςen Judas,εἰς Ἰούδανllamadoτὸν καλούμενονIscariote,Ἰσκαριώτηνque eraὄνταdel númeroἐκ τοῦ ἀριθμοῦde los doce;τῶν δώδεκα
yκαὶfueἀπελθὼνyhablóσυνελάλησενcon los sumos sacerdotesτοῖς ἀρχιερεῦσινyκαὶlos jefes de la guardiaστρατηγοῖςsobre cómoτὸ πῶςse loαὐτοῖς αὐτόνentregaría.παραδῷ
Yκαὶse alegraron,ἐχάρησανyκαὶacordaronσυνέθεντοdarleαὐτῷ δοῦναιdinero.ἀργύριον
Yκαὶaceptó,ἐξωμολόγησενyκαὶbuscabaἐζήτειuna oportunidadεὐκαιρίανpara entregárseloτοῦ παραδοῦναι αὐτὸν αὐτοῖςa espaldas deἄτερla multitud.ὄχλου
YδὲllegóἮλθενel díaἡ ἡμέραde los panes sin levadura,τῶν ἀζύμωνen queᾗhabía queἔδειsacrificarθύεσθαιla Pascua.τὸ πάσχα
Yκαὶenvióἀπέστειλενa PedroΠέτρονyκαὶa Juan,Ἰωάννηνdiciendo:εἰπών«VayanΠορευθέντεςyprepárennosἑτοιμάσατε ἡμῖνla Pascua,τὸ πάσχαpara queἵναla comamos».φάγωμεν
Yδὲellosοἱleαὐτῷdijeron:εἶπαν«¿DóndeΠοῦquieresθέλειςque la preparemos?».ἑτοιμάσωμεν
Yδὲélὁlesαὐτοῖςdijo:εἶπεν«Miren,Ἰδοὺal entrar ustedesεἰσελθόντων ὑμῶνen la ciudad,εἰς τὴν πόλινlesὑμῖνsaldrá al encuentroσυναντήσειun hombreἄνθρωποςque llevaβαστάζωνun cántaroκεράμιονde agua;ὕδατοςsíganloἀκολουθήσατε αὐτῷhasta la casaεἰς τὴν οἰκίανen queεἰς ἣνentre,εἰσπορεύεται
yκαὶdiganἐρεῖτεal dueñoτῷ οἰκοδεσπότῃde la casa:τῆς οἰκίαςEl Maestroὁ διδάσκαλοςteσοιdice:Λέγει¿DóndeΠοῦestáἐστινel aposentoτὸ κατάλυμαdondeὅπουcomaφάγωla Pascuaτὸ πάσχαcon mis discípulos?μετὰ τῶν μου μαθητῶν
Y élκἀκεῖνοςlesὑμῖνmostraráδείξειun gran aposento alto,μέγα ἀνάγαιονdispuesto;ἐστρωμένονprepárenlaἑτοιμάσατεallí».ἐκεῖ
Yδὲfueronἀπελθόντεςy hallaronεὗρονtal comoκαθὼςlesαὐτοῖςhabía dicho;εἰρήκειyκαὶprepararonἡτοίμασανla Pascua.τὸ πάσχα
YΚαὶcuandoὅτεllegóἐγένετοla hora,ἡ ὥραse recostó a la mesa,ἀνέπεσενyκαὶlos apóstolesοἱ ἀπόστολοιcon él.σὺν αὐτῷ
Yκαὶlesπρὸς αὐτούςdijo:εἶπεν«¡CuántoἘπιθυμίᾳhe deseadoἐπεθύμησαcomerφαγεῖνesta Pascuaτοῦτο πάσχα τὸcon ustedesμεθ’ ὑμῶνantes de padecer!πρὸ τοῦ με παθεῖν
Porqueγὰρlesὑμῖνdigoλέγωqueὅτιde ningún modoοὐ μὴlaαὐτὸcomeréφάγωhasta queἕως ὅτουse cumplaπληρωθῇen el reinoἐν τῇ βασιλείᾳde Dios».τοῦ θεοῦ
Yκαὶtomandoδεξάμενοςuna copa,ποτήριονdando gracias,εὐχαριστήσαςdijo:εἶπεν«TomenΛάβετεestoτοῦτοyκαὶrepártanloδιαμερίσατεentre ustedes;εἰς ἑαυτούς
porqueγὰρlesὑμῖνdigoλέγωquedesde ahoraἀπὸ τοῦ νῦνde ningún modoοὐ μὴbeberéπίωdel frutoἀπὸ τοῦ γενήματοςde la vidτῆς ἀμπέλουhasta queἕως οὗvengaἔλθῃel reinoἡ βασιλείαde Dios».τοῦ θεοῦ
Yκαὶtomandoλαβὼνpan,ἄρτονdando gracias,εὐχαριστήσαςlo partióἔκλασενyκαὶse lo dio,ἔδωκεν αὐτοῖςdiciendo:λέγων«EstoΤοῦτόesἐστινmi cuerpo,τὸ μου σῶμάqueτὸes dadoδιδόμενονpor ustedes;ὑπὲρ ὑμῶνhaganποιεῖτεestoτοῦτοen memoria de mí».εἰς τὴν ἀνάμνησιν ἐμὴν
Yκαὶde la misma maneraὡσαύτωςla copa,τὸ ποτήριονdespués de haber cenado,μετὰ τὸ δειπνῆσαιdiciendo:λέγων«Esta copaΤοῦτο τὸ ποτήριονesel nuevo pactoἡ καινὴ διαθήκηen mi sangre,ἐν τῷ μου αἵματίqueτὸes derramadaἐκχυννόμενονpor ustedes».ὑπὲρ ὑμῶν
«Peroπλὴνmiren,ἰδοὺla manoἡ χεὶρdel queτοῦmeμεentregaπαραδιδόντοςestáconmigoμετ’ ἐμοῦsobre la mesa.ἐπὶ τῆς τραπέζης
Porqueὅτιel Hijoὁ υἱὸςdel Hombreτοῦ ἀνθρώπουse va,πορεύεταιsegún lo que está determinado;κατὰ τὸ ὡρισμένονperoπλὴν¡ayοὐαὶde aquel hombreτῷ ἐκείνῳ ἀνθρώπῳpor quienδι’ οὗes entregado!».παραδίδοται
Yκαὶellosαὐτοὶcomenzaronἤρξαντοa preguntarseσυζητεῖνunos a otrosπρὸς ἑαυτοὺςquiénτὸ τίςde ellosἐξ αὐτῶνseríaἄρα εἴηel queὁiba aμέλλωνhacerπράσσεινesto.τοῦτο
YδὲhuboἘγένετοtambiénκαὶentre ellosἐν αὐτοῖςuna disputaφιλονεικίαsobre cuálτὸ τίςde ellosαὐτῶνparecíaδοκεῖserεἶναιel mayor.μείζων
Yδὲélὁlesαὐτοῖςdijo:εἶπεν«Los reyesΟἱ βασιλεῖςde las nacionesτῶν ἐθνῶνse enseñoreanκυριεύουσινde ellas,αὐτῶνyκαὶlos que tienen autoridadοἱ ἐξουσιάζοντεςsobre ellasαὐτῶνson llamadosκαλοῦνταιbienhechores.εὐεργέται
Peroδὲustedesὑμεῖςnoοὐχasí;οὕτωςsino queἀλλ’el mayorὁ μείζωνentre ustedesἐν ὑμῖνhágaseγινέσθωcomo el más joven,ὡς ὁ νεώτεροςyκαὶel que gobierna,ὁ ἡγούμενοςcomo el que sirve.ὡς ὁ διακονῶν
Porque,γὰρ¿quiénτίςesmayor,μείζωνel que está a la mesa,ὁ ἀνακείμενοςoἢel que sirve?ὁ διακονῶν¿Noοὐχὶesel que está a la mesa?ὁ ἀνακείμενοςPeroδὲyoἐγὼestoyεἰμιentre ustedesἐν μέσῳ ὑμῶνcomo el que sirve.ὡς ὁ διακονῶν
YδέustedesὙμεῖςsonἐστεlos que han permanecidoοἱ διαμεμενηκότεςconmigoμετ’ ἐμοῦen mis pruebas.ἐν τοῖς μου πειρασμοῖς
Y yoκἀγὼlesὑμῖνasignoδιατίθεμαιun reino,βασιλείανcomoκαθὼςmi Padreὁ μου πατήρme loμοιasignó,διέθετό
para queἵναcomanἔσθητεyκαὶbebanπίνητεa mi mesaἐπὶ τῆς μου τραπέζηςen mi reino,ἐν τῇ μου βασιλείᾳyκαὶse sentaránκαθήσεσθεsobre tronosἐπὶ θρόνωνpara juzgarκρίνοντεςa las doce tribusτὰς δώδεκα φυλὰςde Israel.τοῦ Ἰσραήλ
Simón,ΣίμωνSimón,Σίμωνmira,ἰδοὺSatanásὁ Σατανᾶςlosὑμᾶςha reclamadoἐξῃτήσατοpara zarandearlosτοῦ σινιάσαιcomo al trigo;ὡς τὸν σῖτον
peroδὲyoἐγὼhe rogadoἐδεήθηνpor ti,περὶ σοῦpara queἵναtu feἡ σου πίστιςnoμὴfalle;ἐκλίπῃyκαὶtú,σύuna vezποτεvuelto,ἐπιστρέψαςfortaleceστήρισονa tus hermanos».τοὺς σου ἀδελφούς
Yδὲélὁleαὐτῷdijo:εἶπεν«Señor,Κύριεcontigoμετὰ σοῦestoyεἰμιdispuestoἕτοιμόςa irπορεύεσθαιtantoκαὶa la cárcelεἰς φυλακὴνcomoκαὶa la muerte».εἰς θάνατον
Peroδὲélὁdijo:εἶπεν«Teσοιdigo,ΛέγωPedro,Πέτρεque el galloἀλέκτωρnoοὐcantaráφωνήσειhoyσήμερονantes queἕωςtres vecesτρίςnieguesἀπαρνήσῃconocerme».με εἰδέναι
YΚαὶlesαὐτοῖςdijo:εἶπεν«CuandoὍτεlosὑμᾶςenviéἀπέστειλαsin bolsa,ἄτερ βαλλαντίουniκαὶalforja,πήραςniκαὶsandalias,ὑποδημάτων¿les faltóμή ὑστερήσατεalgo?».τινοςYδὲellosοἱdijeron:εἶπαν«Nada».Οὐθενός
Yδὲlesαὐτοῖςdijo:εἶπεν«PeroἈλλὰahora,νῦνel que tengaὁ ἔχωνbolsa,βαλλάντιονque la tome,ἀράτωy lo mismoὁμοίως καὶla alforja;πήρανyκαὶel que no tenga,ὁ μὴ ἔχωνque vendaπωλησάτωsu mantoτὸ αὐτοῦ ἱμάτιονyκαὶcompreἀγορασάτωuna espada.μάχαιραν
Porqueγὰρlesὑμῖνdigoλέγωqueὅτιes necesarioδεῖque se cumplaτελεσθῆναιen míἐν ἐμοίestoτοῦτοque está escrito:τὸ γεγραμμένονYΚαὶfue contadoἐλογίσθηcon los inicuos.μετὰ ἀνόμωνPorqueγὰρlo que se refiere a míτὸ περὶ ἐμοῦllega a su cumplimiento».τέλος ἔχει
Yδὲellosοἱdijeron:εἶπαν«Señor,Κύριεmira,ἰδοὺaquíὧδεhaydos espadas».δύο μάχαιραιYδὲélὁlesαὐτοῖςdijo:εἶπεν«Basta».Ἱκανόν ἐστιν
YΚαὶsaliendo,ἐξελθὼνfue,ἐπορεύθηsegún su costumbre,κατὰ τὸ ἔθοςal monteεἰς τὸ Ὄροςde los Olivos;τῶν Ἐλαιῶνyδὲlos discípulosοἱ μαθηταίtambiénκαὶloαὐτῷsiguieron.ἠκολούθησαν
Yδὲal llegarγενόμενοςal lugar,ἐπὶ τοῦ τόπουlesαὐτοῖςdijo:εἶπεν«OrenΠροσεύχεσθεpara noμὴentrarεἰσελθεῖνen tentación».εἰς πειρασμόν
Yκαὶélαὐτὸςse apartóἀπεσπάσθηde ellosἀπ’ αὐτῶνcomo a un tiro de piedra,ὡσεὶ λίθου βολήνyκαὶpuestoθεὶςde rodillas,τὰ γόναταoraba,προσηύχετο
diciendo:λέγων«Padre,Πάτερsiεἰquieres,βούλειapartaπαρένεγκεde míἀπ’ ἐμοῦesta copa;τοῦτο τὸ ποτήριονperoπλὴνnoμὴse hagaγινέσθωmi voluntad,τὸ μου θέλημάsinoἀλλὰla tuya».τὸ σὸν
Yδὲse leαὐτῷaparecióὤφθηun ángelἄγγελοςdel cielo,ἀπ’ οὐρανοῦque lo fortalecía.ἐνισχύων αὐτόν
Yκαὶestandoγενόμενοςen angustia,ἐν ἀγωνίᾳorabaπροσηύχετοcon más intensidad;ἐκτενέστερονyκαὶsu sudorὁ αὐτοῦ ἱδρὼςeraἐγένετοcomo grandes gotasὡσεὶ θρόμβοιde sangreαἵματοςque caíanκαταβαίνοντεςsobre la tierra.ἐπὶ τὴν γῆν
Yκαὶlevantándoseἀναστὰςde la oración,ἀπὸ τῆς προσευχῆςvinoἐλθὼνa los discípulosπρὸς τοὺς μαθητὰςy los hallóεὗρεν αὐτοὺςdormidosκοιμωμένουςa causa de la tristeza,ἀπὸ τῆς λύπης
yκαὶlesαὐτοῖςdijo:εἶπεν«¿Por quéΤίduermen?καθεύδετεLevántenseἀναστάντεςy oren,προσεύχεσθεpara queἵναnoμὴentrenεἰσέλθητεen tentación».εἰς πειρασμόν
Mientras élαὐτοῦtodavíaἜτιhablaba,λαλοῦντοςmira,ἰδοὺuna multitud;ὄχλοςyκαὶel llamadoὁ λεγόμενοςJudas,Ἰούδαςunoεἷςde los doce,τῶν δώδεκαiba delanteπροήρχετοde ellos,αὐτούςyκαὶse acercóἤγγισενa Jesúsτῷ Ἰησοῦpara besarlo.φιλῆσαι αὐτόν
PeroδὲJesúsἸησοῦςleαὐτῷdijo:εἶπεν«Judas,Ἰούδα¿con un besoφιλήματιentregasπαραδίδωςal Hijoτὸν υἱὸνdel Hombre?».τοῦ ἀνθρώπου
Yδὲviendoἰδόντεςlos que estaban alrededor de élοἱ περὶ αὐτὸνlo que iba a suceder,τὸ ἐσόμενονdijeron:εἶπαν«Señor,Κύριε¿heriremosεἰ πατάξομενa espada?».ἐν μαχαίρῃ
Yκαὶunoεἷς τιςde ellosἐξ αὐτῶνhirióἐπάταξενal esclavoτὸν δοῦλονdel sumo sacerdote,τοῦ ἀρχιερέωςyκαὶleαὐτοῦcortóἀφεῖλενla orejaτὸ οὖςderecha.τὸ δεξιόν
PeroδὲJesús,ὁ Ἰησοῦςrespondiendo,ἀποκριθεὶςdijo:εἶπεν«Dejen,Ἐᾶτεbasta ya».ἕως τούτουYκαὶtocandoἁψάμενοςla oreja,τοῦ ὠτίουloαὐτόνsanó.ἰάσατο
YδὲJesúsἸησοῦςdijoεἶπενa los que habían venidoπρὸς τοὺς παραγενομένουςcontra él,ἐπ’ αὐτὸνlos sumos sacerdotes,ἀρχιερεῖςyκαὶlos jefes de la guardiaστρατηγοὺςdel templo,τοῦ ἱεροῦyκαὶlos ancianos:πρεσβυτέρους«¿Como contra un bandidoὩς ἐπὶ λῃστὴνhan salidoἐξήλθατεcon espadasμετὰ μαχαιρῶνyκαὶpalos?ξύλων
Cuando estabaὄντος μουcon ustedesμεθ’ ὑμῶνcada díaκαθ’ ἡμέρανen el templo,ἐν τῷ ἱερῷnoοὐκextendieronἐξετείνατεlas manosτὰς χεῖραςcontra mí;ἐπ’ ἐμέperoἀλλ’estaαὕτηesἐστὶνsu hora,ὑμῶν ἡ ὥραyκαὶla autoridadἡ ἐξουσίαde las tinieblas».τοῦ σκότους
Yδὲprendiéndolo,Συλλαβόντες αὐτὸνse lo llevaron,ἤγαγονyκαὶlo hicieron entrarεἰσήγαγονen la casaεἰς τὴν οἰκίανdel sumo sacerdote.τοῦ ἀρχιερέωςYδὲPedroὁ Πέτροςlo seguíaἠκολούθειde lejos.μακρόθεν
Yδὲcuando encendieronπεριαψάντωνfuegoπῦρen medioἐν μέσῳdel patioτῆς αὐλῆςyκαὶse sentaron juntos,συγκαθισάντωνPedroὁ Πέτροςse sentóἐκάθητοen medio de ellos.μέσος αὐτῶν
Yδὲuna criada,παιδίσκη τιςviéndoloἰδοῦσα αὐτὸνsentadoκαθήμενονjunto a la lumbre,πρὸς τὸ φῶςyκαὶmirándolo fijamente,ἀτενίσασα αὐτῷdijo:εἶπεν«TambiénΚαὶesteοὗτοςestabaἦνcon él».σὺν αὐτῷ
Peroδὲélὁlo negó,ἠρνήσατοdiciendo:λέγων«Mujer,γύναιnoΟὐκloαὐτόνconozco».οἶδα
Yκαὶpoco después,μετὰ βραχὺotro,ἕτεροςal verlo,ἰδὼν αὐτὸνdijo:ἔφη«TúσὺtambiénΚαὶeresεἶde ellos».ἐξ αὐτῶνPeroδὲPedroὁ Πέτροςdijo:ἔφη«Hombre,Ἄνθρωπεnoοὐκlo soy».εἰμί
Yκαὶpasadaδιαστάσηςcomo una hora,ὡσεὶ ὥρας μιᾶςotroἄλλος τιςinsistía,διϊσχυρίζετοdiciendo:λέγων«De verdad,Ἐπ’ ἀληθείαςtambiénκαὶesteοὗτοςestabaἦνcon él,μετ’ αὐτοῦporqueγὰρademásκαὶesἐστινgalileo».Γαλιλαῖός
PeroδὲPedroὁ Πέτροςdijo:εἶπεν«Hombre,Ἄνθρωπεnoοὐκséοἶδαlo queὃdices».λέγειςYκαὶal instante,παραχρῆμαmientras élαὐτοῦtodavíaἔτιhablaba,λαλοῦντοςcantóἐφώνησενun gallo.ἀλέκτωρ
Yκαὶvolviéndoseστραφεὶςel Señor,ὁ κύριοςmiróἐνέβλεψενa Pedro;τῷ ΠέτρῳyκαὶPedroὁ Πέτροςse acordóὑπεμνήσθηde la palabraτοῦ λόγουdel Señor,τοῦ κυρίουcómoὡςleαὐτῷhabía dicho:εἶπεν«Antes queΠρὶνcanteφωνῆσαιhoyσήμερονel gallo,ἀλέκτοραmeμεnegarásἀπαρνήσῃtres veces».τρίς
Yκαὶsaliendoἐξελθὼνfuera,ἔξωlloróἔκλαυσενamargamente.πικρῶς
YΚαὶlos hombresοἱ ἄνδρεςque lo custodiabanοἱ συνέχοντες αὐτὸνse burlabanἐνέπαιζονde él,αὐτῷgolpeándolo;δέροντες
yκαὶcubriéndoleπερικαλύψαντες αὐτὸνlos ojos,le preguntaban,ἐπηρώτωνdiciendo:λέγοντες«Profetiza:Προφήτευσον¿quiénτίςesἐστινel queὁteσεgolpeó?».παίσας
Yκαὶdecíanἔλεγονcontra élεἰς αὐτόνmuchas otras cosas,πολλὰ ἕτεραblasfemando.βλασφημοῦντες
YΚαὶcuandoὡςse hizoἐγένετοde día,ἡμέραse reunióσυνήχθηel consejo de ancianosτὸ πρεσβυτέριονdel pueblo,τοῦ λαοῦsumos sacerdotesἀρχιερεῖς τεyκαὶescribas,γραμματεῖςyκαὶloαὐτὸνllevaronἀπήγαγονa su Sanedrín,εἰς τὸ αὐτῶν συνέδριον
diciendo:λέγοντες«SiΕἰtúσὺeresεἶel Mesías,ὁ χριστόςdínoslo».εἰπὸν ἡμῖνYδὲlesαὐτοῖςdijo:εἶπεν«SiἘὰνse loὑμῖνdigo,εἴπωde ningún modoοὐ μὴcreerán;πιστεύσητε
yδὲsiἐὰνpregunto,ἐρωτήσωde ningún modoοὐ μὴresponderán.ἀποκριθῆτε
Peroδὲdesde ahoraἀπὸ τοῦ νῦνel Hijoὁ υἱὸςdel Hombreτοῦ ἀνθρώπουestaráἔσταιsentadoκαθήμενοςa la derechaἐκ δεξιῶνdel poderτῆς δυνάμεωςde Dios».τοῦ θεοῦ
Yδὲtodosπάντεςdijeron:εἶπαν«¿EntoncesοὖνtúΣὺeresεἶel Hijoὁ υἱὸςde Dios?».τοῦ θεοῦYδὲélὁlesπρὸς αὐτοὺςdijo:ἔφη«UstedesὙμεῖςdicenλέγετεqueὅτιyoἐγώsoy».εἰμι
Yδὲellosοἱdijeron:εἶπαν«¿QuéΤίnecesidadχρείανtenemosἔχομενyaἔτιde testimonio?μαρτυρίαςPorqueγὰρnosotros mismosαὐτοὶlo hemos oídoἠκούσαμενde su boca».ἀπὸ τοῦ αὐτοῦ στόματος