Yδὲdos díasδύο ἡμέραςdespuésμετὰeraἮνla Pascuaτὸ πάσχαyκαὶlos panes sin levadura;τὰ ἄζυμαyκαὶlos sumos sacerdotesοἱ ἀρχιερεῖςyκαὶlos escribasοἱ γραμματεῖςbuscabanἐζήτουνcómoπῶςprenderloκρατήσαντες αὐτὸνcon engañoἐν δόλῳy matarlo.ἀποκτείνωσιν
Porqueγάρdecían:ἔλεγον«NoΜὴen la fiesta,ἐν τῇ ἑορτῇno sea queμήποτεhayaἔσταιalborotoθόρυβοςdel pueblo».τοῦ λαοῦ
YΚαὶestando élὄντος αὐτοῦen Betania,ἐν Βηθανίᾳen la casaἐν τῇ οἰκίᾳde SimónΣίμωνοςel leproso,τοῦ λεπροῦrecostado a la mesa,κατακειμένου αὐτοῦvinoἦλθενuna mujerγυνὴque teníaἔχουσαun frasco de alabastroἀλάβαστρονde perfumeμύρουde nardoνάρδουpuro,πιστικῆςmuy costoso;πολυτελοῦςy quebrandoσυντρίψασαel frasco,τὴν ἀλάβαστρονse lo derramóκατέχεεν αὐτοῦsobre la cabeza.τῆς κεφαλῆς
Yδέhabíaἦσανalgunosτινεςque se indignabanἀγανακτοῦντεςentre sí:πρὸς ἑαυτούς«¿Para quéΕἰς τίse ha hechoγέγονενeste desperdicioἡ ἀπώλεια αὕτηdel perfume?τοῦ μύρου
Porqueγὰρeste perfumeτοῦτο τὸ μύρονse podíaἠδύνατοhaber vendidoπραθῆναιpor más deἐπάνωtrescientos denarios,τριακοσίων δηναρίωνyκαὶdadoδοθῆναιa los pobres».τοῖς πτωχοῖςYκαὶlaαὐτῇreprendían duramente.ἐνεβριμῶντο
PeroδὲJesúsὁ Ἰησοῦςdijo:εἶπεν«Déjenla;Ἄφετε αὐτήν¿por quéτίlaαὐτῇmolestan?κόπους παρέχετεHa hechoἠργάσατοconmigoἐν ἐμοίuna buena obra.καλὸν ἔργον
Porqueγὰρa los pobresτοὺς πτωχοὺςsiempreπάντοτεlos tienenἔχετεcon ustedes,μεθ’ ἑαυτῶνyκαὶcuandoὅτανquieranθέλητεpuedenδύνασθεhacerlesποιῆσαι αὐτοῖςbien;εὖperoδὲa míἐμὲnoοὐsiempreπάντοτεme tienen.ἔχετε
Hizoἐποίησενlo queὃpudo:ἔσχενse anticipóπροέλαβενa ungirμυρίσαιmi cuerpoτὸ σῶμά μουpara la sepultura.εἰς τὸν ἐνταφιασμόν
Yδὲen verdadἀμὴνlesὑμῖνdigo:λέγωdondequiera queὅπου ἐὰνse proclameκηρυχθῇla buena noticiaτὸ εὐαγγέλιονen todo el mundo,εἰς ὅλον τὸν κόσμονtambiénκαὶse contaráλαληθήσεταιlo queὃellaαὕτηhizo,ἐποίησενpara memoriaεἰς μνημόσυνονde ella».αὐτῆς
YΚαὶJudasἸούδαςIscariote,Ἰσκαριὼθunoὁ εἷςde los doce,τῶν δώδεκαfueἀπῆλθενa los sumos sacerdotesπρὸς τοὺς ἀρχιερεῖςparaἵναentregárselo.παραδοῖ αὐτὸν αὐτοῖς
Y ellos,δὲ οἱal oírlo,ἀκούσαντεςse alegraronἐχάρησανyκαὶprometieronἐπηγγείλαντοdarleδοῦναι αὐτῷdinero.ἀργύριονYκαὶbuscabaἐζήτειcómoπῶςentregarloπαραδοῖ αὐτὸνen un momento oportuno.εὐκαίρως
YΚαὶel primer díaτῇ πρώτῃ ἡμέρᾳde los panes sin levadura,τῶν ἀζύμωνcuandoὅτεsacrificabanἔθυονla Pascua,τὸ πάσχαleαὐτῷdicenλέγουσινsus discípulos:οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ«¿DóndeΠοῦquieresθέλειςque vayamosἀπελθόντεςa prepararteἑτοιμάσωμενpara queἵναcomasφάγῃςla Pascua?».τὸ πάσχα
Yκαὶenvíaἀποστέλλειa dosδύοde sus discípulos,τῶν μαθητῶν αὐτοῦyκαὶlesαὐτοῖςdice:λέγει«VayanὙπάγετεa la ciudad,εἰς τὴν πόλινyκαὶlesὑμῖνsaldrá al encuentroἀπαντήσειun hombreἄνθρωποςque llevaβαστάζωνun cántaroκεράμιονde agua;ὕδατοςsíganlo,ἀκολουθήσατε αὐτῷ
yκαὶdondeὅπου ἐὰνentre,εἰσέλθῃdiganεἴπατεal dueño de la casa:τῷ οἰκοδεσπότῃ“El MaestroὉ διδάσκαλοςdice:λέγει¿DóndeΠοῦestáἐστινmi aposento,τὸ κατάλυμά μουdondeὅπουcomaφάγωla Pascuaτὸ πάσχαcon mis discípulos?”.μετὰ τῶν μαθητῶν μου
Yκαὶélαὐτὸςlesὑμῖνmostraráδείξειun gran aposento alto,μέγα ἀνάγαιονdispuestoἐστρωμένονy preparado;ἕτοιμονprepárennosἑτοιμάσατε ἡμῖνallí».ἐκεῖ
Yκαὶsalieronἐξῆλθονlos discípulosοἱ μαθηταὶyκαὶfueronἦλθονa la ciudad,εἰς τὴν πόλινyκαὶencontraronεὗρονtodocomoκαθὼςlesαὐτοῖςhabía dicho;εἶπενyκαὶprepararonἡτοίμασανla Pascua.τὸ πάσχα
YΚαὶcuando llegóγενομένηςla tarde,ὀψίαςvieneἔρχεταιcon los doce.μετὰ τῶν δώδεκα
Yκαὶmientras estaban recostados a la mesaἀνακειμένων αὐτῶνyκαὶcomían,ἐσθιόντωνJesúsὁ Ἰησοῦςdijo:εἶπεν«En verdadἈμὴνlesὑμῖνdigoλέγωqueὅτιunoεἷςde ustedesἐξ ὑμῶνmeμεentregará,παραδώσειel que comeὁ ἐσθίωνconmigo».μετ’ ἐμοῦ
Comenzaronἤρξαντοa entristecerseλυπεῖσθαιyκαὶa decirleλέγειν αὐτῷuno por uno:εἷς κατὰ εἷς«¿AcasoΜήτιyo?».ἐγώ
Y élδὲ ὁlesαὐτοῖςdijo:εἶπεν«UnoΕἷςde los doce,τῶν δώδεκαel que mojaὁ ἐμβαπτόμενοςconmigoμετ’ ἐμοῦen el plato.εἰς τὸ τρύβλιον
Porqueὅτιel Hijoὁ μὲν υἱὸςdel Hombreτοῦ ἀνθρώπουse va,ὑπάγειcomoκαθὼςestá escritoγέγραπταιde él;περὶ αὐτοῦperoδὲ¡ayοὐαὶde aquel hombreτῷ ἀνθρώπῳ ἐκείνῳpor quienδι’ οὗel Hijoὁ υἱὸςdel Hombreτοῦ ἀνθρώπουes entregado!παραδίδοταιBuenoκαλὸνleαὐτῷseríaa ese hombreὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνοςnoεἰ οὐκhaber nacido».ἐγεννήθη
YΚαὶmientras comían,ἐσθιόντων αὐτῶνtomóλαβὼνpan,ἄρτονbendijo,εὐλογήσαςlo partióἔκλασενyκαὶse lo dio,ἔδωκεν αὐτοῖςyκαὶdijo:εἶπεν«Tomen;Λάβετεestoτοῦτόesἐστινmi cuerpo».τὸ σῶμά μου
Yκαὶtomandoλαβὼνuna copa,ποτήριονdando gracias,εὐχαριστήσαςse la dio;ἔδωκεν αὐτοῖςyκαὶbebieronἔπιονde ellaἐξ αὐτοῦtodos.πάντες
Yκαὶlesαὐτοῖςdijo:εἶπεν«EstaΤοῦτόesἐστινmi sangreτὸ αἷμά μουdel pacto,τῆς διαθήκηςque es derramadaτὸ ἐκχυννόμενονpor muchos.ὑπὲρ πολλῶν
En verdadἀμὴνlesὑμῖνdigoλέγωqueὅτιya noοὐκέτιbeberé másοὐ μὴ πίωdel frutoἐκ τοῦ γενήματοςde la vidτῆς ἀμπέλουhastaἕωςaquel díaτῆς ἡμέρας ἐκείνηςen queὅτανloαὐτὸbebaπίνωnuevoκαινὸνen el reinoἐν τῇ βασιλείᾳde Dios».τοῦ θεοῦ
YΚαὶdespués de cantar himnos,ὑμνήσαντεςsalieronἐξῆλθονal monteεἰς τὸ Ὄροςde los Olivos.τῶν Ἐλαιῶν
YΚαὶJesúsὁ Ἰησοῦςlesαὐτοῖςdice:λέγει«TodosΠάντεςtropezarán,σκανδαλισθήσεσθεporqueὅτιestá escrito:γέγραπταιGolpearéΠατάξωal pastor,τὸν ποιμέναyκαὶlas ovejasτὰ πρόβαταserán dispersadas.διασκορπισθήσονται
Peroἀλλὰdespués de queμετὰ τὸyoμεresucite,ἐγερθῆναίiré delante deπροάξωustedesὑμᾶςa Galilea».εἰς τὴν Γαλιλαίαν
PeroδὲPedroὁ Πέτροςleαὐτῷdijo:ἔφη«AunqueΕἰ καὶtodosπάντεςtropiecen,σκανδαλισθήσονταιyoἐγώno».ἀλλ’ οὐκ
YκαὶJesúsὁ Ἰησοῦςleαὐτῷdice:λέγει«En verdadἈμὴνteσοιdigoλέγωqueὅτιtú,σὺhoy,σήμερονesta noche,ταύτῃ τῇ νυκτὶantes queπρὶν ἢel galloἀλέκτοραcanteφωνῆσαιdos veces,δὶςmeμεnegarásἀπαρνήσῃtres veces».τρίς
Pero élδὲ ὁinsistía con más fuerza:ἐκπερισσῶς ἐλάλει«AunqueἘὰνtenga queδέῃ μεmorir contigo,συναποθανεῖν σοιde ninguna maneraοὐ μήteσεnegaré».ἀπαρνήσομαιYδὲlo mismoὡσαύτωςdecíanἔλεγονtambiénκαὶtodos.πάντες
YΚαὶlleganἔρχονταιa un lugarεἰς χωρίονcuyo nombreοὗ τὸ ὄνομαes Getsemaní;Γεθσημανίyκαὶdiceλέγειa sus discípulos:τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ«SiéntenseΚαθίσατεaquíὧδεmientrasἕωςoro».προσεύξωμαι
Yκαὶtomaπαραλαμβάνειconsigoμετ’ αὐτοῦa Pedro,τὸν Πέτρονa Jacoboκαὶ Ἰάκωβονyκαὶa Juan,Ἰωάννηνyκαὶcomenzóἤρξατοa sentirse lleno de espantoἐκθαμβεῖσθαιyκαὶa angustiarse.ἀδημονεῖν
Yκαὶlesαὐτοῖςdice:λέγει«Mi almaἡ ψυχή μουestáἐστινprofundamente triste,Περίλυπόςhasta la muerte;ἕως θανάτουquédenseμείνατεaquíὧδεyκαὶvelen».γρηγορεῖτε
Yκαὶadelantándoseπροελθὼνun poco,μικρὸνcaíaἔπιπτενen tierraἐπὶ τῆς γῆςyκαὶorabaπροσηύχετοque,ἵναsiεἰeraἐστινposible,δυνατόνpasaraπαρέλθῃde élἀπ’ αὐτοῦla hora.ἡ ὥρα
Yκαὶdecía:ἔλεγεν«Abbá,ΑββαPadre,ὁ πατήρtodoπάνταteσοιes posible;δυνατάapartaπαρένεγκεde míἀπ’ ἐμοῦesta copa;τὸ ποτήριον τοῦτοperoἀλλ’noοὐlo queτίyoἐγὼquiero,θέλωsinoἀλλὰlo queτίtúσύquieres».
Yκαὶvieneἔρχεταιyκαὶlosαὐτοὺςencuentraεὑρίσκειdurmiendo,καθεύδονταςyκαὶdiceλέγειa Pedro:τῷ Πέτρῳ«Simón,Σίμων¿duermes?καθεύδεις¿Noοὐκpudisteἴσχυσαςvelarγρηγορῆσαιuna hora?μίαν ὥραν
Velenγρηγορεῖτεyκαὶoren,προσεύχεσθεpara queἵναnoμὴentrenἔλθητεen tentación;εἰς πειρασμόνel espírituτὸ μὲν πνεῦμαestádispuesto,πρόθυμονperoδὲla carneἡ σὰρξesdébil».ἀσθενής
Yκαὶse fueἀπελθὼνotra vezπάλινy oró,προσηύξατοdiciendoεἰπώνlas mismas palabras.τὸν αὐτὸν λόγον
Yκαὶvolviendoἐλθὼνotra vez,πάλινlosαὐτοὺςencontróεὗρενdurmiendo,καθεύδονταςporqueγὰρsus ojosαὐτῶν οἱ ὀφθαλμοὶestabanἦσανcargadosκαταβαρυνόμενοιde sueño;yκαὶnoοὐκsabíanᾔδεισανquéτίresponderle.ἀποκριθῶσιν αὐτῷ
Yκαὶvieneἔρχεταιla tercera vez,τὸ τρίτονyκαὶlesαὐτοῖςdice:λέγει«¿Siguen durmiendoΚαθεύδετε τὸ λοιπὸνyκαὶdescansando?ἀναπαύεσθεBasta.ἀπέχειHa llegadoἦλθενla hora;ἡ ὥραmiren,ἰδοὺel Hijoὁ υἱὸςdel Hombreτοῦ ἀνθρώπουes entregadoπαραδίδοταιen manosεἰς τὰς χεῖραςde los pecadores.τῶν ἁμαρτωλῶν
Levántense,ἐγείρεσθεvamos;ἄγωμενmiren,ἰδοὺel queὁmeμεentregaπαραδιδούςse ha acercado».ἤγγικεν
YΚαὶenseguida,εὐθὺςmientras élαὐτοῦtodavíaἔτιhablaba,λαλοῦντοςllegaπαραγίνεταιJudas,Ἰούδαςunoεἷςde los doce,τῶν δώδεκαyκαὶcon élμετ’ αὐτοῦuna multitudὄχλοςcon espadasμετὰ μαχαιρῶνyκαὶpalos,ξύλωνde parte deπαρὰlos sumos sacerdotes,τῶν ἀρχιερέωνlos escribasκαὶ τῶν γραμματέωνyκαὶlos ancianos.τῶν πρεσβυτέρων
Yδὲel queὁloαὐτὸνentregabaπαραδιδοὺςlesαὐτοῖςhabía dadoδεδώκειuna contraseña,σύσσημονdiciendo:λέγων«Al queὋν ἂνyo bese,φιλήσωeseαὐτόςes;ἐστινpréndanloκρατήσατε αὐτὸνyκαὶllévenloἀπάγετεbien custodiado».ἀσφαλῶς
Yκαὶal llegar,ἐλθὼνenseguidaεὐθὺςse acercóπροσελθὼνa élαὐτῷy le dice:λέγει«Rabí»,Ῥαββίyκαὶloαὐτόνbesó.κατεφίλησεν
Y ellosδὲ οἱleαὐτῷecharonἐπέβαλανmanoτὰς χεῖραςyκαὶloαὐτόνprendieron.ἐκράτησαν
Peroδέunoεἷς τιςde los que estaban allí,τῶν παρεστηκότωνsacandoσπασάμενοςla espada,τὴν μάχαιρανhirióἔπαισενal esclavoτὸν δοῦλονdel sumo sacerdoteτοῦ ἀρχιερέωςyκαὶleαὐτοῦcortóἀφεῖλενla oreja.τὸ ὠτάριον
YκαὶrespondiendoἀποκριθεὶςJesús,ὁ Ἰησοῦςlesαὐτοῖςdijo:εἶπεν«¿ComoὩςcontra un bandidoἐπὶ λῃστὴνhan salidoἐξήλθατεcon espadasμετὰ μαχαιρῶνyκαὶpalosξύλωνpara apresarme?συλλαβεῖν με
Cada díaκαθ’ ἡμέρανestabaἤμηνcon ustedesπρὸς ὑμᾶςen el temploἐν τῷ ἱερῷenseñando,διδάσκωνyκαὶnoοὐκmeμεprendieron;ἐκρατήσατέperoἀλλ’espara queἵναse cumplanπληρωθῶσινlas Escrituras».αἱ γραφαί
Yκαὶdejándolo,ἀφέντες αὐτὸνhuyeronἔφυγονtodos.πάντες
YΚαὶun jovenνεανίσκος τιςloαὐτῷseguía,συνηκολούθειenvueltoπεριβεβλημένοςen una sábana de linoσινδόναsobre el cuerpo desnudo;ἐπὶ γυμνοῦyκαὶloαὐτόνprenden;κρατοῦσιν
pero él,δὲ ὁdejandoκαταλιπὼνla sábana,τὴν σινδόναhuyóἔφυγενdesnudo.γυμνὸς
YΚαὶllevaronἀπήγαγονa Jesúsτὸν Ἰησοῦνante el sumo sacerdote;πρὸς τὸν ἀρχιερέαyκαὶse reúnenσυνέρχονταιtodos los sumos sacerdotes,πάντες οἱ ἀρχιερεῖςlos ancianosκαὶ οἱ πρεσβύτεροιyκαὶlos escribas.οἱ γραμματεῖς
YκαὶPedroὁ Πέτροςloαὐτῷsiguióἠκολούθησενde lejosἀπὸ μακρόθενhasta dentroἕως ἔσωdel patioεἰς τὴν αὐλὴνdel sumo sacerdote,τοῦ ἀρχιερέωςyκαὶestaba sentadoἦν συγκαθήμενοςcon los guardiasμετὰ τῶν ὑπηρετῶνyκαὶcalentándoseθερμαινόμενοςjunto a la lumbre.πρὸς τὸ φῶς
Yδὲlos sumos sacerdotesοἱ ἀρχιερεῖςyκαὶtodo el Sanedrínὅλον τὸ συνέδριονbuscabanἐζήτουνtestimonioμαρτυρίανcontra Jesúsκατὰ τοῦ Ἰησοῦparaεἰς τὸdarle muerte,θανατῶσαι αὐτόνyκαὶnoοὐχlo encontraban;ηὕρισκον
porqueγὰρmuchosπολλοὶdaban falso testimonioἐψευδομαρτύρουνcontra él,κατ’ αὐτοῦperoκαὶlos testimoniosαἱ μαρτυρίαιnoοὐκcoincidían.ἴσαι ἦσαν
Yκαίalgunos,τινεςlevantándose,ἀναστάντεςdaban falso testimonioἐψευδομαρτύρουνcontra él,κατ’ αὐτοῦdiciendo:λέγοντες
«NosotrosἩμεῖςloαὐτοῦoímosἠκούσαμενdecir:λέγοντος“YoἘγὼderribaréκαταλύσωeste santuarioτὸν ναὸν τοῦτονhecho por manos humanas,τὸν χειροποίητονyκαὶen tres díasδιὰ τριῶν ἡμερῶνedificaréοἰκοδομήσωotroἄλλονno hecho por manos humanas”».ἀχειροποίητον
Yκαὶni aunοὐδὲasíοὕτωςcoincidíaἴση ἦνsu testimonio.ἡ μαρτυρία αὐτῶν
Yκαὶlevantándoseἀναστὰςel sumo sacerdoteὁ ἀρχιερεὺςen medio,εἰς μέσονpreguntóἐπηρώτησενa Jesús,τὸν Ἰησοῦνdiciendo:λέγων«¿No respondes nada?Οὐκ ἀποκρίνῃ οὐδέν¿Quéτίtestificanκαταμαρτυροῦσινestosοὗτοίcontra ti?».σου
Pero élδὲ ὁcallaba,ἐσιώπαyκαὶno respondió nada.οὐκ ἀπεκρίνατο οὐδένOtra vezπάλινel sumo sacerdoteὁ ἀρχιερεὺςleαὐτὸνpreguntaba,ἐπηρώταyκαὶleαὐτῷdice:λέγει«¿EresεἶtúΣὺel Mesías,ὁ χριστὸςel Hijoὁ υἱὸςdel Bendito?».τοῦ εὐλογητοῦ
YδὲJesúsὁ Ἰησοῦςdijo:εἶπεν«YoἘγώsoy;εἰμιyκαὶveránὄψεσθεal Hijoτὸν υἱὸνdel Hombreτοῦ ἀνθρώπουsentadoκαθήμενονa la derechaἐκ δεξιῶνdel Poderτῆς δυνάμεωςyκαὶviniendoἐρχόμενονcon las nubesμετὰ τῶν νεφελῶνdel cielo».τοῦ οὐρανοῦ
Yδὲel sumo sacerdote,ὁ ἀρχιερεὺςrasgandoδιαρρήξαςsus vestidos,τοὺς χιτῶνας αὐτοῦdice:λέγει«¿QuéΤίmásἔτιnecesidadχρείανtenemosἔχομενde testigos?μαρτύρων
Han oídoἠκούσατεla blasfemia.τῆς βλασφημίας¿Quéτίlesὑμῖνparece?».φαίνεταιYδὲtodosοἱ πάντεςloαὐτὸνcondenaronκατέκρινανcomo reoἔνοχον εἶναιde muerte.θανάτου
Yκαὶalgunosτινεςcomenzaronἤρξαντόa escupirle,ἐμπτύειν αὐτῷyκαὶa cubrirleπερικαλύπτειν αὐτοῦel rostro,τὸ πρόσωπονyκαὶa darle puñetazos,κολαφίζειν αὐτὸνyκαὶa decirle:λέγειν αὐτῷ«Profetiza».ΠροφήτευσονYκαὶlos guardiasοἱ ὑπηρέταιloαὐτὸνrecibieronἔλαβονa bofetadas.ῥαπίσμασιν
YΚαὶestandoὄντοςPedroτοῦ Πέτρουabajo,κάτωen el patio,ἐν τῇ αὐλῇvieneἔρχεταιunaμίαde las criadasτῶν παιδισκῶνdel sumo sacerdote;τοῦ ἀρχιερέως
yκαὶviendoἰδοῦσαa Pedroτὸν Πέτρονque se calentaba,θερμαινόμενονloαὐτῷmiró fijamenteἐμβλέψασαy dice:λέγει«TúσὺtambiénΚαὶestabasἦσθαcon el nazareno,μετὰ τοῦ Ναζαρηνοῦcon Jesús».τοῦ Ἰησοῦ
Pero élδὲ ὁlo negó,ἠρνήσατοdiciendo:λέγων«NiΟὔτεséοἶδαniοὔτεentiendoἐπίσταμαιlo queτίtúσὺdices».λέγειςYκαὶsalióἐξῆλθενafuera,ἔξωal vestíbulo;εἰς τὸ προαύλιονyκαὶun galloἀλέκτωρcantó.ἐφώνησεν
Yκαὶla criada,ἡ παιδίσκηal verlo,ἰδοῦσα αὐτὸνcomenzóἤρξατοotra vezπάλινa decirλέγεινa los que estaban allí:τοῖς παρεστῶσιν«EsteΟὗτοςesἐστινuno de ellos».ἐξ αὐτῶν
Pero élδὲ ὁotra vezπάλινlo negaba.ἠρνεῖτοYκαὶpoco después,μετὰ μικρὸνotra vezπάλινlos que estaban allíοἱ παρεστῶτεςdecíanἔλεγονa Pedro:τῷ Πέτρῳ«De verdadἈληθῶςeresεἶuno de ellos,ἐξ αὐτῶνporqueγὰρtambiénκαὶeresεἶgalileo,Γαλιλαῖοςyκαὶtu manera de hablarἡ λαλιά σουes como la suya».ὁμοιάζει
Pero élδὲ ὁcomenzóἤρξατοa maldecirἀναθεματίζεινyκαὶa jurar:ὀμνύναι«NoΟὐκconozcoοἶδαa este hombreτὸν ἄνθρωπον τοῦτονde quienὃνhablan».λέγετε
Yκαὶenseguida,εὐθὺςpor segunda vez,ἐκ δευτέρουcantóἐφώνησενun gallo.ἀλέκτωρYκαὶPedroὁ Πέτροςse acordóἀνεμνήσθηde la palabra,τὸ ῥῆμαcómoὡςJesúsὁ Ἰησοῦςleαὐτῷhabía dicho:εἶπεν«Antes queΠρὶνel galloἀλέκτοραcanteφωνῆσαιdos veces,δὶςmeμεnegarásἀπαρνήσῃtres veces».τρίςYκαὶrompióἐπιβαλὼνa llorar.ἔκλαιεν