YΚαὶsucedió que,ἐγένετοcuandoὅτεJesúsὁ Ἰησοῦςterminóἐτέλεσενtodas estas palabras,πάντας τοὺς λόγους τούτουςdijoεἶπενa sus discípulos:τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ
«SabenΟἴδατεqueὅτιdentro de dos díasμετὰ δύο ἡμέραςesγίνεταιla Pascua,τὸ πάσχαyκαὶel Hijoὁ υἱὸςdel Hombreτοῦ ἀνθρώπουes entregadoπαραδίδοταιpara ser crucificado».εἰς τὸ σταυρωθῆναι
EntoncesΤότεse reunieronσυνήχθησανlos sumos sacerdotesοἱ ἀρχιερεῖςyκαὶlos ancianosοἱ πρεσβύτεροιdel puebloτοῦ λαοῦen el patioεἰς τὴν αὐλὴνdel sumo sacerdote,τοῦ ἀρχιερέωςllamadoτοῦ λεγομένουCaifás,Καϊάφα
yκαὶse pusieron de acuerdoσυνεβουλεύσαντοparaἵναprenderκρατήσωσινa Jesúsτὸν Ἰησοῦνcon engañoδόλῳyκαὶmatarlo.ἀποκτείνωσιν
Peroδέdecían:ἔλεγον«NoΜὴen la fiesta,ἐν τῇ ἑορτῇpara queἵναnoμὴhayaγένηταιalborotoθόρυβοςen el pueblo».ἐν τῷ λαῷ
YδὲestandoγενομένουJesúsΤοῦ Ἰησοῦen Betania,ἐν Βηθανίᾳen casaἐν οἰκίᾳde SimónΣίμωνοςel leproso,τοῦ λεπροῦ
se le acercóπροσῆλθεν αὐτῷuna mujerγυνὴque teníaἔχουσαun frasco de alabastroἀλάβαστρονde perfumeμύρουmuy caro,βαρυτίμουyκαὶlo derramóκατέχεενsobre su cabezaἐπὶ τῆς κεφαλῆς αὐτοῦmientras él estaba recostado a la mesa.ἀνακειμένου
Yδὲal verlo,ἰδόντεςlos discípulosοἱ μαθηταὶse indignaron,ἠγανάκτησανdiciendo:λέγοντες«¿Para quéΕἰς τίeste desperdicio?ἡ ἀπώλεια αὕτη
Porqueγὰρestoτοῦτοse podíaἐδύνατοhaber vendidoπραθῆναιpor mucho,πολλοῦyκαὶdadoδοθῆναιa los pobres».πτωχοῖς
PeroδὲJesús,ὁ Ἰησοῦςdándose cuenta,γνοὺςlesαὐτοῖςdijo:εἶπεν«¿Por quéΤίmolestanκόπους παρέχετεa la mujer?τῇ γυναικίPorqueγὰρha hechoἠργάσατοconmigoεἰς ἐμέuna buena obra.καλὸν ἔργον
Porqueγὰρa los pobresτοὺς πτωχοὺςsiempreπάντοτεlos tienenἔχετεcon ustedes,μεθ’ ἑαυτῶνperoδὲa míἐμὲnoοὐsiempreπάντοτεme tienen.ἔχετε
Porqueγὰρal derramarβαλοῦσαellaαὕτηeste perfumeτὸ μύρον τοῦτοsobre mi cuerpo,ἐπὶ τοῦ σώματός μουlo hizoἐποίησενparaπρὸς τὸprepararme para la sepultura.ἐνταφιάσαι με
En verdadἀμὴνlesὑμῖνdigo:λέγωdondequiera queὅπου ἐὰνse proclameκηρυχθῇesta buena noticia,τὸ εὐαγγέλιον τοῦτοen todo el mundo,ἐν ὅλῳ τῷ κόσμῳtambiénκαὶse contaráλαληθήσεταιlo queὃellaαὕτηhizo,ἐποίησενpara memoriaεἰς μνημόσυνονde ella».αὐτῆς
EntoncesΤότεunoεἷςde los doce,τῶν δώδεκαel llamadoὁ λεγόμενοςJudasἸούδαςIscariote,Ἰσκαριώτηςfueπορευθεὶςa los sumos sacerdotesπρὸς τοὺς ἀρχιερεῖς
ydijo:εἶπεν«¿QuéΤίmeμοιquierenθέλετέdar,δοῦναιy yoκἀγὼseὑμῖνloαὐτόνentregaré?».παραδώσωY ellosδὲ οἱleαὐτῷpesaronἔστησανtreintaτριάκονταmonedas de plata.ἀργύρια
Yκαὶdesde entoncesἀπὸ τότεbuscabaἐζήτειuna buena ocasiónεὐκαιρίανparaἵναentregarlo.παραδῷ αὐτὸν
Yδὲel primerΤῇ πρώτῃdíade los panes sin levaduraτῶν ἀζύμωνse acercaronπροσῆλθονlos discípulosοἱ μαθηταὶa Jesús,τῷ Ἰησοῦdiciendo:λέγοντες«¿DóndeΠοῦquieresθέλειςque te preparemosἑτοιμάσωμέν σοιparacomerφαγεῖνla Pascua?».τὸ πάσχα
Y élδὲ ὁdijo:εἶπεν«VayanὙπάγετεa la ciudad,εἰς τὴν πόλινaπρὸςcasa defulano,τὸν δεῖναyκαὶdíganle:εἴπατε αὐτῷ“El MaestroὉ διδάσκαλοςdice:λέγειMi tiempoὉ καιρός μουestáἐστινcerca;ἐγγύςen tu casaπρὸς σὲcelebroποιῶla Pascuaτὸ πάσχαcon mis discípulos”».μετὰ τῶν μαθητῶν μου
Yκαὶlos discípulosοἱ μαθηταὶhicieronἐποίησανcomoὡςJesúsὁ Ἰησοῦςlesαὐτοῖςhabía mandado,συνέταξενyκαὶprepararonἡτοίμασανla Pascua.τὸ πάσχα
Yδὲcuando llegóγενομένηςla tarde,Ὀψίαςestaba recostado a la mesaἀνέκειτοcon los doce discípulos.μετὰ τῶν δώδεκα μαθητῶν
Yκαὶmientras comían,ἐσθιόντων αὐτῶνdijo:εἶπεν«En verdadἈμὴνlesὑμῖνdigoλέγωqueὅτιunoεἷςde ustedesἐξ ὑμῶνmeμεentregará».παραδώσει
Yκαὶentristecidosλυπούμενοιen gran manera,σφόδραcomenzaronἤρξαντοa decirleλέγειν αὐτῷcada uno:εἷς ἕκαστος«¿AcasoΜήτιsoyεἰμιyo,ἐγώSeñor?».κύριε
Y él,δὲ ὁrespondiendo,ἀποκριθεὶςdijo:εἶπεν«El que mojóὉ ἐμβάψαςconmigoμετ’ ἐμοῦla manoτὴν χεῖραen el plato,ἐν τῷ τρυβλίῳeseοὗτόςmeμεentregará.παραδώσει
El Hijoὁ υἱὸςdel Hombreτοῦ ἀνθρώπουse va,ὑπάγειcomoκαθὼςestá escritoγέγραπταιde él;περὶ αὐτοῦperoδὲ¡ayοὐαὶde aquel hombreτῷ ἀνθρώπῳ ἐκείνῳpor quienδι’ οὗel Hijoὁ υἱὸςdel Hombreτοῦ ἀνθρώπουes entregado!παραδίδοταιBuenoκαλὸνleαὐτῷseríaἦνa ese hombreὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνοςnoεἰ οὐκhaber nacido».ἐγεννήθη
YδὲrespondiendoἀποκριθεὶςJudas,Ἰούδαςel queὁloαὐτὸνentregaba,παραδιδοὺςdijo:εἶπεν«¿AcasoΜήτιsoyεἰμιyo,ἐγώRabí?».ῥαββίÉlleαὐτῷdice:λέγει«TúΣὺlo has dicho».εἶπας
Yδὲmientras comían,Ἐσθιόντων αὐτῶνJesúsὁ Ἰησοῦςtomóλαβὼνpan,ἄρτονyκαὶbendiciendo,εὐλογήσαςlo partió,ἔκλασενyκαὶdándoseloδοὺςa los discípulos,τοῖς μαθηταῖςdijo:εἶπεν«Tomen,Λάβετεcoman;φάγετεestoτοῦτόesἐστινmi cuerpo».τὸ σῶμά μου
Yκαὶtomandoλαβὼνuna copaποτήριονyκαὶdando gracias,εὐχαριστήσαςse la dio,ἔδωκεν αὐτοῖςdiciendo:λέγων«BebanΠίετεde ellaἐξ αὐτοῦtodos;πάντες
porqueγάρestoτοῦτοesἐστινmi sangreτὸ αἷμά μουdel pacto,τῆς διαθήκηςque es derramadaτὸ ἐκχυννόμενονpor muchosπερὶ πολλῶνpara perdónεἰς ἄφεσινde pecados.ἁμαρτιῶν
Yδὲlesὑμῖνdigoλέγωquedesde ahoraἀπ’ ἄρτιnoοὐ μὴbeberéπίωde este frutoἐκ τούτου τοῦ γενήματοςde la vidτῆς ἀμπέλουhastaἕωςaquel díaτῆς ἡμέρας ἐκείνηςen queὅτανloαὐτὸbebaπίνωnuevoκαινὸνcon ustedesμεθ’ ὑμῶνen el reinoἐν τῇ βασιλείᾳde mi Padre».τοῦ πατρός μου
Yκαὶdespués de cantar himnos,ὑμνήσαντεςsalieronἐξῆλθονal monteεἰς τὸ Ὄροςde los Olivos.τῶν Ἐλαιῶν
EntoncesΤότεJesúsὁ Ἰησοῦςlesαὐτοῖςdice:λέγει«Todos ustedesΠάντες ὑμεῖςtropezaránσκανδαλισθήσεσθεpor causa de míἐν ἐμοὶesta noche,ἐν τῇ νυκτὶ ταύτῃporqueγάρestá escrito:γέγραπται“GolpearéΠατάξωal pastor,τὸν ποιμέναyκαὶserán dispersadasδιασκορπισθήσονταιlas ovejasτὰ πρόβαταdel rebaño”.τῆς ποίμνης
Peroδὲdespués de queμετὰ τὸyoμεresucite,ἐγερθῆναίiré delante deπροάξωustedesὑμᾶςa Galilea».εἰς τὴν Γαλιλαίαν
PeroδὲPedro,ὁ Πέτροςrespondiendo,ἀποκριθεὶςleαὐτῷdijo:εἶπεν«AunqueΕἰtodosπάντεςtropiecenσκανδαλισθήσονταιpor causa de ti,ἐν σοίyoἐγὼnuncaοὐδέποτεtropezaré».σκανδαλισθήσομαι
Jesúsὁ Ἰησοῦςleαὐτῷdijo:ἔφη«En verdadἈμὴνteσοιdigoλέγωqueὅτιesta noche,ἐν ταύτῃ τῇ νυκτὶantes queπρὶνel galloἀλέκτοραcante,φωνῆσαιmeμεnegarásἀπαρνήσῃtres veces».τρὶς
Pedroὁ Πέτροςleαὐτῷdice:λέγει«AunqueΚἂνtenga queδέῃ μεmorirἀποθανεῖνcontigo,σὺν σοὶde ninguna maneraοὐ μήteσεnegaré».ἀπαρνήσομαιY lo mismoὁμοίωςdijeronεἶπανtambiénκαὶtodos los discípulos.πάντες οἱ μαθηταὶ
EntoncesΤότεJesúsὁ Ἰησοῦςllegaἔρχεταιcon ellosμετ’ αὐτῶνa un lugarεἰς χωρίονllamadoλεγόμενονGetsemaní,Γεθσημανίyκαὶdiceλέγειa los discípulos:τοῖς μαθηταῖς«SiéntenseΚαθίσατεaquí,αὐτοῦmientrasἕως οὗvoyἀπελθὼνallíἐκεῖa orar».προσεύξωμαι
Yκαὶtomando consigoπαραλαβὼνa Pedroτὸν Πέτρονyκαὶa los dos hijosτοὺς δύο υἱοὺςde Zebedeo,Ζεβεδαίουcomenzóἤρξατοa entristecerseλυπεῖσθαιyκαὶa angustiarse.ἀδημονεῖν
Entoncesτότεlesαὐτοῖςdice:λέγει«Mi almaἡ ψυχή μουestáἐστινprofundamente triste,Περίλυπόςhasta la muerte;ἕως θανάτουquédenseμείνατεaquíὧδεyκαὶvelenγρηγορεῖτεconmigo».μετ’ ἐμοῦ
Yκαὶadelantándoseπροελθὼνun poco,μικρὸνcayóἔπεσενsobre su rostro,ἐπὶ πρόσωπον αὐτοῦorandoπροσευχόμενοςyκαὶdiciendo:λέγων«Padre mío,Πάτερ μουsiεἰesἐστινposible,δυνατόνque paseπαρελθάτωde míἀπ’ ἐμοῦesta copa;τὸ ποτήριον τοῦτοperoπλὴνnoοὐχcomoὡςyoἐγὼquiero,θέλωsinoἀλλ’comoὡςtúσύquieres».
Yκαὶvieneἔρχεταιa los discípulosπρὸς τοὺς μαθητὰςyκαὶlosαὐτοὺςencuentraεὑρίσκειdurmiendo,καθεύδονταςyκαὶdiceλέγειa Pedro:τῷ Πέτρῳ«¿Así queΟὕτωςnoοὐκpudieronἰσχύσατεvelarγρηγορῆσαιconmigoμετ’ ἐμοῦuna hora?μίαν ὥραν
Velenγρηγορεῖτεyκαὶoren,προσεύχεσθεpara queἵναnoμὴentrenεἰσέλθητεen tentación;εἰς πειρασμόνel espírituτὸ μὲν πνεῦμαestádispuesto,πρόθυμονperoδὲla carneἡ σὰρξesdébil».ἀσθενής
De nuevo,πάλινpor segunda vez,ἐκ δευτέρουse fueἀπελθὼνy oró,προσηύξατοdiciendo:λέγων«Padre mío,Πάτερ μουsiεἰestoτοῦτοnoοὐpuedeδύναταιpasarπαρελθεῖνsin queἐὰν μὴyo lo beba,αὐτὸ πίωhágaseγενηθήτωtu voluntad».τὸ θέλημά σου
Yκαὶvolviendoἐλθὼνotra vez,πάλινlosαὐτοὺςencontróεὗρενdurmiendo,καθεύδονταςporqueγὰρsus ojosαὐτῶν οἱ ὀφθαλμοὶestabanἦσανcargadosβεβαρημένοιde sueño.
Yκαὶdejándolos,ἀφεὶς αὐτοὺςse fueἀπελθὼνotra vezπάλινy oróπροσηύξατοpor tercera vez,ἐκ τρίτουdiciendoεἰπὼνde nuevoπάλινlas mismas palabras.τὸν αὐτὸν λόγον
Entoncesτότεvieneἔρχεταιa los discípulosπρὸς τοὺς μαθητὰςyκαὶlesαὐτοῖςdice:λέγει«¿Siguen durmiendoΚαθεύδετε τὸ λοιπὸνyκαὶdescansando?ἀναπαύεσθεMiren,ἰδοὺha llegadoἤγγικενla hora,ἡ ὥραyκαὶel Hijoὁ υἱὸςdel Hombreτοῦ ἀνθρώπουes entregadoπαραδίδοταιen manosεἰς χεῖραςde pecadores.ἁμαρτωλῶν
Levántense,ἐγείρεσθεvamos;ἄγωμενmiren,ἰδοὺse ha acercadoἤγγικενel queὁmeμεentrega».παραδιδούς
YΚαὶmientras élαὐτοῦtodavíaἔτιhablaba,λαλοῦντοςmira,ἰδοὺllegóἦλθενJudas,Ἰούδαςunoεἷςde los doce,τῶν δώδεκαyκαὶcon élμετ’ αὐτοῦuna gran multitudὄχλος πολὺςcon espadasμετὰ μαχαιρῶνyκαὶpalos,ξύλωνde parte deἀπὸlos sumos sacerdotesτῶν ἀρχιερέωνyκαὶde los ancianosπρεσβυτέρωνdel pueblo.τοῦ λαοῦ
Yδὲel queὁloαὐτὸνentregabaπαραδιδοὺςlesαὐτοῖςhabía dadoἔδωκενuna señal,σημεῖονdiciendo:λέγων«Al queὋν ἂνyo bese,φιλήσωeseαὐτόςes;ἐστινpréndanlo».κρατήσατε αὐτόν
Yκαὶenseguida,εὐθέωςacercándoseπροσελθὼνa Jesús,τῷ Ἰησοῦdijo:εἶπεν«Saludos,ΧαῖρεRabí»,ῥαββίyκαὶloαὐτόνbesó.κατεφίλησεν
PeroδὲJesúsὁ Ἰησοῦςleαὐτῷdijo:εἶπεν«Amigo,Ἑταῖρεhazaquello a lo queἐφ’ ὃhas venido».πάρειEntonces,τότεacercándose,προσελθόντεςecharonἐπέβαλονmanoτὰς χεῖραςa Jesúsἐπὶ τὸν Ἰησοῦνyκαὶloαὐτόνprendieron.ἐκράτησαν
Yκαὶmira,ἰδοὺunoεἷςde los que estaban conτῶν μετὰJesús,Ἰησοῦextendiendoἐκτείναςla mano,τὴν χεῖραsacóἀπέσπασενsu espada,τὴν μάχαιραν αὐτοῦeκαὶhiriendoπατάξαςal esclavoτὸν δοῦλονdel sumo sacerdote,τοῦ ἀρχιερέωςleαὐτοῦcortóἀφεῖλενla oreja.τὸ ὠτίον
EntoncesτότεJesúsὁ Ἰησοῦςleαὐτῷdice:λέγει«VuelveἈπόστρεψονtu espadaτὴν μάχαιράν σουa su lugar,εἰς τὸν τόπον αὐτῆςporqueγὰρtodosπάντεςlos que tomanοἱ λαβόντεςespada,μάχαιρανa espadaἐν μαχαίρῃperecerán.ἀπολοῦνται
¿Oἢpiensasδοκεῖςqueὅτιnoοὐpuedoδύναμαιrogarπαρακαλέσαιa mi Padre,τὸν πατέρα μουyκαὶmeμοιpondráπαραστήσειahoraἄρτιmás deπλείωdoce legionesδώδεκα λεγιῶναςde ángeles?ἀγγέλων
¿Cómo,πῶςpues,οὖνse cumpliríanπληρωθῶσινlas Escriturasαἱ γραφαὶde queὅτιasíοὕτωςtiene queδεῖsuceder?».γενέσθαι
En aquella horaἐν ἐκείνῃ τῇ ὥρᾳdijoεἶπενJesúsὁ Ἰησοῦςa las multitudes:τοῖς ὄχλοις«¿ComoὩςcontra un bandidoἐπὶ λῃστὴνhan salidoἐξήλθατεcon espadasμετὰ μαχαιρῶνyκαὶpalosξύλωνpara apresarme?συλλαβεῖν μεCada díaκαθ’ ἡμέρανme sentabaἐκαθεζόμηνen el temploἐν τῷ ἱερῷenseñando,διδάσκωνyκαὶnoοὐκmeμεprendieron.ἐκρατήσατέ
Peroδὲtodo estoὅλον τοῦτοha sucedidoγέγονενpara queἵναse cumplanπληρωθῶσινlas Escriturasαἱ γραφαὶde los profetas».τῶν προφητῶνEntoncesτότεtodos los discípulos,οἱ μαθηταὶ πάντεςdejándolo,ἀφέντες αὐτὸνhuyeron.ἔφυγον
Yδὲlos que prendieronΟἱ κρατήσαντεςa Jesúsτὸν Ἰησοῦνlo llevaronἀπήγαγονante Caifás,πρὸς Καϊάφανel sumo sacerdote,τὸν ἀρχιερέαdondeὅπουestaban reunidosσυνήχθησανlos escribasοἱ γραμματεῖςyκαὶlos ancianos.οἱ πρεσβύτεροι
YδὲPedroὁ Πέτροςloαὐτῷseguíaἠκολούθειde lejosἀπὸ μακρόθενhastaἕωςel patioτῆς αὐλῆςdel sumo sacerdote;τοῦ ἀρχιερέωςyκαὶentrando,εἰσελθὼν ἔσωse sentóἐκάθητοcon los guardiasμετὰ τῶν ὑπηρετῶνpara verἰδεῖνel final.τὸ τέλος
Yδὲlos sumos sacerdotesοἱ ἀρχιερεῖςyκαὶtodo el Sanedrínὅλον τὸ συνέδριονbuscabanἐζήτουνun falso testimonioψευδομαρτυρίανcontra Jesúsκατὰ τοῦ Ἰησοῦparaὅπωςdarle muerte,θανατώσωσιν αὐτὸν
yκαὶnoοὐχloencontraron,εὗρονaunque se presentaronπροσελθόντωνmuchosπολλῶνtestigos falsos.ψευδομαρτύρωνPeroδὲal finalὕστερονse presentaronπροσελθόντεςdosδύο
y dijeron:εἶπαν«EsteΟὗτοςdijo:ἔφη“PuedoΔύναμαιderribarκαταλῦσαιel santuarioτὸν ναὸνde Dios,τοῦ θεοῦyκαὶen tres díasδιὰ τριῶν ἡμερῶνedificarlo”».οἰκοδομῆσαι
Yκαὶlevantándoseἀναστὰςel sumo sacerdote,ὁ ἀρχιερεὺςleαὐτῷdijo:εἶπεν«¿No respondes nada?Οὐδὲν ἀποκρίνῃ¿Quéτίtestificanκαταμαρτυροῦσινestosοὗτοίcontra ti?».σου
PeroδὲJesúsὁ Ἰησοῦςcallaba.ἐσιώπαYκαὶel sumo sacerdoteὁ ἀρχιερεὺςleαὐτῷdijo:εἶπεν«TeσεconjuroἘξορκίζωpor el Diosκατὰ τοῦ θεοῦvivoτοῦ ζῶντοςqueἵναnosἡμῖνdigasεἴπῃςsiεἰtúσὺeresεἶel Mesías,ὁ χριστὸςel Hijoὁ υἱὸςde Dios».τοῦ θεοῦ
Jesúsὁ Ἰησοῦςleαὐτῷdice:λέγει«TúΣὺlo has dicho.εἶπαςPeroπλὴνlesὑμῖνdigoλέγωquedesde ahoraἀπ’ ἄρτιveránὄψεσθεal Hijoτὸν υἱὸνdel Hombreτοῦ ἀνθρώπουsentadoκαθήμενονa la derechaἐκ δεξιῶνdel Poder,τῆς δυνάμεωςyκαὶviniendoἐρχόμενονsobre las nubesἐπὶ τῶν νεφελῶνdel cielo».τοῦ οὐρανοῦ
Entoncesτότεel sumo sacerdoteὁ ἀρχιερεὺςrasgóδιέρρηξενsus vestidos,τὰ ἱμάτια αὐτοῦdiciendo:λέγων«Ha blasfemado.Ἐβλασφήμησεν¿Quéτίmásἔτιnecesidadχρείανtenemosἔχομενde testigos?μαρτύρωνMiren,ἴδεahoraνῦνhan oídoἠκούσατεla blasfemia.τὴν βλασφημίαν
¿Quéτίlesὑμῖνparece?».δοκεῖY ellosδὲ οἱrespondieron:ἀποκριθέντες εἶπαν«EsἐστίνreoἜνοχοςde muerte».θανάτου
Entoncesτότεle escupieronἐνέπτυσανen el rostroεἰς τὸ πρόσωπον αὐτοῦyκαὶle dieron puñetazos;ἐκολάφισαν αὐτόνy otrosδὲ οἱlo abofetearon,ἐράπισαν
diciendo:λέγοντες«Profetízanos,Προφήτευσον ἡμῖνMesías:χριστέ¿quiénτίςesἐστινel queὁteσεgolpeó?».παίσας
YδὲPedroὉ Πέτροςestaba sentadoἐκάθητοafuera,ἔξωen el patio;ἐν τῇ αὐλῇyκαὶse le acercóπροσῆλθεν αὐτῷuna criada,μία παιδίσκηdiciendo:λέγουσα«TúσὺtambiénΚαὶestabasἦσθαcon Jesúsμετὰ Ἰησοῦel galileo».τοῦ Γαλιλαίου
Pero élδὲ ὁlo negóἠρνήσατοdelante de todos,ἔμπροσθεν πάντωνdiciendo:λέγων«NoΟὐκséοἶδαquéτίdices».λέγεις
Yδὲal salir élἐξελθόνταa la entrada,εἰς τὸν πυλῶναloαὐτὸνvioεἶδενotra,ἄλληyκαὶdiceλέγειa los que estabanτοῖςallí:ἐκεῖ«EsteΟὗτοςestabaἦνcon Jesúsμετὰ Ἰησοῦel nazareno».τοῦ Ναζωραίου
Yκαὶde nuevoπάλινlo negóἠρνήσατοcon juramento:μετὰ ὅρκου«NoΟὐκconozcoοἶδαal hombre».τὸν ἄνθρωπον
Yδὲpoco después,μετὰ μικρὸνacercándoseπροσελθόντεςlos que estabanοἱ ἑστῶτεςallí,dijeronεἶπονa Pedro:τῷ Πέτρῳ«De verdadἈληθῶςtúσὺtambiénκαὶeresεἶunode ellos,ἐξ αὐτῶνporqueγὰρaunκαὶtu manera de hablarἡ λαλιά σουteσεdelata».δῆλόν ποιεῖ
Entoncesτότεcomenzóἤρξατοa maldecirκαταθεματίζεινyκαὶa jurar:ὀμνύειν«NoΟὐκconozcoοἶδαal hombre».τὸν ἄνθρωπονYκαὶenseguidaεὐθέωςcantóἐφώνησενun gallo.ἀλέκτωρ
YκαὶPedroὁ Πέτροςse acordóἐμνήσθηde la palabraτοῦ ῥήματοςde Jesús,Ἰησοῦque había dicho:εἰρηκότος«Antes queΠρὶνel galloἀλέκτοραcante,φωνῆσαιmeμεnegarásἀπαρνήσῃtres veces».τρὶςYκαὶsaliendo fuera,ἐξελθὼν ἔξωlloróἔκλαυσενamargamente.πικρῶς