Yδὲllegadaγενομένηςla mañana,Πρωΐαςtodos los sumos sacerdotesπάντες οἱ ἀρχιερεῖςyκαὶlos ancianosοἱ πρεσβύτεροιdel puebloτοῦ λαοῦtomaron consejoσυμβούλιον ἔλαβονcontra Jesúsκατὰ τοῦ Ἰησοῦparaὥστεdarle muerte.θανατῶσαι αὐτόν
Yκαὶatándolo,δήσαντες αὐτὸνse lo llevaronἀπήγαγονyκαὶlo entregaronπαρέδωκανa Pilato,Πιλάτῳel gobernador.τῷ ἡγεμόνι
EntoncesΤότεJudas,Ἰούδαςel queὁloαὐτὸνentregó,παραδιδοὺςviendoἰδὼνqueὅτιhabía sido condenado,κατεκρίθηse arrepintióμεταμεληθεὶςy devolvióἔστρεψενlas treinta monedas de plataτὰ τριάκοντα ἀργύριαa los sumos sacerdotesτοῖς ἀρχιερεῦσινyκαὶa los ancianos,πρεσβυτέροις
diciendo:λέγων«PequéἭμαρτονentregandoπαραδοὺςsangreαἷμαinocente».ἀθῷονPero ellosδὲ οἱdijeron:εἶπαν«¿QuéΤίnos importaa nosotros?πρὸς ἡμᾶςTúσὺverás».ὄψῃ
Yκαὶarrojandoῥίψαςlas monedas de plataτὰ ἀργύριαen el santuario,εἰς τὸν ναὸνse retiró,ἀνεχώρησενyκαὶfueἀπελθὼνy se ahorcó.ἀπήγξατο
Peroδὲlos sumos sacerdotes,οἱ ἀρχιερεῖςtomandoλαβόντεςlas monedas de plata,τὰ ἀργύριαdijeron:εἶπαν«NoΟὐκestá permitidoἔξεστινecharlasβαλεῖν αὐτὰen el tesoro del templo,εἰς τὸν κορβανᾶνporqueἐπεὶesἐστινprecioτιμὴde sangre».αἵματός
Yδὲdespués de tomar consejo,συμβούλιον λαβόντεςcompraronἠγόρασανcon ellasἐξ αὐτῶνel Campoτὸν Ἀγρὸνdel Alfarero,τοῦ Κεραμέωςpara sepulturaεἰς ταφὴνde los forasteros.τοῖς ξένοις
Por esoδιὸaquel campoὁ ἀγρὸς ἐκεῖνοςha sido llamadoἐκλήθηCampoἈγρὸςde SangreΑἵματοςhasta hoy.ἕως τῆς σήμερον
Entoncesτότεse cumplióἐπληρώθηlo dichoτὸ ῥηθὲνpor medio del profetaδιὰ τοῦ προφήτουJeremías,Ἰερεμίουque dice:λέγοντος«YΚαὶtomaronἔλαβονlas treinta monedas de plata,τὰ τριάκοντα ἀργύριαel precioτὴν τιμὴνdel que fue tasado,τοῦ τετιμημένουal queὃνtasaronἐτιμήσαντοlos hijos de Israel,ἀπὸ υἱῶν Ἰσραήλ
yκαὶlasαὐτὰdieronἔδωκανpor el campoεἰς τὸν ἀγρὸνdel alfarero,τοῦ κεραμέωςcomoκαθὰmeμοιmandóσυνέταξένel Señor».κύριος
YδὲJesúsὉ Ἰησοῦςfue puesto en pieἐστάθηdelante del gobernador;ἔμπροσθεν τοῦ ἡγεμόνοςyκαὶel gobernadorὁ ἡγεμὼνleαὐτὸνpreguntó,ἐπηρώτησενdiciendo:λέγων«¿EresεἶtúΣὺel reyὁ βασιλεὺςde los judíos?».τῶν ἸουδαίωνYδὲJesúsὁ Ἰησοῦςdijo:ἔφη«TúΣὺlo dices».λέγεις
Yκαὶmientrasἐν τῷera acusadoκατηγορεῖσθαι αὐτὸνpor los sumos sacerdotesὑπὸ τῶν ἀρχιερέωνyκαὶlos ancianos,πρεσβυτέρωνno respondió nada.οὐδὲν ἀπεκρίνατο
EntoncesτότεPilatoὁ Πιλᾶτοςleαὐτῷdice:λέγει«¿NoΟὐκoyesἀκούειςcuántas cosasπόσαtestificanκαταμαρτυροῦσινcontra ti?».σου
Yκαὶnoοὐκleαὐτῷrespondióἀπεκρίθηni unaπρὸς οὐδὲ ἓνpalabra,ῥῆμαde modo queὥστεel gobernadorτὸν ἡγεμόναse asombrabaθαυμάζεινmucho.λίαν
Yδὲen cada fiestaΚατὰ ἑορτὴνel gobernadorὁ ἡγεμὼνacostumbrabaεἰώθειsoltarἀπολύεινa la multitudτῷ ὄχλῳun preso,ἕνα δέσμιονel queὃνquisieran.ἤθελον
Yδὲteníanεἶχονentoncesτότεun presoδέσμιονfamoso,ἐπίσημονllamadoλεγόμενονJesúsἸησοῦνBarrabás.Βαραββᾶν
Así que,οὖνestando ellos reunidos,συνηγμένων αὐτῶνPilatoὁ Πιλᾶτοςlesαὐτοῖςdijo:εἶπεν«¿A quiénΤίναquierenθέλετεque les suelte:ἀπολύσω ὑμῖνa JesúsἸησοῦνBarrabás,τὸν Βαραββᾶνoἢa Jesús,Ἰησοῦνel llamadoτὸν λεγόμενονMesías?».χριστόν
Porqueγὰρsabíaᾔδειqueὅτιloαὐτόνhabían entregadoπαρέδωκανpor envidia.διὰ φθόνον
Yδὲestando él sentadoΚαθημένου αὐτοῦen el tribunal,ἐπὶ τοῦ βήματοςsu mujerἡ γυνὴ αὐτοῦleπρὸς αὐτὸνmandóἀπέστειλενa decir:λέγουσα«No tengas nada que verΜηδὲν σοὶcon ese justo,καὶ τῷ δικαίῳ ἐκείνῳporqueγὰρhoyσήμερονhe sufridoἔπαθονmuchoπολλὰen sueñosκατ’ ὄναρpor causa de él».δι’ αὐτόν
Peroδὲlos sumos sacerdotesΟἱ ἀρχιερεῖςyκαὶlos ancianosοἱ πρεσβύτεροιpersuadieronἔπεισανa las multitudesτοὺς ὄχλουςpara queἵναpidieranαἰτήσωνταιa Barrabásτὸν Βαραββᾶνeδὲhicieran morirἀπολέσωσινa Jesús.τὸν Ἰησοῦν
Yδὲel gobernador,ὁ ἡγεμὼνrespondiendo,ἀποκριθεὶςlesαὐτοῖςdijo:εἶπεν«¿A cuálΤίναde los dosἀπὸ τῶν δύοquierenθέλετεque les suelte?».ἀπολύσω ὑμῖνY ellosδὲ οἱdijeron:εἶπαν«A Barrabás».Τὸν Βαραββᾶν
Pilatoὁ Πιλᾶτοςlesαὐτοῖςdice:λέγει«¿QuéΤίharé,ποιήσωpues,οὖνcon Jesús,Ἰησοῦνel llamadoτὸν λεγόμενονMesías?».χριστόνTodosπάντεςdicen:λέγουσιν«Sea crucificado».Σταυρωθήτω
Y élδὲ ὁdijo:ἔφη«Puesγὰρ¿quéΤίmalκακὸνha hecho?».ἐποίησενPero ellosδὲ οἱgritabanἔκραζονaún más,περισσῶςdiciendo:λέγοντες«Sea crucificado».Σταυρωθήτω
YδὲviendoἰδὼνPilatoὁ Πιλᾶτοςqueὅτιnadaοὐδὲνconseguía,ὠφελεῖsino queἀλλὰmás bienμᾶλλονse formabaγίνεταιun alboroto,θόρυβοςtomóλαβὼνaguaὕδωρy se lavóἀπενίψατοlas manosτὰς χεῖραςdelante de la multitud,ἀπέναντι τοῦ ὄχλουdiciendo:λέγων«SoyεἰμιinocenteἈθῷόςde esta sangre;ἀπὸ τοῦ αἵματος τούτουustedesὑμεῖςverán».ὄψεσθε
Yκαὶrespondiendoἀποκριθεὶςtodo el pueblo,πᾶς ὁ λαὸςdijo:εἶπεν«Su sangreΤὸ αἷμα αὐτοῦseasobre nosotrosἐφ’ ἡμᾶςyκαὶsobre nuestros hijos».ἐπὶ τὰ τέκνα ἡμῶν
Entoncesτότεlesαὐτοῖςsoltóἀπέλυσενa Barrabás;τὸν Βαραββᾶνyδὲa Jesús,τὸν Ἰησοῦνdespués de azotarlo,φραγελλώσαςlo entregóπαρέδωκενpara queἵναfuera crucificado.σταυρωθῇ
EntoncesΤότεlos soldadosοἱ στρατιῶταιdel gobernador,τοῦ ἡγεμόνοςllevandoπαραλαβόντεςa Jesúsτὸν Ἰησοῦνal pretorio,εἰς τὸ πραιτώριονreunieronσυνήγαγονalrededor de élἐπ’ αὐτὸνa toda la cohorte.ὅλην τὴν σπεῖραν
Yκαὶdesnudándolo,ἐκδύσαντες αὐτὸνleαὐτῷpusieron encimaπεριέθηκανun mantoχλαμύδαescarlata,κοκκίνην
yκαὶtrenzandoπλέξαντεςuna coronaστέφανονde espinas,ἐξ ἀκανθῶνla pusieronἐπέθηκανsobre su cabeza,ἐπὶ τῆς κεφαλῆς αὐτοῦyκαὶuna cañaκάλαμονen su mano derecha;ἐν τῇ δεξιᾷ αὐτοῦyκαὶarrodillándoseγονυπετήσαντεςdelante de él,ἔμπροσθεν αὐτοῦse burlabanἐνέπαιξανde él,αὐτῷdiciendo:λέγοντες«Saludos,Χαῖρεreyβασιλεῦde los judíos».τῶν Ἰουδαίων
Yκαὶescupiéndole,ἐμπτύσαντες εἰς αὐτὸνtomabanἔλαβονla cañaτὸν κάλαμονyκαὶlo golpeabanἔτυπτονen la cabeza.εἰς τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ
Yκαὶdespués de burlarseὅτε ἐνέπαιξανde él,αὐτῷleαὐτὸνquitaronἐξέδυσανel mantoτὴν χλαμύδαyκαὶleαὐτὸνpusieronἐνέδυσανsu ropa,τὰ ἱμάτια αὐτοῦyκαὶse lo llevaronἀπήγαγον αὐτὸνpara crucificarlo.εἰς τὸ σταυρῶσαι
Yδὲal salir,Ἐξερχόμενοιencontraronεὗρονa un hombreἄνθρωπονde CireneΚυρηναῖονllamadoὀνόματιSimón;Σίμωναa esteτοῦτονlo obligaronἠγγάρευσανaἵναllevarἄρῃsu cruz.τὸν σταυρὸν αὐτοῦ
YΚαὶllegandoἐλθόντεςa un lugarεἰς τόπονllamadoλεγόμενονGólgota,Γολγοθᾶqueὅquiere decirἐστιν λεγόμενοςLugarΤόποςde la Calavera,Κρανίου
leαὐτῷdieronἔδωκανa beberπιεῖνvinoοἶνονmezcladoμεμιγμένονcon hiel;μετὰ χολῆςyκαὶdespués de probarlo,γευσάμενοςnoοὐκquisoἠθέλησενbeberlo.πιεῖν
Yδὲdespués de crucificarlo,σταυρώσαντες αὐτὸνse repartieronδιεμερίσαντοsu ropaτὰ ἱμάτια αὐτοῦechandoβάλλοντεςsuertes.κλῆρον
Yκαὶsentados,καθήμενοιloαὐτὸνcustodiabanἐτήρουνallí.ἐκεῖ
Yκαὶpusieronἐπέθηκανsobre su cabezaἐπάνω τῆς κεφαλῆς αὐτοῦsu acusaciónτὴν αἰτίαν αὐτοῦpor escrito:γεγραμμένην«EsteΟὗτόςesἐστινJesús,Ἰησοῦςel reyὁ βασιλεὺςde los judíos».τῶν Ἰουδαίων
EntoncesΤότεson crucificadosσταυροῦνταιcon élσὺν αὐτῷdos bandidos,δύο λῃσταίunoεἷςa la derechaἐκ δεξιῶνyκαὶotroεἷςa la izquierda.ἐξ εὐωνύμων
Yδὲlos que pasabanοἱ παραπορευόμενοιblasfemabanἐβλασφήμουνcontra él,αὐτὸνmeneandoκινοῦντεςla cabezaτὰς κεφαλὰς αὐτῶν
yκαὶdiciendo:λέγοντες«Tú que derribasὉ καταλύωνel santuarioτὸν ναὸνyκαὶen tres díasἐν τρισὶν ἡμέραιςlo edificas,οἰκοδομῶνsálvateσῶσονa ti mismo;σεαυτόνsiεἰeresεἶHijoυἱὸςde Dios,τοῦ θεοῦbajaκατάβηθιde la cruz».ἀπὸ τοῦ σταυροῦ
De la misma maneraὁμοίωςtambiénκαὶlos sumos sacerdotes,οἱ ἀρχιερεῖςburlándoseἐμπαίζοντεςcon los escribasμετὰ τῶν γραμματέωνyκαὶlos ancianos,πρεσβυτέρωνdecían:ἔλεγον
«A otrosἌλλουςsalvó;ἔσωσενa sí mismoἑαυτὸνnoοὐpuedeδύναταιsalvarse.σῶσαιReyβασιλεὺςde IsraelἸσραήλes:ἐστινque bajeκαταβάτωahoraνῦνde la cruz,ἀπὸ τοῦ σταυροῦyκαὶcreeremosπιστεύσομενen él.ἐπ’ αὐτόν
Ha confiadoπέποιθενen Dios;ἐπὶ τὸν θεόνque lo libreῥυσάσθω αὐτόνahora,νῦνsiεἰloquiere;θέλειporqueγὰρdijo:εἶπεν“SoyεἰμιHijoυἱόςde Dios”».Θεοῦ
Yδ’lo mismoτὸ αὐτὸtambiénκαὶlos bandidosοἱ λῃσταὶcrucificadosοἱ συσταυρωθέντεςcon élσὺν αὐτῷloαὐτόνinsultaban.ὠνείδιζον
YδὲdesdeἈπὸla hora sextaἕκτης ὥραςhuboἐγένετοoscuridadσκότοςsobre toda la tierraἐπὶ πᾶσαν τὴν γῆνhastaἕωςla hora novena.ὥρας ἐνάτης
Yδὲcerca deπερὶla hora novena,τὴν ἐνάτην ὥρανJesúsὁ Ἰησοῦςclamóἀνεβόησενa gran voz,φωνῇ μεγάλῃdiciendo:λέγων«Elí,ἨλὶElí,ἠλὶ¿lemáλεμὰsabajtaní?»,σαβαχθάνιesto es:τοῦτ’ ἔστιν«Dios mío,Θεέ μουDios mío,θεέ μου¿por quéἱνατίmeμεhas abandonado?».ἐγκατέλιπες
Yδὲalgunosτινὲςde los que estabanτῶν ἑστηκότωνallí,ἐκεῖal oírlo,ἀκούσαντεςdecían:ἔλεγον«Esteοὗτοςllamaφωνεῖa Elías».Ἠλίαν
Yκαὶenseguidaεὐθέωςunoεἷςde ellosἐξ αὐτῶνcorrióδραμὼνyκαὶtomóλαβὼνuna esponja,σπόγγονla llenóπλήσας τεde vinagreὄξουςy,καὶponiéndolaπεριθεὶςen una caña,καλάμῳleαὐτόνdaba de beber.ἐπότιζεν
Peroδὲlos demásοἱ λοιποὶdecían:ἔλεγον«Deja,ἌφεςveamosἴδωμενsiεἰvieneἔρχεταιElíasἨλίαςa salvarlo».σώσων αὐτόν
YδὲJesús,ὁ Ἰησοῦςclamandoκράξαςotra vezπάλινa gran voz,φωνῇ μεγάλῃentregóἀφῆκενel espíritu.τὸ πνεῦμα
Yκαὶmira,ἰδοὺel veloτὸ καταπέτασμαdel santuarioτοῦ ναοῦse rasgóἐσχίσθηde arribaἀπ’ ἄνωθενabajoἕως κάτωen dos;εἰς δύοyκαὶla tierraἡ γῆtembló,ἐσείσθηyκαὶlas rocasαἱ πέτραιse partieron;ἐσχίσθησαν
yκαὶlos sepulcrosτὰ μνημεῖαse abrieron,ἀνεῴχθησανyκαὶmuchos cuerposπολλὰ σώματαde los santosτῶν ἁγίωνque habían dormidoκεκοιμημένωνresucitaron;ἠγέρθησαν
yκαὶsaliendoἐξελθόντεςde los sepulcros,ἐκ τῶν μνημείωνdespués deμετὰsu resurrección,τὴν ἔγερσιν αὐτοῦentraronεἰσῆλθονen la ciudad santaεἰς τὴν ἁγίαν πόλινyκαὶse aparecieronἐνεφανίσθησανa muchos.πολλοῖς
Yδὲel centuriónὉ ἑκατόνταρχοςyκαὶlos queοἱcon élμετ’ αὐτοῦcustodiabanτηροῦντεςa Jesús,τὸν Ἰησοῦνal verἰδόντεςel terremotoτὸν σεισμὸνyκαὶlas cosas que habían sucedido,τὰ γενόμεναtuvieron mucho miedo,ἐφοβήθησαν σφόδραdiciendo:λέγοντες«VerdaderamenteἈληθῶςesteοὗτοςeraἦνHijoυἱὸςde Dios».θεοῦ
YδὲestabanἮσανallíἐκεῖmuchas mujeresπολλαὶ γυναῖκεςmirandoθεωροῦσαιde lejos,ἀπὸ μακρόθενlas cualesαἵτινεςhabían seguidoἠκολούθησανa Jesúsτῷ Ἰησοῦdesde Galilea,ἀπὸ τῆς Γαλιλαίαςsirviéndole;διακονοῦσαι αὐτῷ
entre ellasἐν αἷςestabanἦνMaríaΜαρίαMagdalena,ἡ ΜαγδαληνὴyκαὶMaríaΜαρίαla madreἡ μήτηρde Jacoboτοῦ Ἰακώβουyκαὶde José,Ἰωσὴφyκαὶla madreἡ μήτηρde los hijosτῶν υἱῶνde Zebedeo.Ζεβεδαίου
Yδὲcuando llegóγενομένηςla tarde,Ὀψίαςvinoἦλθενun hombreἄνθρωποςricoπλούσιοςde Arimatea,ἀπὸ ἉριμαθαίαςllamadoτοὔνομαJosé,Ἰωσήφqueὃςtambiénκαὶ αὐτὸςhabía sido discípuloἐμαθητεύθηde Jesús.τῷ Ἰησοῦ
Esteοὗτοςfueπροσελθὼνa Pilatoτῷ Πιλάτῳy pidióᾐτήσατοel cuerpoτὸ σῶμαde Jesús.τοῦ ἸησοῦEntoncesτότεPilatoὁ Πιλᾶτοςmandóἐκέλευσενque se lo dieran.ἀποδοθῆναι
YκαὶJosé,ὁ Ἰωσὴφtomandoλαβὼνel cuerpo,τὸ σῶμαloαὐτὸenvolvióἐνετύλιξενen una sábana de linoσινδόνιlimpia,καθαρᾷ
yκαὶloαὐτὸpusoἔθηκενen su sepulcroἐν τῷ αὐτοῦ μνημείῳnuevo,καινῷqueὃhabía excavadoἐλατόμησενen la roca;ἐν τῇ πέτρᾳyκαὶhaciendo rodarπροσκυλίσαςuna gran piedraμέγαν λίθονa la entradaτῇ θύρᾳdel sepulcro,τοῦ μνημείουse fue.ἀπῆλθεν
YδὲestabanἦνallíἐκεῖMaríaΜαριὰμMagdalenaἡ Μαγδαληνὴyκαὶla otra María,ἡ ἄλλη Μαρίαsentadasκαθήμεναιfrente al sepulcro.ἀπέναντι τοῦ τάφου
Yδὲal día siguiente,Τῇ ἐπαύριονqueἥτιςesἐστὶνdespués deμετὰla preparación,τὴν παρασκευήνse reunieronσυνήχθησανlos sumos sacerdotesοἱ ἀρχιερεῖςyκαὶlos fariseosοἱ Φαρισαῖοιante Pilato,πρὸς Πιλᾶτον
diciendo:λέγοντες«Señor,Κύριεnos acordamosἐμνήσθημενde queὅτιaquel impostorἐκεῖνος ὁ πλάνοςdijo,εἶπενestando todavía vivo:ἔτι ζῶν“Después deΜετὰtres díasτρεῖς ἡμέραςresucito”.ἐγείρομαι
Manda,κέλευσονpues,οὖνque se asegureἀσφαλισθῆναιel sepulcroτὸν τάφονhasta el tercer día,ἕως τῆς τρίτης ἡμέραςno sea queμήποτεvenganἐλθόντεςsus discípulos,οἱ μαθηταὶ αὐτοῦloαὐτὸνrobenκλέψωσινyκαὶdiganεἴπωσινal pueblo:τῷ λαῷ“ResucitóἨγέρθηde entre los muertos”;ἀπὸ τῶν νεκρῶνyκαὶseráἔσταιel último engañoἡ ἐσχάτη πλάνηpeorχείρωνque el primero».τῆς πρώτης
Pilatoὁ Πιλᾶτοςlesαὐτοῖςdijo:ἔφη«TienenἜχετεuna guardia;κουστωδίανvayan,ὑπάγετεasegúrenloἀσφαλίσασθεcomoὡςsaben».οἴδατε
Y ellosδὲ οἱfueronπορευθέντεςy aseguraronἠσφαλίσαντοel sepulcro,τὸν τάφονsellandoσφραγίσαντεςla piedraτὸν λίθονjunto con la guardia.μετὰ τῆς κουστωδίας