EntoncesΤότεel reinoἡ βασιλείαde los cielosτῶν οὐρανῶνserá semejanteὁμοιωθήσεταιa diez vírgenesδέκα παρθένοιςque,αἵτινεςtomandoλαβοῦσαιsus lámparas,τὰς λαμπάδας ἑαυτῶνsalieronἐξῆλθονal encuentroεἰς ὑπάντησινdel novio.τοῦ νυμφίου
Yδὲcincoπέντεde ellasἐξ αὐτῶνeranἦσανnecias,μωραὶyκαὶcincoπέντεprudentes.φρόνιμοι
Porqueγὰρlas necias,αἱ μωραὶtomandoλαβοῦσαιsus lámparas,τὰς λαμπάδας αὐτῶνnoοὐκtomaronἔλαβονaceiteἔλαιονconsigo;μεθ’ ἑαυτῶν
peroδὲlas prudentesαἱ φρόνιμοιtomaronἔλαβονaceiteἔλαιονen las vasijasἐν τοῖς ἀγγείοιςjunto conμετὰsus lámparas.τῶν λαμπάδων ἑαυτῶν
Yδὲcomo el novioτοῦ νυμφίουtardaba,χρονίζοντοςtodasπᾶσαιcabecearonἐνύσταξανyκαὶse durmieron.ἐκάθευδον
Peroδὲa medianocheμέσης νυκτὸςhuboγέγονενun grito:κραυγὴ“Miren,Ἰδοὺel novio.ὁ νυμφίοςSalganἐξέρχεσθεa su encuentro”.εἰς ἀπάντησιν αὐτοῦ
Entoncesτότεtodas aquellas vírgenesπᾶσαι αἱ παρθένοι ἐκεῖναιse levantaronἠγέρθησανyκαὶarreglaronἐκόσμησανsus lámparas.τὰς λαμπάδας ἑαυτῶν
Yδὲlas neciasαἱ μωραὶdijeronεἶπανa las prudentes:ταῖς φρονίμοις“DennosΔότε ἡμῖνde su aceite,ἐκ τοῦ ἐλαίου ὑμῶνporqueὅτιnuestras lámparasαἱ λαμπάδες ἡμῶνse apagan”.σβέννυνται
Peroδὲlas prudentesαἱ φρόνιμοιrespondieron,ἀπεκρίθησανdiciendo:λέγουσαι“No sea queΜήποτεnoοὐ μὴalcanceἀρκέσῃpara nosotrasἡμῖνyκαὶpara ustedes;ὑμῖνvayanπορεύεσθεmás bienμᾶλλονa los que vendenπρὸς τοὺς πωλοῦνταςyκαὶcomprenἀγοράσατεpara ustedes”.ἑαυταῖς
Yδὲmientras ellas ibanἀπερχομένων αὐτῶνa comprar,ἀγοράσαιllegóἦλθενel novio;ὁ νυμφίοςyκαὶlas que estaban preparadasαἱ ἕτοιμοιentraronεἰσῆλθονcon élμετ’ αὐτοῦa las bodas,εἰς τοὺς γάμουςyκαὶse cerróἐκλείσθηla puerta.ἡ θύρα
Yδὲdespuésὕστερονlleganἔρχονταιtambiénκαὶlas otras vírgenes,αἱ λοιπαὶ παρθένοιdiciendo:λέγουσαι“Señor,Κύριεseñor,κύριεábrenos”.ἄνοιξον ἡμῖν
Pero él,δὲ ὁrespondiendo,ἀποκριθεὶςdijo:εἶπεν“En verdadἈμὴνlesὑμῖνdigo:λέγωnoοὐκlasὑμᾶςconozco”.οἶδα
Velen,γρηγορεῖτεpues,οὖνporqueὅτιnoοὐκsabenοἴδατεel díaτὴν ἡμέρανniοὐδὲla hora.τὴν ὥραν
PorqueγὰρescomoὭσπερun hombreἄνθρωποςque,al irse de viaje,ἀποδημῶνllamóἐκάλεσενa sus propios esclavosτοὺς ἰδίους δούλουςyκαὶlesαὐτοῖςentregóπαρέδωκενsus bienes.τὰ ὑπάρχοντα αὐτοῦ
Yκαὶa unoᾧ μὲνle dioἔδωκενcinco talentos,πέντε τάλανταa otroᾧ δὲdos,δύοy a otroᾧ δὲuno,ἕνa cada unoἑκάστῳsegúnκατὰsu propia capacidad;τὴν ἰδίαν δύναμινyκαὶse fue de viaje.ἀπεδήμησενEnseguidaεὐθέως
el queὁhabía recibidoλαβὼνlos cinco talentosτὰ πέντε τάλανταfueπορευθεὶςy negocióἠργάσατοcon ellos,ἐν αὐτοῖςyκαὶganóἐκέρδησενotros cinco.ἄλλα πέντε
Asimismo,ὡσαύτωςel de los dosὁ τὰ δύοganóἐκέρδησενotros dos.ἄλλα δύο
Peroδὲel queὁhabía recibidoλαβὼνel unoτὸ ἓνfue,ἀπελθὼνcavóὤρυξενen la tierraγῆνyκαὶescondióἔκρυψενel dineroτὸ ἀργύριονde su señor.τοῦ κυρίου αὐτοῦ
Yδὲdespués deμετὰmucho tiempoπολὺν χρόνονvieneἔρχεταιel señorὁ κύριοςde aquellos esclavosτῶν δούλων ἐκείνωνyκαὶajusta cuentasσυναίρει λόγονcon ellos.μετ’ αὐτῶν
Yκαὶacercándoseπροσελθὼνel queὁhabía recibidoλαβὼνlos cinco talentos,τὰ πέντε τάλανταtrajoπροσήνεγκενotros cinco talentos,ἄλλα πέντε τάλανταdiciendo:λέγων“Señor,Κύριεcinco talentosπέντε τάλαντάmeμοιentregaste;παρέδωκαςmira,ἴδεhe ganadoἐκέρδησαotros cinco talentos”.ἄλλα πέντε τάλαντα
Su señorὁ κύριος αὐτοῦleαὐτῷdijo:ἔφη“Bien,Εὖesclavoδοῦλεbuenoἀγαθὲyκαὶfiel;πιστέen lo pocoἐπὶ ὀλίγαfuisteἦςfiel,πιστόςal frente de muchoἐπὶ πολλῶνteσεpondré;καταστήσωentraεἴσελθεen la alegríaεἰς τὴν χαρὰνde tu señor”.τοῦ κυρίου σου
Yδὲacercándoseπροσελθὼνtambiénκαὶel de los dos talentos,ὁ τὰ δύο τάλανταdijo:εἶπεν“Señor,Κύριεdos talentosδύο τάλαντάmeμοιentregaste;παρέδωκαςmira,ἴδεhe ganadoἐκέρδησαotros dos talentos”.ἄλλα δύο τάλαντα
Su señorὁ κύριος αὐτοῦleαὐτῷdijo:ἔφη“Bien,Εὖesclavoδοῦλεbuenoἀγαθὲyκαὶfiel;πιστέen lo pocoἐπὶ ὀλίγαfuisteἦςfiel,πιστόςal frente de muchoἐπὶ πολλῶνteσεpondré;καταστήσωentraεἴσελθεen la alegríaεἰς τὴν χαρὰνde tu señor”.τοῦ κυρίου σου
Yδὲacercándoseπροσελθὼνtambiénκαὶel queὁhabía recibidoεἰληφὼςun talento,τὸ ἓν τάλαντονdijo:εἶπεν“Señor,Κύριεteσεconocía,ἔγνωνqueὅτιeresεἶun hombreἄνθρωποςduro,σκληρὸςque siegasθερίζωνdondeὅπουnoοὐκsembrasteἔσπειραςyκαὶrecogesσυνάγωνdondeὅθενnoοὐesparciste;διεσκόρπισας
yκαὶteniendo miedo,φοβηθεὶςfuiἀπελθὼνy escondíἔκρυψαtu talentoτὸ τάλαντόν σουen la tierra;ἐν τῇ γῇmira,ἴδεtienesἔχειςlo tuyo”.τὸ σόν
Peroδὲsu señor,ὁ κύριος αὐτοῦrespondiendo,ἀποκριθεὶςleαὐτῷdijo:εἶπεν“EsclavoδοῦλεmaloΠονηρὲyκαὶperezoso,ὀκνηρέ¿sabíasᾔδειςqueὅτιsiegoθερίζωdondeὅπουnoοὐκsembréἔσπειραyκαὶrecojoσυνάγωdondeὅθενnoοὐesparcí?διεσκόρπισα
Debías,ἔδει σεpues,οὖνhaber puestoβαλεῖνmi dineroτὰ ἀργύριά μουcon los banqueros,τοῖς τραπεζίταιςyκαὶal venirἐλθὼνyo,ἐγὼhabría recibidoἐκομισάμην ἂνlo míoτὸ ἐμὸνcon intereses.σὺν τόκῳ
Quítenle,ἄρατε ἀπ’ αὐτοῦpues,οὖνel talento,τὸ τάλαντονyκαὶdénseloδότεal que tieneτῷ ἔχοντιlos diez talentos.τὰ δέκα τάλαντα
Porqueγὰρa todoπαντὶel que tieneτῷ ἔχοντιse le dará,δοθήσεταιyκαὶtendrá en abundancia;περισσευθήσεταιperoδὲal queτοῦnoμὴtiene,ἔχοντοςaunκαὶlo queὃtieneἔχειse le quitará.ἀρθήσεται ἀπ’ αὐτοῦ
Yκαὶal esclavoτὸν δοῦλονinútil,ἀχρεῖονéchenloἐκβάλετεa la oscuridadεἰς τὸ σκότοςde afuera;τὸ ἐξώτερονallíἐκεῖseráἔσταιel llantoὁ κλαυθμὸςyκαὶel crujirὁ βρυγμὸςde dientes”.τῶν ὀδόντων
YδὲcuandoὍτανel Hijoὁ υἱὸςdel Hombreτοῦ ἀνθρώπουvengaἔλθῃen su gloria,ἐν τῇ δόξῃ αὐτοῦyκαὶtodos los ángelesπάντες οἱ ἄγγελοιcon él,μετ’ αὐτοῦentoncesτότεse sentaráκαθίσειen su tronoἐπὶ θρόνου αὐτοῦde gloria;δόξης
yκαὶserán reunidasσυναχθήσονταιdelante de élἔμπροσθεν αὐτοῦtodas las naciones;πάντα τὰ ἔθνηyκαὶlosαὐτοὺςsepararáἀφορίσειunos de otros,ἀπ’ ἀλλήλωνcomoὥσπερel pastorὁ ποιμὴνseparaἀφορίζειlas ovejasτὰ πρόβαταde los cabritos.ἀπὸ τῶν ἐρίφων
Yκαὶpondráστήσειlas ovejasτὰ μὲν πρόβαταa su derecha,ἐκ δεξιῶν αὐτοῦyδὲlos cabritosτὰ ἐρίφιαa la izquierda.ἐξ εὐωνύμων
Entoncesτότεel Reyὁ βασιλεὺςdiráἐρεῖa losτοῖςde su derecha:ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ“Vengan,Δεῦτεbenditosοἱ εὐλογημένοιde mi Padre,τοῦ πατρός μουheredenκληρονομήσατεel reinoτὴν βασιλείανpreparadoἡτοιμασμένηνpara ustedesὑμῖνdesdeἀπὸla fundaciónκαταβολῆςdel mundo.κόσμου
Porqueγὰρtuve hambre,ἐπείνασαyκαὶmeμοιdieronἐδώκατέde comer;φαγεῖνtuve sed,ἐδίψησαyκαὶme dieron de beber;ἐποτίσατέ μεeraἤμηνforastero,ξένοςyκαὶmeμεacogieron;συνηγάγετέ
estabadesnudo,γυμνὸςyκαὶmeμεvistieron;περιεβάλετέestuve enfermo,ἠσθένησαyκαὶmeμεvisitaron;ἐπεσκέψασθέestabaἤμηνen la cárcel,ἐν φυλακῇyκαὶvinieronἤλθατεa mí”.πρός με
Entoncesτότεlos justosοἱ δίκαιοιleαὐτῷresponderán,ἀποκριθήσονταιdiciendo:λέγοντες“Señor,Κύριε¿cuándoπότεteσεvimosεἴδομενhambrientoπεινῶνταyκαὶte alimentamos,ἐθρέψαμενoἢsedientoδιψῶνταyκαὶte dimos de beber?ἐποτίσαμεν
¿Yδέcuándoπότεteσεvimosεἴδομενforasteroξένονyκαὶte acogimos,συνηγάγομενoἢdesnudoγυμνὸνyκαὶte vestimos?περιεβάλομεν
¿Yδέcuándoπότεteσεvimosεἴδομενenfermoἀσθενοῦνταoἢen la cárcel,ἐν φυλακῇyκαὶfuimosἤλθομενa ti?”.πρός σε
Yκαὶrespondiendoἀποκριθεὶςel Rey,ὁ βασιλεὺςlesαὐτοῖςdirá:ἐρεῖ“En verdadἈμὴνlesὑμῖνdigo:λέγωen cuantoἐφ’ ὅσονlo hicieronἐποιήσατεa unoἑνὶde estosτούτωνhermanos míos,τῶν ἀδελφῶν μουlos más pequeños,τῶν ἐλαχίστωνa míἐμοὶlo hicieron”.ἐποιήσατε
Entoncesτότεdiráἐρεῖtambiénκαὶa losτοῖςde la izquierda:ἐξ εὐωνύμων“ApártenseΠορεύεσθεde mí,ἀπ’ ἐμοῦmalditos,οἱ κατηραμένοιal fuegoεἰς τὸ πῦρeternoτὸ αἰώνιονpreparadoτὸ ἡτοιμασμένονpara el diabloτῷ διαβόλῳyκαὶsus ángeles.τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ
Porqueγὰρtuve hambre,ἐπείνασαyκαὶnoοὐκmeμοιdieronἐδώκατέde comer;φαγεῖνtuve sed,ἐδίψησαyκαὶnoοὐκme dieron de beber;ἐποτίσατέ με
eraἤμηνforastero,ξένοςyκαὶnoοὐmeμεacogieron;συνηγάγετέestabadesnudo,γυμνὸςyκαὶnoοὐmeμεvistieron;περιεβάλετέenfermoἀσθενὴςyκαὶen la cárcel,ἐν φυλακῇyκαὶnoοὐκmeμεvisitaron”.ἐπεσκέψασθέ
Entoncesτότεtambiénκαὶellosαὐτοὶresponderán,ἀποκριθήσονταιdiciendo:λέγοντες“Señor,Κύριε¿cuándoπότεteσεvimosεἴδομενhambriento,πεινῶνταoἢsediento,διψῶνταoἢforastero,ξένονoἢdesnudo,γυμνὸνoἢenfermo,ἀσθενῆoἢen la cárcel,ἐν φυλακῇyκαὶnoοὐteσοιservimos?”.διηκονήσαμέν
Entoncesτότεlesαὐτοῖςresponderá,ἀποκριθήσεταιdiciendo:λέγων“En verdadἈμὴνlesὑμῖνdigo:λέγωen cuantoἐφ’ ὅσονnoοὐκlo hicieronἐποιήσατεa unoἑνὶde estosτούτωνmás pequeños,τῶν ἐλαχίστωνtampocoοὐδὲa míἐμοὶlo hicieron”.ἐποιήσατε
Eκαὶiránἀπελεύσονταιestosοὗτοιal castigoεἰς κόλασινeterno,αἰώνιονyδὲlos justosοἱ δίκαιοιa la vidaεἰς ζωὴνeterna».αἰώνιον