YΚαὶlevantándoseἀναστὰςde allí,ἐκεῖθενvaἔρχεταιa la regiónεἰς τὰ ὅριαde Judeaτῆς Ἰουδαίαςyκαὶal otro lado del Jordán;πέραν τοῦ Ἰορδάνουyκαὶotra vezπάλινse juntanσυμπορεύονταιmultitudesὄχλοιa su alrededor,πρὸς αὐτόνy,καὶcomoὡςacostumbraba,εἰώθειotra vezπάλινlesαὐτούςenseñaba.ἐδίδασκεν
YΚαὶleαὐτὸνpreguntabanἐπηρώτωνsiεἰestá permitidoἔξεστινa un maridoἀνδρὶdespedirἀπολῦσαιa su mujer,γυναῖκαpara ponerlo a prueba.πειράζοντες αὐτόν
Y él,δὲ ὁrespondiendo,ἀποκριθεὶςlesαὐτοῖςdijo:εἶπεν«¿QuéΤίlesὑμῖνmandóἐνετείλατοMoisés?».Μωϋσῆς
Y ellosδὲ οἱdijeron:εἶπαν«MoisésΜωϋσῆςpermitióἘπέτρεψενescribirγράψαιun documentoβιβλίονde divorcioἀποστασίουyκαὶdespedirla».ἀπολῦσαι
PeroδὲJesúsὁ Ἰησοῦςlesαὐτοῖςdijo:εἶπεν«PorΠρὸςla dureza de su corazónτὴν σκληροκαρδίαν ὑμῶνlesὑμῖνescribióἔγραψενeste mandamiento.τὴν ἐντολὴν ταύτην
Peroδὲdesde el principioἀπὸ ἀρχῆςde la creación,κτίσεωςvarónἄρσενyκαὶhembraθῆλυlosαὐτούςhizo.ἐποίησεν
Por esoἕνεκεν τούτουel hombreἄνθρωποςdejaráκαταλείψειa su padreτὸν πατέρα αὐτοῦyκαὶa su madre,τὴν μητέραyκαὶse uniráπροσκολληθήσεταιa su mujer,πρὸς τὴν γυναῖκα αὐτοῦ
yκαὶlos dosοἱ δύοllegarán a serἔσονται εἰςuna sola carne;μίαν σάρκαasí queὥστεya noοὐκέτιsonεἰσὶνdos,δύοsinoἀλλὰuna sola carne.μία σάρξ
Por tanto,οὖνlo queὃDiosὁ θεὸςunió,συνέζευξενque noμὴlo separeχωριζέτωel hombre».ἄνθρωπος
YΚαὶen casa,εἰς τὴν οἰκίανlos discípulosοἱ μαθηταὶleαὐτόνpreguntabanἐπηρώτωνotra vezπάλινsobre esto.περὶ τούτου
Yκαὶlesαὐτοῖςdice:λέγει«Cualquiera queὋς ἂνdespidaἀπολύσῃa su mujerτὴν γυναῖκα αὐτοῦyκαὶse caseγαμήσῃcon otra,ἄλληνcomete adulterioμοιχᾶταιcontra ella;ἐπ’ αὐτήν
yκαὶsiἐὰνella,αὐτὴdespidiendoἀπολύσασαa su marido,τὸν ἄνδρα αὐτῆςse casaγαμήσῃcon otro,ἄλλονcomete adulterio».μοιχᾶται
YΚαὶleαὐτῷtraíanπροσέφερονniñosπαιδίαpara queἵναlosαὐτῶνtocara;ἅψηταιperoδὲlos discípulosοἱ μαθηταὶlosαὐτοῖςreprendieron.ἐπετίμησαν
Peroδὲal verloἰδὼνJesús,ὁ Ἰησοῦςse indignóἠγανάκτησενyκαὶlesαὐτοῖςdijo:εἶπεν«DejenἌφετεque los niñosτὰ παιδίαvenganἔρχεσθαιa mí;πρός μεnoμὴse loαὐτάimpidan,κωλύετεporqueγὰρde los que son como ellosτῶν τοιούτωνesἐστὶνel reinoἡ βασιλείαde Dios.τοῦ θεοῦ
En verdadἀμὴνlesὑμῖνdigo:λέγωel queὃς ἂνnoμὴrecibaδέξηταιel reinoτὴν βασιλείανde Diosτοῦ θεοῦcomoὡςun niño,παιδίονde ningún modoοὐ μὴentraráεἰσέλθῃen él».εἰς αὐτήν
Yκαὶtomándolos en sus brazos,ἐναγκαλισάμενος αὐτὰlos bendecíaκατευλόγειponiendoτιθεὶςlas manosτὰς χεῖραςsobre ellos.ἐπ’ αὐτά
YΚαὶal salir élἐκπορευομένου αὐτοῦal camino,εἰς ὁδὸνunoεἷςcorrió,προσδραμὼνyκαὶarrodillándose delante de él,γονυπετήσας αὐτὸνleαὐτόνpreguntaba:ἐπηρώτα«MaestroΔιδάσκαλεbueno,ἀγαθέ¿quéτίharéποιήσωparaἵναheredarκληρονομήσωla vida eterna?».ζωὴν αἰώνιον
YδὲJesúsὁ Ἰησοῦςleαὐτῷdijo:εἶπεν«¿Por quéΤίmeμεllamasλέγειςbueno?ἀγαθόνNadieοὐδεὶςes buenoἀγαθὸςsinoεἰ μὴunoεἷςsolo:Dios.ὁ θεός
Conocesοἶδαςlos mandamientos:τὰς ἐντολὰςNoΜὴasesinarás,φονεύσῃςnoΜὴcometerás adulterio,μοιχεύσῃςnoΜὴrobarás,κλέψῃςnoΜὴdarás falso testimonio,ψευδομαρτυρήσῃςnoΜὴdefraudarás,ἀποστερήσῃςhonraΤίμαa tu padreτὸν πατέρα σουyκαὶa tu madre».τὴν μητέρα
Y élδὲ ὁleαὐτῷdijo:ἔφη«Maestro,Διδάσκαλεtodo estoπάντα ταῦταlo he guardadoἐφυλαξάμηνdesde mi juventud».ἐκ μου νεότητός
YδὲJesús,ὁ Ἰησοῦςmirándolo,ἐμβλέψας αὐτῷloαὐτὸνamó,ἠγάπησενyκαὶleαὐτῷdijo:εἶπεν«Una cosaἝνteσεfalta:ὑστερεῖve,ὕπαγεvendeπώλησονtodo lo queὅσαtienesἔχειςyκαὶdaloδὸςa los pobres,τοῖς πτωχοῖςyκαὶtendrásἕξειςun tesoroθησαυρὸνen el cielo;ἐν οὐρανῷyκαὶven,δεῦροsígueme».ἀκολούθει μοι
Pero él,δὲ ὁponiéndose sombríoστυγνάσαςpor esta palabra,ἐπὶ τῷ λόγῳse fueἀπῆλθενtriste,λυπούμενοςporqueγὰρteníaἦν ἔχωνmuchas propiedades.πολλά κτήματα
YΚαὶmirando alrededor,περιβλεψάμενοςJesúsὁ Ἰησοῦςdiceλέγειa sus discípulos:τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ«¡QuéΠῶςdifícilmenteδυσκόλωςentraránεἰσελεύσονταιen el reinoεἰς τὴν βασιλείανde Diosτοῦ θεοῦlos que tienenοἱ ἔχοντεςriquezas!».τὰ χρήματα
Yδὲlos discípulosοἱ μαθηταὶse asombrabanἐθαμβοῦντοde sus palabras.ἐπὶ τοῖς λόγοις αὐτοῦPeroδὲJesús,ὁ Ἰησοῦςrespondiendoἀποκριθεὶςotra vez,πάλινlesαὐτοῖςdice:λέγει«Hijos,Τέκνα¡quéπῶςdifícilδύσκολόνesἐστινentrarεἰσελθεῖνen el reinoεἰς τὴν βασιλείανde Dios!τοῦ θεοῦ
Más fácilεὐκοπώτερόνesἐστινque un camelloκάμηλονpaseδιελθεῖνpor el ojoδιὰ τῆς τρυμαλιᾶςde una agujaτῆς ῥαφίδοςqueἢun ricoπλούσιονentreεἰσελθεῖνen el reinoεἰς τὴν βασιλείανde Dios».τοῦ θεοῦ
Y ellosδὲ οἱse asombrabanἐξεπλήσσοντοaún más,περισσῶςdiciendoλέγοντεςentre sí:πρὸς ἑαυτούς«¿YΚαὶquiénτίςpuedeδύναταιser salvo?».σωθῆναι
Mirándolos,ἐμβλέψας αὐτοῖςJesúsὁ Ἰησοῦςdice:λέγει«Para los hombresΠαρὰ ἀνθρώποιςes imposible,ἀδύνατονperoἀλλ’noοὐpara Dios;παρὰ θεῷporqueγὰρtodoπάνταes posibleδυνατὰpara Dios».παρὰ τῷ θεῷ
Pedroὁ ΠέτροςcomenzóἬρξατοa decirle:λέγειν αὐτῷ«Mira,Ἰδοὺnosotrosἡμεῖςlo hemos dejadoἀφήκαμενtodoπάνταyκαὶteσοιhemos seguido».ἠκολουθήκαμέν
Jesúsὁ Ἰησοῦςdijo:ἔφη«En verdadἈμὴνlesὑμῖνdigo:λέγωno hay nadieοὐδείς ἐστινqueὃςhaya dejadoἀφῆκενcasa,οἰκίανoἢhermanos,ἀδελφοὺςoἢhermanas,ἀδελφὰςoἢmadre,μητέραoἢpadre,πατέραoἢhijos,τέκναoἢcamposἀγροὺςpor causa de míἕνεκεν ἐμοῦyκαὶpor causa deἕνεκενla buena noticia,τοῦ εὐαγγελίου
que noἐὰν μὴrecibaλάβῃcien veces másἑκατονταπλασίοναahoraνῦνen este tiempo —ἐν τῷ καιρῷ τούτῳcasas,οἰκίαςyκαὶhermanos,ἀδελφοὺςyκαὶhermanas,ἀδελφὰςyκαὶmadres,μητέραςeκαὶhijos,τέκναyκαὶcampos,ἀγροὺςcon persecuciones—μετὰ διωγμῶνyκαὶen la eraἐν τῷ αἰῶνιvenideraτῷ ἐρχομένῳla vida eterna.ζωὴν αἰώνιον
Peroδὲmuchosπολλοὶprimerosπρῶτοιseránἔσονταιúltimos,ἔσχατοιyκαὶlos últimos,οἱ ἔσχατοιprimeros».πρῶτοι
IbanἮσανpor el caminoἐν τῇ ὁδῷsubiendoἀναβαίνοντεςa Jerusalén,εἰς ἹεροσόλυμαyκαὶJesúsὁ Ἰησοῦςiba delanteἦν προάγωνde ellos;αὐτοὺςyκαὶellos estaban asombrados,ἐθαμβοῦντοyδὲlos que lo seguíanοἱ ἀκολουθοῦντεςtenían miedo.ἐφοβοῦντοYκαὶtomando consigoπαραλαβὼνotra vezπάλινa los doce,τοὺς δώδεκαcomenzóἤρξατοa decirlesλέγειν αὐτοῖςlo queτὰleαὐτῷiba aμέλλονταsuceder:συμβαίνειν
«Miren,Ἰδοὺsubimosἀναβαίνομενa Jerusalén,εἰς Ἱεροσόλυμαyκαὶel Hijoὁ υἱὸςdel Hombreτοῦ ἀνθρώπουserá entregadoπαραδοθήσεταιa los sumos sacerdotesτοῖς ἀρχιερεῦσινyκαὶa los escribas,τοῖς γραμματεῦσινyκαὶloαὐτὸνcondenaránκατακρινοῦσινa muerte,θανάτῳyκαὶloαὐτὸνentregaránπαραδώσουσινa las naciones;τοῖς ἔθνεσιν
yκαὶse burlaránἐμπαίξουσινde él,αὐτῷyκαὶleαὐτῷescupirán,ἐμπτύσουσινyκαὶloαὐτὸνazotarán,μαστιγώσουσινyκαὶlo matarán;ἀποκτενοῦσινyκαὶdespués deμετὰtres díasτρεῖς ἡμέραςresucitará».ἀναστήσεται
YΚαὶse le acercanπροσπορεύονται αὐτῷJacoboἸάκωβοςyκαὶJuan,Ἰωάννηςlos hijosοἱ υἱοὶde Zebedeo,Ζεβεδαίουdiciéndole:λέγοντες αὐτῷ«Maestro,Διδάσκαλεqueremosθέλομενqueἵναnosἡμῖνhagasποιήσῃςlo queὃ ἐὰνteσεpidamos».αἰτήσωμέν
Y élδὲ ὁlesαὐτοῖςdijo:εἶπεν«¿QuéΤίquierenθέλετεque lesὑμῖνhaga?».ποιήσω
Y ellosδὲ οἱleαὐτῷdijeron:εἶπαν«ConcédenosΔὸς ἡμῖνqueἵναnos sentemosκαθίσωμενunoεἷςa tu derechaσου ἐκ δεξιῶνyκαὶotroεἷςa tu izquierdaἐξ ἀριστερῶνen tu gloria».ἐν τῇ δόξῃ σου
YδὲJesúsὁ Ἰησοῦςlesαὐτοῖςdijo:εἶπεν«NoΟὐκsabenοἴδατεlo queτίpiden.αἰτεῖσθε¿Puedenδύνασθεbeberπιεῖνla copaτὸ ποτήριονqueὃyoἐγὼbebo,πίνωoἢser sumergidosβαπτισθῆναιcon la inmersiónτὸ βάπτισμαcon queὃyoἐγὼsoy sumergido?».βαπτίζομαι
Y ellosδὲ οἱleαὐτῷdijeron:εἶπαν«Podemos».ΔυνάμεθαYδὲJesúsὁ Ἰησοῦςlesαὐτοῖςdijo:εἶπεν«La copaΤὸ ποτήριονqueὃyoἐγὼbebo,πίνωla beberán;πίεσθεyκαὶcon la inmersiónτὸ βάπτισμαcon queὃyoἐγὼsoy sumergido,βαπτίζομαιserán sumergidos;βαπτισθήσεσθε
peroδὲel sentarseτὸ καθίσαιa mi derechaἐκ δεξιῶν μουoἢa mi izquierdaἐξ εὐωνύμωνnoοὐκesἔστινmíoἐμὸνdarlo,δοῦναιsino queἀλλ’es para quienesοἷςha sido preparado».ἡτοίμασται
YΚαὶal oírloἀκούσαντεςlos diez,οἱ δέκαcomenzaronἤρξαντοa indignarseἀγανακτεῖνcontra Jacoboπερὶ ἸακώβουyκαὶJuan.Ἰωάννου
YκαὶJesús,ὁ Ἰησοῦςllamándolos,προσκαλεσάμενος αὐτοὺςlesαὐτοῖςdice:λέγει«SabenΟἴδατεqueὅτιlos que son tenidosοἱ δοκοῦντεςpor gobernantesἄρχεινde las nacionesτῶν ἐθνῶνlasαὐτῶνdominan,κατακυριεύουσινyκαὶsus grandesοἱ μεγάλοι αὐτῶνlesαὐτῶνimponen su autoridad.κατεξουσιάζουσιν
Peroδέnoοὐχesἐστινasíοὕτωςentre ustedes;ἐν ὑμῖνsino queἀλλ’el queὃς ἂνquieraθέλῃllegar a serγενέσθαιgrandeμέγαςentre ustedesἐν ὑμῖνseráἔσταιsu servidor,ὑμῶν διάκονος
yκαὶel queὃς ἂνquieraθέλῃserεἶναιel primeroπρῶτοςentre ustedesἐν ὑμῖνseráἔσταιesclavoδοῦλοςde todos;πάντων
porqueγὰρni aunκαὶ οὐκel Hijoὁ υἱὸςdel Hombreτοῦ ἀνθρώπουvinoἦλθενpara ser servido,διακονηθῆναιsinoἀλλὰpara servir,διακονῆσαιyκαὶpara darδοῦναιsu vidaτὴν ψυχὴν αὐτοῦen rescateλύτρονpor muchos».ἀντὶ πολλῶν
YΚαὶlleganἔρχονταιa Jericó.εἰς ἸεριχώYκαὶal salir élἐκπορευομένου αὐτοῦde Jericóἀπὸ Ἰεριχὼcon sus discípulosκαὶ τῶν μαθητῶν αὐτοῦyκαὶuna gran multitud,ἱκανοῦ ὄχλουel hijoὁ υἱὸςde Timeo,ΤιμαίουBartimeo,Βαρτιμαῖοςun mendigoπροσαίτηςciego,τυφλὸςestaba sentadoἐκάθητοjunto al camino.παρὰ τὴν ὁδόν
Yκαὶal oírἀκούσαςqueὅτιeraἐστινJesúsἸησοῦςel nazareno,ὁ Ναζαρηνόςcomenzóἤρξατοa gritarκράζεινyκαὶa decir:λέγειν«HijoΥἱὲde David,ΔαυὶδJesús,Ἰησοῦten misericordiaἐλέησόνde mí».με
Yκαὶmuchosπολλοὶloαὐτῷreprendíanἐπετίμωνpara queἵναcallara;σιωπήσῃpero élδὲ ὁgritabaἔκραζενmucho más:πολλῷ μᾶλλον«HijoΥἱὲde David,Δαυίδten misericordiaἐλέησόνde mí».με
YκαὶdeteniéndoseστὰςJesús,ὁ Ἰησοῦςdijo:εἶπεν«Llámenlo».Φωνήσατε αὐτόνYκαὶllamanφωνοῦσιal ciego,τὸν τυφλὸνdiciéndole:λέγοντες αὐτῷ«Ánimo,Θάρσειlevántate;ἔγειρεteσεllama».φωνεῖ
Y él,δὲ ὁarrojandoἀποβαλὼνsu manto,τὸ ἱμάτιον αὐτοῦse puso en pie de un saltoἀναπηδήσαςy vinoἦλθενa Jesús.πρὸς τὸν Ἰησοῦν
YκαὶJesús,ὁ Ἰησοῦςrespondiéndole,ἀποκριθεὶς αὐτῷdijo:εἶπεν«¿QuéΤίquieresθέλειςque teσοιhaga?».ποιήσωYδὲel ciegoὁ τυφλὸςleαὐτῷdijo:εἶπεν«Rabuní,Ραββουνιqueἵναrecobre la vista».ἀναβλέψω
YκαὶJesúsὁ Ἰησοῦςleαὐτῷdijo:εἶπεν«Vete,Ὕπαγεtu feἡ πίστις σουteσεha sanado».σέσωκένYκαὶenseguidaεὐθὺςrecobró la vista,ἀνέβλεψενyκαὶloαὐτῷseguíaἠκολούθειpor el camino.ἐν τῇ ὁδῷ