Yκαὶlesαὐτοῖςdecía:ἔλεγεν«En verdadἈμὴνlesὑμῖνdigoλέγωqueὅτιhayεἰσίνalgunosτινεςde los que estánτῶν ἑστηκότωνaquíὧδεqueοἵτινεςde ningún modoοὐ μὴgustaránγεύσωνταιla muerteθανάτουhasta queἕως ἂνveanἴδωσινel reinoτὴν βασιλείανde Diosτοῦ θεοῦvenidoἐληλυθυῖανcon poder».ἐν δυνάμει
YΚαὶseis díasἡμέρας ἓξdespués,μετὰJesúsὁ Ἰησοῦςtoma consigoπαραλαμβάνειa Pedro,τὸν Πέτρονa Jacoboκαὶ τὸν Ἰάκωβονyκαὶa Juan,Ἰωάννηνyκαὶlosαὐτοὺςllevaἀναφέρειaparte,κατ’ ἰδίανa ellos solos,μόνουςa un monte alto;εἰς ὄρος ὑψηλὸνyκαὶse transformóμετεμορφώθηdelante de ellos.ἔμπροσθεν αὐτῶν
Yκαὶsus ropasτὰ ἱμάτια αὐτοῦse volvieronἐγένετοresplandecientes,στίλβονταmuyλίανblancas,λευκὰcomoοἷαningúnοὐlavanderoγναφεὺςen la tierraἐπὶ τῆς γῆςpuedeδύναταιblanquearlasλευκᾶναιasí.οὕτως
Yκαὶse les aparecióὤφθη αὐτοῖςElíasἨλίαςcon Moisés,σὺν Μωϋσεῖyκαὶestabanἦσανconversandoσυλλαλοῦντεςcon Jesús.τῷ Ἰησοῦ
YκαὶrespondiendoἀποκριθεὶςPedro,ὁ Πέτροςdiceλέγειa Jesús:τῷ Ἰησοῦ«Rabí,Ῥαββίbuenoκαλόνesἐστινque estemosἡμᾶς εἶναιaquí;ὧδεyκαὶhagamosποιήσωμενtres tiendas:τρεῖς σκηνάςunaμίανpara ti,σοὶunaμίανpara Moisésκαὶ Μωϋσεῖyκαὶunaμίανpara Elías».Ἠλίᾳ
Porqueγὰρnoοὐsabíaᾔδειquéτίresponder,ἀποκριθῇpuesγὰρestabanἐγένοντοaterrados.ἔκφοβοι
Yκαὶvinoἐγένετοuna nubeνεφέληque los cubrió con su sombra,ἐπισκιάζουσα αὐτοῖςyκαὶvinoἐγένετοuna vozφωνὴdesde la nube:ἐκ τῆς νεφέλης«EsteΟὗτόςesἐστινmi Hijo,ὁ υἱός μουel amado;ὁ ἀγαπητόςescúchenlo».ἀκούετε αὐτοῦ
Yκαὶde repente,ἐξάπιναmirando alrededor,περιβλεψάμενοιya noοὐκέτιvieronεἶδονa nadieοὐδέναcon ellos,μεθ’ ἑαυτῶνsinoἀλλὰa Jesúsτὸν Ἰησοῦνsolo.μόνον
YΚαὶmientras bajabanκαταβαινόντων αὐτῶνdel monte,ἐκ τοῦ ὄρουςlesαὐτοῖςmandóδιεστείλατοqueἵναno contaranδιηγήσωνταιa nadieμηδενὶlo queἃhabían visto,εἶδονsinoεἰ μὴcuandoὅτανel Hijoὁ υἱὸςdel Hombreτοῦ ἀνθρώπουhubiera resucitadoἀναστῇde entre los muertos.ἐκ νεκρῶν
Yκαὶguardaronἐκράτησανel asuntoτὸν λόγονentre ellos,πρὸς ἑαυτοὺςdiscutiendoσυζητοῦντεςquéτίeraἐστινeso deτὸresucitarἀναστῆναιde entre los muertos.ἐκ νεκρῶν
Yκαὶleαὐτὸνpreguntaban,ἐπηρώτωνdiciendo:λέγοντες«¿Por quéὍτιdicenλέγουσινlos escribasοἱ γραμματεῖςqueὅτιElíasἨλίανtiene queδεῖvenirἐλθεῖνprimero?».πρῶτον
Y élδὲ ὁlesαὐτοῖςdijo:ἔφη«ElíasἨλίαςciertamenteμὲνvieneἐλθὼνprimeroπρῶτονy restauraἀποκαθιστάνειtodas las cosas.πάντα¿Yκαὶcómoπῶςestá escritoγέγραπταιdel Hijoἐπὶ τὸν υἱὸνdel Hombreτοῦ ἀνθρώπουqueἵναpadezcaπάθῃmuchoπολλὰyκαὶsea despreciado?ἐξουδενηθῇ
PeroἀλλὰlesὑμῖνdigoλέγωqueὅτιtambiénκαὶElíasἨλίαςha venido,ἐλήλυθενyκαὶleαὐτῷhicieronἐποίησανtodo lo queὅσαquisieron,ἤθελονcomoκαθὼςestá escritoγέγραπταιde él».ἐπ’ αὐτόν
YΚαὶllegandoἐλθόντεςadonde estaban los discípulos,πρὸς τοὺς μαθητὰςvieronεἶδονuna gran multitudπολὺν ὄχλονalrededor de ellos,περὶ αὐτοὺςyκαὶa unos escribasγραμματεῖςdiscutiendoσυζητοῦνταςcon ellos.πρὸς αὐτούς
Yκαὶenseguidaεὐθὺςtoda la multitud,πᾶς ὁ ὄχλοςal verlo,ἰδόντες αὐτὸνquedó asombrada,ἐξεθαμβήθησανyκαὶcorriendo hacia él,προστρέχοντεςloαὐτόνsaludaban.ἠσπάζοντο
Yκαὶlesαὐτούςpreguntó:ἐπηρώτησεν«¿QuéΤίdiscutenσυζητεῖτεcon ellos?».πρὸς αὑτούς
Yκαὶunoεἷςde la multitudἐκ τοῦ ὄχλουleαὐτῷrespondió:ἀπεκρίθη«Maestro,Διδάσκαλεteπρὸς σέtrajeἤνεγκαa mi hijo,τὸν υἱόν μουque tieneἔχονταun espírituπνεῦμαmudo;ἄλαλον
yκαὶdondequiera queὅπου ἐὰνse apodera de él,καταλάβῃ αὐτὸνloαὐτόνderriba,ῥήσσειyκαὶecha espuma,ἀφρίζειyκαὶrechinaτρίζειlos dientes,τοὺς ὀδόνταςyκαὶse queda rígido;ξηραίνεταιyκαὶdijeεἶπαa tus discípulosτοῖς μαθηταῖς σουqueἵναloαὐτὸecharan,ἐκβάλωσινyκαὶnoοὐκpudieron».ἴσχυσαν
Y él,δὲ ὁrespondiéndoles,ἀποκριθεὶς αὐτοῖςdice:λέγει«¡OhὮgeneraciónγενεὰincrédula!ἄπιστος¿Hasta cuándoἕως πότεestaréἔσομαιcon ustedes?πρὸς ὑμᾶς¿Hasta cuándoἕως πότεlosὑμῶνsoportaré?ἀνέξομαιTráiganmelo».φέρετε αὐτὸν πρός με
Yκαὶse loαὐτὸνtrajeron.ἤνεγκαν πρὸς αὐτόνYκαὶal verloἰδὼν αὐτὸνel espíritu,τὸ πνεῦμαenseguidaεὐθὺςloαὐτόνsacudió con violencia,συνεσπάραξενyκαὶcayendoπεσὼνen tierra,ἐπὶ τῆς γῆςse revolcabaἐκυλίετοechando espuma.ἀφρίζων
Yκαὶpreguntóἐπηρώτησενa su padre:τὸν πατέρα αὐτοῦ«¿Cuánto tiempoΠόσος χρόνοςhaceἐστὶνqueὡςleαὐτῷsucedeγέγονενesto?».τοῦτοY élδὲ ὁdijo:εἶπεν«Desde niño;Ἐκ παιδιόθεν
yκαὶmuchas vecesπολλάκιςloαὐτὸνha echadoἔβαλενal fuegoκαὶ εἰς πῦρyκαὶal aguaεἰς ὕδαταparaἵναdestruirlo;ἀπολέσῃ αὐτόνperoἀλλ’siεἴpuedesδύνῃalgo,τιque se te conmuevan las entrañasσπλαγχνισθεὶςpor nosotrosἐφ’ ἡμᾶςy ayúdanos».βοήθησον ἡμῖν
YδὲJesúsὁ Ἰησοῦςleαὐτῷdijo:εἶπεν«Eso deΤὸ“siΕἰpuedes”:δύνῃtodoπάνταes posibleδυνατὰpara el que cree».τῷ πιστεύοντι
Enseguidaεὐθὺςel padreὁ πατὴρdel muchacho,τοῦ παιδίουgritando,κράξαςdecía:ἔλεγεν«Creo;Πιστεύωayudaβοήθειmiμουincredulidad».τῇ ἀπιστίᾳ
YδὲviendoἰδὼνJesúsὁ Ἰησοῦςqueὅτιse agolpabaἐπισυντρέχειla multitud,ὄχλοςreprendióἐπετίμησενal espírituτῷ πνεύματιimpuro,τῷ ἀκαθάρτῳdiciéndole:λέγων αὐτῷ«EspírituΤὸ πνεῦμαmudoἄλαλονyκαὶsordo,κωφὸνyoἐγὼteσοιordeno:ἐπιτάσσωsalἔξελθεde él,ἐξ αὐτοῦyκαὶno vuelvas aμηκέτιentrarεἰσέλθῃςen él».εἰς αὐτόν
Yκαὶgritandoκράξαςyκαὶsacudiéndolo con mucha violencia,πολλὰ σπαράξαςsalió;ἐξῆλθενyκαὶquedóἐγένετοcomoὡσεὶmuerto,νεκρὸςde modo queὥστεla mayoríaτοὺς πολλοὺςdecía:λέγειν«Ha muerto».ἀπέθανεν
PeroδὲJesús,ὁ Ἰησοῦςtomándoloκρατήσαςde la mano,τῆς χειρὸς αὐτοῦloαὐτόνlevantó,ἤγειρενyκαὶél se puso en pie.ἀνέστη
Yκαὶcuando entróεἰσελθόντος αὐτοῦen casa,εἰς οἶκονsus discípulosοἱ μαθηταὶ αὐτοῦleαὐτόνpreguntabanἐπηρώτωνaparte:κατ’ ἰδίαν«¿Por quéὍτιnosotrosἡμεῖςnoοὐκpudimosἠδυνήθημενecharlo?».ἐκβαλεῖν αὐτό
Yκαὶlesαὐτοῖςdijo:εἶπεν«Esta claseΤοῦτο τὸ γένοςcon nadaἐν οὐδενὶpuedeδύναταιsalir,ἐξελθεῖνsinoεἰ μὴcon oración».ἐν προσευχῇ
Y saliendo de allí,Κἀκεῖθεν ἐξελθόντεςpasabanπαρεπορεύοντοpor Galilea;διὰ τῆς Γαλιλαίαςyκαὶél noοὐκqueríaἤθελενqueἵναnadieτιςlo supiera.γνοῖ
Porqueγὰρenseñabaἐδίδασκενa sus discípulos,τοὺς μαθητὰς αὐτοῦyκαὶlesαὐτοῖςdecía:ἔλεγεν«El HijoὉ υἱὸςdel Hombreτοῦ ἀνθρώπουes entregadoπαραδίδοταιen manosεἰς χεῖραςde hombres,ἀνθρώπωνyκαὶloαὐτόνmatarán;ἀποκτενοῦσινyκαὶdespués de muerto,ἀποκτανθεὶςa los tres díasμετὰ τρεῖς ἡμέραςresucitará».ἀναστήσεται
Pero ellosδὲ οἱno entendíanἠγνόουνesta palabra,τὸ ῥῆμαyκαὶtenían miedoἐφοβοῦντοde preguntarle.ἐπερωτῆσαι αὐτὸν
YΚαὶllegaronἦλθονa Capernaúm;εἰς Καφαρναούμyκαὶestandoγενόμενοςen la casa,ἐν τῇ οἰκίᾳlesαὐτούςpreguntaba:ἐπηρώτα«¿QuéΤίdiscutíanδιελογίζεσθεen el camino?».ἐν τῇ ὁδῷ
Pero ellosδὲ οἱcallaban,ἐσιώπωνporqueγὰρen el caminoἐν τῇ ὁδῷhabían discutidoδιελέχθησανentre síπρὸς ἀλλήλουςquiénτίςerael mayor.μείζων
Yκαὶsentándose,καθίσαςllamóἐφώνησενa los doceτοὺς δώδεκαyκαὶlesαὐτοῖςdice:λέγει«SiΕἴalgunoτιςquiereθέλειserεἶναιel primero,πρῶτοςseráἔσταιel últimoἔσχατοςde todosπάντωνyκαὶel servidorδιάκονοςde todos».πάντων
Yκαὶtomandoλαβὼνun niño,παιδίονloαὐτὸpusoἔστησενen medioἐν μέσῳde ellos;αὐτῶνyκαὶtomándolo en sus brazos,ἐναγκαλισάμενος αὐτὸlesαὐτοῖςdijo:εἶπεν
«El queὋς ἂνrecibaδέξηταιa unoἓνde tales niñosτῶν τοιούτων παιδίωνen mi nombre,ἐπὶ τῷ ὀνόματί μουme recibeδέχεταιa mí;ἐμὲyκαὶel queὃς ἂνme recibeδέχηταιa mí,ἐμὲnoοὐκme recibeδέχεταιa mí,ἐμὲsinoἀλλὰal queτὸνmeμεenvió».ἀποστείλαντά
Juanὁ Ἰωάννηςleαὐτῷdijo:Ἔφη«Maestro,Διδάσκαλεvimosεἴδομένa unoτιναque echabaἐκβάλλονταdemoniosδαιμόνιαen tu nombre,ἐν τῷ ὀνόματί σουyκαὶse loαὐτόνimpedíamos,ἐκωλύομενporqueὅτιnoοὐκnosἡμῖνseguía».ἠκολούθει
PeroδὲJesúsὁ Ἰησοῦςdijo:εἶπεν«NoΜὴse loαὐτόνimpidan,κωλύετεporqueγάρnadieοὐδεὶςqueὃςhagaποιήσειun milagroδύναμινen mi nombreἐπὶ τῷ ὀνόματί μουpodráδυνήσεταιluegoταχὺhablar malκακολογῆσαίde mí.με
Porqueγὰρel queὃςnoοὐκestáἔστινcontra nosotros,καθ’ ἡμῶνestáἐστινa favor de nosotros.ὑπὲρ ἡμῶν
Porqueγὰρcualquiera queὋς ἂνlesὑμᾶςdé a beberποτίσῃun vasoποτήριονde aguaὕδατοςporqueἐν ὀνόματι ὅτιsonἐστεdel Mesías,χριστοῦen verdadἀμὴνlesὑμῖνdigoλέγωqueὅτιde ningún modoοὐ μὴperderáἀπολέσῃsu recompensa.τὸν μισθὸν αὐτοῦ
YΚαὶcualquiera queὃς ἂνhaga tropezarσκανδαλίσῃa unoἕναde estos pequeñosτῶν μικρῶν τούτωνque creenτῶν πιστευόντωνen mí,εἰς ἐμέmejorκαλόν μᾶλλονleαὐτῷseríaἐστινqueεἰle pusieranπερίκειταιal cuelloπερὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦuna piedra de molino de asnoμύλος ὀνικὸςyκαὶlo echaranβέβληταιal mar.εἰς τὴν θάλασσαν
YΚαὶsiἐὰνtu manoἡ χείρ σουteσεhace tropezar,σκανδαλίζῃcórtatela;ἀπόκοψον αὐτήνmejorκαλόνteσεesἐστίνentrarεἰσελθεῖνmancoκυλλὸνen la vida,εἰς τὴν ζωὴνqueἢteniendoἔχονταlas dos manosτὰς δύο χεῖραςirἀπελθεῖνa la Gehena,εἰς τὴν γέεννανal fuegoεἰς τὸ πῦρque no se apaga.τὸ ἄσβεστον
donde su gusano no muere, y el fuego no se apaga.
Yκαὶsiἐὰνtu pieὁ πούς σουteσεhace tropezar,σκανδαλίζῃcórtatelo;ἀπόκοψον αὐτόνmejorκαλόνteσεesἐστίνentrarεἰσελθεῖνcojoχωλὸνen la vida,εἰς τὴν ζωὴνqueἢteniendoἔχονταlos dos piesτοὺς δύο πόδαςser echadoβληθῆναιa la Gehena.εἰς τὴν γέενναν
donde su gusano no muere, y el fuego no se apaga.
Yκαὶsiἐὰνtu ojoὁ ὀφθαλμός σουteσεhace tropezar,σκανδαλίζῃsácatelo;ἔκβαλε αὐτόνmejorκαλόνteσέesἐστινentrarεἰσελθεῖνen el reinoεἰς τὴν βασιλείανde Diosτοῦ θεοῦcon un solo ojo,μονόφθαλμονqueἢteniendoἔχονταdos ojosδύο ὀφθαλμοὺςser echadoβληθῆναιa la Gehena,εἰς τὴν γέενναν
dondeὅπουsu gusanoὁ σκώληξ αὐτῶνnoοὐmuere,τελευτᾷyκαὶel fuegoτὸ πῦρnoοὐse apaga.σβέννυται
PorqueγὰρtodosΠᾶςserán saladosἁλισθήσεταιcon fuego.πυρὶ
Buenaκαλὸνesla sal;τὸ ἅλαςperoδὲsiἐὰνla salτὸ ἅλαςse vuelveγένηταιinsípida,ἄναλον¿con quéἐν τίνιlaαὐτὸsazonarán?ἀρτύσετεTenganἔχετεsalἅλαen ustedes mismos,ἐν ἑαυτοῖςyκαὶvivan en pazεἰρηνεύετεunos con otros».ἐν ἀλλήλοις