En aquella horaἘν ἐκείνῃ τῇ ὥρᾳse acercaronπροσῆλθονlos discípulosοἱ μαθηταὶa Jesús,τῷ Ἰησοῦdiciendo:λέγοντες«¿QuiénΤίςes,ἐστὶνpues,ἄραel mayorμείζωνen el reinoἐν τῇ βασιλείᾳde los cielos?».τῶν οὐρανῶν
Y llamandoκαὶ προσκαλεσάμενοςa un niño,παιδίονloαὐτὸpusoἔστησενen medioἐν μέσῳde ellos,αὐτῶν
y dijo:καὶ εἶπεν«En verdadἈμὴνles digoλέγω ὑμῖνque siἐὰνnoμὴse vuelvenστραφῆτεy se hacenκαὶ γένησθεcomo los niños,ὡς τὰ παιδίαde ningún modoοὐ μὴentraránεἰσέλθητεen el reinoεἰς τὴν βασιλείανde los cielos.τῶν οὐρανῶν
Así queοὖνcualquiera queὅστιςse humilleταπεινώσει ἑαυτὸνcomo este niño,ὡς τὸ παιδίον τοῦτοeseοὗτόςesἐστινel mayorὁ μείζωνen el reinoἐν τῇ βασιλείᾳde los cielos.τῶν οὐρανῶν
Y el queκαὶ ὃς ἐὰνrecibaδέξηταιa un niñoἓν παιδίονcomo esteτοιοῦτοen mi nombre,ἐπὶ τῷ ὀνόματί μουme recibeδέχεταιa mí.ἐμὲ
Pero cualquiera queὋς δ’ ἂνhaga tropezarσκανδαλίσῃa unoἕναde estos pequeñosτῶν μικρῶν τούτωνque creenτῶν πιστευόντωνen mí,εἰς ἐμέmás le convieneσυμφέρει αὐτῷqueἵναle cuelguenκρεμασθῇal cuelloεἰς τὸν τράχηλον αὐτοῦuna piedra de molinoμύλοςde asnoὀνικὸςy que lo hundanκαὶ καταποντισθῇen lo profundoἐν τῷ πελάγειdel mar.τῆς θαλάσσης
¡Ayοὐαὶdel mundoτῷ κόσμῳpor los tropiezos!ἀπὸ τῶν σκανδάλωνPorqueγὰρes inevitableἀνάγκηque venganἐλθεῖνtropiezos;τὰ σκάνδαλαperoπλὴν¡ayοὐαὶdel hombreτῷ ἀνθρώπῳpor quienδι’ οὗvieneἔρχεταιel tropiezo!τὸ σκάνδαλον
Y siΕἰ δὲtu manoἡ χείρ σουo tu pieἢ ὁ πούς σουteσεhace tropezar,σκανδαλίζειcórtateloἔκκοψον αὐτὸνy échaloκαὶ βάλεde ti;ἀπὸ σοῦmejorκαλόνteσοίesἐστινentrarεἰσελθεῖνen la vidaεἰς τὴν ζωὴνmancoκυλλὸνo cojo,ἢ χωλόνqueἢteniendoἔχονταdos manosδύο χεῖραςo dos piesἢ δύο πόδαςser echadoβληθῆναιen el fuegoεἰς τὸ πῦρeterno.τὸ αἰώνιον
Y siκαὶ εἰtu ojoὁ ὀφθαλμός σουteσεhace tropezar,σκανδαλίζειsácateloἔξελε αὐτὸνy échaloκαὶ βάλεde ti;ἀπὸ σοῦmejorκαλόνteσοίesἐστινentrarεἰσελθεῖνen la vidaεἰς τὴν ζωὴνcon un solo ojo,μονόφθαλμονqueἢteniendoἔχονταdos ojosδύο ὀφθαλμοὺςser echadoβληθῆναιen la Gehenaεἰς τὴν γέεννανdel fuego.τοῦ πυρός
MirenὉρᾶτεque noμὴdesprecienκαταφρονήσητεa unoἑνὸςde estos pequeños;τῶν μικρῶν τούτωνporqueγὰρles digoλέγω ὑμῖνqueὅτιsus ángelesοἱ ἄγγελοι αὐτῶνen los cielosἐν οὐρανοῖςvenβλέπουσιsiempreδιὰ παντὸςel rostroτὸ πρόσωπονde mi Padreτοῦ πατρός μουqueτοῦestáen los cielos.ἐν οὐρανοῖς
Porque el Hijo del Hombre vino a salvar lo que se había perdido.
¿Quéτίlesὑμῖνparece?δοκεῖSiἐὰνun hombreτινι ἀνθρώπῳtieneγένηταίcienἑκατὸνovejasπρόβαταy se extravíaκαὶ πλανηθῇunaἓνde ellas,ἐξ αὐτῶν¿noοὐχὶdejaἀφήσειlas noventa y nueveτὰ ἐνενήκοντα ἐννέαen los montesἐπὶ τὰ ὄρηy vaκαὶ πορευθεὶςa buscarζητεῖla extraviada?τὸ πλανώμενον
Y siκαὶ ἐὰνllega aγένηταιhallarla,εὑρεῖν αὐτόen verdadἀμὴνles digoλέγω ὑμῖνqueὅτιse alegraχαίρειpor ellaἐπ’ αὐτῷmásμᾶλλονqueἢpor las noventa y nueveἐπὶ τοῖς ἐνενήκοντα ἐννέαqueτοῖςnoμὴse extraviaron.πεπλανημένοις
Así,οὕτωςnoοὐκesἔστινla voluntadθέλημα ἔμπροσθενde su Padreτοῦ πατρὸς ὑμῶνqueτοῦestáen los cielosἐν οὐρανοῖςqueἵναse pierdaἀπόληταιunoἓνde estos pequeños.τῶν μικρῶν τούτων
Y siἘὰν δὲtu hermanoὁ ἀδελφός σουpecaἁμαρτήσῃcontra ti,εἰς σὲveὕπαγεy repréndeloἔλεγξον αὐτὸνa solas entreμεταξὺ μόνουtúσοῦy él;καὶ αὐτοῦsiἐάνteσουescucha,ἀκούσῃhas ganadoἐκέρδησαςa tu hermano.τὸν ἀδελφόν σου
Pero siἐὰν δὲnoμὴte escucha,ἀκούσῃtomaπαράλαβεcontigoμετὰ σοῦademásἔτιa unoἕναo dos,ἢ δύοpara queἵναpor bocaἐπὶ στόματοςde dosδύοo tresἢ τριῶνtestigosμαρτύρωνse confirmeσταθῇtoda palabra.πᾶν ῥῆμα
Y siἐὰν δὲno les hace casoπαρακούσῃa ellos,αὐτῶνdiloεἰπὸνa la asamblea;τῇ ἐκκλησίᾳy siἐὰν δὲtampocoκαὶhace casoπαρακούσῃa la asamblea,τῆς ἐκκλησίαςseaἔστωpara tiσοιcomoὥσπερel paganoὁ ἐθνικὸςy el recaudador de impuestos.καὶ ὁ τελώνης
En verdadἀμὴνles digoλέγω ὑμῖνque todo lo queὅσα ἐὰνatenδήσητεen la tierraἐπὶ τῆς γῆςhabrá sido atadoἔσται δεδεμέναen el cielo,ἐν οὐρανῷy todo lo queκαὶ ὅσα ἐὰνdesatenλύσητεen la tierraἐπὶ τῆς γῆςhabrá sido desatadoἔσται λελυμέναen el cielo.ἐν οὐρανῷ
Además,Πάλινen verdadἀμὴνles digoλέγω ὑμῖνqueὅτιsiἐὰνdosδύοde ustedesἐξ ὑμῶνse ponen de acuerdoσυμφωνήσωσινen la tierraἐπὶ τῆς γῆςacerca deπερὶcualquier asuntoπαντὸς πράγματοςqueοὗ ἐὰνpidan,αἰτήσωνταιlesαὐτοῖςserá hechoγενήσεταιpor mi Padreπαρὰ τοῦ πατρός μουqueτοῦestáen los cielos.ἐν οὐρανοῖς
Porqueγάρdondeοὗestánεἰσινdosδύοo tresἢ τρεῖςreunidosσυνηγμένοιen mi nombre,εἰς τὸ ἐμὸν ὄνομαallíἐκεῖestoy yoεἰμιen medioἐν μέσῳde ellos».αὐτῶν
EntoncesΤότεse le acercóπροσελθὼν αὐτῷPedroὁ Πέτροςy le dijo:εἶπεν«Señor,Κύριε¿cuántas vecesποσάκιςpecaráἁμαρτήσειmi hermanoὁ ἀδελφός μουcontra míεἰς ἐμὲy lo perdonaré?καὶ ἀφήσω αὐτῷ¿Hastaἕωςsiete veces?».ἑπτάκις
Jesúsὁ Ἰησοῦςleαὐτῷdice:λέγει«NoΟὐteσοιdigoλέγωhastaἕωςsiete veces,ἑπτάκιςsinoἀλλὰhastaἕωςsetenta y siete veces.ἑβδομηκοντάκις ἑπτά
Por esoΔιὰ τοῦτοel reinoἡ βασιλείαde los cielosτῶν οὐρανῶνha llegado a ser semejanteὡμοιώθηa un reyἀνθρώπῳ βασιλεῖqueὃςquisoἠθέλησενajustarσυνᾶραιcuentasλόγονcon sus esclavos.μετὰ τῶν δούλων αὐτοῦ
Y cuando comenzóἀρξαμένου δὲ αὐτοῦa ajustarlas,συναίρεινle trajeronπροσηνέχθη αὐτῷunoεἷςque le debíaὀφειλέτηςdiez milμυρίωνtalentos.ταλάντων
Y como no teníaμὴ ἔχοντος δὲ αὐτοῦcon qué pagar,ἀποδοῦναιel señorὁ κύριοςmandóἐκέλευσενque lo vendieranαὐτὸν πραθῆναιa él, a su mujer,καὶ τὴν γυναῖκαa sus hijosκαὶ τὰ τέκναy todo lo queκαὶ πάντα ὅσαtenía,ἔχειy que se pagara.καὶ ἀποδοθῆναι
Entoncesοὖνel esclavo,ὁ δοῦλοςcayendo,πεσὼνse postrabaπροσεκύνειante él,αὐτῷdiciendo:λέγωνTen pacienciaΜακροθύμησονconmigo,ἐπ’ ἐμοίy teκαὶ σοιlo pagaréἀποδώσωtodo.πάντα
Y el señorδὲ ὁ κύριοςde aquel esclavo,τοῦ δούλου ἐκείνουconmovidas sus entrañas,σπλαγχνισθεὶςlo soltóἀπέλυσεν αὐτόνy leκαὶ αὐτῷperdonóἀφῆκενla deuda.τὸ δάνειον
Peroδὲal salirἐξελθὼνaquel esclavo,ὁ δοῦλος ἐκεῖνοςhallóεὗρενa unoἕναde sus compañeros,τῶν συνδούλων αὐτοῦqueὃςleαὐτῷdebíaὤφειλενcienἑκατὸνdenarios;δηνάριαy agarrándolo,καὶ κρατήσας αὐτὸνlo ahogaba,ἔπνιγενdiciendo:λέγωνPagaἈπόδοςlo queεἴ τιdebes.ὀφείλεις
Entoncesοὖνsu compañero,ὁ σύνδουλος αὐτοῦcayendo,πεσὼνle rogaba,παρεκάλει αὐτὸνdiciendo:λέγωνTen pacienciaΜακροθύμησονconmigo,ἐπ’ ἐμοίy teκαὶ σοιlo pagaré.ἀποδώσω
Pero élὁ δὲnoοὐκquiso,ἤθελενsino queἀλλὰfueἀπελθὼνy lo echóἔβαλεν αὐτὸνen la cárcelεἰς φυλακὴνhasta queἕως οὗpagaraἀποδῷlo que debía.τὸ ὀφειλόμενον
Yοὖνal verἰδόντεςsus compañerosοἱ σύνδουλοι αὐτοῦlo sucedido,τὰ γενόμεναse entristecieronἐλυπήθησανmucho,σφόδραy fueronκαὶ ἐλθόντεςy contaronδιεσάφησανa su señorτῷ κυρίῳ ἑαυτῶνtodoπάνταlo que había sucedido.τὰ γενόμενα
Entonces,τότεllamándolo,προσκαλεσάμενος αὐτὸνsu señorὁ κύριος αὐτοῦle dice:λέγει αὐτῷEsclavoΔοῦλεmalvado,πονηρέtodaπᾶσανaquella deudaτὴν ὀφειλὴν ἐκείνηνteσοιperdoné,ἀφῆκάporqueἐπεὶme rogaste.παρεκάλεσάς με
¿Noοὐκdebíasἔδειtú tambiénκαὶ σὲtener misericordiaἐλεῆσαιde tu compañero,τὸν σύνδουλόν σουcomoὡςyoκἀγὼtuve misericordiaἠλέησαde ti?σὲ
Y su señor,καὶ ὁ κύριος αὐτοῦenojado,ὀργισθεὶςlo entregóπαρέδωκεν αὐτὸνa los verdugosτοῖς βασανισταῖςhasta queἕως οὗpagaraἀποδῷtodoπᾶνlo que debía.τὸ ὀφειλόμενον
AsíΟὕτωςtambiénκαὶharáποιήσειcon ustedesὑμῖνmi Padreὁ πατήρ μουcelestial,ὁ οὐράνιοςsiἐὰνnoμὴperdonanἀφῆτεde corazónἀπὸ τῶν καρδιῶν ὑμῶνcada unoἕκαστοςa su hermano».τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ