En aquellos días,Ἐν ἐκείναις ταῖς ἡμέραιςhabiendoὄντοςotra vezπάλινuna gran multitud,πολλοῦ ὄχλουyκαὶnoμὴteniendoἐχόντωνquéτίcomer,φάγωσινllamandoπροσκαλεσάμενοςa los discípulos,τοὺς μαθητὰςlesαὐτοῖςdice:λέγει
«Se me conmueven las entrañasΣπλαγχνίζομαιpor la multitud,ἐπὶ τὸν ὄχλονporqueὅτιyaἤδηhace tres díasἡμέραι τρεῖςque permanecenπροσμένουσίνconmigoμοιyκαὶnoοὐκtienenἔχουσινquéτίcomer;φάγωσιν
yκαὶsiἐὰνlosαὐτοὺςdespidoἀπολύσωen ayunasνήστειςa sus casas,εἰς οἶκον αὐτῶνdesfalleceránἐκλυθήσονταιen el camino;ἐν τῇ ὁδῷyκαίalgunosτινεςde ellosαὐτῶνhan venidoἥκασινde lejos».ἀπὸ μακρόθεν
Yκαὶsus discípulosοἱ μαθηταὶ αὐτοῦleαὐτῷrespondieron:ἀπεκρίθησαν«¿De dóndeΠόθενpodráδυνήσεταίalguienτιςsaciarχορτάσαιde panἄρτωνa estosτούτουςaquí,ὧδεen un despoblado?».ἐπ’ ἐρημίας
Yκαὶlesαὐτούςpreguntaba:ἠρώτα«¿CuántosΠόσουςpanesἄρτουςtienen?».ἔχετεY ellosδὲ οἱdijeron:εἶπαν«Siete».Ἑπτά
Yκαὶmandaπαραγγέλλειa la multitudτῷ ὄχλῳrecostarseἀναπεσεῖνen tierra;ἐπὶ τῆς γῆςyκαὶtomandoλαβὼνlos siete panes,τοὺς ἑπτὰ ἄρτουςdando gracias,εὐχαριστήσαςlos partióἔκλασενyκαὶlos dabaἐδίδουa sus discípulosτοῖς μαθηταῖς αὐτοῦpara queἵναlos sirvieran;παρατιθῶσινyκαὶlos sirvieronπαρέθηκανa la multitud.τῷ ὄχλῳ
Yκαὶteníanεἶχονunos pocos pececillos;ὀλίγα ἰχθύδιαyκαὶhabiéndolos bendecido,εὐλογήσας αὐτὰdijoεἶπενque tambiénκαὶestosταῦταlos sirvieran.παρατιθέναι
Yκαὶcomieronἔφαγονyκαὶse saciaron,ἐχορτάσθησανyκαὶrecogieronἦρανde los pedazosκλασμάτωνque sobraronπερισσεύματαsiete canastas.ἑπτὰ σπυρίδας
Yδὲeranἦσανunosὡςcuatro mil.τετρακισχίλιοιYκαὶlosαὐτούςdespidió.ἀπέλυσεν
Yκαὶenseguida,εὐθὺςsubiendoἐμβὰςa la barcaεἰς τὸ πλοῖονcon sus discípulos,μετὰ τῶν μαθητῶν αὐτοῦfueἦλθενa la regiónεἰς τὰ μέρηde Dalmanuta.Δαλμανουθά
YΚαὶsalieronἐξῆλθονlos fariseosοἱ Φαρισαῖοιyκαὶcomenzaronἤρξαντοa discutirσυζητεῖνcon él,αὐτῷpidiéndoleζητοῦντες παρ’ αὐτοῦuna señalσημεῖονdel cielo,ἀπὸ τοῦ οὐρανοῦpara ponerlo a prueba.πειράζοντες αὐτόν
Yκαὶgimiendo profundamenteἀναστενάξαςen su espíritu,τῷ πνεύματι αὐτοῦdice:λέγει«¿Por quéΤίesta generaciónἡ γενεὰ αὕτηpideζητεῖuna señal?σημεῖονEn verdadἀμὴνlesὑμῖνdigoλέγωque noεἰse le daráδοθήσεταιseñalσημεῖονa esta generación».τῇ γενεᾷ ταύτῃ
Yκαὶdejándolos,ἀφεὶς αὐτοὺςvolvió aπάλινsubirἐμβὰςa la barcay se fueἀπῆλθενal otro lado.εἰς τὸ πέραν
YΚαὶse habían olvidadoἐπελάθοντοde llevarλαβεῖνpanes,ἄρτουςyκαὶnoοὐκteníanεἶχονconsigoμεθ’ ἑαυτῶνen la barcaἐν τῷ πλοίῳsinoεἰ μὴun pan.ἕνα ἄρτον
Yκαὶlesαὐτοῖςmandaba,διεστέλλετοdiciendo:λέγων«Miren,Ὁρᾶτεcuídenseβλέπετεde la levaduraἀπὸ τῆς ζύμηςde los fariseosτῶν Φαρισαίωνyκαὶde la levaduraτῆς ζύμηςde Herodes».Ἡρῴδου
Yκαὶdiscutíanδιελογίζοντοentre síπρὸς ἀλλήλουςqueὅτιnoοὐκteníanἔχουσινpanes.ἄρτους
Yκαὶdándose cuenta,γνοὺςlesαὐτοῖςdice:λέγει«¿Por quéΤίdiscutenδιαλογίζεσθεqueὅτιnoοὐκtienenἔχετεpanes?ἄρτους¿Todavía noοὔπωcomprendenνοεῖτεniοὐδὲentienden?συνίετε¿Tienenἔχετεendurecidoπεπωρωμένηνel corazón?τὴν καρδίαν ὑμῶν
¿Teniendoἔχοντεςojosὀφθαλμοὺςnoοὐven,βλέπετεyκαὶteniendoἔχοντεςoídosὦταnoοὐκoyen?ἀκούετε¿Yκαὶnoοὐrecuerdan,μνημονεύετε
cuandoὅτεpartíἔκλασαlos cinco panesτοὺς πέντε ἄρτουςpara los cinco mil,εἰς τοὺς πεντακισχιλίουςcuántas cestasπόσους κοφίνουςllenasπλήρειςde pedazosκλασμάτωνrecogieron?».ἤρατεLeαὐτῷdicen:λέγουσιν«Doce».Δώδεκα
«Y cuandoὅτε καὶpartílos sieteτοὺς ἑπτὰpara los cuatro mil,εἰς τοὺς τετρακισχιλίους¿cuántas canastasπόσων σπυρίδωνllenasπληρώματαde pedazosκλασμάτωνrecogieron?».ἤρατεYκαὶleαὐτῷdicen:λέγουσιν«Siete».Ἑπτά
Yκαὶlesαὐτοῖςdecía:ἔλεγεν«¿Todavía noΟὔπωentienden?».συνίετε
YΚαὶlleganἔρχονταιa Betsaida.εἰς ΒηθσαϊδάνYκαὶleαὐτῷtraenφέρουσινun ciego,τυφλὸνyκαὶleαὐτὸνrueganπαρακαλοῦσινqueἵναloαὐτοῦtoque.ἅψηται
Yκαὶtomandoἐπιλαβόμενοςal ciegoτοῦ τυφλοῦde la mano,τῆς χειρὸςloαὐτὸνsacóἐξήνεγκενfuera de la aldea;ἔξω τῆς κώμηςyκαὶescupiéndoleπτύσαςen los ojos,εἰς τὰ ὄμματα αὐτοῦleαὐτῷpusoἐπιθεὶςlas manosτὰς χεῖραςy leαὐτόνpreguntaba:ἐπηρώτα«¿Vesβλέπειςalgo?».Εἴ τι
Yκαὶalzando la vista,ἀναβλέψαςdecía:ἔλεγεν«VeoΒλέπωa los hombres,τοὺς ἀνθρώπουςporqueὅτιlos veoὁρῶcomoὡςárbolesδένδραque andan».περιπατοῦντας
Luegoεἶταpusoἐπέθηκενotra vezπάλινlas manosτὰς χεῖραςsobre sus ojos,ἐπὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦyκαὶél miró fijamente,διέβλεψενyκαὶquedó restablecido,ἀπεκατέστηyκαὶveíaἐνέβλεπενtodoἅπανταcon claridad.τηλαυγῶς
Yκαὶloαὐτὸνenvióἀπέστειλενa su casa,εἰς οἶκον αὐτοῦdiciendo:λέγων«Ni siquieraΜηδὲentresεἰσέλθῃςen la aldea».εἰς τὴν κώμην
YΚαὶsalióἐξῆλθενJesúsὁ Ἰησοῦςcon sus discípulosκαὶ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦa las aldeasεἰς τὰς κώμαςde CesareaΚαισαρείαςde Filipo;τῆς Φιλίππουyκαὶen el caminoἐν τῇ ὁδῷpreguntabaἐπηρώταa sus discípulos,τοὺς μαθητὰς αὐτοῦdiciéndoles:λέγων αὐτοῖς«¿QuiénΤίναdiceλέγουσινla genteοἱ ἄνθρωποιque soy yo?».με εἶναι
Y ellosδὲ οἱle dijeron:αὐτῷ εἶπαν λέγοντες«JuanἸωάννηνel Sumergidor;τὸν βαπτιστήνyκαὶotros,ἄλλοιElías;Ἠλίανy otros,δὲ ἄλλοιunoεἷςde los profetas».τῶν προφητῶν
Yκαὶélαὐτὸςlesαὐτούςpreguntaba:ἐπηρώτα«Yδὲustedes,Ὑμεῖς¿quiénτίναdicenλέγετεque soy yo?».με εἶναιRespondiendoἀποκριθεὶςPedro,ὁ Πέτροςleαὐτῷdice:λέγει«TúΣὺeresεἶel Mesías».ὁ χριστός
Yκαὶlesαὐτοῖςordenó con severidadἐπετίμησενqueἵναno hablaranλέγωσινa nadieμηδενὶde él.περὶ αὐτοῦ
YΚαὶcomenzóἤρξατοa enseñarlesδιδάσκειν αὐτοὺςqueὅτιera necesario queδεῖel Hijoτὸν υἱὸνdel Hombreτοῦ ἀνθρώπουpadecieraπαθεῖνmucho,πολλὰyκαὶfuera despreciadoἀποδοκιμασθῆναιpor los ancianos,ὑπὸ τῶν πρεσβυτέρωνlos sumos sacerdotesκαὶ τῶν ἀρχιερέωνyκαὶlos escribas,τῶν γραμματέωνyκαὶfuera muerto,ἀποκτανθῆναιyκαὶdespués deμετὰtres díasτρεῖς ἡμέραςresucitara.ἀναστῆναι
Yκαὶhablabaἐλάλειla palabraτὸν λόγονabiertamente.παρρησίᾳYκαὶPedro,ὁ Πέτροςllevándolo aparte,προσλαβόμενος αὐτὸνcomenzóἤρξατοa reprenderlo.ἐπιτιμᾶν αὐτῷ
Pero él,δὲ ὁvolviéndoseἐπιστραφεὶςyκαὶmirandoἰδὼνa sus discípulos,τοὺς μαθητὰς αὐτοῦreprendióἐπετίμησενa Pedro,Πέτρῳyκαὶdice:λέγει«PonteὝπαγεdetrás de mí,ὀπίσω μουSatanás,Σατανᾶporqueὅτιnoοὐpiensasφρονεῖςen las cosasτὰde Dios,τοῦ θεοῦsinoἀλλὰen lasτὰde los hombres».τῶν ἀνθρώπων
YΚαὶllamandoπροσκαλεσάμενοςa la multitudτὸν ὄχλονjunto con sus discípulos,σὺν τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦlesαὐτοῖςdijo:εἶπεν«SiΕἴalgunoτιςquiereθέλειvenirἐλθεῖνdetrás de mí,ὀπίσω μουniégueseἀπαρνησάσθωa sí mismo,ἑαυτὸνyκαὶtomeἀράτωsu cruz,τὸν σταυρὸν αὐτοῦyκαὶsígame.ἀκολουθείτω μοι
Porqueγὰρel queὃς ἐὰνquieraθέλῃsalvarσῶσαιsu vida,τὴν ψυχὴν αὐτοῦlaαὐτήνperderá;ἀπολέσειperoδ’el queὃς ἂνpierdaἀπολέσειsu vidaτὴν ψυχὴν αὐτοῦpor causa de míἕνεκεν ἐμοῦyκαὶde la buena noticia,τοῦ εὐαγγελίουlaαὐτήνsalvará.σώσει
Porqueγὰρ¿de quéτίle sirveὠφελεῖal hombreἄνθρωπονganarκερδῆσαιel mundo entero,τὸν κόσμον ὅλονyκαὶperderζημιωθῆναιsu vida?τὴν ψυχὴν αὐτοῦ
Porqueγὰρ¿quéτίdaráδοῖel hombreἄνθρωποςa cambioἀντάλλαγμαde su vida?τῆς ψυχῆς αὐτοῦ
Porqueγὰρel queὃς ἐὰνse avergüenceἐπαισχυνθῇde míμεyκαὶde mis palabrasτοὺς ἐμοὺς λόγουςen esta generaciónἐν τῇ γενεᾷ ταύτῃadúlteraτῇ μοιχαλίδιyκαὶpecadora,ἁμαρτωλῷtambiénκαὶel Hijoὁ υἱὸςdel Hombreτοῦ ἀνθρώπουse avergonzaráἐπαισχυνθήσεταιde élαὐτὸνcuandoὅτανvengaἔλθῃen la gloriaἐν τῇ δόξῃde su Padreτοῦ πατρὸς αὐτοῦcon los santos ángeles».μετὰ τῶν τῶν ἁγίων ἀγγέλων