YΚαὶse reúnenσυνάγονταιalrededor de élπρὸς αὐτὸνlos fariseosοἱ Φαρισαῖοιyκαίalgunosτινεςde los escribasτῶν γραμματέωνque habían venidoἐλθόντεςde Jerusalén;ἀπὸ Ἱεροσολύμων
yκαὶvieronἰδόντεςqueὅτιalgunosτινὰςde sus discípulosτῶν μαθητῶν αὐτοῦcomíanἐσθίουσινel panτοὺς ἄρτουςcon manos impuras,κοιναῖς χερσίνes decir,τοῦτ’ ἔστινsin lavar.ἀνίπτοις
(Porqueγὰρlos fariseosοἱ Φαρισαῖοιyκαὶtodos los judíos,πάντες οἱ Ἰουδαῖοιsi noἐὰν μὴse lavanνίψωνταιlas manosτὰς χεῖραςcon el puño,πυγμῇnoοὐκcomen,ἐσθίουσινaferrados aκρατοῦντεςla tradiciónτὴν παράδοσινde los ancianos;τῶν πρεσβυτέρων
yκαὶal volverde la plaza,ἀπ’ ἀγορᾶςsi noἐὰν μὴse sumergen,βαπτίσωνταιnoοὐκcomen;ἐσθίουσινyκαὶhayἐστινmuchas otras cosasπολλά ἄλλαqueἃrecibieronπαρέλαβονpara guardar:κρατεῖνinmersionesβαπτισμοὺςde copas,ποτηρίωνde jarros,καὶ ξεστῶνde vasijas de cobreκαὶ χαλκίωνyκαὶde camas).κλινῶν
Yκαὶleαὐτὸνpreguntanἐπερωτῶσινlos fariseosοἱ Φαρισαῖοιyκαὶlos escribas:οἱ γραμματεῖς«¿Por quéΔιὰ τίtus discípulosοἱ μαθηταί σουnoοὐandanπεριπατοῦσινconforme aκατὰla tradiciónτὴν παράδοσινde los ancianos,τῶν πρεσβυτέρωνsino queἀλλὰcomenἐσθίουσινel panτὸν ἄρτονcon manos impuras?».κοιναῖς χερσὶν
Y élδὲ ὁlesαὐτοῖςdijo:εἶπεν«BienΚαλῶςprofetizóἐπροφήτευσενIsaíasἨσαΐαςde ustedes,περὶ ὑμῶνhipócritas,τῶν ὑποκριτῶνcomoὡςestá escrito:γέγραπταιEste puebloΟὗτος ὁ λαὸςcon los labiosτοῖς χείλεσίνmeμεhonra,τιμᾷperoδὲsu corazónἡ καρδία αὐτῶνestá lejosπόρρω ἀπέχειde mí;ἀπ’ ἐμοῦ
yδὲen vanoμάτηνmeμεveneran,σέβονταίenseñandoδιδάσκοντεςcomo doctrinasδιδασκαλίαςmandamientosἐντάλματαde hombres.ἀνθρώπων
Dejandoἀφέντεςel mandamientoτὴν ἐντολὴνde Dios,τοῦ θεοῦse aferran aκρατεῖτεla tradiciónτὴν παράδοσινde los hombres».τῶν ἀνθρώπων
YΚαὶlesαὐτοῖςdecía:ἔλεγεν«BienΚαλῶςdejan sin efectoἀθετεῖτεel mandamientoτὴν ἐντολὴνde Diosτοῦ θεοῦparaἵναguardarτηρήσητεsu tradición.τὴν παράδοσιν ὑμῶν
PorqueγὰρMoisésΜωϋσῆςdijo:εἶπενHonraΤίμαa tu padreτὸν πατέρα σουyκαὶa tu madre;τὴν μητέρα σουy:καίEl que maldigaὉ κακολογῶνa padreπατέραoἢmadre,μητέραciertamenteθανάτῳmuera.τελευτάτω
Peroδὲustedesὑμεῖςdicen:λέγετεSiἘὰνun hombreἄνθρωποςdiceεἴπῃa su padreτῷ πατρὶoἢa su madre:τῇ μητρίEs korbánΚορβᾶν(es decir,ὅ ἐστινofrendaΔῶρονa Dios)lo queὃ ἐὰνde míἐξ ἐμοῦpodrías recibir de ayuda,ὠφεληθῇς
ya noοὐκέτιleαὐτὸνdejanἀφίετεhacerποιῆσαιnadaοὐδὲνpor su padreτῷ πατρὶoἢpor su madre,τῇ μητρί
anulandoἀκυροῦντεςla palabraτὸν λόγονde Diosτοῦ θεοῦcon su tradiciónτῇ παραδόσει ὑμῶνqueᾗse han transmitido;παρεδώκατεyκαὶhacenποιεῖτεmuchas cosasπολλὰparecidasπαρόμοιαa estas».τοιαῦτα
YΚαὶllamandoπροσκαλεσάμενοςotra vezπάλινa la multitud,τὸν ὄχλονlesαὐτοῖςdecía:ἔλεγεν«ÓiganmeἈκούσατέ μουtodos,πάντεςyκαὶentiendan:σύνετε
no hay nadaοὐδέν ἐστινfuera del hombreἔξωθεν τοῦ ἀνθρώπουque,ὃentrandoεἰσπορευόμενονen él,εἰς αὐτὸνpuedaδύναταιhacerlo impuro;κοινῶσαι αὐτόνsino queἀλλὰlo queτὰsaleἐκπορευόμενάdel hombreἐκ τοῦ ἀνθρώπουesἐστινlo queτὰhace impuroκοινοῦνταal hombre.τὸν ἄνθρωπον
Si alguno tiene oídos para oír, que oiga».
YΚαὶcuandoὅτεentróεἰσῆλθενen casa,εἰς οἶκονlejos de la multitud,ἀπὸ τοῦ ὄχλουsus discípulosοἱ μαθηταὶ αὐτοῦleαὐτὸνpreguntabanἐπηρώτωνsobre la parábola.τὴν παραβολήν
Yκαὶlesαὐτοῖςdice:λέγει«¿Así queΟὕτωςtambiénκαὶustedesὑμεῖςestánἐστεsin entendimiento?ἀσύνετοί¿Noοὐcomprendenνοεῖτεqueὅτιtodoπᾶνlo queτὸde fueraἔξωθενentraεἰσπορευόμενονen el hombreεἰς τὸν ἄνθρωπονnoοὐpuedeδύναταιhacerlo impuro,κοινῶσαι αὐτὸν
porqueὅτιnoοὐκentraεἰσπορεύεταιen su corazón,εἰς τὴν αὐτοῦ καρδίανsinoἀλλ’en el vientre,εἰς τὴν κοιλίανyκαὶsaleἐκπορεύεταιa la letrina?».εἰς τὸν ἀφεδρῶναAsídeclaraba limpiosκαθαρίζωνtodos los alimentos.πάντα τὰ βρώματα
Yδὲdecía:ἔλεγεν«Lo queΤὸsaleἐκπορευόμενονdel hombre,ἐκ τοῦ ἀνθρώπουesoἐκεῖνοhace impuroκοινοῖal hombre.τὸν ἄνθρωπον
Porqueγὰρde dentro,ἔσωθενdel corazónἐκ τῆς καρδίαςde los hombres,τῶν ἀνθρώπωνsalenἐκπορεύονταιlos malos pensamientos,οἱ οἱ κακοὶ διαλογισμοὶlas inmoralidades sexuales,πορνεῖαιlos robos,κλοπαίlos asesinatos,φόνοι
los adulterios,μοιχεῖαιlas avaricias,πλεονεξίαιlas maldades,πονηρίαιel engaño,δόλοςel libertinaje,ἀσέλγειαel ojo malo,ὀφθαλμὸς πονηρόςla blasfemia,βλασφημίαla soberbia,ὑπερηφανίαla insensatez.ἀφροσύνη
Todas estas maldadesπάντα ταῦτα τὰ πονηρὰsalenἐκπορεύεταιde dentroἔσωθενyκαὶhacen impuroκοινοῖal hombre».τὸν ἄνθρωπον
Yδὲlevantándoseἀναστὰςde allí,Ἐκεῖθενse fueἀπῆλθενa la regiónεἰς τὰ ὅριαde Tiro.ΤύρουYκαὶentrandoεἰσελθὼνen una casa,εἰς οἰκίανno queríaἤθελενque nadieοὐδέναlo supiera,γνῶναιperoκαὶnoοὐκpudoἠδυνήθηpasar inadvertido.λαθεῖν
Sino queἀλλ’enseguidaεὐθὺςuna mujer,γυνὴcuyaἧς αὐτῆςhijitaτὸ θυγάτριονteníaεἶχενun espírituπνεῦμαimpuro,ἀκάθαρτονoyó hablarἀκούσασαde él,περὶ αὐτοῦy vinoἐλθοῦσαy cayóπροσέπεσενa sus pies.πρὸς τοὺς αὐτοῦ πόδας
La mujerἡ γυνὴeraἦνgriega,ἙλληνίςsirofeniciaΣυροφοινίκισσαde nacimiento;τῷ γένειyκαὶleαὐτὸνrogabaἠρώταqueἵναecharaἐκβάλῃal demonioτὸ δαιμόνιονde su hija.ἐκ τῆς θυγατρὸς αὐτῆς
Yκαὶleαὐτῇdecía:ἔλεγεν«DejaἌφεςque primeroπρῶτονse sacienχορτασθῆναιlos hijos;τὰ τέκναporqueγὰρnoοὐestáκαλόνbienἐστινtomarλαβεῖνel panτὸν ἄρτονde los hijosτῶν τέκνωνyκαὶecharloβαλεῖνa los perritos».τοῖς κυναρίοις
Pero ellaδὲ ἡrespondióἀπεκρίθηyκαὶleαὐτῷdice:λέγει«Señor,Κύριεtambiénκαὶlos perritos,τὰ κυνάριαdebajo de la mesa,ὑποκάτω τῆς τραπέζηςcomenἐσθίουσινde las migajasἀπὸ τῶν ψιχίωνde los niños».τῶν παιδίων
Yκαὶleαὐτῇdijo:εἶπεν«Por esta palabra,Διὰ τοῦτον τὸν λόγονvete;ὕπαγεel demonioτὸ δαιμόνιονha salidoἐξελήλυθενde tu hija».ἐκ τῆς θυγατρός σου
Yκαὶal irseἀπελθοῦσαa su casa,εἰς τὸν οἶκον αὐτῆςencontróεὗρενa la niñaτὸ παιδίονacostadaβεβλημένονen la cama,ἐπὶ τὴν κλίνηνyκαὶque el demonioτὸ δαιμόνιονhabía salido.ἐξεληλυθός
YΚαὶsaliendoἐξελθὼνotra vezπάλινde la regiónἐκ τῶν ὁρίωνde Tiro,Τύρουvinoἦλθενpor Sidónδιὰ Σιδῶνοςal marεἰς τὴν θάλασσανde Galilea,τῆς Γαλιλαίαςatravesandoἀνὰ μέσονla regiónτῶν ὁρίωνde Decápolis.Δεκαπόλεως
Yκαὶleαὐτῷtraenφέρουσινa un sordoκωφὸνque hablaba con dificultad,καὶ μογιλάλονyκαὶleαὐτὸνrueganπαρακαλοῦσινqueἵναleαὐτῷpongaἐπιθῇla mano.τὴν χεῖρα
Yκαὶtomándoloἀπολαβόμενος αὐτὸνaparte,κατ’ ἰδίανlejos de la multitud,ἀπὸ τοῦ ὄχλουle metióἔβαλενlos dedosτοὺς δακτύλους αὐτοῦen los oídos,εἰς τὰ ὦτα αὐτοῦyκαὶescupiendo,πτύσαςle tocóἥψατοla lengua.τῆς γλώσσης αὐτοῦ
Yκαὶalzando los ojosἀναβλέψαςal cielo,εἰς τὸν οὐρανὸνgimió,ἐστέναξενyκαὶleαὐτῷdice:λέγει«Efatá»,Εφφαθαqueὅquiere decir:ἐστιν«Ábrete».Διανοίχθητι
Yκαὶse le abrieronἠνοίγησαν αὐτοῦlos oídos,αἱ ἀκοαίyκαὶse le soltóἐλύθηla ataduraὁ δεσμὸςde la lengua,τῆς γλώσσης αὐτοῦyκαὶhablabaἐλάλειbien.ὀρθῶς
Yκαὶlesαὐτοῖςmandóδιεστείλατοqueἵναno lo dijeranλέγωσινa nadie;μηδενὶperoδὲcuanto másὅσονse loαὐτοῖςmandaba,διεστέλλετοtanto másμᾶλλον περισσότερονellosαὐτοὶlo proclamaban.ἐκήρυσσον
Yκαὶse asombrabanἐξεπλήσσοντοen extremo,ὑπερπερισσῶςdiciendo:λέγοντες«Todoπάνταlo ha hechoπεποίηκενbien;Καλῶςhaceποιεῖoírἀκούεινa los sordosκαὶ τοὺς κωφοὺςyκαὶhablarλαλεῖνa los mudos».ἀλάλους