EntoncesΤότεse acercanπροσέρχονταιa Jesúsτῷ ἸησοῦfariseosΦαρισαῖοιy escribasκαὶ γραμματεῖςde Jerusalén,ἀπὸ Ἱεροσολύμωνdiciendo:λέγοντες
«¿Por quéΔιὰ τίtus discípulosοἱ μαθηταί σουquebrantanπαραβαίνουσινla tradiciónτὴν παράδοσινde los ancianos?τῶν πρεσβυτέρωνPorqueγὰρnoοὐse lavanνίπτονταιlas manosτὰς χεῖρας αὐτῶνcuandoὅτανcomenἐσθίωσινpan».ἄρτον
Y él,ὁ δὲrespondiendo,ἀποκριθεὶςles dijo:εἶπεν αὐτοῖς«¿Por quéΔιὰ τίtambién ustedesκαὶ ὑμεῖςquebrantanπαραβαίνετεel mandamientoτὴν ἐντολὴνde Diosτοῦ θεοῦpor causaδιὰde su tradición?τὴν παράδοσιν ὑμῶν
PorqueγὰρDiosὁ θεὸςdijo:εἶπενHonraΤίμαa tu padreτὸν πατέραy a tu madre;καὶ τὴν μητέραy:καίEl que maldigaὉ κακολογῶνa padreπατέραo madre,ἢ μητέραciertamenteθανάτῳmuera.τελευτάτω
Pero ustedesὑμεῖς δὲdicen:λέγετεCualquiera queὋς ἂνdigaεἴπῃa su padreτῷ πατρὶo a su madre:ἢ τῇ μητρίEs ofrendaΔῶρονa Dioslo queὃ ἐὰνde míἐξ ἐμοῦpodrías recibir de ayuda,ὠφεληθῇς
de ningún modoοὐ μὴhonraráτιμήσειa su padre.τὸν πατέρα αὐτοῦY asíκαὶhan anuladoἠκυρώσατεla palabraτὸν λόγονde Diosτοῦ θεοῦpor causaδιὰde su tradición.τὴν παράδοσιν ὑμῶν
Hipócritas,ὑποκριταίbienκαλῶςprofetizóἐπροφήτευσενde ustedesπερὶ ὑμῶνIsaías,Ἠσαΐαςcuando dijo:λέγων
Este puebloὉ λαὸς οὗτοςcon los labiosτοῖς χείλεσίνmeμεhonra,τιμᾷpero su corazónἡ δὲ καρδία αὐτῶνestáἀπέχειlejosπόρρωde mí.ἀπ’ ἐμοῦ
Y en vanoμάτην δὲmeμεveneran,σέβονταίenseñandoδιδάσκοντεςcomo doctrinasδιδασκαλίαςmandamientosἐντάλματαde hombres».ἀνθρώπων
Y llamandoΚαὶ προσκαλεσάμενοςa la multitud,τὸν ὄχλονles dijo:εἶπεν αὐτοῖς«OiganἈκούετεy entiendan:καὶ συνίετε
Noοὐlo que entraτὸ εἰσερχόμενονen la bocaεἰς τὸ στόμαhace impuroκοινοῖal hombre,τὸν ἄνθρωπονsinoἀλλὰlo que saleτὸ ἐκπορευόμενονde la boca,ἐκ τοῦ στόματοςesoτοῦτοhace impuroκοινοῖal hombre».τὸν ἄνθρωπον
Entonces,Τότεacercándoseπροσελθόντεςlos discípulos,οἱ μαθηταὶle dicen:λέγουσιν αὐτῷ«¿SabesΟἶδαςqueὅτιlos fariseos,οἱ Φαρισαῖοιal oírἀκούσαντεςesta palabra,τὸν λόγονse ofendieron?».ἐσκανδαλίσθησαν
Y él,ὁ δὲrespondiendo,ἀποκριθεὶςdijo:εἶπεν«Toda plantaΠᾶσα φυτείαqueἣνnoοὐκplantóἐφύτευσενmi Padreὁ πατήρ μουcelestialὁ οὐράνιοςserá arrancada de raíz.ἐκριζωθήσεται
Déjenlos;ἄφετε αὐτούςsonεἰσινguíasὁδηγοὶciegosτυφλοίde ciegos;τυφλῶνy siδὲ ἐὰνun ciegoτυφλὸςguíaὁδηγῇa un ciego,τυφλὸνambosἀμφότεροιcaeránπεσοῦνταιen un hoyo».εἰς βόθυνον
Y respondiendoἈποκριθεὶς δὲPedro,ὁ Πέτροςle dijo:εἶπεν αὐτῷ«ExplícanosΦράσον ἡμῖνesta parábola».τὴν παραβολὴν ταύτην
Y élὁ δὲdijo:εἶπεν«¿TodavíaἈκμὴνtambién ustedesκαὶ ὑμεῖςestánἐστεsin entendimiento?ἀσύνετοί
¿Noοὐcomprendenνοεῖτεqueὅτιtodo lo que entraπᾶν τὸ εἰσπορευόμενονen la bocaεἰς τὸ στόμαvaχωρεῖal vientre,εἰς τὴν κοιλίανy es echadoκαὶ ἐκβάλλεταιen la letrina?εἰς ἀφεδρῶνα
Pero lo que saleτὰ δὲ ἐκπορευόμεναde la bocaἐκ τοῦ στόματοςsaleἐξέρχεταιdel corazón,ἐκ τῆς καρδίαςy esoκἀκεῖναhace impuroκοινοῖal hombre.τὸν ἄνθρωπον
Porqueγὰρdel corazónἐκ τῆς καρδίαςsalenἐξέρχονταιlos malosπονηροίpensamientos,διαλογισμοὶlos asesinatos,φόνοιlos adulterios,μοιχεῖαιla inmoralidad sexual,πορνεῖαιlos robos,κλοπαίlos falsos testimonios,ψευδομαρτυρίαιlas blasfemias.βλασφημίαι
Estas cosasταῦτάsonἐστινlas que hacen impuroτὰ κοινοῦνταal hombre;τὸν ἄνθρωπονperoδὲcomerτὸ φαγεῖνcon manosχερσὶνsin lavarἀνίπτοιςnoοὐhace impuroκοινοῖal hombre».τὸν ἄνθρωπον
Y saliendoΚαὶ ἐξελθὼνJesúsὁ Ἰησοῦςde allí,ἐκεῖθενse retiróἀνεχώρησενa la regiónεἰς τὰ μέρηde TiroΤύρουy Sidón.καὶ Σιδῶνος
Y mira,καὶ ἰδοὺuna mujerγυνὴcananea,Χαναναίαsalidaἐξελθοῦσαde aquel territorio,ἀπὸ τῶν ὁρίων ἐκείνωνgritaba,ἔκραζενdiciendo:λέγουσα«Ten misericordiaἘλέησόνde mí,μεSeñor,κύριεHijoυἱὸςde David;Δαυίδmi hijaἡ θυγάτηρ μουestá terriblementeκακῶςendemoniada».δαιμονίζεται
Pero élὁ δὲnoοὐκleαὐτῇrespondióἀπεκρίθηpalabra.λόγονY acercándoseκαὶ προσελθόντεςsus discípulos,οἱ μαθηταὶ αὐτοῦle rogaban,ἠρώτουν αὐτὸνdiciendo:λέγοντες«Despídela,Ἀπόλυσον αὐτήνporqueὅτιgritaκράζειdetrás de nosotros».ὄπισθεν ἡμῶν
Y él,ὁ δὲrespondiendo,ἀποκριθεὶςdijo:εἶπεν«NoΟὐκfui enviadoἀπεστάληνsinoεἰ μὴa las ovejasεἰς τὰ πρόβαταperdidasτὰ ἀπολωλόταde la casaοἴκουde Israel».Ἰσραήλ
Pero ellaἡ δὲvinoἐλθοῦσαy se postróπροσεκύνειante él,αὐτῷdiciendo:λέγουσα«Señor,Κύριεayúdame».βοήθει μοι
Y él,ὁ δὲrespondiendo,ἀποκριθεὶςdijo:εἶπεν«NoΟὐκestáἔστινbienκαλὸνtomarλαβεῖνel panτὸν ἄρτονde los hijosτῶν τέκνωνy echarloκαὶ βαλεῖνa los perritos».τοῖς κυναρίοις
Y ellaἡ δὲdijo:εἶπεν«Sí,ΝαίSeñor;κύριεporque tambiénκαὶ γὰρlos perritosτὰ κυνάριαcomenἐσθίειde las migajasἀπὸ τῶν ψιχίωνque caenτῶν πιπτόντωνde la mesaἀπὸ τῆς τραπέζηςde sus amos».τῶν κυρίων αὐτῶν
Entonces,τότεrespondiendoἀποκριθεὶςJesús,ὁ Ἰησοῦςle dijo:εἶπεν αὐτῇ«¡OhὮmujer,γύναιgrandeμεγάληestu fe!σου ἡ πίστιςHágaseγενηθήτωcontigoσοιcomoὡςquieres».θέλειςY su hijaκαὶ ἡ θυγάτηρ αὐτῆςfue curadaἰάθηdesde aquella hora.ἀπὸ τῆς ὥρας ἐκείνης
Y pasandoΚαὶ μεταβὰςJesúsὁ Ἰησοῦςde allí,ἐκεῖθενllegóἦλθενjunto al marπαρὰ τὴν θάλασσανde Galilea;τῆς Γαλιλαίαςy subiendoκαὶ ἀναβὰςal monte,εἰς τὸ ὄροςse sentóἐκάθητοallí.ἐκεῖ
Y se le acercaronκαὶ προσῆλθον αὐτῷmuchas multitudesὄχλοι πολλοὶque traíanἔχοντεςconsigoμεθ’ ἑαυτῶνmudos,κωφούςciegos,τυφλούςcojos,χωλούςlisiadosκυλλούςy muchos otros;καὶ ἑτέρους πολλούςy los echaronκαὶ ἔρριψαν αὐτοὺςa sus pies,παρὰ τοὺς πόδας αὐτοῦy los sanó;καὶ ἐθεράπευσεν αὐτούς
de modo queὥστεla multitudτὸν ὄχλονse maravillabaθαυμάσαιal verβλέπονταςa los mudosκωφοὺςhablar,λαλοῦνταςa los lisiadosκυλλοὺςsanos,ὑγιεῖςy a los cojosκαὶ χωλοὺςandar,περιπατοῦνταςy a los ciegosκαὶ τυφλοὺςver;βλέπονταςy glorificaronκαὶ ἐδόξασανal Diosτὸν θεὸνde Israel.Ἰσραήλ
Y Jesús,Ὁ δὲ Ἰησοῦςllamandoπροσκαλεσάμενοςa sus discípulos,τοὺς μαθητὰς αὐτοῦdijo:εἶπεν«Se me conmueven las entrañasΣπλαγχνίζομαιpor la multitud,ἐπὶ τὸν ὄχλονporqueὅτιyaἤδηhace tres díasἡμέραι τρεῖςque permanecenπροσμένουσίνconmigoμοιy noκαὶ οὐκtienenἔχουσινquéτίcomer;φάγωσινy despedirlosκαὶ ἀπολῦσαι αὐτοὺςen ayunasνήστειςnoοὐquiero,θέλωno sea queμήποτεdesfallezcanἐκλυθῶσινen el camino».ἐν τῇ ὁδῷ
Y le dicenκαὶ λέγουσιν αὐτῷlos discípulos:οἱ μαθηταί«¿De dóndeΠόθενsacaremosnosotrosἡμῖνen un despobladoἐν ἐρημίᾳtantosτοσοῦτοιpanesἄρτοιcomo paraὥστεsaciarχορτάσαιa una multitudὄχλονtan grande?».τοσοῦτον
Y les diceκαὶ λέγει αὐτοῖςJesús:ὁ Ἰησοῦς«¿CuántosΠόσουςpanesἄρτουςtienen?».ἔχετεY ellosοἱ δὲdijeron:εἶπαν«Siete,Ἑπτάy unos pocosκαὶ ὀλίγαpececillos».ἰχθύδια
Y mandandoκαὶ παραγγείλαςa la multitudτῷ ὄχλῳque se recostaraἀναπεσεῖνen tierra,ἐπὶ τὴν γῆν
tomóἔλαβενlos sieteτοὺς ἑπτὰpanesἄρτουςy los peces,καὶ τοὺς ἰχθύαςy dando gracias,καὶ εὐχαριστήσαςlos partióἔκλασενy los dabaκαὶ ἐδίδουa los discípulos,τοῖς μαθηταῖςy los discípulosοἱ δὲ μαθηταὶa las multitudes.τοῖς ὄχλοις
Y comieronκαὶ ἔφαγονtodosπάντεςy se saciaron;καὶ ἐχορτάσθησανy recogieronκαὶ ἦρανlo que sobróτὸ περισσεῦονde los pedazos:τῶν κλασμάτωνsieteἑπτὰcanastasσπυρίδαςllenas.πλήρεις
Y los que comieronοἱ δὲ ἐσθίοντεςeranἦσανcuatro milτετρακισχίλιοιhombres,ἄνδρεςsin contarχωρὶςmujeresγυναικῶνy niños.καὶ παιδίων
Y despidiendoκαὶ ἀπολύσαςa las multitudes,τοὺς ὄχλουςsubióἐνέβηa la barcaεἰς τὸ πλοῖονy llegóκαὶ ἦλθενa la regiónεἰς τὰ ὅριαde Magadán.Μαγαδάν