En aquellos días,Ἐν δὲ ταῖς ἡμέραις ταύταιςal multiplicarseπληθυνόντωνlos discípulos,τῶν μαθητῶνhuboἐγένετοmurmuraciónγογγυσμὸςde los helenistasτῶν Ἑλληνιστῶνcontra los hebreos,πρὸς τοὺς Ἑβραίουςporqueὅτιsus viudasαἱ χῆραι αὐτῶνeran desatendidasπαρεθεωροῦντοen la distribución diaria.ἐν τῇ διακονίᾳ τῇ καθημερινῇ
Entoncesδὲlos doceοἱ δώδεκαconvocaronπροσκαλεσάμενοιa la multitudτὸ πλῆθοςde los discípulosτῶν μαθητῶνy dijeron:εἶπαν«NoΟὐκesἐστινconvenienteἀρεστόνque nosotrosἡμᾶςdejemosκαταλείψανταςla palabraτὸν λόγονde Diosτοῦ θεοῦpara servirδιακονεῖνa las mesas.τραπέζαις
Busquen,ἐπισκέψασθεpues,δέhermanos,ἀδελφοίde entre ustedesἐξ ὑμῶνa sieteἑπτὰhombresἄνδραςde buen testimonio,μαρτυρουμένουςllenosπλήρειςdel Espírituπνεύματοςyκαὶde sabiduría,σοφίαςa quienesοὓςencarguemosκαταστήσομενesta tarea;ἐπὶ τῆς χρείας ταύτης
yδὲnosotrosἡμεῖςperseveraremosπροσκαρτερήσομενen la oraciónτῇ προσευχῇyκαὶen el servicioτῇ διακονίᾳde la palabra».τοῦ λόγου
Yκαὶlo dichoὁ λόγοςagradóἤρεσενa toda la multitud;ἐνώπιον παντὸς τοῦ πλήθουςyκαὶeligieronἐξελέξαντοa Esteban,Στέφανονhombreἄνδραllenoπλήρηςde feπίστεωςyκαὶdel Espíritu Santo,πνεύματος ἁγίουyκαὶa Felipe,Φίλιππονyκαὶa Prócoro,Πρόχορονyκαὶa Nicanor,Νικάνοραyκαὶa Timón,Τίμωναyκαὶa Parmenas,Παρμενᾶνyκαὶa Nicolás,Νικόλαονprosélitoπροσήλυτονde Antioquía;Ἀντιοχέα
a los cualesοὓςpresentaronἔστησανante los apóstoles,ἐνώπιον τῶν ἀποστόλωνy,καὶorando,προσευξάμενοιlesαὐτοῖςimpusieronἐπέθηκανlas manos.τὰς χεῖρας
YΚαὶla palabraὁ λόγοςde Diosτοῦ θεοῦcrecía,ηὔξανενyκαὶel númeroὁ ἀριθμὸςde los discípulosτῶν μαθητῶνse multiplicabaἐπληθύνετοmuchoσφόδραen Jerusalén;ἐν Ἰερουσαλὴμyτεgran númeroπολύς ὄχλοςde los sacerdotesτῶν ἱερέωνobedecíaὑπήκουονa la fe.τῇ πίστει
YδὲEsteban,Στέφανοςllenoπλήρηςde graciaχάριτοςyκαὶde poder,δυνάμεωςhacíaἐποίειgrandesμεγάλαprodigiosτέραταyκαὶseñalesσημεῖαen el pueblo.ἐν τῷ λαῷ
Peroδέse levantaronἀνέστησανalgunosτινεςde la sinagogaτῶν ἐκ τῆς συναγωγῆςllamadaτῆς λεγομένηςde los Libertos,Λιβερτίνωνyκαὶde los de Cirene,Κυρηναίωνyκαὶde Alejandría,Ἀλεξανδρέωνyκαὶde los deτῶν ἀπὸCiliciaΚιλικίαςyκαὶAsia,Ἀσίαςdiscutiendoσυζητοῦντεςcon Esteban.τῷ Στεφάνῳ
Yκαὶnoοὐκpodíanἴσχυονresistirἀντιστῆναιa la sabiduríaτῇ σοφίᾳyκαὶal Espírituτῷ πνεύματιcon queᾧhablaba.ἐλάλει
Entoncesτότεsobornaronὑπέβαλονa unos hombresἄνδραςpara que dijeran:λέγοντας ὅτι«Loαὐτοῦhemos oídoἈκηκόαμενhablarλαλοῦντοςpalabrasῥήματαblasfemasβλάσφημαcontra Moisésεἰς Μωϋσῆνyκαὶcontra Dios».τὸν θεόν
Yτεalborotaronσυνεκίνησάνal pueblo,τὸν λαὸνyκαὶa los ancianos,τοὺς πρεσβυτέρουςyκαὶa los escribas;τοὺς γραμματεῖςyκαὶcayendo sobre él,ἐπιστάντεςloαὐτὸνarrebataronσυνήρπασανyκαὶlo llevaronἤγαγονal Sanedrín;εἰς τὸ συνέδριον
yτεpresentaronἔστησάνtestigosμάρτυραςfalsos,ψευδεῖςque decían:λέγοντας«Este hombreὉ ἄνθρωπος οὗτοςnoοὐdeja deπαύεταιhablarλαλῶνpalabrasῥήματαcontra el lugar santoκατὰ τοῦ τόπου τοῦ ἁγίουyκαὶcontra la ley;τοῦ νόμου
porqueγὰρleαὐτοῦhemos oídoἀκηκόαμενdecirλέγοντοςqueὅτιeseοὗτοςJesúsἸησοῦςel nazarenoὁ Ναζωραῖοςdestruiráκαταλύσειeste lugarτὸν τόπον τοῦτονyκαὶcambiaráἀλλάξειlas costumbresτὰ ἔθηqueἃnosἡμῖνtransmitióπαρέδωκενMoisés».Μωϋσῆς
Yκαὶfijando en él los ojos,ἀτενίσαντες εἰς αὐτὸνtodosπάντεςlos que estaban sentadosοἱ καθεζόμενοιen el Sanedrínἐν τῷ συνεδρίῳvieronεἶδονsu rostroτὸ πρόσωπον αὐτοῦcomoὡσεὶel rostroπρόσωπονde un ángel.ἀγγέλου