YΚαὶsucedióἐγένετοque, estandoἐν τῷ εἶναιélαὐτὸνorandoπροσευχόμενονen cierto lugar,ἐν τινὶ τόπῳcuandoὡςterminó,ἐπαύσατοunoτιςde sus discípulosτῶν αὐτοῦ μαθητῶνleπρὸς αὐτόνdijo:εἶπέν«Señor,Κύριεenséñanosδίδαξον ἡμᾶςa orar,προσεύχεσθαιcomoκαθὼςtambiénκαὶJuanἸωάννηςenseñóἐδίδαξενa sus discípulos».τοὺς αὐτοῦ μαθητὰς
Yδὲlesαὐτοῖςdijo:εἶπεν«CuandoὍτανoren,προσεύχησθεdigan:λέγετεPadre,Πάτερsantificado seaἁγιασθήτωtu nombre;τὸ σου ὄνομάvengaἐλθέτωtu reino;ἡ σου βασιλεία
nuestro panἡμῶν τὸν ἄρτονde cada díaτὸν ἐπιούσιονdánosloδίδου ἡμῖνdía tras día;τὸ καθ’ ἡμέραν
yκαὶperdónanosἄφες ἡμῖνnuestros pecados,τὰς ἡμῶν ἁμαρτίαςporqueγὰρtambiénκαὶnosotrosαὐτοὶperdonamosἀφίομενa todo el queπαντὶnosἡμῖνdebe;ὀφείλοντιyκαὶnoμὴnosἡμᾶςmetasεἰσενέγκῃςen tentación».εἰς πειρασμόν
YΚαὶlesπρὸς αὐτούςdijo:εἶπεν«¿QuiénΤίςde ustedesἐξ ὑμῶνtendráἕξειun amigo,φίλονeκαὶiráπορεύσεταιa élπρὸς αὐτὸνa medianoche,μεσονυκτίουyκαὶleαὐτῷdirá:εἴπῃAmigo,Φίλεpréstameχρῆσόν μοιtres panes,τρεῖς ἄρτους
porqueἐπειδὴun amigo míoφίλος μουha llegadoπαρεγένετοa míπρός μεde viaje,ἐξ ὁδοῦyκαὶnoοὐκtengoἔχωquéὃofrecerle;παραθήσω αὐτῷ
y aquel,κἀκεῖνοςrespondiendoἀποκριθεὶςdesde dentro,ἔσωθενle dice:εἴπῃNoΜήmeμοιmolestes;κόπους πάρεχεla puertaἡ θύραyaἤδηestá cerrada,κέκλεισταιyκαὶmis niñosτὰ μου παιδίαestánεἰσίνconmigoμετ’ ἐμοῦen la cama;εἰς τὴν κοίτηνnoοὐpuedoδύναμαιlevantarmeἀναστὰςa dártelos?δοῦναί σοι
Lesὑμῖνdigoλέγωque, aunqueεἰ καὶnoοὐse levanteἀναστὰςa dárselosδώσει αὐτῷpor serδιὰ τὸ εἶναιsu amigo,φίλον αὐτοῦal menos porδιά γεsu insistencia descaradaτὴν αὐτοῦ ἀναίδειανse levantaráἐγερθεὶςy le daráδώσει αὐτῷtodo lo queὅσωνnecesite.χρῄζει
Y yoΚἀγὼlesὑμῖνdigo:λέγωpidan,αἰτεῖτεyκαὶse lesὑμῖνdará;δοθήσεταιbusquen,ζητεῖτεyκαὶhallarán;εὑρήσετεllamen,κρούετεyκαὶse lesὑμῖνabrirá.ἀνοιγήσεται
Porqueγὰρtodo el queπᾶς ὁpideαἰτῶνrecibe,λαμβάνειyκαὶel queὁbuscaζητῶνhalla,εὑρίσκειyκαὶal queτῷllamaκρούοντιse le abrirá.ἀνοιγήσεται
¿Yδὲquéτίναpadreτὸν πατέραde ustedes,ἐξ ὑμῶνsi su hijoὁ υἱὸςle pideαἰτήσειun pescado,ἰχθύνleαὐτῷdaráἐπιδώσειuna serpienteὄφινen lugar del pescado?ἀντὶ ἰχθύος
¿Oἢtambiénκαὶsi le pideαἰτήσειun huevo,ᾠόνleαὐτῷdaráἐπιδώσειun escorpión?σκορπίον
Puesοὖνsiεἰustedes,ὑμεῖςsiendoὑπάρχοντεςmalos,πονηροὶsabenοἴδατεdarδιδόναιbuenos regalosἀγαθὰ δόματαa sus hijos,τοῖς ὑμῶν τέκνοις¡cuánto másπόσῳ μᾶλλονel Padreὁ πατὴρque está en el cieloὁ ἐξ οὐρανοῦdaráδώσειel Espíritu Santoπνεῦμα ἅγιονa los queτοῖςse loαὐτόνpiden!».αἰτοῦσιν
YΚαὶestaba echandoἦν ἐκβάλλωνun demonioδαιμόνιονque era mudo;κωφόνyδὲsucedióἐγένετοque, cuando el demonioτοῦ δαιμονίουsalió,ἐξελθόντοςel mudoὁ κωφόςhabló;ἐλάλησενyκαὶlas multitudesοἱ ὄχλοιse maravillaron.ἐθαύμασαν
Peroδὲalgunosτινὲςde ellosἐξ αὐτῶνdijeron:εἶπον«Por Beelzebul,Ἐν Βεελζεβοὺλel jefeτῷ ἄρχοντιde los demonios,τῶν δαιμονίωνechaἐκβάλλειa los demonios».τὰ δαιμόνια
Yδὲotros,ἕτεροιpara ponerlo a prueba,πειράζοντεςle pedíanἐζήτουν παρ’ αὐτοῦuna señalσημεῖονdel cielo.ἐξ οὐρανοῦ
Peroδὲél,αὐτὸςconociendoεἰδὼςsus pensamientos,αὐτῶν τὰ διανοήματαlesαὐτοῖςdijo:εἶπεν«Todo reinoΠᾶσα βασιλείαdivididoδιαμερισθεῖσαcontra sí mismoἐφ’ ἑαυτὴνqueda desolado,ἐρημοῦταιyκαὶcaeπίπτειcasaοἶκοςsobre casa.ἐπὶ οἶκον
YδὲsiεἰtambiénκαὶSatanásὁ Σατανᾶςestá divididoδιεμερίσθηcontra sí mismo,ἐφ’ ἑαυτὸν¿cómoπῶςse mantendrá en pieσταθήσεταιsu reino?ἡ αὐτοῦ βασιλείαPorqueὅτιdicenλέγετεque yoμεechoἐκβάλλεινa los demoniosτὰ δαιμόνιαpor Beelzebul.ἐν Βεελζεβοὺλ
Yδὲsiεἰyoἐγὼechoἐκβάλλωa los demoniosτὰ δαιμόνιαpor Beelzebul,ἐν Βεελζεβοὺλ¿por quiénἐν τίνιlos echanἐκβάλλουσινlos hijosοἱ υἱοὶde ustedes?ὑμῶνPor esoδιὰ τοῦτοellosαὐτοὶseránἔσονταιsus jueces.ὑμῶν κριταὶ
Peroδὲsiεἰechoἐκβάλλωa los demoniosτὰ δαιμόνιαpor el dedoἐν δακτύλῳde Dios,θεοῦentoncesἄραha llegadoἔφθασενa ustedesἐφ’ ὑμᾶςel reinoἡ βασιλείαde Dios.τοῦ θεοῦ
Cuandoὅτανel fuerte,ὁ ἰσχυρὸςbien armado,καθωπλισμένοςguardaφυλάσσῃsu propio palacio,τὴν ἑαυτοῦ αὐλήνsus bienesτὰ αὐτοῦ ὑπάρχονταestánἐστὶνen paz;ἐν εἰρήνῃ
peroδὲcuandoἐπὰνuno más fuerteἰσχυρότεροςque élαὐτοῦlo atacaἐπελθὼνy lo vence,νικήσῃ αὐτόνle quitaαἴρειsu armadura completa,τὴν αὐτοῦ πανοπλίανen la queἐφ’ ᾗconfiaba,ἐπεποίθειyκαὶreparteδιαδίδωσινsu botín.τὰ αὐτοῦ σκῦλα
El queὁnoμὴestáὢνconmigo,μετ’ ἐμοῦestáἐστινcontra mí;κατ’ ἐμοῦyκαὶel queὁnoμὴrecogeσυνάγωνconmigo,μετ’ ἐμοῦdispersa.σκορπίζει
CuandoὍτανel espíritu impuroτὸ πνεῦμα ἀκάθαρτονsaleἐξέλθῃdel hombre,ἀπὸ τοῦ ἀνθρώπουandaδιέρχεταιpor lugares sin aguaδι’ τόπων ἀνύδρωνbuscandoζητοῦνdescanso;ἀνάπαυσινyκαὶnoμὴhallándolo,εὑρίσκονdice:λέγειVolveréὙποστρέψωa mi casa,εἰς τὸν μου οἶκόνde dondeὅθενsalí.ἐξῆλθον
Yκαὶal llegar,ἐλθὸνla hallaεὑρίσκειbarridaσεσαρωμένονyκαὶarreglada.κεκοσμημένον
Entoncesτότεvaπορεύεταιyκαὶtoma consigoπαραλαμβάνειotros siete espíritusἕτερα ἑπτά πνεύματαpeoresπονηρότεραque él,ἑαυτοῦyκαὶentranεἰσελθόνταyhabitanκατοικεῖallí;ἐκεῖyκαὶel finalτὰ ἔσχαταde aquel hombreτοῦ ἐκείνου ἀνθρώπουllega a serγίνεταιpeorχείροναque el principio».τῶν πρώτων
YδὲsucedióἘγένετοque,οὓςmientrasἐν τῷélαὐτὸνdecíaλέγεινestas cosas,ταῦταuna mujerτις γυνὴde la multitudἐκ τοῦ ὄχλουalzóἐπάρασάla vozφωνὴνy le dijo:εἶπεν αὐτῷ«DichosoΜακαρίαel vientreἡ κοιλίαque te llevó,ἡ βαστάσασά σεyκαὶlos pechosμαστοὶque mamaste».ἐθήλασας
Peroδὲélαὐτὸςdijo:εἶπεν«Más bien,Μενοῦνdichososμακάριοιlos que oyenοἱ ἀκούοντεςla palabraτὸν λόγονde Diosτοῦ θεοῦyκαὶla guardan».φυλάσσοντες
Yδὲcomo las multitudesΤῶν ὄχλωνse agolpaban,ἐπαθροιζομένωνcomenzóἤρξατοa decir:λέγειν«Esta generaciónἩ αὕτη γενεὰesἐστινuna generación mala;γενεὰ πονηράbuscaζητεῖuna señal,σημεῖονyκαὶnoοὐse leαὐτῇdaráδοθήσεταιseñalσημεῖονsinoεἰ μὴla señalτὸ σημεῖονde Jonás.Ἰωνᾶ
Porqueγὰρasí comoκαθὼςJonásἸωνᾶςfueἐγένετοuna señalσημεῖονpara los ninivitas,τοῖς Νινευίταιςasíοὕτωςtambiénκαὶlo seráἔσταιel Hijoὁ υἱὸςdel Hombreτοῦ ἀνθρώπουpara esta generación.τῇ ταύτῃ γενεᾷ
La reinaβασίλισσαdel surνότουse levantaráἐγερθήσεταιen el juicioἐν τῇ κρίσειcon los hombresμετὰ τῶν ἀνδρῶνde esta generaciónτῆς ταύτης γενεᾶςyκαὶlosαὐτούςcondenará,κατακρινεῖporqueὅτιvinoἦλθενde los extremosἐκ τῶν περάτωνde la tierraτῆς γῆςa oírἀκοῦσαιla sabiduríaτὴν σοφίανde Salomón;Σολομῶνοςyκαὶmiren,ἰδοὺalgo másπλεῖονque SalomónΣολομῶνοςestá aquí.ὧδε
Los hombresἄνδρεςde NíniveΝινευῖταιse levantaránἀναστήσονταιen el juicioἐν τῇ κρίσειcon esta generaciónμετὰ τῆς ταύτης γενεᾶςyκαὶlaαὐτήνcondenarán,κατακρινοῦσινporqueὅτιcambiaron de menteμετενόησανante la proclamaciónεἰς τὸ κήρυγμαde Jonás;Ἰωνᾶyκαὶmiren,ἰδοὺalgo másπλεῖονque JonásἸωνᾶestá aquí.ὧδε
Nadie,Οὐδεὶςdespués de encenderἅψαςuna lámpara,λύχνονla poneτίθησινen un lugar escondidoεἰς κρύπτηνniοὐδὲdebajo del cajón,ὑπὸ τὸν μόδιονsinoἀλλ’sobre el candelero,ἐπὶ τὴν λυχνίανpara queἵναlos que entranοἱ εἰσπορευόμενοιveanβλέπωσινla luz.τὸ φέγγος
La lámparaὁ λύχνοςdel cuerpoτοῦ σώματόςesἐστινtu ojo.ὁ σου ὀφθαλμόςCuandoὅτανtu ojoὁ σου ὀφθαλμόςestáᾖsano,ἁπλοῦςtambiénκαὶtodo tu cuerpoὅλον τὸ σου σῶμάestá lleno de luz;φωτεινόν ἐστινperoδὲcuandoἐπὰνestáᾖmalo,πονηρὸςtambiénκαὶtu cuerpoτὸ σου σῶμάestá a oscuras.σκοτεινόν
Mira,σκόπειpues,οὖνno sea queμὴla luzτὸ φῶςque hay en tiτὸ ἐν σοὶseaἐστίνoscuridad.σκότος
Así que,οὖνsiεἰtodo tu cuerpoὅλον τὸ σου σῶμάestá lleno de luz,φωτεινόνsin tenerμὴ ἔχονninguna parteτι μέροςa oscuras,σκοτεινόνestaráἔσταιtodoὅλονlleno de luz,φωτεινὸνcomo cuandoὡς ὅτανla lámparaὁ λύχνοςteσεalumbraφωτίζῃcon su resplandor».τῇ ἀστραπῇ
YδὲmientrasἘν τῷhablaba,λαλῆσαιun fariseoΦαρισαῖοςleαὐτὸνruegaἐρωτᾷqueὅπωςalmuerceἀριστήσῃcon él;παρ’ αὐτῷyδὲentrando,εἰσελθὼνse recostó a la mesa.ἀνέπεσεν
Yδὲel fariseo,ὁ Φαρισαῖοςal verlo,ἰδὼνse extrañóἐθαύμασενde queὅτιnoοὐse hubiera sumergidoἐβαπτίσθηprimeroπρῶτονantes del almuerzo.πρὸ τοῦ ἀρίστου
Peroδὲel Señorὁ κύριοςleπρὸς αὐτόνdijo:εἶπεν«AhoraΝῦνustedes,ὑμεῖςlos fariseos,οἱ Φαρισαῖοιlimpianκαθαρίζετεlo de fueraτὸ ἔξωθενdel vasoτοῦ ποτηρίουyκαὶdel plato,τοῦ πίνακοςperoδὲsu interiorτὸ ἔσωθεν ὑμῶνestá llenoγέμειde roboἁρπαγῆςyκαὶde maldad.πονηρίας
Insensatos,ἄφρονες¿el que hizoὁ ποιήσαςlo de fueraτὸ ἔξωθενnoοὐχhizoἐποίησενtambiénκαὶlo de dentro?τὸ ἔσωθεν
Más bien,πλὴνdenδότεcomo limosnaἐλεημοσύνηνlo de dentro,τὰ ἐνόνταyκαὶmiren,ἰδοὺtodoπάνταlesὑμῖνesἐστινlimpio.καθαρὰ
PeroἈλλὰ¡ayοὐαὶde ustedes,ὑμῖνfariseos!,τοῖς Φαρισαίοιςporqueὅτιdan el diezmoἀποδεκατοῦτεde la mentaτὸ ἡδύοσμονyκαὶde la rudaτὸ πήγανονyκαὶde toda hortaliza,πᾶν λάχανονyκαὶpasan por altoπαρέρχεσθεel derechoτὴν κρίσινyκαὶel amorτὴν ἀγάπηνde Dios;τοῦ θεοῦperoδὲestoταῦταhabía queἔδειhacer,ποιῆσαιsin dejarμὴ παρεῖναιaquello.κἀκεῖνα
¡Ayοὐαὶde ustedes,ὑμῖνfariseos!,τοῖς Φαρισαίοιςporqueὅτιamanἀγαπᾶτεel primer asientoτὴν πρωτοκαθεδρίανen las sinagogasἐν ταῖς συναγωγαῖςyκαὶlos saludosτοὺς ἀσπασμοὺςen las plazas.ἐν ταῖς ἀγοραῖς
¡Ayοὐαὶde ustedes!,ὑμῖνporqueὅτιsonἐστὲcomo los sepulcrosὡς τὰ μνημεῖαque no se ven,τὰ ἄδηλαyκαὶlos hombresοἱ ἄνθρωποιque andanοἱ περιπατοῦντεςencimaἐπάνωnoοὐκlo saben».οἴδασιν
YδέrespondiendoἈποκριθεὶςunoτιςde los expertos en la ley,τῶν νομικῶνleαὐτῷdice:λέγει«Maestro,Διδάσκαλεal decirλέγωνesto,ταῦταtambiénκαὶnos ofendesὑβρίζειςa nosotros».ἡμᾶς
Yδὲélὁdijo:εἶπεν«¡AyοὐαίtambiénΚαὶde ustedes,ὑμῖνexpertos en la ley!,τοῖς νομικοῖςporqueὅτιcarganφορτίζετεa los hombresτοὺς ἀνθρώπουςcon cargasφορτίαdifíciles de llevar,δυσβάστακταyκαὶustedes mismosαὐτοὶnoοὐtocanπροσψαύετεlas cargasτοῖς φορτίοιςni con unoἑνὶde sus dedos.τῶν ὑμῶν δακτύλων
¡Ayοὐαὶde ustedes!,ὑμῖνporqueὅτιedificanοἰκοδομεῖτεlos sepulcrosτὰ μνημεῖαde los profetas,τῶν προφητῶνyδὲlos padresοἱ πατέρεςde ustedesὑμῶνlosαὐτούςmataron.ἀπέκτειναν
Así queἄραsonἐστεtestigosμάρτυρέςyκαὶapruebanσυνευδοκεῖτεlas obrasτοῖς ἔργοιςde sus padres;τῶν ὑμῶν πατέρωνporqueὅτιellosαὐτοὶ μὲνlosαὐτοὺςmataron,ἀπέκτεινανyδὲustedesὑμεῖςlesedificanοἰκοδομεῖτεlos sepulcros.
Por esoδιὰ τοῦτοtambiénκαὶla sabiduríaἡ σοφίαde Diosτοῦ θεοῦdijo:εἶπενLesεἰς αὐτοὺςenviaréἈποστελῶprofetasπροφήταςyκαὶapóstoles,ἀποστόλουςyκαὶa algunos de ellosἐξ αὐτῶνlos mataránἀποκτενοῦσινyκαὶperseguirán,διώξουσιν
para queἵναse le pidan cuentasἐκζητηθῇa esta generaciónἀπὸ τῆς ταύτης γενεᾶςde la sangreτὸ αἷμαde todos los profetasπάντων τῶν προφητῶνderramadaτὸ ἐκκεχυμένονdesde la fundaciónἀπὸ καταβολῆςdel mundo,κόσμου
desde la sangreἀπὸ αἵματοςde AbelἍβελhasta la sangreἕως αἵματοςde Zacarías,Ζαχαρίουque perecióτοῦ ἀπολομένουentreμεταξὺel altarτοῦ θυσιαστηρίουyκαὶla casa;τοῦ οἴκουsí,ναίlesὑμῖνdigoλέγωquese le pedirán cuentasἐκζητηθήσεταιa esta generación.ἀπὸ τῆς ταύτης γενεᾶς
¡Ayοὐαὶde ustedes,ὑμῖνexpertos en la ley!,τοῖς νομικοῖςporqueὅτιse llevaronἤρατεla llaveτὴν κλεῖδαdel conocimiento;τῆς γνώσεωςustedes mismosαὐτοὶnoοὐκentraron,εἰσήλθατεyκαὶa los que entrabanτοὺς εἰσερχομένουςse lo impidieron».ἐκωλύσατε
Y de allí,Κἀκεῖθενal salir él,ἐξελθόντος αὐτοῦlos escribasοἱ γραμματεῖςyκαὶlos fariseosοἱ Φαρισαῖοιcomenzaronἤρξαντοa acosarloἐνέχειν αὐτὸνterriblementeδεινῶςyκαὶa hacerlo hablarἀποστοματίζεινde muchas cosas,περὶ πλειόνων
tendiéndole trampasἐνεδρεύοντες αὐτὸνpara cazarθηρεῦσαίalgoτιde su boca.ἐκ τοῦ αὐτοῦ στόματος