YΚαὶmiré,εἶδονyκαὶmira,ἰδοὺel Corderoτὸ ἀρνίονde pieἑστὸςsobre el monteἐπὶ τὸ ὄροςSion,Σιώνyκαὶcon élμετ’ αὐτοῦciento cuarenta y cuatroἑκατὸν τεσσεράκοντα τέσσαρεςmil,χιλιάδεςque teníanἔχουσαιsu nombreτὸ ὄνομα αὐτοῦyκαὶel nombreτὸ ὄνομαde su Padreτοῦ πατρὸς αὐτοῦescritoγεγραμμένονen la frente.ἐπὶ τῶν μετώπων αὐτῶν
Yκαὶoíἤκουσαuna vozφωνὴνdel cieloἐκ τοῦ οὐρανοῦcomoὡςvozφωνὴνde muchas aguasὑδάτων πολλῶνyκαὶcomoὡςvozφωνὴνde un granμεγάληςtrueno;βροντῆςyκαὶla vozἡ φωνὴqueἣνoíἤκουσαeracomoὡςde arpistasκιθαρῳδῶνque tocabanκιθαριζόντωνsus arpas.ἐν ταῖς κιθάραις αὐτῶν
Yκαὶcantanᾄδουσινcomoὡςun cánticoᾠδὴνnuevoκαινὴνdelante del tronoἐνώπιον τοῦ θρόνουyκαὶdelante deἐνώπιονlos cuatroτῶν τεσσάρωνseres vivientesζῴωνyκαὶde los ancianos;τῶν πρεσβυτέρωνyκαὶnadieοὐδεὶςpodíaἐδύνατοaprenderμαθεῖνel cánticoτὴν ᾠδὴνsinoεἰ μὴlos ciento cuarenta y cuatroαἱ ἑκατὸν τεσσεράκοντα τέσσαρεςmil,χιλιάδεςlos que fueron compradosοἱ ἠγορασμένοιde la tierra.ἀπὸ τῆς γῆς
Estosοὗτοίsonεἰσινlos queοἳnoοὐκse mancharonἐμολύνθησανcon mujeres,μετὰ γυναικῶνpuesγάρsonεἰσινvírgenes.παρθένοιEstosοὗτοιson los que siguenοἱ ἀκολουθοῦντεςal Corderoτῷ ἀρνίῳadondequiera queὅπου ἂνva.ὑπάγῃEstosοὗτοιfueron compradosἠγοράσθησανde entreἀπὸlos hombresτῶν ἀνθρώπωνcomo primiciasἀπαρχὴpara Diosτῷ θεῷyκαὶpara el Cordero;τῷ ἀρνίῳ
yκαὶen su bocaἐν τῷ στόματι αὐτῶνnoοὐχse hallóεὑρέθηmentira;ψεῦδοςsonεἰσινsin defecto.ἄμωμοί
YΚαὶviεἶδονotroἄλλονángelἄγγελονque volabaπετόμενονen medio del cielo,ἐν μεσουρανήματιy teníaἔχονταuna buena noticiaεὐαγγέλιονeternaαἰώνιονpara anunciarlaεὐαγγελίσαιa los que residenἐπὶ τοὺς καθημένουςsobre la tierra,ἐπὶ τῆς γῆςyκαὶa todaἐπὶ πᾶνnaciónἔθνοςyκαὶtribuφυλὴνyκαὶlenguaγλῶσσανyκαὶpueblo,λαόν
diciendoλέγωνa gran voz:ἐν φωνῇ μεγάλῃ«TemanΦοβήθητεa Diosτὸν θεὸνyκαὶdenleδότε αὐτῷgloria,δόξανporqueὅτιha llegadoἦλθενla horaἡ ὥραde su juicio;τῆς κρίσεως αὐτοῦyκαὶadorenπροσκυνήσατεal que hizoτῷ ποιήσαντιel cieloτὸν οὐρανὸνyκαὶla tierraτὴν γῆνyκαὶel marθάλασσανyκαὶlas fuentesπηγὰςde las aguas».ὑδάτων
YΚαὶotroἄλλοςángel,ἄγγελοςun segundo,δεύτεροςlo siguió,ἠκολούθησενdiciendo:λέγων«Cayó,ἜπεσενcayóἔπεσενBabiloniaΒαβυλὼνla grande,ἡ μεγάληla queἣha dado a beberπεπότικενa todasπάνταlas nacionesτὰ ἔθνηdel vinoἐκ τοῦ οἴνουdel furorτοῦ θυμοῦde su inmoralidad sexual».τῆς πορνείας αὐτῆς
YΚαὶotroἄλλοςángel,ἄγγελοςun tercero,τρίτοςlosαὐτοῖςsiguió,ἠκολούθησενdiciendoλέγωνa gran voz:ἐν φωνῇ μεγάλῃ«SiΕἴalgunoτιςadoraπροσκυνεῖa la bestiaτὸ θηρίονyκαὶa su imagen,τὴν εἰκόνα αὐτοῦyκαὶrecibeλαμβάνειuna marcaχάραγμαen su frenteἐπὶ τοῦ μετώπου αὐτοῦoἢen su mano,ἐπὶ τὴν χεῖρα αὐτοῦ
él tambiénκαὶ αὐτὸςbeberáπίεταιdel vinoἐκ τοῦ οἴνουdel furorτοῦ θυμοῦde Dios,τοῦ θεοῦque ha sido vertidoτοῦ κεκερασμένουpuroἀκράτουen la copaἐν τῷ ποτηρίῳde su ira;τῆς ὀργῆς αὐτοῦyκαὶserá atormentadoβασανισθήσεταιcon fuegoἐν πυρὶyκαὶazufreθείῳdelante deἐνώπιονlos santosἁγίωνángelesἀγγέλωνyκαὶdelante del Cordero.ἐνώπιον τοῦ ἀρνίου
Yκαὶel humoὁ καπνὸςde su tormentoτοῦ βασανισμοῦ αὐτῶνsubeἀναβαίνειpor los siglosεἰς αἰῶναςde los siglos;αἰώνωνyκαὶnoοὐκtienenἔχουσινreposoἀνάπαυσινni de díaἡμέραςni de nocheκαὶ νυκτόςlos que adoranοἱ προσκυνοῦντεςa la bestiaτὸ θηρίονyκαὶa su imagen,τὴν εἰκόνα αὐτοῦyκαὶcualquiera queεἴ τιςrecibeλαμβάνειla marcaτὸ χάραγμαde su nombre».τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ
AquíὯδεestáἐστίνla perseveranciaἡ ὑπομονὴde los santos,τῶν ἁγίωνlos que guardanοἱ τηροῦντεςlos mandamientosτὰς ἐντολὰςde Diosτοῦ θεοῦyκαὶla feτὴν πίστινde Jesús.Ἰησοῦ
YΚαὶoíἤκουσαuna vozφωνῆςdel cieloἐκ τοῦ οὐρανοῦque decía:λεγούσης«Escribe:ΓράψονDichososΜακάριοιlos muertosοἱ νεκροὶqueοἱde aquí en adelanteἀπ’ ἄρτιmuerenἀποθνῄσκοντεςen el Señor».ἐν κυρίῳ«Sí»,ναίdiceλέγειel Espíritu,τὸ πνεῦμα«para queἵναdescansenἀναπαήσονταιde sus trabajos,ἐκ τῶν κόπων αὐτῶνporqueγὰρsus obrasτὰ ἔργα αὐτῶνlos acompañan».ἀκολουθεῖ μετ’ αὐτῶν
YΚαὶmiré,εἶδονyκαὶmira,ἰδοὺuna nubeνεφέληblanca,λευκήyκαὶsobre la nubeἐπὶ τὴν νεφέληνuno sentadoκαθήμενονsemejanteὅμοιονa un hijoυἱὸνde hombre,ἀνθρώπουque teníaἔχωνen su cabezaἐπὶ τῆς κεφαλῆς αὐτοῦuna coronaστέφανονde oroχρυσοῦνyκαὶen su manoἐν τῇ χειρὶ αὐτοῦuna hozδρέπανονafilada.ὀξύ
Yκαὶotroἄλλοςángelἄγγελοςsalióἐξῆλθενdel santuario,ἐκ τοῦ ναοῦclamandoκράζωνa gran vozἐν φωνῇ μεγάλῃal que estaba sentadoτῷ καθημένῳsobre la nube:ἐπὶ τῆς νεφέλης«MeteΠέμψονtu hozτὸ δρέπανόν σουyκαὶsiega,θέρισονporqueὅτιha llegadoἦλθενla horaἡ ὥραde segar,θερίσαιporqueὅτιla miesὁ θερισμὸςde la tierraτῆς γῆςestá madura».ἐξηράνθη
Yκαὶel que estaba sentadoὁ καθήμενοςsobre la nubeἐπὶ τῆς νεφέληςlanzóἔβαλενsu hozτὸ δρέπανον αὐτοῦsobre la tierra,ἐπὶ τὴν γῆνyκαὶla tierraἡ γῆfue segada.ἐθερίσθη
YΚαὶotroἄλλοςángelἄγγελοςsalióἐξῆλθενdel santuarioἐκ τοῦ ναοῦque estáτοῦen el cielo,ἐν τῷ οὐρανῷy él tambiénκαὶ αὐτὸςteníaἔχωνuna hozδρέπανονafilada.ὀξύ
Yκαὶotroἄλλοςángelἄγγελοςsaliódel altar,ἐκ τοῦ θυσιαστηρίουel que tieneὁ ἔχωνautoridadἐξουσίανsobre el fuego,ἐπὶ τοῦ πυρόςyκαὶllamóἐφώνησενa gran vozφωνῇ μεγάλῃal que teníaτῷ ἔχοντιla hozτὸ δρέπανονafilada,τὸ ὀξὺdiciendo:λέγων«MeteΠέμψονtu hozσου τὸ δρέπανονafilada,τὸ ὀξὺyκαὶvendimiaτρύγησονlos racimosτοὺς βότρυαςde la vidτῆς ἀμπέλουde la tierra,τῆς γῆςporqueὅτιsus uvasαἱ σταφυλαὶ αὐτῆςestán maduras».ἤκμασαν
Yκαὶel ángelὁ ἄγγελοςlanzóἔβαλενsu hozτὸ δρέπανον αὐτοῦsobre la tierra,εἰς τὴν γῆνyκαὶvendimióἐτρύγησενla vidτὴν ἄμπελονde la tierra,τῆς γῆςyκαὶla echóἔβαλενen el granεἰς τὴν τὸν μέγανlagarληνὸνdel furorτοῦ θυμοῦde Dios.τοῦ θεοῦ
Yκαὶel lagarἡ ληνὸςfue pisadoἐπατήθηfueraἔξωθενde la ciudad,τῆς πόλεωςyκαὶsalióἐξῆλθενsangreαἷμαdel lagarἐκ τῆς ληνοῦhastaἄχριlos frenosτῶν χαλινῶνde los caballos,τῶν ἵππωνporἀπὸmil seiscientosχιλίων ἑξακοσίωνestadios.σταδίων