YΚαὶse meμοιdioἐδόθηuna cañaκάλαμοςsemejanteὅμοιοςa una vara,ῥάβδῳdiciendo:λέγων«LevántateἜγειρεyκαὶmideμέτρησονel santuarioτὸν ναὸνde Dios,τοῦ θεοῦyκαὶel altar,τὸ θυσιαστήριονyκαὶa los que adoranτοὺς προσκυνοῦνταςen él.ἐν αὐτῷ
Y el atrioκαὶ τὴν αὐλὴνque está fueraτὴν ἔξωθενdel santuarioτοῦ ναοῦdéjalo fuera,ἔκβαλε ἔξωθενyκαὶnoμὴloαὐτὴνmidas,μετρήσῃςporqueὅτιha sido entregadoἐδόθηa las naciones;τοῖς ἔθνεσινyκαὶpisotearánπατήσουσινla ciudadτὴν πόλινsantaτὴν ἁγίανdurante cuarenta y dosτεσσεράκοντα δύοmeses.μῆνας
Yκαὶdaréδώσωa mis dosτοῖς δυσὶν μουtestigosμάρτυσίνqueκαὶprofeticenπροφητεύσουσινdurante mil doscientos sesentaχιλίας διακοσίας ἑξήκονταdías,ἡμέραςvestidosπεριβεβλημένοιde saco».σάκκους
EstosΟὗτοίsonεἰσινlos dosαἱ δύοolivosἐλαῖαιyκαὶlos dosαἱ δύοcandelerosλυχνίαιqueαἱestán de pieἑστῶτεςdelante del Señorἐνώπιον τοῦ κυρίουde la tierra.τῆς γῆς
Yκαὶsiεἴalgunoτιςquiereθέλειdañarlos,αὐτοὺς ἀδικῆσαιsaleἐκπορεύεταιfuegoπῦρde su bocaἐκ τοῦ στόματος αὐτῶνyκαὶdevoraκατεσθίειa sus enemigos;τοὺς ἐχθροὺς αὐτῶνyκαὶsiεἴalgunoτιςquiereθελήσῃdañarlos,αὐτοὺς ἀδικῆσαιasíοὕτωςdebeδεῖ αὐτὸνser muerto.ἀποκτανθῆναι
Estosοὗτοιtienenἔχουσινautoridadτὴν ἐξουσίανpara cerrarκλεῖσαιel cielo,τὸν οὐρανόνpara queἵναnoμὴcaigaβρέχῃlluviaὑετὸςdurante los díasτὰς ἡμέραςde su profecía;τῆς προφητείας αὐτῶνyκαὶtienenἔχουσινautoridadἐξουσίανsobre las aguasἐπὶ τῶν ὑδάτωνpara convertirlasστρέφειν αὐτὰen sangre,εἰς αἷμαyκαὶpara herirπατάξαιla tierraτὴν γῆνcon todaἐν πάσῃplaga,πληγῇcuantas vecesὁσάκις ἐὰνquieran.θελήσωσιν
YΚαὶcuandoὅτανhayan terminadoτελέσωσινsu testimonio,τὴν μαρτυρίαν αὐτῶνla bestiaτὸ θηρίονque subeτὸ ἀναβαῖνονdel abismoἐκ τῆς ἀβύσσουharáποιήσειguerraπόλεμονcontra ellos,μετ’ αὐτῶνyκαὶlosαὐτοὺςvenceráνικήσειyκαὶlosαὐτούςmatará.ἀποκτενεῖ
Yκαὶsu cadáverτὸ πτῶμα αὐτῶνquedaráen la plazaἐπὶ τῆς πλατείαςde la granτῆς τῆς μεγάληςciudad,πόλεωςqueἥτιςen sentido espiritualπνευματικῶςse llamaκαλεῖταιSodomaΣόδομαyκαὶEgipto,Αἴγυπτοςdondeὅπουtambiénκαὶsu Señorὁ κύριος αὐτῶνfue crucificado.ἐσταυρώθη
Yκαὶgentede los pueblosἐκ τῶν λαῶνyκαὶtribusφυλῶνyκαὶlenguasγλωσσῶνyκαὶnacionesἐθνῶνvenβλέπουσινsu cadáverτὸ πτῶμα αὐτῶνdurante tresτρεῖςdíasἡμέραςy medio,καὶ ἥμισυyκαὶnoοὐκpermitenἀφίουσινque sus cadáveresτὰ πτώματα αὐτῶνsean puestosτεθῆναιen un sepulcro.εἰς μνῆμα
Yκαὶlos que habitanοἱ κατοικοῦντεςsobre la tierraἐπὶ τῆς γῆςse alegranχαίρουσινpor ellosἐπ’ αὐτοῖςyκαὶhacen fiesta,εὐφραίνονταιyκαὶse enviaránπέμψουσινregalosδῶραunos a otros,ἀλλήλοιςporqueὅτιestosοὗτοιdosοἱ δύοprofetasπροφῆταιatormentaronἐβασάνισανa los que habitanτοὺς κατοικοῦνταςsobre la tierra.ἐπὶ τῆς γῆς
YΚαὶdespués deμετὰlos tresτὰς τρεῖςdíasἡμέραςy medio,καὶ ἥμισυel espírituπνεῦμαde vidaζωῆςde Diosἐκ τοῦ θεοῦentróεἰσῆλθενen ellos,ἐν αὐτοῖςyκαὶse pusieronἔστησανde pie,ἐπὶ τοὺς πόδας αὐτῶνyκαὶun granμέγαςtemorφόβοςcayóἐπέπεσενsobre los que los veían.ἐπὶ τοὺς θεωροῦντας αὐτούς
Yκαὶoyeronἤκουσανuna granμεγάληςvozφωνῆςdel cieloἐκ τοῦ οὐρανοῦque les decía:λεγούσης αὐτοῖς«SubanἈνάβατεacá».ὧδεYκαὶsubieronἀνέβησανal cieloεἰς τὸν οὐρανὸνen la nube,ἐν τῇ νεφέλῃyκαὶsus enemigosοἱ ἐχθροὶ αὐτῶνlosαὐτοὺςvieron.ἐθεώρησαν
Yκαὶen aquella horaἐν ἐκείνῃ τῇ ὥρᾳhuboἐγένετοun granμέγαςterremoto,σεισμὸςyκαὶla décima parteτὸ δέκατονde la ciudadτῆς πόλεωςcayó,ἔπεσενyκαὶmurieronἀπεκτάνθησανen el terremotoἐν τῷ σεισμῷsieteἑπτάmilχιλιάδεςpersonas;ὀνόματα ἀνθρώπωνyκαὶlos demásοἱ λοιποὶquedaron aterradosἔμφοβοι ἐγένοντοyκαὶdieronἔδωκανgloriaδόξανal Diosτῷ θεῷdel cielo.τοῦ οὐρανοῦ
El segundoἩ ἡ δευτέραayοὐαὶha pasado;ἀπῆλθενmira,ἰδοὺel tercerἡ ἡ τρίτηayοὐαὶvieneἔρχεταιpronto.ταχύ
YΚαὶel séptimoὁ ἕβδομοςángelἄγγελοςtocó la trompeta,ἐσάλπισενyκαὶhuboἐγένοντοgrandesμεγάλαιvocesφωναὶen el cielo,ἐν τῷ οὐρανῷque decían:λέγοντες«El reinoἡ βασιλείαdel mundoτοῦ κόσμουha pasado a serἘγένετοde nuestro Señorτοῦ κυρίου ἡμῶνyκαὶde su Mesías,τοῦ χριστοῦ αὐτοῦyκαὶél reinaráβασιλεύσειpor los siglosεἰς τοὺς αἰῶναςde los siglos».τῶν αἰώνων
YΚαὶlos veinticuatroοἱ εἴκοσι τέσσαρεςancianosπρεσβύτεροιqueοἱestán sentadosκαθήμενοιen sus tronosἐπὶ τοὺς θρόνους αὐτῶνdelante de Diosἐνώπιον τοῦ θεοῦcayeronἔπεσανsobre sus rostrosἐπὶ τὰ πρόσωπα αὐτῶνyκαὶadoraronπροσεκύνησανa Dios,τῷ θεῷ
diciendo:λέγοντες«Teσοιdamos gracias,ΕὐχαριστοῦμένSeñorκύριεDiosὁ θεόςTodopoderoso,ὁ παντοκράτωρel que esὁ ὢνyκαὶque era,ὁ ἦνporqueὅτιhas tomadoεἴληφαςtu gran poderτὴν δύναμίν σου τὴν μεγάληνyκαὶhas comenzado a reinar.ἐβασίλευσας
Yκαὶlas nacionesτὰ ἔθνηse enfurecieron,ὠργίσθησανyκαὶllegóἦλθενtu ira,ἡ ὀργή σουyκαὶel tiempoὁ καιρὸςde juzgarκριθῆναιa los muertos,τῶν νεκρῶνyκαὶde darδοῦναιla recompensaτὸν μισθὸνa tus esclavosτοῖς δούλοις σουlos profetas,τοῖς προφήταιςyκαὶa los santos,τοῖς ἁγίοιςyκαὶa los que temenτοῖς φοβουμένοιςtu nombre,τὸ ὄνομά σουa los pequeñosτοὺς μικροὺςyκαὶa los grandes,τοὺς μεγάλουςyκαὶde destruirδιαφθεῖραιa los que destruyenτοὺς διαφθείρονταςla tierra».τὴν γῆν
YΚαὶse abrióἠνοίγηel santuarioὁ ναὸςde Diosτοῦ θεοῦque estáὁen el cielo,ἐν τῷ οὐρανῷyκαὶse vioὤφθηel arcaἡ κιβωτὸςde su pactoτῆς διαθήκης αὐτοῦen su santuario;ἐν τῷ ναῷ αὐτοῦyκαὶhuboἐγένοντοrelámpagosἀστραπαὶyκαὶvocesφωναὶyκαὶtruenosβρονταὶyκαὶun terremotoσεισμὸςyκαὶgranμεγάληgranizo.χάλαζα