YΚαὶoíἤκουσαuna granμεγάληςvozφωνῆςdesde el santuario,ἐκ τοῦ ναοῦque decíaλεγούσηςa los sieteτοῖς ἑπτὰángeles:ἀγγέλοις«VayanὙπάγετεyκαὶderramenἐκχέετεsobre la tierraεἰς τὴν γῆνlas sieteτὰς ἑπτὰcopasφιάλαςdel furorτοῦ θυμοῦde Dios».τοῦ θεοῦ
YΚαὶfueἀπῆλθενel primeroὁ πρῶτοςyκαὶderramóἐξέχεενsu copaτὴν φιάλην αὐτοῦsobre la tierra;εἰς τὴν γῆνyκαὶse produjoἐγένετοuna úlceraἕλκοςmalignaκακὸνyκαὶdolorosaπονηρὸνen los hombresἐπὶ τοὺς ἀνθρώπουςque teníanτοὺς ἔχονταςla marcaτὸ χάραγμαde la bestiaτοῦ θηρίουyκαὶque adorabanτοὺς προσκυνοῦνταςsu imagen.τῇ εἰκόνι αὐτοῦ
YΚαὶel segundoὁ δεύτεροςderramóἐξέχεενsu copaτὴν φιάλην αὐτοῦsobre el mar,εἰς τὴν θάλασσανyκαὶse convirtió enἐγένετοsangreαἷμαcomoὡςde muerto,νεκροῦyκαὶmurióἀπέθανενtodoπᾶσαser vivienteψυχὴ ζωῆςque había en el mar.τὰ ἐν τῇ θαλάσσῃ
YΚαὶel terceroὁ τρίτοςderramóἐξέχεενsu copaτὴν φιάλην αὐτοῦsobre los ríosεἰς τοὺς ποταμοὺςyκαὶsobre las fuentesτὰς πηγὰςde las aguas,τῶν ὑδάτωνyκαὶse convirtieron enἐγένετοsangre.αἷμα
Yκαὶoíἤκουσαal ángelτοῦ ἀγγέλουde las aguasτῶν ὑδάτωνque decía:λέγοντος«JustoΔίκαιοςeres tú,εἶel que esὁ ὢνyκαὶque era,ὁ ἦνel Santo,ὁ ὅσιοςporqueὅτιhas juzgadoἔκριναςasí;ταῦτα
porqueὅτιellos derramaronἐξέχεανla sangreαἷμαde santosἁγίωνyκαὶprofetas,προφητῶνyκαὶtú lesαὐτοῖςhas dadoδέδωκαςa beberπιεῖνsangre;αἷμαlo merecen».ἄξιοί εἰσιν
Yκαὶoíἤκουσαal altarτοῦ θυσιαστηρίουque decía:λέγοντος«Sí,ΝαίSeñorκύριεDiosὁ θεόςTodopoderoso,ὁ παντοκράτωρverdaderosἀληθιναὶyκαὶjustosδίκαιαιson tus juicios».αἱ κρίσεις σου
YΚαὶel cuartoὁ τέταρτοςderramóἐξέχεενsu copaτὴν φιάλην αὐτοῦsobre el sol,ἐπὶ τὸν ἥλιονyκαὶse leαὐτῷconcedióἐδόθηquemarκαυματίσαιa los hombresτοὺς ἀνθρώπουςcon fuego.ἐν πυρί
Yκαὶlos hombresοἱ ἄνθρωποιfueron quemadosἐκαυματίσθησανcon granμέγαcalor,καῦμαyκαὶblasfemaronἐβλασφήμησανel nombreτὸ ὄνομαde Dios,τοῦ θεοῦque tieneτοῦ ἔχοντοςautoridadτὴν ἐξουσίανsobre estas plagas,ἐπὶ τὰς πληγὰς ταύταςyκαὶnoοὐcambiaron de menteμετενόησανpara darleδοῦναι αὐτῷgloria.δόξαν
YΚαὶel quintoὁ πέμπτοςderramóἐξέχεενsu copaτὴν φιάλην αὐτοῦsobre el tronoἐπὶ τὸν θρόνονde la bestia;τοῦ θηρίουyκαὶsu reinoἡ βασιλεία αὐτοῦquedóἐγένετοen tinieblas,ἐσκοτωμένηyκαὶse mordíanἐμασῶντοla lenguaτὰς γλώσσας αὐτῶνde dolor,ἐκ τοῦ πόνου
yκαὶblasfemaronἐβλασφήμησανal Diosτὸν θεὸνdel cieloτοῦ οὐρανοῦpor sus doloresἐκ τῶν πόνων αὐτῶνyκαὶpor sus úlceras,ἐκ τῶν ἑλκῶν αὐτῶνyκαὶnoοὐcambiaron de menteμετενόησανde sus obras.ἐκ τῶν ἔργων αὐτῶν
YΚαὶel sextoὁ ἕκτοςderramóἐξέχεενsu copaτὴν φιάλην αὐτοῦsobre el granἐπὶ τὸν μέγανríoτὸν ποταμὸνÉufrates;τὸν Εὐφράτηνyκαὶsu aguaτὸ ὕδωρ αὐτοῦse secó,ἐξηράνθηpara queἵναse prepararaἑτοιμασθῇel caminoἡ ὁδὸςde los reyesτῶν βασιλέωνde donde sale el sol.τῶν ἀπὸ ἀνατολῆς ἡλίου
Yκαὶviεἶδονsalirde la bocaἐκ τοῦ στόματοςdel dragón,τοῦ δράκοντοςyκαὶde la bocaἐκ τοῦ στόματοςde la bestia,τοῦ θηρίουyκαὶde la bocaἐκ τοῦ στόματοςdel falso profeta,τοῦ ψευδοπροφήτουtresτρίαespíritusπνεύματαimpurosἀκάθαρταcomoὡςranas;βάτραχοι
porqueγὰρsonεἰσὶνespíritusπνεύματαde demonios,δαιμονίωνque hacenποιοῦνταseñales,σημεῖαlos cualesἃsalenἐκπορεύεταιa los reyesἐπὶ τοὺς βασιλεῖςde todo el mundo,τῆς οἰκουμένης ὅληςpara reunirlosσυναγαγεῖν αὐτοὺςpara la batallaεἰς τὸν πόλεμονdel granτῆς τῆς μεγάληςdíaἡμέραςde Diosτοῦ θεοῦTodopoderoso.τοῦ παντοκράτορος
«Mira,Ἰδοὺvengoἔρχομαιcomoὡςladrón.κλέπτηςDichosoμακάριοςel que está alertaὁ γρηγορῶνyκαὶguardaτηρῶνsus ropas,τὰ ἱμάτια αὐτοῦpara queἵναnoμὴandeπεριπατῇdesnudoγυμνὸςyκαὶveanβλέπωσινsu vergüenza».τὴν ἀσχημοσύνην αὐτοῦ
Yκαὶlosαὐτοὺςreunieronσυνήγαγενen el lugarεἰς τὸν τόπονqueτὸνen hebreoἙβραϊστὶse llamaκαλούμενονArmagedón.Ἁρμαγεδών
YΚαὶel séptimoὁ ἕβδομοςderramóἐξέχεενsu copaτὴν φιάλην αὐτοῦen el aire;ἐπὶ τὸν ἀέραyκαὶsalióἐξῆλθενuna granμεγάληvozφωνὴdel santuario,ἐκ τοῦ ναοῦdesde el trono,ἀπὸ τοῦ θρόνουque decía:λέγουσα«Hecho está».Γέγονεν
Yκαὶhuboἐγένοντοrelámpagosἀστραπαὶyκαὶvocesφωναὶyκαὶtruenos,βρονταίyκαὶhuboἐγένετοun granμέγαςterremoto,σεισμὸςtal comoοἷοςnoοὐκlo huboἐγένετοdesde queἀφ’ οὗlos hombresἄνθρωποιexistenἐγένοντοsobre la tierra,ἐπὶ τῆς γῆςun terremotoσεισμὸςtan grande.τηλικοῦτος οὕτω μέγας
Yκαὶla granἡ ἡ μεγάληciudadπόλιςse dividióἐγένετοen tresεἰς τρίαpartes,μέρηyκαὶlas ciudadesαἱ πόλειςde las nacionesτῶν ἐθνῶνcayeron;ἔπεσανyκαὶBabiloniaΒαβυλὼνla grandeἡ μεγάληfue recordadaἐμνήσθηdelante de Dios,ἐνώπιον τοῦ θεοῦpara darleδοῦναι αὐτῇla copaτὸ ποτήριονdel vinoτοῦ οἴνουdel furorτοῦ θυμοῦde su ira.τῆς ὀργῆς αὐτοῦ
Yκαὶtodaπᾶσαislaνῆσοςhuyó,ἔφυγενyκαὶlos montesὄρηnoοὐχfueron hallados.εὑρέθησαν
Yκαὶun granμεγάληgranizo,χάλαζαcomoὡςdel peso de un talento,ταλαντιαίαcaeκαταβαίνειdel cieloἐκ τοῦ οὐρανοῦsobre los hombres;ἐπὶ τοὺς ἀνθρώπουςyκαὶlos hombresοἱ ἄνθρωποιblasfemaronἐβλασφήμησανa Diosτὸν θεὸνpor la plagaἐκ τῆς πληγῆςdel granizo,τῆς χαλάζηςporqueὅτιsu plagaἡ πληγὴ αὐτῆςesἐστὶνsumamenteσφόδραgrande.μεγάλη