YΚαὶviεἶδονun cieloοὐρανὸνnuevoκαινὸνyκαὶuna tierraγῆνnueva;καινήνporqueγὰρel primerὁ πρῶτοςcieloοὐρανὸςyκαὶla primeraἡ πρώτηtierraγῆpasaron,ἀπῆλθανyκαὶel marἡ θάλασσαya noοὐκ ἔτιexiste.ἔστιν
Yκαὶviεἶδονla ciudadτὴν πόλινsanta,τὴν ἁγίανla nuevaκαινὴνJerusalén,Ἰερουσαλὴμque descendíaκαταβαίνουσανdel cielo,ἐκ τοῦ οὐρανοῦde parte deἀπὸDios,τοῦ θεοῦpreparadaἡτοιμασμένηνcomoὡςuna noviaνύμφηνadornadaκεκοσμημένηνpara su esposo.τῷ ἀνδρὶ αὐτῆς
Yκαὶoíἤκουσαuna granμεγάληςvozφωνῆςdesde el trono,ἐκ τοῦ θρόνουque decía:λεγούσης«Mira,Ἰδοὺla tiendaἡ σκηνὴde Diosτοῦ θεοῦestácon los hombres,μετὰ τῶν ἀνθρώπωνyκαὶpondrá su tiendaσκηνώσειcon ellos,μετ’ αὐτῶνyκαὶellosαὐτοὶseránἔσονταιsus pueblos,λαοὶ αὐτοῦyκαὶDios mismoαὐτὸς ὁ θεὸςestaráἔσταιcon ellos.μετ’ αὐτῶν
Yκαὶenjugaráἐξαλείψειtodaπᾶνlágrimaδάκρυονde sus ojos;ἐκ τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῶνyκαὶla muerteὁ θάνατοςya noοὐκ ἔτιexistirá,ἔσταιniοὔτεhabrá másοὐκ ἔσται ἔτιlamento,πένθοςniοὔτεclamor,κραυγὴniοὔτεdolor;πόνοςlas primeras cosasτὰ πρῶταpasaron».ἀπῆλθαν
YΚαὶel que estaba sentadoὁ καθήμενοςen el tronoἐπὶ τῷ θρόνῳdijo:εἶπεν«Mira,Ἰδοὺyo hagoποιῶnuevasκαινὰtodas las cosas».πάνταYκαὶdice:λέγει«Escribe,Γράψονporqueὅτιestasοὗτοιpalabrasοἱ λόγοιsonεἰσινfielesπιστοὶyκαὶverdaderas».ἀληθινοί
Yκαὶmeμοιdijo:εἶπέν«Hecho está.ΓέγονανYo soyἐγὼel Alfaτὸ Ἄλφαyκαὶla Omega,τὸ Ὦel principioἡ ἀρχὴyκαὶel fin.τὸ τέλοςAl que tenga sed,τῷ διψῶντιyoἐγὼle daréδώσωgratuitamenteδωρεάνde la fuenteἐκ τῆς πηγῆςdel aguaτοῦ ὕδατοςde la vida.τῆς ζωῆς
El que venzaὁ νικῶνheredaráκληρονομήσειestas cosas,ταῦταyκαὶyo seréἔσομαιsu Dios,αὐτῷ θεὸςyκαὶélαὐτὸςseráἔσταιmiμοιhijo.υἱός
Peroδὲa los cobardes,τοῖς δειλοῖςeκαὶincrédulos,ἀπίστοιςyκαὶabominables,ἐβδελυγμένοιςyκαὶhomicidas,φονεῦσιeκαὶinmorales,πόρνοιςyκαὶhechiceros,φαρμάκοιςeκαὶidólatras,εἰδωλολάτραιςyκαὶa todosπᾶσιlos mentirosos,τοῖς ψευδέσινsu parteτὸ μέρος αὐτῶνseráen el lagoἐν τῇ λίμνῃque ardeτῇ καιομένῃcon fuegoπυρὶyκαὶazufre,θείῳque esὅ ἐστινla segundaὁ ὁ δεύτεροςmuerte».θάνατος
YΚαὶvinoἦλθενunoεἷςde los sieteἐκ τῶν ἑπτὰángelesἀγγέλωνque teníanτῶν ἐχόντωνlas sieteτὰς ἑπτὰcopasφιάλαςllenasτῶν γεμόντωνde las sieteτῶν ἑπτὰúltimasτῶν ἐσχάτωνplagas,πληγῶνyκαὶhablóἐλάλησενconmigo,μετ’ ἐμοῦdiciendo:λέγων«Ven,Δεῦροteσοιmostraréδείξωla novia,τὴν νύμφηνla esposaτὴν γυναῖκαdel Cordero».τοῦ ἀρνίου
Yκαὶmeμεllevóἀπήνεγκένen el Espírituἐν πνεύματιa un monteἐπὶ ὄροςgrandeμέγαyκαὶalto,ὑψηλόνyκαὶmeμοιmostróἔδειξένla ciudadτὴν πόλινsanta,τὴν ἁγίανJerusalén,Ἰερουσαλὴμque descendíaκαταβαίνουσανdel cielo,ἐκ τοῦ οὐρανοῦde parte deἀπὸDios,τοῦ θεοῦ
que teníaἔχουσανla gloriaτὴν δόξανde Dios.τοῦ θεοῦSu resplandorὁ φωστὴρ αὐτῆςera semejanteὅμοιοςa una piedraλίθῳpreciosísima,τιμιωτάτῳcomoὡςpiedraλίθῳde jaspe,ἰάσπιδιclara como el cristal.κρυσταλλίζοντι
Teníaἔχουσαun muroτεῖχοςgrandeμέγαyκαὶalto,ὑψηλόνconἔχουσαdoceδώδεκαpuertas,πυλῶναςyκαὶen las puertasἐπὶ τοῖς πυλῶσινdoceδώδεκαángeles,ἀγγέλουςyκαὶnombresὀνόματαescritos,ἐπιγεγραμμέναqueἅsonἐστινlos de las doceτῶν δώδεκαtribusφυλῶνde los hijosυἱῶνde Israel.Ἰσραήλ
Al orienteἀπὸ ἀνατολῆςtresτρεῖςpuertas,πυλῶνεςyκαὶal norteἀπὸ βορρᾶtresτρεῖςpuertas,πυλῶνεςyκαὶal surἀπὸ νότουtresτρεῖςpuertas,πυλῶνεςyκαὶal occidenteἀπὸ δυσμῶνtresτρεῖςpuertas.πυλῶνες
Yκαὶel muroτὸ τεῖχοςde la ciudadτῆς πόλεωςteníaἔχωνdoceδώδεκαcimientos,θεμελίουςyκαὶsobre ellosἐπ’ αὐτῶνlos doceδώδεκαnombresὀνόματαde los doceτῶν δώδεκαapóstolesἀποστόλωνdel Cordero.τοῦ ἀρνίου
YΚαὶel que hablabaὁ λαλῶνconmigoμετ’ ἐμοῦteníaεἶχενcomo medidaμέτρονuna cañaκάλαμονde oro,χρυσοῦνparaἵναmedirμετρήσῃla ciudad,τὴν πόλινyκαὶsus puertasτοὺς πυλῶνας αὐτῆςyκαὶsu muro.τὸ τεῖχος αὐτῆς
Yκαὶla ciudadἡ πόλιςestá asentadaκεῖταιen forma de cuadrado,τετράγωνοςyκαὶsu longitudτὸ μῆκος αὐτῆςes igual aὅσονsu anchura.τὸ πλάτοςYκαὶmidióἐμέτρησενla ciudadτὴν πόλινcon la caña:τῷ καλάμῳdoce milδώδεκα χιλιάδωνestadios;ἐπὶ σταδίουςla longitudτὸ μῆκοςyκαὶla anchuraτὸ πλάτοςyκαὶla alturaτὸ ὕψοςde ellaαὐτῆςson iguales.ἴσα ἐστίν
Yκαὶmidióἐμέτρησενsu muro:τὸ τεῖχος αὐτῆςciento cuarenta y cuatroἑκατὸν τεσσεράκοντα τεσσάρωνcodos,πηχῶνmedidaμέτρονde hombre,ἀνθρώπουque esὅ ἐστινtambién ladel ángel.ἀγγέλου
Yκαὶel materialἡ ἐνδώμησιςde su muroτοῦ τείχους αὐτῆςera jaspe;ἴασπιςyκαὶla ciudadἡ πόλιςera oroχρυσίονpuro,καθαρὸνsemejanteὅμοιονal vidrioὑάλῳpuro.καθαρῷ
Los cimientosοἱ θεμέλιοιdel muroτοῦ τείχουςde la ciudadτῆς πόλεωςestaban adornadosκεκοσμημένοιcon toda claseπαντὶde piedrasλίθῳpreciosas:τιμίῳel primerὁ πρῶτοςcimiento,ὁ θεμέλιοςjaspe;ἴασπιςel segundo,ὁ δεύτεροςzafiro;σάπφιροςel tercero,ὁ τρίτοςcalcedonia;χαλκηδώνel cuarto,ὁ τέταρτοςesmeralda;σμάραγδος
el quinto,ὁ πέμπτοςsardónice;σαρδόνυξel sexto,ὁ ἕκτοςcornalina;σάρδιονel séptimo,ὁ ἕβδομοςcrisólito;χρυσόλιθοςel octavo,ὁ ὄγδοοςberilo;βήρυλλοςel noveno,ὁ ἔνατοςtopacio;τοπάζιονel décimo,ὁ δέκατοςcrisoprasa;χρυσόπρασοςel undécimo,ὁ ἑνδέκατοςjacinto;ὑάκινθοςel duodécimo,ὁ δωδέκατοςamatista.ἀμέθυστος
Yκαὶlas doceοἱ δώδεκαpuertasπυλῶνεςerandoceδώδεκαperlas;μαργαρῖταιcada unaἀνὰ εἷς ἕκαστοςde las puertasτῶν πυλώνωνeraἦνde una solaἐξ ἑνὸςperla;μαργαρίτουyκαὶla plazaἡ πλατεῖαde la ciudadτῆς πόλεωςeraoroχρυσίονpuro,καθαρὸνcomoὡςvidrioὕαλοςtransparente.διαυγής
YΚαὶnoοὐκviεἶδονsantuarioναὸνen ella,ἐν αὐτῇporqueγὰρel Señorὁ κύριοςDiosὁ θεόςTodopoderosoὁ παντοκράτωρesἐστινsu santuario,ναὸς αὐτῆςyκαὶel Cordero.τὸ ἀρνίον
Yκαὶla ciudadἡ πόλιςnoοὐtieneἔχειnecesidadχρείανdel solτοῦ ἡλίουniοὐδὲde la lunaτῆς σελήνηςpara queἵναalumbrenφαίνωσινen ella,αὐτῇporqueγὰρla gloriaἡ δόξαde Diosτοῦ θεοῦlaαὐτήνilumina,ἐφώτισενyκαὶsu lámparaὁ λύχνος αὐτῆςesel Cordero.τὸ ἀρνίον
Yκαὶlas nacionesτὰ ἔθνηandaránπεριπατήσουσινa su luz,διὰ τοῦ φωτὸς αὐτῆςyκαὶlos reyesοἱ βασιλεῖςde la tierraτῆς γῆςtraenφέρουσινsu gloriaτὴν δόξαν αὐτῶνa ella.εἰς αὐτήν
Yκαὶsus puertasοἱ πυλῶνες αὐτῆςnuncaοὐ μὴse cerraránκλεισθῶσινde día,ἡμέραςporqueγὰρallíἐκεῖnoοὐκhabráἔσταιnoche.νὺξ
Yκαὶllevaránοἴσουσινa ellaεἰς αὐτήνla gloriaτὴν δόξανyκαὶla honraτὴν τιμὴνde las naciones.τῶν ἐθνῶν
Yκαὶnuncaοὐ μὴentraráεἰσέλθῃen ellaεἰς αὐτὴνnadaπᾶνprofano,κοινὸνniκαὶel que practicaποιῶνabominaciónβδέλυγμαyκαὶmentira,ψεῦδοςsino soloεἰ μὴlos que están inscritosοἱ γεγραμμένοιen el libroἐν τῷ βιβλίῳde la vidaτῆς ζωῆςdel Cordero.τοῦ ἀρνίου