YΚαὶel quintoὁ πέμπτοςángelἄγγελοςtocó la trompeta,ἐσάλπισενyκαὶviεἶδονuna estrellaἀστέραque había caídoπεπτωκόταdel cieloἐκ τοῦ οὐρανοῦa la tierra;εἰς τὴν γῆνyκαὶse leαὐτῷdioἐδόθηla llaveἡ κλεὶςdel pozoτοῦ φρέατοςdel abismo.τῆς ἀβύσσου
Yκαὶabrióἤνοιξενel pozoτὸ φρέαρdel abismo,τῆς ἀβύσσουyκαὶsubióἀνέβηhumoκαπνὸςdel pozoἐκ τοῦ φρέατοςcomoὡςhumoκαπνὸςde un granμεγάληςhorno;καμίνουyκαὶel solὁ ἥλιοςyκαὶel aireὁ ἀὴρse oscurecieronἐσκοτώθηpor el humoἐκ τοῦ καπνοῦdel pozo.τοῦ φρέατος
Yκαὶdel humoἐκ τοῦ καπνοῦsalieronἐξῆλθονlangostasἀκρίδεςsobre la tierra,εἰς τὴν γῆνyκαὶse lesαὐταῖςdioἐδόθηautoridad,ἐξουσίαcomoὡςtienenἔχουσινautoridadἐξουσίανlos escorpionesοἱ σκορπίοιde la tierra.τῆς γῆς
Yκαὶse lesαὐταῖςdijoἐρρέθηqueἵναnoμὴdañaranἀδικήσουσινla hierbaτὸν χόρτονde la tierra,τῆς γῆςniοὐδὲningunaπᾶνcosa verde,χλωρὸνniοὐδὲningúnπᾶνárbol,δένδρονsino solamenteεἰ μὴa los hombresτοὺς ἀνθρώπουςqueοἵτινεςnoοὐκtienenἔχουσιel selloτὴν σφραγῖδαde Diosτοῦ θεοῦen la frente.ἐπὶ τῶν μετώπων
Yκαὶse lesαὐτοῖςconcedióἐδόθηnoἵνα μὴmatarlos,ἀποκτείνωσιν αὐτούςsinoἀλλ’ ἵναatormentarlosβασανισθήσονταιdurante cincoπέντεmeses;μῆναςyκαὶsu tormentoὁ βασανισμὸς αὐτῶνera comoὡςel tormentoβασανισμὸςdel escorpiónσκορπίουcuandoὅτανhiereπαίσῃa un hombre.ἄνθρωπον
Yκαὶen aquellos díasἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναιςlos hombresοἱ ἄνθρωποιbuscaránζητήσουσινla muerte,τὸν θάνατονyκαὶnuncaοὐ μὴlaαὐτόνhallarán;εὑρήσουσινyκαὶdesearánἐπιθυμήσουσινmorir,ἀποθανεῖνyκαὶla muerteὁ θάνατοςhuyeφεύγειde ellos.ἀπ’ αὐτῶν
YΚαὶel aspectoτὰ ὁμοιώματαde las langostasτῶν ἀκρίδωνera semejanteὅμοιαa caballosἵπποιςpreparadosἡτοιμασμένοιςpara la guerra;εἰς πόλεμονyκαὶsobre sus cabezasἐπὶ τὰς κεφαλὰς αὐτῶνteníancomoὡςcoronasστέφανοιsemejantesὅμοιοιal oro,χρυσῷyκαὶsus rostrosτὰ πρόσωπα αὐτῶνeran comoὡςrostrosπρόσωπαde hombres;ἀνθρώπων
yκαὶteníanεἶχονcabelloτρίχαςcomoὡςcabelloτρίχαςde mujeres,γυναικῶνyκαὶsus dientesοἱ ὀδόντες αὐτῶνeranἦσανcomoὡςde leones;λεόντων
yκαὶteníanεἶχονcorazasθώρακαςcomoὡςcorazasθώρακαςde hierro;σιδηροῦςyκαὶel ruidoἡ φωνὴde sus alasτῶν πτερύγων αὐτῶνera comoὡςel ruidoφωνὴde carrosἁρμάτωνde muchosπολλῶνcaballosἵππωνque correnτρεχόντωνa la batalla.εἰς πόλεμον
Yκαὶtienenἔχουσινcolasοὐρὰςsemejantesὁμοίαςa las de los escorpiones,σκορπίοιςyκαὶaguijones;κέντραyκαὶen sus colasἐν ταῖς οὐραῖς αὐτῶνestá su autoridadἡ ἐξουσία αὐτῶνpara dañarἀδικῆσαιa los hombresτοὺς ἀνθρώπουςdurante cincoπέντεmeses.μῆνας
Tienenἔχουσινsobre ellosἐπ’ αὐτῶνcomo reyβασιλέαal ángelτὸν ἄγγελονdel abismo;τῆς ἀβύσσουsu nombreὄνομα αὐτῷen hebreoἙβραϊστὶes Abadón,Ἀβαδδώνyκαὶen griegoἐν τῇ Ἑλληνικῇtiene por nombreὄνομα ἔχειApolión.Ἀπολλύων
El primerἩ ἡ μίαayοὐαὶha pasado;ἀπῆλθενmira,ἰδοὺvienenἔρχεταιtodavíaἔτιdosδύοayesοὐαὶdespués de esto.μετὰ ταῦτα
YΚαὶel sextoὁ ἕκτοςángelἄγγελοςtocó la trompeta,ἐσάλπισενyκαὶoíἤκουσαuna vozφωνὴν μίανde entreἐκlos cuernosτῶν κεράτωνdel altarτοῦ θυσιαστηρίουde oroτοῦ χρυσοῦque estáτοῦdelante de Dios,ἐνώπιον τοῦ θεοῦ
que decíaλέγονταal sextoτῷ ἕκτῳángel,ἀγγέλῳel que teníaὁ ἔχωνla trompeta:τὴν σάλπιγγα«DesataΛῦσονa los cuatroτοὺς τέσσαραςángelesἀγγέλουςque están atadosτοὺς δεδεμένουςjunto alἐπὶ τῷgranτῷ μεγάλῳríoποταμῷÉufrates».Εὐφράτῃ
Yκαὶfueron desatadosἐλύθησανlos cuatroοἱ τέσσαρεςángeles,ἄγγελοιque habían sido preparadosοἱ ἡτοιμασμένοιpara la horaεἰς τὴν ὥρανyκαὶel díaἡμέρανyκαὶel mesμῆναyκαὶel año,ἐνιαυτόνpara matarἵνα ἀποκτείνωσινa la tercera parteτὸ τρίτονde los hombres.τῶν ἀνθρώπων
Yκαὶel númeroὁ ἀριθμὸςde los ejércitosτῶν στρατευμάτωνde la caballeríaτοῦ ἱππικοῦera de doscientos millones;δισμυριάδες μυριάδωνyo oíἤκουσαsu número.τὸν ἀριθμὸν αὐτῶν
Yκαὶasíοὕτωςviεἶδονen la visiónἐν τῇ ὁράσειlos caballosτοὺς ἵππουςyκαὶa los que los montaban,τοὺς καθημένους ἐπ’ αὐτῶνque teníanἔχονταςcorazasθώρακαςde color de fuegoπυρίνουςyκαὶde jacintoὑακινθίνουςyκαὶde azufre;θειώδειςyκαὶlas cabezasαἱ κεφαλαὶde los caballosτῶν ἵππωνeran comoὡςcabezasκεφαλαὶde leones,λεόντωνyκαὶde su bocaἐκ τῶν στομάτων αὐτῶνsalíanἐκπορεύεταιfuegoπῦρyκαὶhumoκαπνὸςyκαὶazufre.θεῖον
Porἀπὸestasτούτωνtresτῶν τριῶνplagasπληγῶνfue muertaἀπεκτάνθησανla tercera parteτὸ τρίτονde los hombres:τῶν ἀνθρώπωνpor el fuegoἐκ τοῦ πυρὸςyκαὶel humoτοῦ καπνοῦyκαὶel azufreτοῦ θείουque salíanτοῦ ἐκπορευομένουde su boca.ἐκ τῶν στομάτων αὐτῶν
Porqueγὰρla autoridadἡ ἐξουσίαde los caballosτῶν ἵππωνestáἐστινen su bocaἐν τῷ στόματι αὐτῶνyκαὶen sus colas;ἐν ταῖς οὐραῖς αὐτῶνpuesγὰρsus colas,αἱ οὐραὶ αὐτῶνsemejantesὅμοιαιa serpientes,ὄφεσινtienenἔχουσαιcabezas,κεφαλάςyκαὶcon ellasἐν αὐταῖςdañan.ἀδικοῦσιν
YΚαὶel restoοἱ λοιποὶde los hombres,τῶν ἀνθρώπωνlos queοἳnoοὐκfueron muertosἀπεκτάνθησανcon estas plagas,ἐν ταῖς πληγαῖς ταύταιςni aun asíοὐδὲcambiaron de menteμετενόησανde las obrasἐκ τῶν ἔργωνde sus manos,τῶν χειρῶν αὐτῶνpara dejar deἵνα μὴadorarπροσκυνήσουσινa los demoniosτὰ δαιμόνιαyκαὶa los ídolosτὰ εἴδωλαde oroτὰ χρυσᾶyκαὶde plataτὰ ἀργυρᾶyκαὶde bronceτὰ χαλκᾶyκαὶde piedraτὰ λίθιναyκαὶde madera,τὰ ξύλιναqueἃnoοὔτεpuedenδύνανταιverβλέπεινniοὔτεoírἀκούεινniοὔτεandar;περιπατεῖν
yκαὶnoοὐcambiaron de menteμετενόησανde sus homicidios,ἐκ τῶν φόνων αὐτῶνniοὔτεde sus hechicerías,ἐκ τῶν φαρμάκων αὐτῶνniοὔτεde su inmoralidad sexual,ἐκ τῆς πορνείας αὐτῶνniοὔτεde sus robos.ἐκ τῶν κλεμμάτων αὐτῶν