YΚαὶsucedióἐγένετοque, cuandoἐν τῷélαὐτὸνfueἐλθεῖνen shabatσαββάτῳa comerφαγεῖνpanἄρτονa casaεἰς οἶκόνde unoτινοςde los jefesτῶν ἀρχόντωνde los fariseos,τῶν Φαρισαίωνellosκαὶ αὐτοὶloαὐτόνestaban observando.ἦσαν παρατηρούμενοι
Yκαὶmira,ἰδοὺdelante de élἔμπροσθεν αὐτοῦestabaἦνun hombreἄνθρωπός τιςhidrópico.ὑδρωπικὸς
YκαὶrespondiendoἀποκριθεὶςJesús,ὁ Ἰησοῦςhablóεἶπενa los expertos en la leyπρὸς τοὺς νομικοὺςyκαὶa los fariseos,Φαρισαίουςdiciendo:λέγων«¿Está permitidoἜξεστινsanarθεραπεῦσαιen shabat,τῷ σαββάτῳoἢno?».οὔ
Peroδὲellosοἱcallaron.ἡσύχασανYκαὶtomándolo,ἐπιλαβόμενοςloαὐτὸνsanóἰάσατοyκαὶlo despidió.ἀπέλυσεν
Yκαὶlesπρὸς αὐτοὺςdijo:εἶπεν«¿QuiénΤίνοςde ustedes,ὑμῶνsi su hijoυἱὸςoἢsu bueyβοῦςcaeπεσεῖταιen un pozo,εἰς φρέαρnoοὐκloαὐτὸνsacaἀνασπάσειenseguidaεὐθέωςen el díaἐν ἡμέρᾳdel shabat?».τοῦ σαββάτου
Yκαὶnoοὐκpudieronἴσχυσανresponderleἀνταποκριθῆναιa esto.πρὸς ταῦτα
YδὲdecíaἜλεγενuna parábolaπαραβολήνa los invitados,πρὸς τοὺς κεκλημένουςal notarἐπέχωνcómoπῶςescogíanἐξελέγοντοlos primeros puestos,τὰς πρωτοκλισίαςdiciéndoles:λέγων πρὸς αὐτούς
«CuandoὍτανalguienὑπό τινοςte inviteκληθῇςa unas bodas,εἰς γάμουςnoμὴte recuestesκατακλιθῇςen el primer puesto,εἰς τὴν πρωτοκλισίανno sea queμήποτεhaya sidoᾖinvitadoκεκλημένοςpor élὑπ’ αὐτοῦotro más distinguidoἐντιμότερόςque tú,σου
yκαὶvengaἐλθὼνel queὁlos invitóκαλέσαςa tiσὲyκαὶa él,αὐτὸνyte diga:ἐρεῖ σοιDaleΔὸςel lugarτόπονa este;τούτῳyκαὶentoncesτότεcomiencesἄρξῃcon vergüenzaμετὰ αἰσχύνηςa ocuparκατέχεινel último lugar.τὸν ἔσχατον τόπον
Más bien,ἀλλ’cuandoὅτανte inviten,κληθῇςveπορευθεὶςyrecuéstateἀνάπεσεen el último lugar,εἰς τὸν ἔσχατον τόπονpara que,ἵναcuandoὅτανvengaἔλθῃel que te invitó,ὁ κεκληκώς σεteσοιdiga:ἐρεῖAmigo,Φίλεsubeπροσανάβηθιmás arriba.ἀνώτερονEntoncesτότεtendrásἔσται σοιhonraδόξαdelante de todosἐνώπιον πάντωνlos que están a la mesa contigo.τῶν συνανακειμένων σοι
Porqueὅτιtodo el queπᾶς ὁse enalteceὑψῶν ἑαυτὸνserá humillado,ταπεινωθήσεταιyκαὶel queὁse humillaταπεινῶν ἑαυτὸνserá enaltecido».ὑψωθήσεται
YδὲdecíaἜλεγενtambiénκαὶal que lo había invitado:τῷ κεκληκότι αὐτόν«CuandoὍτανdesποιῇςun almuerzoἄριστονoἢuna cena,δεῖπνονnoμὴllamesφώνειa tus amigos,τοὺς σου φίλουςniμηδὲa tus hermanos,τοὺς σου ἀδελφούςniμηδὲa tus parientes,τοὺς σου συγγενεῖςniμηδὲa vecinos ricos,γείτονας πλουσίουςno sea queμήποτεtambiénκαὶellosαὐτοὶteσεinviten a su vez,ἀντικαλέσωσίνyκαὶtengasγένηται σοιtu pago.ἀνταπόδομά
Más bien,ἀλλ’cuandoὅτανdesποιῇςun banquete,δοχὴνinvitaκάλειa pobres,πτωχούςlisiados,ἀναπείρουςcojos,χωλούςciegos;τυφλούς
yκαὶserásἔσῃdichoso,μακάριοςporqueὅτιnoοὐκtienenἔχουσινcon qué pagarte;ἀνταποδοῦναί σοιpuesγάρse teσοιpagaráἀνταποδοθήσεταιen la resurrecciónἐν τῇ ἀναστάσειde los justos».τῶν δικαίων
Al oírἈκούσαςesto,ταῦταunoτιςde los que estaban a la mesa con élτῶν συνανακειμένωνleαὐτῷdijo:εἶπεν«DichosoΜακάριοςel queὅστιςcomaφάγεταιpanἄρτονen el reinoἐν τῇ βασιλείᾳde Dios».τοῦ θεοῦ
Peroδὲélὁleαὐτῷdijo:εἶπεν«Un hombreἌνθρωπός τιςdabaἐποίειuna gran cena,μέγα δεῖπνονeκαὶinvitóἐκάλεσενa muchos.πολλούς
Yκαὶa la horaτῇ ὥρᾳde la cenaτοῦ δείπνουenvióἀπέστειλενa su esclavoτὸν αὐτοῦ δοῦλονa decirεἰπεῖνa los invitados:τοῖς κεκλημένοιςVengan,Ἔρχεσθεporqueὅτιyaἤδηestáἐστινpreparado.ἕτοιμά
Yκαὶtodosπάντεςa unaἀπὸ μιᾶςcomenzaronἤρξαντοa excusarse.παραιτεῖσθαιEl primeroὁ πρῶτοςleαὐτῷdijo:εἶπενHe compradoἠγόρασαun campo,Ἀγρὸνyκαὶnecesitoἔχω ἀνάγκηνirἐξελθὼνa verlo;ἰδεῖν αὐτόνteσεruegoἐρωτῶque me tengasἔχε μεpor excusado.παρῃτημένον
Yκαὶotroἕτεροςdijo:εἶπενHe compradoἠγόρασαcinco yuntasπέντε Ζεύγηde bueyes,βοῶνyκαὶvoyπορεύομαιa probarlas;δοκιμάσαι αὐτάteσεruegoἐρωτῶque me tengasἔχε μεpor excusado.παρῃτημένον
Yκαὶotroἕτεροςdijo:εἶπενMe he casadoἔγημαcon una mujer,Γυναῖκαyκαὶpor esoδιὰ τοῦτοnoοὐpuedoδύναμαιir.ἐλθεῖν
Yκαὶel esclavo,ὁ δοῦλοςal llegar,παραγενόμενοςcontóἀπήγγειλενestas cosasταῦταa su señor.τῷ αὐτοῦ κυρίῳEntoncesτότεel dueño de la casa,ὁ οἰκοδεσπότηςenojado,ὀργισθεὶςdijoεἶπενa su esclavo:τῷ αὐτοῦ δούλῳSalἜξελθεprontoταχέωςa las callesεἰς τὰς πλατείαςyκαὶcallejonesῥύμαςde la ciudad,τῆς πόλεωςyκαὶtraeεἰσάγαγεaquíὧδεa los pobres,τοὺς πτωχοὺςyκαὶa los lisiados,ἀναπείρουςyκαὶa los ciegosτυφλοὺςyκαὶa los cojos.χωλοὺς
Yκαὶel esclavoὁ δοῦλοςdijo:εἶπενSeñor,Κύριεse ha hechoγέγονενlo queὃmandaste,ἐπέταξαςyκαὶtodavíaἔτιhayἐστίνlugar.τόπος
Yκαὶel señorὁ κύριοςdijoεἶπενal esclavo:πρὸς τὸν δοῦλονSalἜξελθεa los caminosεἰς τὰς ὁδοὺςyκαὶa los cercados,φραγμοὺςyκαὶoblígalosἀνάγκασονa entrar,εἰσελθεῖνpara queἵναse lleneγεμισθῇmi casa.μου ὁ οἶκος
Porqueγὰρlesὑμῖνdigoλέγωqueὅτιningunoοὐδεὶςde aquellos hombresτῶν ἐκείνων ἀνδρῶνque fueron invitadosτῶν κεκλημένωνprobaráγεύσεταίmi cena».μου τοῦ δείπνου
Yδὲgrandes multitudesπολλοί ὄχλοιiban con él;Συνεπορεύοντο αὐτῷyκαὶvolviéndose,στραφεὶςlesπρὸς αὐτούςdijo:εἶπεν
«SiΕἴalgunoτιςvieneἔρχεταιa míπρός μεyκαὶnoοὐodiaμισεῖa su padre,τὸν ἑαυτοῦ πατέραyκαὶa su madre,τὴν μητέραyκαὶa su mujer,τὴν γυναῖκαyκαὶa sus hijos,τὰ τέκναyκαὶa sus hermanosτοὺς ἀδελφοὺςyκαὶhermanas,τὰς ἀδελφάςy aun tambiénἔτι τε καὶsu propia vida,τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴνnoοὐpuedeδύναταιserεἶναίmi discípulo.μου μαθητής
El queὅστιςnoοὐcargaβαστάζειsu cruzτὸν ἑαυτοῦ σταυρὸνyκαὶvieneἔρχεταιdetrás de mí,ὀπίσω μουnoοὐpuedeδύναταιserεἶναίmi discípulo.μου μαθητής
Porqueγὰρ¿quiénτίςde ustedes,ἐξ ὑμῶνqueriendoθέλωνedificarοἰκοδομῆσαιuna torre,πύργονnoοὐχὶse sientaκαθίσαςprimeroπρῶτονy calculaψηφίζειel gasto,τὴν δαπάνηνpara versiεἰtieneἔχειpara terminarla?εἰς ἀπαρτισμόν
No sea que,ἵνα μήποτεdespués de ponerθέντος αὐτοῦel cimientoθεμέλιονyκαὶnoμὴpoderἰσχύοντοςacabarla,ἐκτελέσαιtodosπάντεςlos que lo veanοἱ θεωροῦντεςcomiencenἄρξωνταιa burlarseἐμπαίζεινde él,αὐτῷ
diciendo:λέγοντεςEste hombreΟὗτος ὁ ἄνθρωποςcomenzóἤρξατοa edificar,οἰκοδομεῖνyκαὶnoοὐκpudoἴσχυσενacabar.ἐκτελέσαι
¿Oἢqué rey,τίς βασιλεὺςal irπορευόμενοςa enfrentarseσυμβαλεῖνen guerraεἰς πόλεμονcon otro rey,ἑτέρῳ βασιλεῖnoοὐχὶse sientaκαθίσαςprimeroπρῶτονy consideraβουλεύσεταιsiεἰpuedeδυνατός ἐστινcon diez milἐν δέκα χιλιάσινsalir al encuentroὑπαντῆσαιdel queτῷvieneἐρχομένῳcontra élἐπ’ αὐτόνcon veinte mil?μετὰ εἴκοσι χιλιάδων
Y si no,εἰ δὲ μήγεcuando el otroαὐτοῦestáὄντοςtodavíaἔτιlejos,πόρρωle envíaἀποστείλαςuna embajadaπρεσβείανy le pideἐρωτᾷcondiciones de paz.τὰ πρὸς εἰρήνην
Así,οὕτωςpues,οὖνcualquieraπᾶςde ustedesἐξ ὑμῶνqueὃςnoοὐκrenunciaἀποτάσσεταιa todo lo que tiene,πᾶσιν τοῖς ἑαυτοῦ ὑπάρχουσινnoοὐpuedeδύναταιserεἶναίmi discípulo.μου μαθητής
BuenaΚαλὸνes,pues,οὖνla sal;τὸ ἅλαςperoδὲsiἐὰνaunκαὶla salτὸ ἅλαςse vuelve insípida,μωρανθῇ¿con quéἐν τίνιserá sazonada?ἀρτυθήσεται
Niοὔτεpara la tierraεἰς γῆνniοὔτεpara el estercoleroεἰς κοπρίανesἐστινútil;εὔθετόνlaαὐτόechanβάλλουσινfuera.ἔξωEl que tieneὁ ἔχωνoídosὦταpara oír,ἀκούεινque oiga».ἀκουέτω