En aquel mismo tiempoἐν αὐτῷ τῷ καιρῷestaban allíΠαρῆσανalgunosτινεςque le contabanἀπαγγέλλοντες αὐτῷlo de los galileosπερὶ τῶν Γαλιλαίωνcuya sangreὧν τὸ αἷμαPilatoΠιλᾶτοςhabía mezcladoἔμιξενcon la de sus sacrificios.μετὰ τῶν αὐτῶν θυσιῶν
Yκαὶrespondiendo,ἀποκριθεὶςlesαὐτοῖςdijo:εἶπεν«¿PiensanΔοκεῖτεqueὅτιestos galileosοἱ οὗτοι Γαλιλαῖοιeranἐγένοντοmás pecadoresἁμαρτωλοὶque todos los galileos,παρὰ πάντας τοὺς Γαλιλαίουςporqueὅτιpadecieronπεπόνθασινestas cosas?ταῦτα
No,οὐχίlesὑμῖνdigo;λέγωsino que,ἀλλ’siἐὰνnoμὴcambian de mente,μετανοῆτεtodosπάντεςpereceránἀπολεῖσθεigualmente.ὁμοίως
¿Oἢaquellos dieciochoἐκεῖνοι οἱ δεκαοκτὼsobre los queἐφ’ οὓςcayóἔπεσενla torreὁ πύργοςde Siloéἐν τῷ Σιλωὰμyκαὶlosαὐτούςmató,ἀπέκτεινενpiensanδοκεῖτεqueὅτιeranαὐτοὶ ἐγένοντοmás deudoresὀφειλέταιque todos los hombresπαρὰ πάντας τοὺς ἀνθρώπουςque habitanτοὺς κατοικοῦνταςen Jerusalén?Ἰερουσαλήμ
No,οὐχίlesὑμῖνdigo;λέγωsino que,ἀλλ’siἐὰνnoμὴcambian de mente,μετανοῆτεtodosπάντεςpereceránἀπολεῖσθεdel mismo modo».ὡσαύτως
YδὲdecíaἜλεγενesta parábola:ταύτην τὴν παραβολήν«Unoτιςteníaεἶχένuna higueraΣυκῆνplantadaπεφυτευμένηνen su viña,ἐν τῷ αὐτοῦ ἀμπελῶνιyκαὶvinoἦλθενa buscarζητῶνfrutoκαρπὸνen ella,ἐν αὐτῇyκαὶnoοὐχlohalló.εὗρεν
Yδὲdijoεἶπενal viñador:πρὸς τὸν ἀμπελουργόνMira,Ἰδοὺhace tres añosτρία ἔτηqueἀφ’ οὗvengoἔρχομαιa buscarζητῶνfrutoκαρπὸνen esta higuera,ἐν τῇ ταύτῃ συκῇyκαὶnoοὐχlohallo;εὑρίσκωcórtala:ἔκκοψον αὐτήν¿para quéἱνατίha de inutilizarκαταργεῖtambiénκαὶla tierra?τὴν γῆν
Peroδὲél,ὁrespondiendo,ἀποκριθεὶςleαὐτῷdice:λέγειSeñor,Κύριεdéjalaἄφες αὐτὴνtodavíaκαὶeste año,τοῦτο τὸ ἔτοςhasta queἕως ὅτουcaveσκάψωalrededor de ellaπερὶ αὐτὴνyκαὶle echeβάλωabono;κόπρια
y siκἂνdaποιήσῃfrutoκαρπὸνen adelante,εἰς τὸ μέλλονbien;y si no,εἰ δὲ μήγεlaαὐτήνcortarás».ἐκκόψεις
Yδὲestaba enseñandoἮν διδάσκωνen unaἐν μιᾷde las sinagogasτῶν συναγωγῶνen shabat.ἐν τοῖς σάββασιν
Yκαὶmira,ἰδοὺhabíauna mujerγυνὴque desde hacía dieciocho añosἔτη δεκαοκτώteníaἔχουσαun espírituπνεῦμαde enfermedad,ἀσθενείαςyκαὶandaba encorvada,ἦν συγκύπτουσαyκαὶnoμὴpodíaδυναμένηenderezarseἀνακύψαιdel todo.εἰς τὸ παντελές
Yδὲal verlaἰδὼν αὐτὴνJesús,ὁ Ἰησοῦςla llamóπροσεφώνησενyκαὶleαὐτῇdijo:εἶπεν«Mujer,Γύναιquedas libreἀπολέλυσαιde tu enfermedad».τῆς σου ἀσθενείας
Yκαὶleαὐτῇimpusoἐπέθηκενlas manos,τὰς χεῖραςyκαὶal instanteπαραχρῆμαse enderezó,ἀνωρθώθηyκαὶglorificabaἐδόξαζενa Dios.τὸν θεόν
Peroδὲel jefe de la sinagoga,ὁ ἀρχισυνάγωγοςindignadoἀγανακτῶνporqueὅτιJesúsὁ Ἰησοῦςhabía sanadoἐθεράπευσενen shabat,τῷ σαββάτῳrespondiendo,ἀποκριθεὶςdecíaἔλεγενa la multitud:τῷ ὄχλῳ«Seis díasἛξ ἡμέραιhayεἰσὶνen queἐν αἷςse debeδεῖtrabajar;ἐργάζεσθαιvengan,ἐρχόμενοιpues,οὖνen ellosἐν αὐταῖςa ser sanados,θεραπεύεσθεyκαὶnoμὴen el díaτῇ ἡμέρᾳdel shabat».τοῦ σαββάτου
Peroδὲel Señorὁ κύριοςleαὐτῷrespondióἀπεκρίθηyκαὶdijo:εἶπεν«Hipócritas,Ὑποκριταί¿noοὐdesataλύειcada unoἕκαστοςde ustedesὑμῶνen shabatτῷ σαββάτῳsu bueyτὸν αὐτοῦ βοῦνoἢsu asnoτὸν ὄνονdel pesebre,ἀπὸ τῆς φάτνηςyκαὶlo llevaἀπαγαγὼνa beber?ποτίζει
Yδὲa esta,ταύτηνque esοὖσανhijaθυγατέραde Abraham,Ἀβραὰμa la queἣνSatanásὁ Σατανᾶςató,ἔδησενmira,ἰδοὺhace dieciocho años,δέκα καὶ ὀκτὼ ἔτη¿noοὐκse debíaἔδειdesatarlaλυθῆναιde esta ataduraἀπὸ τοῦ τούτου δεσμοῦen el díaτῇ ἡμέρᾳdel shabat?».τοῦ σαββάτου
Yκαὶal decir élλέγοντος αὐτοῦestas cosas,ταῦταse avergonzabanκατῃσχύνοντοtodosπάντεςsus adversarios;οἱ ἀντικείμενοι αὐτῷyκαὶtoda la multitudπᾶς ὁ ὄχλοςse alegrabaἔχαιρενpor todas las cosas gloriosasἐπὶ πᾶσιν τοῖς ἐνδόξοιςque él hacía.τοῖς γινομένοις ὑπ’ αὐτοῦ
Decía,Ἔλεγενpues:οὖν«¿A quéΤίνιesἐστὶνsemejanteὁμοίαel reinoἡ βασιλείαde Dios,τοῦ θεοῦyκαὶa quéτίνιloαὐτήνcompararé?ὁμοιώσω
Esἐστὶνsemejanteὁμοίαa un granoκόκκῳde mostazaσινάπεωςqueὃνun hombreἄνθρωποςtomóλαβὼνy echóἔβαλενen su huerto;εἰς ἑαυτοῦ κῆπονyκαὶcreció,ηὔξησενyκαὶse hizoἐγένετοárbol,εἰς δένδρονyκαὶlas avesτὰ πετεινὰdel cieloτοῦ οὐρανοῦanidaronκατεσκήνωσενen sus ramas».ἐν τοῖς αὐτοῦ κλάδοις
YΚαὶdijoεἶπενotra vez:πάλιν«¿A quéΤίνιcompararéὁμοιώσωel reinoτὴν βασιλείανde Dios?τοῦ θεοῦ
Esἐστὶνsemejanteὁμοίαa la levaduraζύμῃqueἣνuna mujerγυνὴtomóλαβοῦσαy escondióἔκρυψενen tres medidasεἰς τρία σάταde harina,ἀλεύρουhasta queἕως οὗfermentóἐζυμώθηtodo».ὅλον
YΚαὶpasabaδιεπορεύετοpor ciudadesκατὰ πόλειςyκαὶaldeas,κώμαςenseñandoδιδάσκωνyκαὶhaciendo caminoπορείαν ποιούμενοςhacia Jerusalén.εἰς Ἱεροσόλυμα
Yδέalguienτιςleαὐτῷdijo:εἶπεν«Señor,Κύριε¿son pocosεἰ ὀλίγοιlos que se salvan?».οἱ σῳζόμενοιYδὲélὁlesπρὸς αὐτούςdijo:εἶπεν
«EsfuércenseἈγωνίζεσθεpor entrarεἰσελθεῖνpor la puerta estrecha;διὰ τῆς στενῆς θύραςporqueὅτιmuchos,πολλοίlesὑμῖνdigo,λέγωbuscaránζητήσουσινentrar,εἰσελθεῖνyκαὶnoοὐκpodrán.ἰσχύσουσιν
Después queἀφ’ οὗ ἂνel dueño de la casaὁ οἰκοδεσπότηςse levanteἐγερθῇyκαὶcierreἀποκλείσῃla puerta,τὴν θύρανyκαὶcomiencenἄρξησθεa estarἑστάναιafueraἔξωyκαὶa llamarκρούεινa la puerta,τὴν θύρανdiciendo:λέγοντεςSeñor,Κύριεábrenos,ἄνοιξον ἡμῖνyκαὶlesὑμῖνresponderá:ἀποκριθεὶς ἐρεῖNoΟὐκséοἶδαde dóndeπόθενsonἐστέustedes.ὑμᾶς
Entoncesτότεcomenzaránἄρξεσθεa decir:λέγεινComimosἘφάγομενyκαὶbebimosἐπίομενdelante de ti,ἐνώπιόν σουyκαὶen nuestras callesἐν ταῖς ἡμῶν πλατείαιςenseñaste.ἐδίδαξας
Yκαὶdirá,ἐρεῖdiciéndoles:λέγων ὑμῖνNoΟὐκséοἶδαde dóndeπόθενson;ἐστέapártenseἀπόστητεde mí,ἀπ’ ἐμοῦtodosπάντεςlos que practicanἐργάταιla injusticia.ἀδικίας
Allíἐκεῖseráἔσταιel llantoὁ κλαυθμὸςyκαὶel crujirὁ βρυγμὸςde dientes,τῶν ὀδόντωνcuandoὅτανveanὄψησθεa AbrahamἈβραὰμyκαὶa IsaacἸσαὰκyκαὶa JacobἸακὼβyκαὶa todos los profetasπάντας τοὺς προφήταςen el reinoἐν τῇ βασιλείᾳde Dios,τοῦ θεοῦperoδὲustedesὑμᾶςechadosἐκβαλλομένουςfuera.ἔξω
Yκαὶvendránἥξουσινdel orienteἀπὸ ἀνατολῶνyκαὶdel occidente,δυσμῶνyκαὶdel norteἀπὸ βορρᾶyκαὶdel sur,νότουyκαὶse sentarán a la mesaἀνακλιθήσονταιen el reinoἐν τῇ βασιλείᾳde Dios.τοῦ θεοῦ
Yκαὶmiren,ἰδοὺhayεἰσὶνúltimosἔσχατοιqueοἳseránἔσονταιprimeros,πρῶτοιyκαὶhayεἰσὶνprimerosπρῶτοιqueοἳseránἔσονταιúltimos».ἔσχατοι
En esa misma horaἘν αὐτῇ τῇ ὥρᾳse acercaronπροσῆλθάνalgunos fariseos,τινες Φαρισαῖοιdiciéndole:λέγοντες αὐτῷ«SalἜξελθεyκαὶveteπορεύουde aquí,ἐντεῦθενporqueὅτιHerodesἩρῴδηςquiereθέλειmatarte».ἀποκτεῖναι σε
Yκαὶlesαὐτοῖςdijo:εἶπεν«VayanΠορευθέντεςydiganεἴπατεa esa zorra:τῇ ταύτῃ ἀλώπεκιMira,Ἰδοὺechoἐκβάλλωdemoniosδαιμόνιαyκαὶrealizoἀποτελῶcuracionesἰάσειςhoyσήμερονyκαὶmañana,αὔριονyκαὶal tercerτῇ τρίτῃdíatermino.τελειοῦμαι
Sin embargo,πλὴνes necesarioδεῖque yoμεsiga mi caminoπορεύεσθαιhoyσήμερονyκαὶmañanaαὔριονyκαὶal día siguiente,τῇ ἐχομένῃporqueὅτιnoοὐκes posibleἐνδέχεταιque un profetaπροφήτηνmueraἀπολέσθαιfuera de Jerusalén.ἔξω Ἰερουσαλήμ
Jerusalén,ἸερουσαλὴμJerusalén,Ἰερουσαλήμla que mataἡ ἀποκτείνουσαa los profetasτοὺς προφήταςyκαὶapedreaλιθοβολοῦσαa los queτοὺςleπρὸς αὐτήνson enviados:ἀπεσταλμένουςcuántas vecesποσάκιςquiseἠθέλησαreunirἐπισυνάξαιa tus hijos,τὰ σου τέκναcomoὃν τρόπονla gallinaὄρνιςa su nidadaτὴν ἑαυτῆς νοσσιὰνbajo las alas,ὑπὸ τὰς πτέρυγαςyκαὶnoοὐκquisieron.ἠθελήσατε
Miren,ἰδοὺsu casaὁ ὑμῶν οἶκοςse lesὑμῖνdeja.ἀφίεταιYδὲlesὑμῖνdigoλέγωque de ningún modoοὐ μὴmeμεveránἴδητέhasta queἕωςllegueἥξειel tiempoen queὅτεdigan:εἴπητεBenditoΕὐλογημένοςel que vieneὁ ἐρχόμενοςen el nombreἐν ὀνόματιdel Señor».κυρίου