Yδὲtodosπάντεςlos recaudadores de impuestosοἱ τελῶναιyκαὶlos pecadoresοἱ ἁμαρτωλοὶse leαὐτῷacercabanἮσαν ἐγγίζοντεςpara oírlo.ἀκούειν αὐτοῦ
Yκαὶlos fariseosοἵ τε Φαρισαῖοιyκαὶlos escribasοἱ γραμματεῖςmurmuraban,διεγόγγυζονdiciendo:λέγοντες«EsteΟὗτοςrecibeπροσδέχεταιa pecadoresἁμαρτωλοὺςyκαὶcome con ellos».συνεσθίει αὐτοῖς
Yδὲlesπρὸς αὐτοὺςdijoεἶπενesta parábola,τὴν ταύτην παραβολὴνdiciendo:λέγων
«¿QuéΤίςhombreἄνθρωποςde ustedes,ἐξ ὑμῶνque tieneἔχωνcien ovejasἑκατὸν πρόβαταyκαὶpierdeἀπολέσαςunaἓνde ellas,ἐξ αὐτῶνnoοὐdejaκαταλείπειlas noventa y nueveτὰ ἐνενήκοντα ἐννέαen el desierto,ἐν τῇ ἐρήμῳyκαὶvaπορεύεταιtras la perdidaἐπὶ τὸ ἀπολωλὸςhasta queἕωςlaαὐτόhalla?εὕρῃ
Yκαὶcuando la halla,εὑρὼνla poneἐπιτίθησινsobre sus hombros,ἐπὶ τοὺς αὐτοῦ ὤμουςgozoso;χαίρων
yκαὶal llegarἐλθὼνa casa,εἰς τὸν οἶκονreúneσυγκαλεῖa los amigosτοὺς φίλουςyκαὶa los vecinos,τοὺς γείτοναςdiciéndoles:λέγων αὐτοῖςAlégrense conmigo,Συγχάρητέ μοιporqueὅτιhe halladoεὗρονmi ovejaτὸ μου πρόβατόνque se había perdido.τὸ ἀπολωλός
Lesὑμῖνdigoλέγωqueὅτιasíοὕτωςhabráἔσταιmásalegríaχαρὰen el cieloἐν τῷ οὐρανῷpor un pecadorἐπὶ ἑνὶ ἁμαρτωλῷque cambia de mente,μετανοοῦντιqueἢpor noventa y nueve justosἐπὶ ἐνενήκοντα ἐννέα δικαίοιςqueοἵτινεςnoοὐtienenἔχουσινnecesidadχρείανde cambio de mente.μετανοίας
¿OἪqué mujerτίς γυνὴque tieneἔχουσαdiez dracmas,δέκα δραχμὰςsiἐὰνpierdeἀπολέσῃuna dracma,μίαν δραχμὴνnoοὐχὶenciendeἅπτειuna lámpara,λύχνονyκαὶbarreσαροῖla casa,τὴν οἰκίανyκαὶbuscaζητεῖcon cuidadoἐπιμελῶςhastaἕως οὗhallarla?εὕρῃ
Yκαὶcuando la halla,εὑροῦσαreúneσυγκαλεῖa las amigasτὰς φίλαςyκαὶvecinas,γείτοναςdiciendo:λέγουσαAlégrense conmigo,Συγχάρητέ μοιporqueὅτιhe halladoεὗρονla dracmaτὴν δραχμὴνqueἣνhabía perdido.ἀπώλεσα
Así,οὕτωςlesὑμῖνdigo,λέγωhayγίνεταιalegríaχαρὰdelante de los ángelesἐνώπιον τῶν ἀγγέλωνde Diosτοῦ θεοῦpor un pecadorἐπὶ ἑνὶ ἁμαρτωλῷque cambia de mente».μετανοοῦντι
Yδέdijo:Εἶπεν«Un hombreἌνθρωπός τιςteníaεἶχενdos hijos.δύο υἱούς
Yκαὶel menorὁ νεώτεροςde ellosαὐτῶνdijoεἶπενal padre:τῷ πατρίPadre,Πάτερdameδός μοιla parteτὸ μέροςde la haciendaτῆς οὐσίαςque me corresponde.ἐπιβάλλονYδὲélὁlesαὐτοῖςrepartióδιεῖλενlos bienes.τὸν βίον
Yκαὶno muchos días después,μετ’ οὐ πολλὰς ἡμέραςjuntándolo todo,συναγαγὼν πάνταel hijo menorὁ νεώτερος υἱὸςse fue de viajeἀπεδήμησενa un país lejano,εἰς χώραν μακράνyκαὶallíἐκεῖderrochóδιεσκόρπισενsu haciendaτὴν αὐτοῦ οὐσίανviviendoζῶνperdidamente.ἀσώτως
Yδὲcuando lo hubo gastadoδαπανήσαντος αὐτοῦtodo,πάνταvinoἐγένετοuna gran hambreἰσχυρὰ λιμὸςen aquel país,κατὰ τὴν ἐκείνην χώρανyκαὶélαὐτὸςcomenzóἤρξατοa pasar necesidad.ὑστερεῖσθαι
Yκαὶfueπορευθεὶςy se arrimóἐκολλήθηa unoἑνὶde los ciudadanosτῶν πολιτῶνde aquel país,τῆς ἐκείνης χώραςel cualκαὶloαὐτὸνenvióἔπεμψενa sus camposεἰς τοὺς αὐτοῦ ἀγροὺςa apacentarβόσκεινcerdos.χοίρους
Yκαὶdeseabaἐπεθύμειllenarγεμίσαιsu vientreτὴν αὐτοῦ κοιλίανde las algarrobasἀπὸ τῶν κερατίωνqueὧνcomíanἤσθιονlos cerdos,οἱ χοῖροιyκαὶnadieοὐδεὶςleαὐτῷdaba.ἐδίδου
Yδὲvolviendoἐλθὼνen sí,εἰς ἑαυτὸνdijo:ἔφη¡A cuántosΠόσοιjornalerosμίσθιοιde mi padreτοῦ πατρός μουles sobraπερισσεύονταιel pan,ἄρτωνyδὲyoἐγὼaquíὧδεme mueroἀπόλλυμαιde hambre!λιμῷ
Me levantaréἀναστὰςe iréπορεύσομαιa mi padre,πρὸς τὸν μου πατέραyκαὶleαὐτῷdiré:ἐρῶPadre,Πάτερhe pecadoἥμαρτονcontra el cieloεἰς τὸν οὐρανὸνyκαὶdelante de ti;ἐνώπιόν σου
ya noοὐκέτιsoyεἰμὶdignoἄξιοςde ser llamadoκληθῆναιhijo tuyo;υἱός σουhazmeποίησόν μεcomo a unoὡς ἕναde tus jornaleros.τῶν σου μισθίων
Yκαὶlevantándose,ἀναστὰςfueἦλθενa su padre.πρὸς τὸν ἑαυτοῦ πατέραYδὲcuando aúnἔτιestaba lejos,αὐτοῦ μακρὰν ἀπέχοντοςloαὐτὸνvioεἶδενsu padre,ὁ αὐτοῦ πατὴρyκαὶse le conmovieron las entrañas;ἐσπλαγχνίσθηyκαὶcorriendo,δραμὼνse echóἐπέπεσενsobre su cuelloἐπὶ τὸν αὐτοῦ τράχηλονyκαὶlo besó.κατεφίλησεν αὐτόν
Yδὲel hijoὁ υἱὸςleαὐτῷdijo:εἶπενPadre,Πάτερhe pecadoἥμαρτονcontra el cieloεἰς τὸν οὐρανὸνyκαὶdelante de ti;ἐνώπιόν σουya noοὐκέτιsoyεἰμὶdignoἄξιοςde ser llamadoκληθῆναιhijo tuyo.υἱός σου
Peroδὲel padreὁ πατὴρdijoεἶπενa sus esclavos:πρὸς τοὺς αὐτοῦ δούλουςPronto,Ταχὺsaquenἐξενέγκατεel mejor vestidoτὴν πρώτην στολὴνyκαὶvístanlo,ἐνδύσατε αὐτόνyκαὶpónganleδότεun anilloδακτύλιονen la manoεἰς τὴν χεῖρα αὐτοῦyκαὶsandaliasὑποδήματαen los pies;εἰς τοὺς πόδας
yκαὶtraiganφέρετεel becerroτὸν μόσχονengordado,τὸν σιτευτόνmátenlo,θύσατεyκαὶcomamosφαγόντεςy hagamos fiesta;εὐφρανθῶμεν
porqueὅτιeste hijo míoοὗτος ὁ υἱός μουestabaἦνmuerto,νεκρὸςyκαὶha vuelto a vivir;ἀνέζησενestabaἦνperdido,ἀπολωλὼςyκαὶha sido hallado.εὑρέθηYκαὶcomenzaronἤρξαντοa hacer fiesta.εὐφραίνεσθαι
Yδὲsu hijoὁ αὐτοῦ υἱὸςmayorὁ πρεσβύτεροςestabaἮνen el campo;ἐν ἀγρῷyκαὶcuando,ὡςal volver,ἐρχόμενοςse acercóἤγγισενa la casa,τῇ οἰκίᾳoyóἤκουσενmúsicaσυμφωνίαςyκαὶdanzas.χορῶν
Yκαὶllamandoπροσκαλεσάμενοςa unoἕναde los siervos,τῶν παίδωνle preguntabaἐπυνθάνετοquéτίeraἂν εἴηaquello.ταῦτα
Yδὲélὁleαὐτῷdijo:εἶπενTu hermanoὉ σου ἀδελφόςha venido,ἥκειyκαὶtu padreὁ σου πατήρha matadoἔθυσενel becerroτὸν μόσχονengordado,τὸν σιτευτόνporqueὅτιloαὐτὸνha recobradoἀπέλαβενsano.ὑγιαίνοντα
Peroδὲse enojó,ὠργίσθηyκαὶnoοὐκqueríaἤθελενentrar.εἰσελθεῖνYδὲsu padreὁ πατὴρ αὐτοῦsalióἐξελθὼνy le rogaba.παρεκάλει αὐτόν
Peroδὲél,ὁrespondiendo,ἀποκριθεὶςdijoεἶπενa su padre:τῷ πατρὶ αὐτοῦMira,Ἰδοὺtantos añosτοσαῦτα ἔτηteσοιsirvo como esclavo,δουλεύωyκαὶnuncaοὐδέποτεhe desobedecidoπαρῆλθονuna orden tuya;ἐντολήν σουyκαὶa míἐμοὶnuncaοὐδέποτεme has dadoἔδωκαςun cabritoἔριφονparaἵναhacer fiestaεὐφρανθῶcon mis amigos.μετὰ τῶν μου φίλων
Peroδὲcuandoὅτεvinoἦλθενeste hijo tuyo,οὗτος ὁ υἱός σουque se ha comidoὁ καταφαγώνtus bienesσου τὸν βίονcon prostitutas,μετὰ πορνῶνhas matadoἔθυσαςpara élαὐτῷel becerroτὸν μόσχονengordado.σιτευτὸν
Yδὲélὁleαὐτῷdijo:εἶπενHijo,Τέκνονtúσὺsiempreπάντοτεestásεἶconmigo,μετ’ ἐμοῦyκαὶtodoπάνταlo míoτὰ ἐμὰesἐστινtuyo;σά
peroδὲera necesarioἔδειhacer fiestaεὐφρανθῆναιyκαὶalegrarse,χαρῆναιporqueὅτιeste hermano tuyoοὗτος ὁ ἀδελφός σουestabaἦνmuerto,νεκρὸςyκαὶha vuelto a vivir;ἔζησενyκαὶestabaperdido,ἀπολωλὼςyκαὶha sido hallado».εὑρέθη