YδὲsucedióἘγένετοen Iconioἐν Ἰκονίῳque entraronεἰσελθεῖν αὐτοὺςjuntosκατὰ τὸ αὐτὸen la sinagogaεἰς τὴν συναγωγὴνde los judíos,τῶν Ἰουδαίωνyκαὶhablaronλαλῆσαιde tal maneraοὕτωςqueὥστεcreyóπιστεῦσαιuna gran multitudπολὺ πλῆθοςde judíosἸουδαίωνyτε καὶde griegos.Ἑλλήνων
Peroδὲlos judíosοἱ Ἰουδαῖοιque no creyeronἀπειθήσαντεςincitaronἐπήγειρανyκαὶenvenenaronἐκάκωσανlos ánimosτὰς ψυχὰςde las nacionesτῶν ἐθνῶνcontra los hermanos.κατὰ τῶν ἀδελφῶν
Con todo,μὲν οὖνse quedaronδιέτριψανmucho tiempo,ἱκανὸν χρόνονhablando con valentía,παρρησιαζόμενοιconfiados en el Señor,ἐπὶ τῷ κυρίῳel cual daba testimonioτῷ μαρτυροῦντιa la palabraτῷ λόγῳde su gracia,τῆς χάριτος αὐτοῦconcediendoδιδόντιque se hicieranγίνεσθαιseñalesσημεῖαyκαὶprodigiosτέραταpor medio de sus manos.διὰ τῶν χειρῶν αὐτῶν
Peroδὲla genteτὸ πλῆθοςde la ciudadτῆς πόλεωςse dividió,ἐσχίσθηyκαὶunosοἱ μὲνestabanἦσανcon los judíos,σὺν τοῖς Ἰουδαίοιςy otrosοἱ δὲcon los apóstoles.σὺν τοῖς ἀποστόλοις
Yδὲcuandoὡςhuboἐγένετοun intentoὁρμὴde las nacionesτῶν ἐθνῶνyτε καὶde los judíos,Ἰουδαίωνcon sus jefes,σὺν τοῖς ἄρχουσιν αὐτῶνde ultrajarlosὑβρίσαιyκαὶapedrearlos,λιθοβολῆσαι αὐτούς
ellos, al saberlo,συνιδόντεςhuyeronκατέφυγονa las ciudadesεἰς τὰς πόλειςde Licaonia,τῆς ΛυκαονίαςListraΛύστρανyκαὶDerbe,Δέρβηνyκαὶa la región de alrededor;τὴν περίχωρον
y allíκἀκεῖanunciaban la buena noticia.εὐαγγελιζόμενοι ἦσαν
YΚαίen Listraἐν Λύστροιςhabía sentadoἐκάθητοun hombreτις ἀνὴρimpedidoἀδύνατοςde los pies,τοῖς ποσὶνcojoχωλὸςde nacimiento,ἐκ κοιλίας μητρὸς αὐτοῦqueὃςnuncaοὐδέποτεhabía andado.περιεπάτησεν
Esteοὗτοςoyóἤκουσενhablarλαλοῦντοςa Pablo,τοῦ Παύλουel cual,ὃςfijando en él los ojosἀτενίσας αὐτῷyκαὶviendoἰδὼνqueὅτιteníaἔχειfeπίστινpara ser sanado,τοῦ σωθῆναι
dijoεἶπενa gran voz:μεγάλῃ φωνῇ«LevántateἈνάστηθιderechoὀρθόςsobre tus pies».ἐπὶ τοὺς πόδας σουYκαὶél saltóἥλατοyκαὶandaba.περιεπάτει
Yτεlas multitudes,οἵ ὄχλοιal verἰδόντεςlo queὃPabloΠαῦλοςhabía hecho,ἐποίησενalzaronἐπῆρανla voz,τὴν φωνὴν αὐτῶνdiciendoλέγοντεςen licaonio:Λυκαονιστὶ«Los dioses,Οἱ θεοὶhechos semejantesὁμοιωθέντεςa hombres,ἀνθρώποιςhan descendidoκατέβησανa nosotros».πρὸς ἡμᾶς
Yτεa Bernabéτὸν ΒαρναβᾶνllamabanἐκάλουνZeus,Δίαyδὲa Pablo,τὸν ΠαῦλονHermes,Ἑρμῆνporqueἐπειδὴeraἦνélαὐτὸςquien llevaba la palabra.ὁ ἡγούμενος τοῦ λόγου
Yτεel sacerdoteὅ ἱερεὺςde Zeus,τοῦ Διὸςcuyo templo estabaτοῦ ὄντοςdelante de la ciudad,πρὸ τῆς πόλεωςtrajoἐνέγκαςtorosταύρουςyκαὶguirnaldasστέμματαa las puertas,ἐπὶ τοὺς πυλῶναςqueriendoἤθελενofrecer sacrificiosθύεινjunto con la multitud.σὺν τοῖς ὄχλοις
Pero cuando lo oyeronἀκούσαντες δὲlos apóstolesοἱ ἀπόστολοιBernabéΒαρναβᾶςyκαὶPablo,Παῦλοςrasgaronδιαρρήξαντεςsus ropasτὰ ἱμάτια αὐτῶνy se lanzaronἐξεπήδησανentre la multitud,εἰς τὸν ὄχλονgritandoκράζοντες
yκαὶdiciendo:λέγοντες«Hombres,Ἄνδρες¿por quéτίhacenποιεῖτεesto?ταῦταNosotros tambiénκαὶ ἡμεῖςsomosἐσμενhombresἄνθρωποιde la misma naturalezaὁμοιοπαθεῖςque ustedes,ὑμῖνque les anunciamos la buena noticiaεὐαγγελιζόμενοι ὑμᾶςde que se vuelvanἐπιστρέφεινde estas cosas vanasἀπὸ τούτων τῶν ματαίωνal Diosἐπὶ θεὸνvivo,ζῶνταqueὃςhizoἐποίησενel cieloτὸν οὐρανὸνyκαὶla tierraτὴν γῆνyκαὶel mar,τὴν θάλασσανyκαὶtodo lo que hay en ellos;πάντα τὰ ἐν αὐτοῖς
el cual,ὃςen las generaciones pasadas,ἐν ταῖς παρῳχημέναις γενεαῖςdejóεἴασενque todas las nacionesπάντα τὰ ἔθνηanduvieranπορεύεσθαιen sus propios caminos;ταῖς ὁδοῖς αὐτῶν
aunqueκαίτοιnoοὐκdejóἀφῆκενde dar testimonioἀμάρτυρονde sí mismo,αὑτὸνhaciendo el bien,ἀγαθουργῶνdándolesὑμῖν διδοὺςlluviasὑετοὺςdel cieloοὐρανόθενyκαὶestacionesκαιροὺςfructíferas,καρποφόρουςllenandoἐμπιπλῶνde sustentoτροφῆςyκαὶde alegríaεὐφροσύνηςsus corazones».τὰς καρδίας ὑμῶν
Yκαὶdiciendoλέγοντεςestas cosas,ταῦταa duras penasμόλιςimpidieronκατέπαυσανque la multitudτοὺς ὄχλουςlesαὐτοῖςofreciera sacrificios.τοῦ μὴ θύειν
PeroδὲvinieronἘπῆλθανunos judíosἸουδαῖοιde Antioquíaἀπὸ Ἀντιοχείαςyκαὶde Iconio,Ἰκονίουyκαὶhabiendo persuadidoπείσαντεςa las multitudes,τοὺς ὄχλουςy apedreandoκαὶ λιθάσαντεςa Pablo,τὸν Παῦλονlo arrastraronἔσυρονfuera de la ciudad,ἔξω τῆς πόλεωςpensandoνομίζοντεςque había muerto.αὐτὸν τεθνηκέναι
Peroδὲcuando los discípulosτῶν μαθητῶνloαὐτὸνrodearon,κυκλωσάντωνse levantóἀναστὰςy entróεἰσῆλθενen la ciudad;εἰς τὴν πόλινyκαὶal día siguienteτῇ ἐπαύριονsalióἐξῆλθενcon Bernabéσὺν τῷ Βαρναβᾷpara Derbe.εἰς Δέρβην
Yτεdespués de anunciar la buena noticiaΕὐαγγελισάμενοίa aquella ciudadτὴν πόλιν ἐκείνηνyκαὶhacer muchos discípulos,μαθητεύσαντες ἱκανοὺςvolvieronὑπέστρεψανa Listra,εἰς τὴν Λύστρανyκαὶa Iconio,εἰς Ἰκόνιονyκαὶa Antioquía,εἰς Ἀντιόχειαν
fortaleciendoἐπιστηρίζοντεςlos ánimosτὰς ψυχὰςde los discípulos,τῶν μαθητῶνexhortándolosπαρακαλοῦντεςa permanecerἐμμένεινen la fe,τῇ πίστειyκαὶdiciendoqueὅτιes necesarioδεῖque a través deδιὰmuchas afliccionesπολλῶν θλίψεωνentremosἡμᾶς εἰσελθεῖνen el reinoεἰς τὴν βασιλείανde Dios.τοῦ θεοῦ
Yδὲdespués de designarlesχειροτονήσαντες αὐτοῖςancianosπρεσβυτέρουςen cada asamblea,κατ’ ἐκκλησίανy de orarπροσευξάμενοιcon ayunos,μετὰ νηστειῶνlosαὐτοὺςencomendaronπαρέθεντοal Señorτῷ κυρίῳen quienεἰς ὃνhabían creído.πεπιστεύκεισαν
Yκαὶpasando porδιελθόντεςPisidia,τὴν Πισιδίανllegaronἦλθονa Panfilia.εἰς τὴν Παμφυλίαν
Yκαὶdespués de hablarλαλήσαντεςla palabraτὸν λόγονen Perge,ἐν Πέργῃdescendieronκατέβησανa Atalia;εἰς Ἀττάλειαν
y de allíκἀκεῖθενnavegaronἀπέπλευσανa Antioquía,εἰς Ἀντιόχειανdesde dondeὅθενhabían sido encomendadosἦσαν παραδεδομένοιa la graciaτῇ χάριτιde Diosτοῦ θεοῦpara la obraεἰς τὸ ἔργονqueὃhabían cumplido.ἐπλήρωσαν
Yδὲcuando llegaron,παραγενόμενοιreunieronκαὶ συναγαγόντεςa la asambleaτὴν ἐκκλησίανy contabanἀνήγγελλονcuántas cosasὅσαhabía hechoἐποίησενDiosὁ θεὸςcon ellos,μετ’ αὐτῶνyκαὶcómoὅτιhabía abiertoἤνοιξενa las nacionesτοῖς ἔθνεσινla puertaθύρανde la fe.πίστεως
Yδὲse quedaronδιέτριβονno pocoοὐκ ὀλίγονtiempoχρόνονcon los discípulos.σὺν τοῖς μαθηταῖς