YδὲhabíaἮσανen Antioquía,ἐν Ἀντιοχείᾳen la asambleaκατὰ τὴν ἐκκλησίανque estaba allí,οὖσανprofetasπροφῆταιyκαὶmaestros:διδάσκαλοιBernabé,ὅ τε ΒαρναβᾶςyκαὶSimeónΣυμεὼνel llamadoὁ καλούμενοςNíger,ΝίγερyκαὶLucioΛούκιοςde Cirene,ὁ ΚυρηναῖοςyτεManaén,Μαναήνque se había criado conσύντροφοςHerodesἩρῴδουel tetrarca,τοῦ τετραάρχουyκαὶSaulo.Σαῦλος
Mientras ellos servíanλειτουργούντων δὲ αὐτῶνal Señorτῷ κυρίῳyκαὶayunaban,νηστευόντωνel Espíritu Santoτὸ πνεῦμα τὸ ἅγιονdijo:εἶπεν«ApártenmeἈφορίσατε δή μοιa Bernabéτὸν Βαρναβᾶνyκαὶa SauloΣαῦλονpara la obraεἰς τὸ ἔργονa la queὃlosαὐτούςhe llamado».προσκέκλημαι
Entonces,τότεdespués de ayunarνηστεύσαντεςyκαὶorar,προσευξάμενοιyκαὶde imponerlesἐπιθέντες αὐτοῖςlas manos,τὰς χεῖραςlos despidieron.ἀπέλυσαν
Ellos,Αὐτοὶpues,μὲν οὖνenviadosἐκπεμφθέντεςpor el Espíritu Santo,ὑπὸ τοῦ ἁγίου πνεύματοςdescendieronκατῆλθονa Seleucia,εἰς Σελεύκειανy de allíἐκεῖθέν τεnavegaronἀπέπλευσανa Chipre.εἰς Κύπρον
Yκαὶllegadosγενόμενοιa Salamina,ἐν Σαλαμῖνιanunciabanκατήγγελλονla palabraτὸν λόγονde Diosτοῦ θεοῦen las sinagogasἐν ταῖς συναγωγαῖςde los judíos;τῶν Ἰουδαίωνyδὲteníanεἶχονtambiénκαὶa JuanἸωάννηνcomo ayudante.ὑπηρέτην
Yδὲhabiendo recorridoδιελθόντεςtoda la islaὅλην τὴν νῆσονhasta Pafos,ἄχρι Πάφουhallaronεὗρονa cierto hombre,ἄνδρα τινὰmago,μάγονfalso profeta,ψευδοπροφήτηνjudío,Ἰουδαῖονllamadoᾧ ὄνομαBarjesús,Βαριησοῦ
queὃςestabaἦνcon el procónsulσὺν τῷ ἀνθυπάτῳSergio Paulo,Σεργίῳ Παύλῳhombreἀνδρὶinteligente.συνετῷEsteοὗτοςllamóπροσκαλεσάμενοςa BernabéΒαρναβᾶνyκαὶa Saulo,Σαῦλονy deseabaἐπεζήτησενoírἀκοῦσαιla palabraτὸν λόγονde Dios.τοῦ θεοῦ
PeroδὲElimasἘλύμαςel mago —ὁ μάγοςpuesγὰρasíοὕτωςse traduceμεθερμηνεύεταιsu nombre—τὸ ὄνομα αὐτοῦse lesαὐτοῖςoponía,ἀνθίστατοprocurandoζητῶνapartarδιαστρέψαιde la feἀπὸ τῆς πίστεωςal procónsul.τὸν ἀνθύπατον
EntoncesδέSaulo,Σαῦλοςque también es Pablo,ὁ καὶ Παῦλοςllenoπλησθεὶςdel Espíritu Santo,πνεύματος ἁγίουfijando en él los ojos,ἀτενίσας εἰς αὐτὸν
dijo:εἶπεν«OhὮllenoπλήρηςde todo engañoπαντὸς δόλουyκαὶde toda maldad,πάσης ῥᾳδιουργίαςhijoυἱὲdel diablo,διαβόλουenemigoἐχθρὲde toda justicia,πάσης δικαιοσύνης¿noοὐdejarás deπαύσῃtorcerδιαστρέφωνlos caminosτὰς ὁδοὺςrectosτὰς εὐθείαςdel Señor?κυρίου
Yκαὶahora,νῦνmira,ἰδοὺla manoχεὶρdel Señorκυρίουestá contra ti,ἐπὶ σέyκαὶquedarásἔσῃciego,τυφλὸςsin verμὴ βλέπωνel solτὸν ἥλιονpor un tiempo».ἄχρι καιροῦYδὲal instanteπαραχρῆμαcayeronἔπεσενsobre élἐπ’ αὐτὸνnieblaἀχλὺςyκαὶoscuridad,σκότοςyκαὶandando a tientas,περιάγωνbuscabaἐζήτειquien lo llevara de la mano.χειραγωγούς
Entoncesτότεel procónsul,ὁ ἀνθύπατοςviendoἰδὼνlo sucedido,τὸ γεγονὸςcreyó,ἐπίστευσενmaravilladoἐκπλησσόμενοςde la enseñanzaἐπὶ τῇ διδαχῇdel Señor.τοῦ κυρίου
YδὲPablo y sus compañeros,οἱ περὶ ΠαῦλονzarpandoἈναχθέντεςde Pafos,ἀπὸ τῆς Πάφουllegaronἦλθονa Pergeεἰς Πέργηνde Panfilia;τῆς ΠαμφυλίαςperoδὲJuan,Ἰωάννηςapartándoseἀποχωρήσαςde ellos,ἀπ’ αὐτῶνvolvióὑπέστρεψενa Jerusalén.εἰς Ἱεροσόλυμα
Ellos,αὐτοὶ δὲpasandoδιελθόντεςde Perge,ἀπὸ τῆς Πέργηςllegaronπαρεγένοντοa Antioquíaεἰς Ἀντιόχειανde Pisidia;τὴν Πισιδίανyκαὶentrandoεἰσελθόντεςen la sinagogaεἰς τὴν συναγωγὴνel díaτῇ ἡμέρᾳdel shabat,τῶν σαββάτωνse sentaron.ἐκάθισαν
Yδὲdespués deμετὰla lecturaτὴν ἀνάγνωσινde la leyτοῦ νόμουyκαὶde los profetas,τῶν προφητῶνlos jefes de la sinagogaοἱ ἀρχισυνάγωγοιlesπρὸς αὐτοὺςmandaronἀπέστειλανdecir:λέγοντες«Hermanos,Ἄνδρες ἀδελφοίsiεἴtienenἐστιν ἐν ὑμῖνalgunaτίςpalabraλόγοςde exhortaciónπαρακλήσεωςpara el pueblo,πρὸς τὸν λαόνhablen».λέγετε
EntoncesδὲPabloΠαῦλοςse levantó,ἀναστὰςeκαὶhizo señalκατασείσαςcon la mano,τῇ χειρὶy dijo:εἶπεν«Israelitas,Ἄνδρες Ἰσραηλῖταιyκαὶustedes que temenοἱ φοβούμενοιa Dios,τὸν θεόνescuchen.ἀκούσατε
El Diosὁ θεὸςde este puebloτοῦ λαοῦ τούτουde IsraelἸσραὴλescogióἐξελέξατοa nuestros padres,τοὺς πατέρας ἡμῶνyκαὶengrandecióὕψωσενal puebloτὸν λαὸνdurante su estanciaἐν τῇ παροικίᾳen la tierraἐν γῇde Egipto,Αἰγύπτουyκαὶcon brazoμετὰ βραχίονοςlevantadoὑψηλοῦlosαὐτοὺςsacóἐξήγαγενde ella.ἐξ αὐτῆς
Yκαίpor unosὡςcuarenta añosτεσσερακονταετῆ χρόνονlosαὐτοὺςsoportóἐτροποφόρησενen el desierto;ἐν τῇ ἐρήμῳ
yκαὶhabiendo destruidoκαθελὼνsiete nacionesἑπτὰ ἔθνηen la tierraἐν γῇde Canaán,Χανάανles dio en herenciaκατεκληρονόμησενsu tierra,τὴν γῆν αὐτῶν
durante unosὡςcuatrocientos cincuenta años.ἔτεσι τετρακοσίοις καὶ πεντήκονταYκαὶdespués de estoμετὰ ταῦταles dioἔδωκενjuecesκριτὰςhastaἕωςel profetaτοῦ προφήτουSamuel.Σαμουὴλ
Y desde entoncesκἀκεῖθενpidieronᾐτήσαντοun rey,βασιλέαyκαὶDiosὁ θεὸςlesαὐτοῖςdioἔδωκενa Saúl,τὸν Σαοὺλhijoυἱὸνde Quis,Κίςhombreἄνδραde la tribuἐκ φυλῆςde Benjamín,Βενιαμίνdurante cuarenta años.ἔτη τεσσεράκοντα
Yκαὶhabiéndolo quitado,μεταστήσας αὐτὸνlesαὐτοῖςlevantóἤγειρενpor reyεἰς βασιλέαa David,τὸν Δαυὶδde quienᾧtambiénκαὶdio testimonio,μαρτυρήσαςdiciendo:εἶπενHe halladoΕὗρονa David,Δαυὶδhijoτὸν τοῦde Isaí,Ἰεσσαίhombreἄνδραconforme a mi corazón,κατὰ τὴν καρδίαν μουqueὃςharáποιήσειtoda mi voluntad.πάντα τὰ θελήματά μου
De la descendenciaἀπὸ τοῦ σπέρματοςde este,τούτουconforme a la promesa,κατ’ ἐπαγγελίανDiosὁ θεὸςtrajoἤγαγενa Israelτῷ Ἰσραὴλun Salvador,σωτῆραJesús.Ἰησοῦν
Antes deπρὸ προσώπουsu venida,τῆς εἰσόδου αὐτοῦJuanἸωάννουhabía proclamadoπροκηρύξαντοςuna inmersiónβάπτισμαde cambio de menteμετανοίαςa todo el puebloπαντὶ τῷ λαῷde Israel.Ἰσραήλ
YδὲcuandoὡςJuanἸωάννηςterminabaἐπλήρουsu carrera,τὸν δρόμονdecía:ἔλεγεν¿QuiénΤίpiensanὑπονοεῖτεque soy yo?ἐμὲ εἶναιYoἐγώnoοὐκsoyεἰμὶél;peroἀλλ’miren,ἰδοὺvieneἔρχεταιtras míμετ’ ἐμὲuno de quienοὗnoοὐκsoyεἰμὶdignoἄξιοςde desatarλῦσαιlas sandaliasτὸ ὑπόδημαde los pies.τῶν ποδῶν
Hermanos,Ἄνδρες ἀδελφοίhijosυἱοὶdel linajeγένουςde Abraham,Ἀβραὰμyκαὶlos que entre ustedesοἱ ἐν ὑμῖνtemenφοβούμενοιa Dios,τὸν θεόνa nosotrosἡμῖνha sido enviadaἐξαπεστάληla palabraὁ λόγοςde esta salvación.τῆς σωτηρίας ταύτης
Porqueγὰρlos habitantesοἱ κατοικοῦντεςde Jerusalénἐν Ἰερουσαλὴμyκαὶsus jefes,οἱ ἄρχοντες αὐτῶνno reconociendoἀγνοήσαντεςa esteτοῦτονniκαὶlas vocesτὰς φωνὰςde los profetasτῶν προφητῶνque se leenτὰς ἀναγινωσκομέναςcada shabat,κατὰ πᾶν σάββατονlas cumplieronἐπλήρωσανal condenarlo.κρίναντες
Yκαὶaunque no hallaronεὑρόντεςninguna causaμηδεμίαν αἰτίανde muerte,θανάτουpidieronᾐτήσαντοa PilatoΠιλᾶτονque lo mataran.ἀναιρεθῆναι αὐτόν
Yδὲcuandoὡςcumplieronἐτέλεσανtodo lo queπάντα τὰestaba escritoγεγραμμέναde él,περὶ αὐτοῦlo bajaronκαθελόντεςdel maderoἀπὸ τοῦ ξύλουy lo pusieronἔθηκανen un sepulcro.εἰς μνημεῖον
PeroδὲDiosὁ θεὸςloαὐτὸνresucitóἤγειρενde entre los muertos;ἐκ νεκρῶν
y élὃςse aparecióὤφθηdurante muchos díasἐπὶ ἡμέρας πλείουςa los que habían subido con élτοῖς συναναβᾶσιν αὐτῷde Galileaἀπὸ τῆς Γαλιλαίαςa Jerusalén,εἰς Ἰερουσαλήμlos cualesοἵτινεςahoraνῦνsonεἰσὶsus testigosμάρτυρες αὐτοῦante el pueblo.πρὸς τὸν λαόν
Yκαὶnosotrosἡμεῖςlesὑμᾶςanunciamos la buena noticiaεὐαγγελιζόμεθαde la promesaτὴν ἐπαγγελίανhechaγενομένηνa los padres,πρὸς τοὺς πατέρας
queὅτιDiosὁ θεὸςlaταύτηνha cumplidoἐκπεπλήρωκενpara nuestros hijos,τοῖς τέκνοις ἡμῶνresucitandoἀναστήσαςa Jesús;Ἰησοῦνcomoὡςtambiénκαὶestá escritoγέγραπταιen el salmoἐν τῷ ψαλμῷsegundo:τῷ δευτέρῳMi HijoΥἱός μουeresεἶtú;σύyoἐγὼteσεhe engendradoγεγέννηκάhoy.σήμερον
Yδὲqueὅτιloαὐτὸνresucitóἀνέστησενde entre los muertosἐκ νεκρῶνpara nunca másμηκέτιvolverμέλλοντα ὑποστρέφεινa corrupción,εἰς διαφθοράνlo dijoεἴρηκενasí:οὕτωςLesὑμῖνdaréΔώσωlas santas promesasτὰ ὅσιαfielesτὰ πιστάhechas a David.Δαυὶδ
Por esoδιότιtambiénκαὶdiceλέγειen otroἐν ἑτέρῳsalmo:NoΟὐpermitirásδώσειςque tu Santoτὸν ὅσιόν σουveaἰδεῖνcorrupción.διαφθοράν
PorqueγὰρDavid,Δαυὶδ μὲνdespués de servirὑπηρετήσαςen su propia generaciónἰδίᾳ γενεᾷal designioτῇ βουλῇde Dios,τοῦ θεοῦdurmió,ἐκοιμήθηyκαὶfue reunidoπροσετέθηcon sus padres,πρὸς τοὺς πατέρας αὐτοῦyκαὶvioεἶδενcorrupción;διαφθοράν
peroδὲaquel a quienὃνDiosὁ θεὸςresucitóἤγειρενnoοὐκvioεἶδενcorrupción.διαφθοράν
Sepan,γνωστὸν ἔστω ὑμῖνpues,οὖνhermanos,ἄνδρες ἀδελφοίqueὅτιpor medio de esteδιὰ τούτουse lesὑμῖνanunciaκαταγγέλλεταιel perdónἄφεσιςde los pecados;ἁμαρτιῶνyκαὶde todo aquelloἀπὸ πάντωνde lo queὧνnoοὐκpudieronἠδυνήθητεser declarados justosδικαιωθῆναιpor la leyἐν νόμῳde Moisés,Μωϋσέως
en élἐν τούτῳtodo el queπᾶς ὁcreeπιστεύωνes declarado justo.δικαιοῦται
Miren,βλέπετεpues,οὖνque noμὴles sobrevengaἐπέλθῃlo dichoτὸ εἰρημένονen los profetas:ἐν τοῖς προφήταις
Miren,Ἴδετεmenospreciadores,οἱ καταφρονηταίyκαὶasómbrense,θαυμάσατεyκαὶdesaparezcan;ἀφανίσθητεporqueὅτιyoἐγὼhagoἐργάζομαιuna obraἔργονen sus días,ἐν ταῖς ἡμέραις ὑμῶνuna obraἔργονqueὃde ningún modoοὐ μὴcreeríanπιστεύσητεsiἐάνalguienτιςse la contara».ἐκδιηγῆται ὑμῖν
Yδὲal salir ellos,Ἐξιόντων αὐτῶνles rogabanπαρεκάλουνque el shabat siguienteεἰς τὸ μεταξὺ σάββατονse les hablaraλαληθῆναι αὐτοῖςde estas cosas.τὰ ῥήματα ταῦτα
Yδὲdespedidaλυθείσηςla reunión,τῆς συναγωγῆςmuchosπολλοὶde los judíosτῶν Ἰουδαίωνyκαὶde los prosélitosτῶν προσηλύτωνpiadososσεβομένωνsiguieronἠκολούθησανa Pabloτῷ Παύλῳyκαὶa Bernabé,τῷ Βαρναβᾷlos cuales,οἵτινεςhablándoles,προσλαλοῦντες αὐτοῖςlosαὐτοὺςpersuadíanἔπειθονa perseverarπροσμένεινen la graciaτῇ χάριτιde Dios.τοῦ θεοῦ
Yδὲel shabat siguienteΤῷ ἐρχομένῳ σαββάτῳse reunióσυνήχθηcasiσχεδὸνtoda la ciudadπᾶσα ἡ πόλιςpara oírἀκοῦσαιla palabraτὸν λόγονdel Señor.τοῦ κυρίου
Peroδὲlos judíos,οἱ Ἰουδαῖοιal verἰδόντεςlas multitudes,τοὺς ὄχλουςse llenaronἐπλήσθησανde celos,ζήλουyκαὶcontradecíanἀντέλεγονlo queτοῖςPabloὑπὸ Παύλουdecía,λαλουμένοιςblasfemando.βλασφημοῦντες
EntoncesτεPabloὁ ΠαῦλοςyκαὶBernabé,ὁ Βαρναβᾶςhablando con valentía,παρρησιασάμενοίdijeron:εἶπαν«Era necesarioἦν ἀναγκαῖονque a ustedesὙμῖνse les hablaraλαληθῆναιprimeroπρῶτονla palabraτὸν λόγονde Dios;τοῦ θεοῦpero ya queἐπειδὴlaαὐτὸνrechazan,ἀπωθεῖσθεyκαὶnoοὐκse juzganκρίνετε ἑαυτοὺςdignosἀξίουςde la vida eterna,τῆς αἰωνίου ζωῆςmiren,ἰδοὺnos volvemosστρεφόμεθαa las naciones.εἰς τὰ ἔθνη
Porqueγὰρasíοὕτωςnos loἡμῖνha mandadoἐντέταλταιel Señor:ὁ κύριοςTeσεhe puestoΤέθεικάcomo luzεἰς φῶςde las naciones,ἐθνῶνpara que seasτοῦ εἶναί σεsalvaciónεἰς σωτηρίανhasta el extremoἕως ἐσχάτουde la tierra».τῆς γῆς
Al oír esto,ἀκούοντα δὲlas nacionesτὰ ἔθνηse alegrabanἔχαιρονyκαὶglorificabanἐδόξαζονla palabraτὸν λόγονdel Señor;τοῦ κυρίουyκαὶcreyeronἐπίστευσανtodos los queὅσοιestabanἦσανdestinadosτεταγμένοιa vida eterna.εἰς ζωὴν αἰώνιον
Yδὲla palabraὁ λόγοςdel Señorτοῦ κυρίουse difundíaδιεφέρετοpor toda la región.δι’ ὅλης τῆς χώρας
Peroδὲlos judíosοἱ Ἰουδαῖοιincitaronπαρώτρυνανa las mujeresτὰς γυναῖκαςpiadosasσεβομέναςde alta posiciónτὰς εὐσχήμοναςyκαὶa los principalesτοὺς πρώτουςde la ciudad,τῆς πόλεωςyκαὶprovocaronἐπήγειρανuna persecuciónδιωγμὸνcontra Pabloἐπὶ τὸν ΠαῦλονyκαὶBernabé,Βαρναβᾶνyκαὶlosαὐτοὺςexpulsaronἐξέβαλονde su territorio.ἀπὸ τῶν ὁρίων αὐτῶν
Pero ellos,οἱ δὲsacudiendoἐκτιναξάμενοιcontra ellosἐπ’ αὐτοὺςel polvoτὸν κονιορτὸνde sus pies,τῶν ποδῶνfueronἦλθονa Iconio.εἰς Ἰκόνιον
Yτεlos discípulosοἵ μαθηταὶestaban llenosἐπληροῦντοde gozoχαρᾶςyκαὶdel Espíritu Santo.πνεύματος ἁγίου