Por aquel tiempo,Κατ’ ἐκεῖνον δὲ τὸν καιρὸνel reyὁ βασιλεὺςHerodesἩρῴδηςechóἐπέβαλενmanoτὰς χεῖραςa algunosτιναςde la asambleaτῶν ἀπὸ τῆς ἐκκλησίαςpara maltratarlos.κακῶσαί
Yδὲmatóἀνεῖλενa espadaμαχαίρῃa Jacobo,Ἰάκωβονel hermanoτὸν ἀδελφὸνde Juan.Ἰωάννου
Yδὲviendoἰδὼνqueὅτιesto agradabaἀρεστόν ἐστινa los judíos,τοῖς Ἰουδαίοιςprocedióπροσέθετοa prenderσυλλαβεῖνtambiénκαὶa Pedro.ΠέτρονEranἦσανentoncesδὲlos díasἡμέραιde los Panes sin Levadura.τῶν ἀζύμων
Yκαὶhabiéndolo prendido,ὃν πιάσαςlo pusoἔθετοen la cárcel,εἰς φυλακήνentregándoloπαραδοὺςa cuatro piquetesτέσσαρσιν τετραδίοιςde cuatro soldados cada unoστρατιωτῶνpara que lo custodiaran,φυλάσσειν αὐτόνqueriendoβουλόμενοςsacarloἀναγαγεῖν αὐτὸνal puebloτῷ λαῷdespués de la Pascua.μετὰ τὸ πάσχα
Así queμὲν οὖνPedroὁ Πέτροςestaba custodiadoἐτηρεῖτοen la cárcel;ἐν τῇ φυλακῇperoδὲla asambleaὑπὸ τῆς ἐκκλησίαςorabaπροσευχὴ ἦν γινομένηa Diosπρὸς τὸν θεὸνpor élπερὶ αὐτοῦsin cesar.ἐκτενῶς
Y cuandoὍτε δὲHerodesὁ Ἡρῴδηςloαὐτὸνiba aἤμελλενsacar,προαγαγεῖνaquella misma nocheτῇ νυκτὶ ἐκείνῃPedroὁ Πέτροςdormíaἦν κοιμώμενοςentre dos soldados,μεταξὺ δύο στρατιωτῶνatadoδεδεμένοςcon dos cadenas,ἁλύσεσιν δυσίνyτεlos guardiasφύλακέςdelante de la puertaπρὸ τῆς θύραςcustodiabanἐτήρουνla cárcel.τὴν φυλακήν
Yκαὶde prontoἰδοὺse presentóἐπέστηun ángelἄγγελοςdel Señor,κυρίουyκαὶuna luzφῶςresplandecióἔλαμψενen la celda;ἐν τῷ οἰκήματιyδὲgolpeandoπατάξαςa Pedroτοῦ Πέτρουen el costado,τὴν πλευρὰνloαὐτὸνdespertó,ἤγειρενdiciendo:λέγων«LevántateἈνάσταpronto».ἐν τάχειYκαὶlas cadenasαἱ ἁλύσειςse leαὐτοῦcayeronἐξέπεσανde las manos.ἐκ τῶν χειρῶν
Yδὲel ángelὁ ἄγγελοςleπρὸς αὐτόνdijo:εἶπεν«CíñeteΖῶσαιyκαὶponteὑπόδησαιlas sandalias».τὰ σανδάλιά σουYδὲlo hizoἐποίησενasí.οὕτωςYκαὶleαὐτῷdice:λέγει«PonteΠεριβαλοῦel mantoτὸ ἱμάτιόν σουyκαὶsígueme».ἀκολούθει μοι
Yκαὶsaliendo,ἐξελθὼνlo seguía,ἠκολούθειyκαὶnoοὐκsabíaᾔδειqueὅτιeraἐστινrealἀληθέςlo que hacíaτὸ γινόμενονel ángel,διὰ τοῦ ἀγγέλουsino queδὲcreíaἐδόκειverβλέπεινuna visión.ὅραμα
Yδὲpasandoδιελθόντεςla primeraπρώτηνguardiaφυλακὴνyκαὶla segunda,δευτέρανllegaronἦλθανa la puertaἐπὶ τὴν πύληνde hierroτὴν σιδηρᾶνque daτὴν φέρουσανa la ciudad,εἰς τὴν πόλινla cualἥτιςse lesαὐτοῖςabrióἠνοίγηpor sí misma;αὐτομάτηyκαὶsalieronἐξελθόντεςy avanzaronπροῆλθονpor una calle,ῥύμην μίανyκαὶenseguidaεὐθέωςel ángelὁ ἄγγελοςse apartóἀπέστηde él.ἀπ’ αὐτοῦ
EntoncesκαὶPedro,ὁ Πέτροςvolviendo en sí,ἐν ἑαυτῷ γενόμενοςdijo:εἶπεν«AhoraΝῦνséοἶδαde verdadἀληθῶςqueὅτιel Señorὁ κύριοςha enviadoἐξαπέστειλενa su ángel,τὸν ἄγγελον αὐτοῦyκαὶmeμεha libradoἐξείλατόde la manoἐκ χειρὸςde HerodesἩρῴδουyκαὶde todo lo que esperabaπάσης τῆς προσδοκίαςel puebloτοῦ λαοῦde los judíos».τῶν Ἰουδαίων
Yτεdándose cuenta,Συνιδώνfueἦλθενa la casaἐπὶ τὴν οἰκίανde María,τῆς Μαρίαςla madreτῆς μητρὸςde Juan,Ἰωάννουel que tiene por sobrenombreτοῦ ἐπικαλουμένουMarcos,Μάρκουdondeοὗmuchosἱκανοὶestabanἦσανreunidosσυνηθροισμένοιyκαὶorando.προσευχόμενοι
Y cuando llamóκρούσαντος δὲ αὐτοῦa la puertaτὴν θύρανdel portal,τοῦ πυλῶνοςsalióπροσῆλθεa atenderὑπακοῦσαιuna criadaπαιδίσκηllamadaὀνόματιRode,Ῥόδη
yκαὶal reconocerἐπιγνοῦσαla vozτὴν φωνὴνde Pedro,τοῦ Πέτρουde gozoἀπὸ τῆς χαρᾶςnoοὐκabrióἤνοιξενel portal,τὸν πυλῶναsino queδὲcorrió adentroεἰσδραμοῦσαy anuncióἀπήγγειλενque Pedroτὸν Πέτρονestabaἑστάναιante el portal.πρὸ τοῦ πυλῶνος
Ellosοἱ δὲleπρὸς αὐτὴνdijeron:εἶπαν«Estás loca».ΜαίνῃPero ellaἡ δὲinsistíaδιϊσχυρίζετοen que era así.οὕτως ἔχεινY ellosοἱ δὲdecían:ἔλεγον«Esἐστινsu ángel».Ὁ ἄγγελός αὐτοῦ
PeroδὲPedroΠέτροςseguíaἐπέμενενllamando;κρούωνy cuando abrieron,ἀνοίξαντες δὲloαὐτὸνvieronεἶδανyκαὶquedaron asombrados.ἐξέστησαν
Pero él,δὲhaciéndoles señalκατασείσας αὐτοῖςcon la manoτῇ χειρὶpara que callaran,σιγᾶνlesαὐτοῖςcontóδιηγήσατοcómoπῶςel Señorὁ κύριοςloαὐτὸνhabía sacadoἐξήγαγενde la cárcel,ἐκ τῆς φυλακῆςyτεdijo:εἶπέν«Hagan saberἈπαγγείλατεestoταῦταa JacoboἸακώβῳyκαὶa los hermanos».τοῖς ἀδελφοῖςYκαὶsaliendo,ἐξελθὼνse fueἐπορεύθηa otro lugar.εἰς ἕτερον τόπον
Y cuandoδὲse hizo de día,Γενομένης ἡμέραςhuboἦνno pocoοὐκ ὀλίγοςalborotoτάραχοςentre los soldadosἐν τοῖς στρατιώταιςsobre quéτί ἄραhabría sidoἐγένετοde Pedro.ὁ Πέτρος
YδὲHerodes,Ἡρῴδηςhabiéndolo buscadoἐπιζητήσας αὐτὸνsin hallarlo,καὶ μὴ εὑρὼνinterrogóἀνακρίναςa los guardiasτοὺς φύλακαςy mandóἐκέλευσενque los llevaranἀπαχθῆναιa la muerte.Yκαὶdescendióκατελθὼνde Judeaἀπὸ τῆς Ἰουδαίαςa Cesarea,εἰς Καισάρειανy se quedó allí.διέτριβεν
YδὲHerodesestaba muy enojadoἮν θυμομαχῶνcon los de TiroΤυρίοιςyκαὶde Sidón;Σιδωνίοιςperoδὲde común acuerdoὁμοθυμαδὸνse presentaronπαρῆσανante él,πρὸς αὐτόνyκαὶhabiéndose ganadoπείσαντεςa Blasto,Βλάστονel camareroτὸν ἐπὶ τοῦ κοιτῶνοςdel rey,τοῦ βασιλέωςpedíanᾐτοῦντοpaz,εἰρήνηνporqueδιὰ τὸsu regiónαὐτῶν τὴν χώρανse abastecíaτρέφεσθαιdelἀπὸ τῆςterritoriodel rey.βασιλικῆς
Yδὲen un día señalado,τακτῇ ἡμέρᾳHerodes,ὁ Ἡρῴδηςvestidoἐνδυσάμενοςcon ropa realἐσθῆτα βασιλικὴνyκαὶsentadoκαθίσαςen el tribunal,ἐπὶ τοῦ βήματοςlesπρὸς αὐτούςarengaba.ἐδημηγόρει
Yδὲel puebloὁ δῆμοςaclamaba:ἐπεφώνει«Vozφωνὴde un dios,Θεοῦyκαὶnoοὐκde un hombre».ἀνθρώπου
Yδὲal instanteπαραχρῆμαun ángelἄγγελοςdel Señorκυρίουloαὐτὸνhirió,ἐπάταξενpor cuantoἀνθ’ ὧνnoοὐκdioἔδωκενla gloriaτὴν δόξανa Dios;τῷ θεῷyκαὶcomido de gusanos,γενόμενος σκωληκόβρωτοςexpiró.ἐξέψυξεν
Peroδὲla palabraὉ λόγοςde Diosτοῦ θεοῦcrecíaηὔξανενyκαὶse multiplicaba.ἐπληθύνετο
YδὲBernabéΒαρναβᾶςyκαὶSauloΣαῦλοςvolvieronὑπέστρεψανa Jerusalén,εἰς Ἰερουσαλὴμcumplidoπληρώσαντεςsu servicio,τὴν διακονίανllevando consigoσυμπαραλαβόντεςa Juan,Ἰωάννηνel que tenía por sobrenombreτὸν ἐπικληθένταMarcos.Μᾶρκον