Yδὲcinco díasπέντε ἡμέραςdespuésΜετὰbajóκατέβηel sumo sacerdoteὁ ἀρχιερεὺςAnaníasἉνανίαςcon algunos ancianosμετὰ πρεσβυτέρων τινῶνyκαὶcon un orador,ῥήτοροςun talτινόςTértulo;Τερτύλλουy estosοἵτινεςpresentaronἐνεφάνισανante el gobernadorτῷ ἡγεμόνιacusacióncontra Pablo.κατὰ τοῦ Παύλου
Yδὲcuando fue llamado,κληθέντος αὐτοῦTértuloὁ Τέρτυλλοςcomenzóἤρξατοa acusarlo,κατηγορεῖνdiciendo:λέγων«Gozandoτυγχάνοντεςpor medio de tiδιὰ σοῦde muchaΠολλῆςpaz,εἰρήνηςyκαὶhabiéndose hechoγινομένωνreformasδιορθωμάτωνen esta naciónτῷ ἔθνει τούτῳgracias a tu previsión,διὰ τῆς σῆς προνοίας
en todoπάντῃyτε καὶen todas partesπανταχοῦlo reconocemos,ἀποδεχόμεθαexcelentísimoκράτιστεFélix,Φῆλιξcon todaμετὰ πάσηςgratitud.εὐχαριστίας
Peroδὲpara noἵνα μὴmolestarteσε ἐγκόπτωmás,ἐπὶ πλεῖόνte ruegoπαρακαλῶque nosἡμῶνescuchesἀκοῦσαί σεbrevementeσυντόμωςcon tu bondad.τῇ σῇ ἐπιεικείᾳ
Porqueγὰρhemos halladoεὑρόντεςque este hombreτὸν ἄνδρα τοῦτονes una peste,λοιμὸνyκαὶque promueveκινοῦνταsedicionesστάσειςentre todosπᾶσιlos judíosτοῖς Ἰουδαίοιςpor todo el mundo,τοῖς κατὰ τὴν οἰκουμένηνy que es cabecillaπρωτοστάτην τεdel partidoτῆς αἱρέσεωςde los nazarenos;τῶν Ναζωραίων
el cualὃςinclusoκαὶintentóἐπείρασενprofanarβεβηλῶσαιel templo,τὸ ἱερὸνyκαὶloὃνprendimos.ἐκρατήσαμεν
y quisimos juzgarlo según nuestra ley; pero llegó el comandante Lisias y con gran violencia lo quitó de nuestras manos, mandando a sus acusadores que vinieran a ti.
Tú mismo,αὐτὸςal interrogarlo,ἀνακρίναςpodrásδυνήσῃconocerἐπιγνῶναιpor élπαρ’ οὗtodas estas cosasπερὶ πάντων τούτωνde las queὧνnosotrosἡμεῖςloαὐτοῦacusamos».κατηγοροῦμεν
Yδὲlos judíosοἱ Ἰουδαῖοιtambiénκαὶse sumaron a la acusación,συνεπέθεντοafirmandoφάσκοντεςque estas cosasταῦταeranἔχεινasí.οὕτως
YτεPablo,ὁ Παῦλοςcuando el gobernadorτοῦ ἡγεμόνοςleαὐτῷhizo señalνεύσαντοςpara que hablara,λέγεινrespondió:Ἀπεκρίθη«Sabiendoἐπιστάμενοςque desde haceἘκmuchos añosπολλῶν ἐτῶνeresὄντα σεjuezκριτὴνde esta nación,τῷ ἔθνει τούτῳcon buen ánimoεὐθύμωςpresento mi defensa;τὰ περὶ ἐμαυτοῦ ἀπολογοῦμαι
pues puedesδυναμένου σουcomprobarἐπιγνῶναιqueὅτιnoοὐhaceεἰσίν μοιmás deπλείουςdoceδώδεκαdíasἡμέραιqueἀφ’ ἧςsubíἀνέβηνa adorarπροσκυνήσωνa Jerusalén;εἰς Ἰερουσαλήμ
yκαὶniοὔτεen el temploἐν τῷ ἱερῷmeμεhallaronεὗρόνdiscutiendoδιαλεγόμενονcon nadieπρός τιναniἢprovocando tumultoἐπίστασιν ποιοῦνταde la multitud,ὄχλουniοὔτεen las sinagogas,ἐν ταῖς συναγωγαῖςniοὔτεen la ciudad;κατὰ τὴν πόλιν
niοὐδὲpuedenδύνανταίprobarteπαραστῆσαι σοιlas cosas de queπερὶ ὧνahoraνυνὶmeμουacusan.κατηγοροῦσίν
Peroδὲteσοιconfiesoὁμολογῶesto:τοῦτόqueὅτιsegún el Camino,κατὰ τὴν ὁδὸνqueἣνellos llamanλέγουσινpartido,αἵρεσινasíοὕτωςsirvoλατρεύωal Diosτῷ θεῷde nuestros padres,πατρῴῳcreyendoπιστεύωνtodoπᾶσιlo que está escritoτοῖς γεγραμμένοιςen la leyκατὰ τὸν νόμονyκαὶen los profetas,τοῖς ἐν τοῖς προφήταις
teniendoἔχωνesperanzaἐλπίδαen Dios,εἰς τὸν θεόνla cualἣνellos mismosαὐτοὶ οὗτοιtambiénκαὶaguardan,προσδέχονταιde que habráμέλλειν ἔσεσθαιuna resurrecciónἀνάστασινtantoτεde justosδικαίωνcomoκαὶde injustos.ἀδίκων
Por estoἐν τούτῳyo tambiénκαὶ αὐτὸςme esfuerzoἀσκῶpor tenerἔχεινsiempreδιὰ παντόςuna concienciaσυνείδησινsin ofensaἀπρόσκοπονante Diosπρὸς τὸν θεὸνyκαὶante los hombres.τοὺς ἀνθρώπους
Yδὲdespués deδι’varios añosἐτῶν πλειόνωνvineπαρεγενόμηνa traerποιήσωνlimosnasἐλεημοσύναςa mi nación,εἰς τὸ ἔθνος μουyκαὶofrendas;προσφοράς
en lo cualἐν αἷςmeμεhallaronεὗρόνpurificadoἡγνισμένονen el templo,ἐν τῷ ἱερῷnoοὐcon multitudμετὰ ὄχλουniοὐδὲcon alboroto;μετὰ θορύβου
peroδὲestabanunosτινὲςjudíosἸουδαῖοιde Asia,ἀπὸ τῆς Ἀσίαςqueοὓςdebíanἔδειestar presentesπαρεῖναιante tiἐπὶ σοῦyκαὶacusar,κατηγορεῖνsiεἴalgoτιtuvieranἔχοιενcontra mí.πρὸς ἐμέ
Oἢque estos mismosαὐτοὶ οὗτοιdiganεἰπάτωσανquéτίdelitoἀδίκημαhallaronεὗρονcuando comparecíστάντος μουante el Sanedrín,ἐπὶ τοῦ συνεδρίου
a no serἢporπερὶestaταύτηςsolaμιᾶςvozφωνῆςqueἧςgritéἐκέκραξαestandoἑστὼςentre ellos:ἐν αὐτοῖςPor la resurrecciónὅτι Περὶ ἀναστάσεωςde los muertosνεκρῶνsoy juzgadoἐγὼ κρίνομαιhoyσήμερονante ustedes».ἐφ’ ὑμῶν
EntoncesδὲFélix,ὁ Φῆλιξque conocíaεἰδὼςcon bastante exactitudἀκριβέστερονlo referenteτὰ περὶal Camino,τῆς ὁδοῦlosαὐτοὺςaplazó,Ἀνεβάλετοdiciendo:εἴπας«CuandoὍτανbajeκαταβῇel comandanteὁ χιλίαρχοςLisias,Λυσίαςdecidiréδιαγνώσομαιsu caso».τὰ καθ’ ὑμᾶς
Ymandóδιαταξάμενοςal centuriónτῷ ἑκατοντάρχῃque loαὐτὸνcustodiara,τηρεῖσθαιpero queτεtuvieraἔχεινalguna libertad,ἄνεσινyκαὶque no impidiera a ningunoμηδένα κωλύεινde los suyosτῶν ἰδίων αὐτοῦservirle.ὑπηρετεῖν αὐτῷ
Yδὲalgunos díasἡμέρας τινὰςdespués,ΜετὰllegandoπαραγενόμενοςFélixὁ Φῆλιξcon Drusila,σὺν Δρουσίλλῃsu mujer,τῇ ἰδίᾳ γυναικὶque eraοὔσῃjudía,Ἰουδαίᾳmandó llamarμετεπέμψατοa Pabloτὸν Παῦλονyκαὶloαὐτοῦoyóἤκουσενacerca de la feπερὶ τῆς πίστεωςen el Mesíasεἰς ΧριστὸνJesús.Ἰησοῦν
Yδὲcuando él discurríaδιαλεγομένου αὐτοῦacerca de la justicia,περὶ δικαιοσύνηςyκαὶdel dominio propio,ἐγκρατείαςyκαὶdel juicioτοῦ κρίματοςvenidero,τοῦ μέλλοντοςFélixὁ Φῆλιξse atemorizóἔμφοβος γενόμενοςyrespondió:ἀπεκρίθη«Por ahoraΤὸ νῦν ἔχονvete;πορεύουyδὲcuando tengaμεταλαβὼνoportunidad,καιρὸνteσεmandaré llamar».μετακαλέσομαί
Esperabaἐλπίζωνtambién,καὶal mismo tiempo,ἅμαqueὅτιPabloὑπὸ τοῦ Παύλουleαὐτῷdieraδοθήσεταιdinero;χρήματαpor esoδιὸtambiénκαὶloαὐτὸνmandaba llamarμεταπεμπόμενοςcon frecuenciaπυκνότερονyconversabaὡμίλειcon él.αὐτῷ
Yδὲcumplidosπληρωθείσηςdos años,ΔιετίαςFélixὁ Φῆλιξrecibióἔλαβενpor sucesorδιάδοχονa PorcioΠόρκιονFesto;ΦῆστονyτεqueriendoθέλωνFélixὁ Φῆλιξcongraciarseχάριτα καταθέσθαιcon los judíos,τοῖς Ἰουδαίοιςdejóκατέλιπεpresoδεδεμένονa Pablo.τὸν Παῦλον