Después de estoΜετὰ ταῦταviεἶδονotroἄλλονángelἄγγελονque descendíaκαταβαίνονταdel cieloἐκ τοῦ οὐρανοῦconἔχονταgranμεγάληνautoridad,ἐξουσίανyκαὶla tierraἡ γῆfue iluminadaἐφωτίσθηcon su gloria.ἐκ τῆς δόξης αὐτοῦ
Yκαὶclamóἔκραξενcon vozἐν φωνῇpotente,ἰσχυρᾷdiciendo:λέγων«Cayó,ἜπεσενcayóἔπεσενBabiloniaΒαβυλὼνla grande,ἡ μεγάληyκαὶse ha convertido enἐγένετοmoradaκατοικητήριονde demonios,δαιμονίωνyκαὶguaridaφυλακὴde todoπαντὸςespírituπνεύματοςimpuro,ἀκαθάρτουyκαὶguaridaφυλακὴde todaπαντὸςaveὀρνέουimpura,ἀκαθάρτουyκαὶguaridaφυλακὴde todaπαντὸςbestiaθηρίουimpuraἀκαθάρτουyκαὶaborrecible;μεμισημένου
porqueὅτιpor el vinoἐκ τοῦ οἴνουdel furorτοῦ θυμοῦde su inmoralidad sexualτῆς πορνείας αὐτῆςhan caídoπέπτωκανtodasπάνταlas naciones,τὰ ἔθνηyκαὶlos reyesοἱ βασιλεῖςde la tierraτῆς γῆςcometieron inmoralidad sexualἐπόρνευσανcon ella,μετ’ αὐτῆςyκαὶlos mercaderesοἱ ἔμποροιde la tierraτῆς γῆςse enriquecieronἐπλούτησανcon el poderἐκ τῆς δυνάμεωςde su lujo».τοῦ στρήνους αὐτῆς
YΚαὶoíἤκουσαotraἄλληνvozφωνὴνdel cieloἐκ τοῦ οὐρανοῦque decía:λέγουσαν«SalganἘξέλθατεde ella,ἐξ αὐτῆςpueblo mío,ὁ λαός μουpara queἵναnoμὴparticipenσυγκοινωνήσητεde sus pecadosταῖς ἁμαρτίαις αὐτῆςyκαὶpara queἵναnoμὴreciban parteλάβητεde sus plagas;ἐκ τῶν πληγῶν αὐτῆς
porqueὅτιsus pecadosαὐτῆς αἱ ἁμαρτίαιse han amontonadoἐκολλήθησανhastaἄχριel cielo,τοῦ οὐρανοῦyκαὶDiosὁ θεὸςse ha acordadoἐμνημόνευσενde sus injusticias.τὰ ἀδικήματα αὐτῆς
Denleἀπόδοτεa ellaαὐτῇcomoὡςella tambiénκαὶ αὐτὴha dado,ἀπέδωκενyκαὶpáguenle el dobleδιπλώσατε τὰ διπλᾶsegúnκατὰsus obras;τὰ ἔργα αὐτῆςen la copaἐν τῷ ποτηρίῳen queᾧella mezcló,ἐκέρασενmézclenleκεράσατε αὐτῇel doble.διπλοῦν
Cuantoὅσαse glorificóἐδόξασενa sí mismaαὑτὴνyκαὶvivió en lujo,ἐστρηνίασενtantoτοσοῦτονdenleδότε αὐτῇde tormentoβασανισμὸνyκαὶde lamento;πένθοςporqueὅτιdiceλέγειen su corazón:ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτῆςEstoy sentadaὅτι Κάθημαιcomo reina,βασίλισσαyκαὶnoοὐκsoyεἰμίviuda,χήραyκαὶnuncaοὐ μὴveréἴδωlamento.πένθος
Por eso,διὰ τοῦτοen un solo díaἐν μιᾷ ἡμέρᾳvendránἥξουσινsus plagas:αἱ πληγαὶ αὐτῆςmuerte,θάνατοςyκαὶlamento,πένθοςyκαὶhambre;λιμόςyκαὶserá quemadaκατακαυθήσεταιcon fuego,ἐν πυρὶporqueὅτιpoderosoἰσχυρὸςes el SeñorκύριοςDiosὁ θεὸςque la juzgó».ὁ κρίνας αὐτήν
YΚαὶlloraránκλαύσουσινyκαὶse lamentaránκόψονταιpor ellaἐπ’ αὐτὴνlos reyesοἱ βασιλεῖςde la tierra,τῆς γῆςqueοἱcometieron inmoralidad sexualπορνεύσαντεςcon ellaμετ’ αὐτῆςyκαὶvivieron en lujo,στρηνιάσαντεςcuandoὅτανveanβλέπωσινel humoτὸν καπνὸνde su incendio,τῆς πυρώσεως αὐτῆς
estando de pieἑστηκότεςa lo lejosἀπὸ μακρόθενpor el temorδιὰ τὸν φόβονde su tormento,τοῦ βασανισμοῦ αὐτῆςdiciendo:λέγοντες«¡Ay,Οὐαὶay,οὐαίla granἡ ἡ μεγάληciudad,πόλιςBabilonia,Βαβυλὼνla ciudadἡ πόλιςpoderosa,ἡ ἰσχυράporqueὅτιen unaμιᾷhoraὥρᾳvinoἦλθενtu juicio!».ἡ κρίσις σου
YΚαὶlos mercaderesοἱ ἔμποροιde la tierraτῆς γῆςlloranκλαίουσινyκαὶse lamentanπενθοῦσινpor ella,ἐπ’ αὐτήνporqueὅτιyaοὐκέτιnadieοὐδεὶςcompraἀγοράζειsu mercancía:τὸν γόμον αὐτῶν
mercancíaγόμονde oroχρυσοῦyκαὶde plataἀργύρουyκαὶde piedrasλίθουpreciosasτιμίουyκαὶde perlasμαργαριτῶνyκαὶde lino finoβυσσίνουyκαὶde púrpuraπορφύραςyκαὶde sedaσιρικοῦyκαὶde escarlata,κοκκίνουyκαὶtodaπᾶνmaderaξύλονaromática,θύϊνονyκαὶtodoπᾶνobjetoσκεῦοςde marfil,ἐλεφάντινονyκαὶtodoπᾶνobjetoσκεῦοςde maderaἐκ ξύλουpreciosísimaτιμιωτάτουyκαὶde bronceχαλκοῦyκαὶde hierroσιδήρουyκαὶde mármol;μαρμάρου
yκαὶcanela,κιννάμωμονyκαὶespecias,ἄμωμονeκαὶincienso,θυμιάματαyκαὶperfume,μύρονyκαὶolíbano,λίβανονyκαὶvino,οἶνονyκαὶaceite,ἔλαιονyκαὶflor de harina,σεμίδαλινyκαὶtrigo,σῖτονyκαὶganado,κτήνηyκαὶovejas,πρόβαταyκαὶcaballos,ἵππωνyκαὶcarros,ῥεδῶνyκαὶcuerpos,σωμάτωνyκαὶalmasψυχὰςde hombres.ἀνθρώπων
Yκαὶel frutoἡ ὀπώραdel deseoτῆς ἐπιθυμίαςde tu almaσου τῆς ψυχῆςse ha apartadoἀπῆλθενde ti,ἀπὸ σοῦyκαὶtodasπάνταlas cosas exquisitasτὰ λιπαρὰyκαὶespléndidasτὰ λαμπρὰse han perdidoἀπώλετοpara ti,ἀπὸ σοῦyκαὶnunca másοὐκέτι οὐ μὴlasαὐτὰhallarán.εὑρήσουσιν
Los mercaderesοἱ ἔμποροιde estas cosas,τούτωνque se enriquecieronοἱ πλουτήσαντεςcon ella,ἀπ’ αὐτῆςse pararánστήσονταιa lo lejosἀπὸ μακρόθενpor el temorδιὰ τὸν φόβονde su tormento,τοῦ βασανισμοῦ αὐτῆςllorandoκλαίοντεςyκαὶlamentándose,πενθοῦντες
diciendo:λέγοντες«¡Ay,Οὐαὶay,οὐαίla granἡ ἡ μεγάληciudad,πόλιςla que estaba vestidaἡ περιβεβλημένηde lino finoβύσσινονyκαὶde púrpuraπορφυροῦνyκαὶde escarlata,κόκκινονyκαὶadornadaκεχρυσωμένηde oroχρυσίῳyκαὶde piedrasλίθῳpreciosasτιμίῳyκαὶde perlas,μαργαρίτῃ
porqueὅτιen unaμιᾷhoraὥρᾳha sido desoladaἠρημώθηtantaὁ τοσοῦτοςriqueza!».πλοῦτοςYΚαὶtodoπᾶςpiloto,κυβερνήτηςyκαὶtodoπᾶςel que navegaὁ πλέωνa cualquier lugar,ἐπὶ τόπονyκαὶlos marineros,ναῦταιyκαὶcuantosὅσοιtrabajanἐργάζονταιen el mar,τὴν θάλασσανse pararonἔστησανa lo lejos,ἀπὸ μακρόθεν
yκαὶclamaron,ἔκραξανviendoβλέποντεςel humoτὸν καπνὸνde su incendio,τῆς πυρώσεως αὐτῆςdiciendo:λέγοντες«¿QuéΤίςciudadera semejanteὁμοίαa la granτῇ τῇ μεγάλῃciudad?».πόλει
Yκαὶecharonἔβαλονpolvoχοῦνsobre sus cabezas,ἐπὶ τὰς κεφαλὰς αὐτῶνyκαὶclamaronἔκραξανllorandoκλαίοντεςyκαὶlamentándose,πενθοῦντεςdiciendo:λέγοντες«¡Ay,Οὐαὶay,οὐαίla granἡ ἡ μεγάληciudad,πόλιςen la cualἐν ᾗse enriquecieronἐπλούτησανtodosπάντεςlos que teníanοἱ ἔχοντεςnavesτὰ πλοῖαen el mar,ἐν τῇ θαλάσσῃpor su opulencia,ἐκ τῆς τιμιότητος αὐτῆςporqueὅτιen unaμιᾷhoraὥρᾳha sido desolada!».ἠρημώθη
AlégrateΕὐφραίνουsobre ella,ἐπ’ αὐτῇcielo,οὐρανέy ustedes,καὶsantosοἱ ἅγιοιyκαὶapóstolesοἱ ἀπόστολοιyκαὶprofetas,οἱ προφῆταιporqueὅτιDiosὁ θεὸςha juzgadoἔκρινενla causaτὸ κρίμαde ustedesὑμῶνcontra ella.ἐξ αὐτῆς
YΚαὶunεἷςángelἄγγελοςpoderosoἰσχυρὸςlevantóἦρενuna piedraλίθονcomoὡςuna granμέγανpiedra de molino,μύλινονyκαὶla arrojóἔβαλενal mar,εἰς τὴν θάλασσανdiciendo:λέγων«Así,Οὕτωςcon violencia,ὁρμήματιserá arrojadaβληθήσεταιBabilonia,Βαβυλὼνla granἡ μεγάληciudad,πόλιςyκαὶnuncaοὐ μὴmásἔτιserá hallada.εὑρεθῇ
Yκαὶla vozφωνὴde arpistas,κιθαρῳδῶνyκαὶde músicos,μουσικῶνyκαὶde flautistas,αὐλητῶνyκαὶde trompeteros,σαλπιστῶνnuncaοὐ μὴmásἔτιse oiráἀκουσθῇen ti;ἐν σοὶyκαὶningúnπᾶςartesanoτεχνίτηςde ningúnπάσηςoficioτέχνηςse hallaráοὐ μὴ εὑρεθῇmásἔτιen ti;ἐν σοὶyκαὶel ruidoφωνὴde la piedra de molinoμύλουnuncaοὐ μὴmásἔτιse oiráἀκουσθῇen ti;ἐν σοὶ
yκαὶla luzφῶςde la lámparaλύχνουnuncaοὐ μὴmásἔτιalumbraráφάνῃen ti;ἐν σοὶyκαὶla vozφωνὴdel novioνυμφίουyκαὶde la noviaνύμφηςnuncaοὐ μὴmásἔτιse oiráἀκουσθῇen ti;ἐν σοὶporqueὅτιtus mercaderesοἱ ἔμποροί σουeranἦσανlos grandesοἱ μεγιστᾶνεςde la tierra,τῆς γῆςporqueὅτιpor tus hechiceríasἐν τῇ φαρμακείᾳ σουfueron engañadasἐπλανήθησανtodasπάνταlas naciones.τὰ ἔθνη
Yκαὶen ellaἐν αὐτῇse hallóεὑρέθηla sangreαἷμαde profetasπροφητῶνyκαὶde santos,ἁγίωνyκαὶde todosπάντωνlos que han sido inmoladosτῶν ἐσφαγμένωνsobre la tierra».ἐπὶ τῆς γῆς