Después de esto,Μετὰ ταῦταPablosalióχωρισθεὶςde Atenasἐκ τῶν Ἀθηνῶνy fueἦλθενa Corinto.εἰς Κόρινθον
Yκαὶencontróεὑρώνa un judíoτινα ἸουδαῖονllamadoὀνόματιÁquila,Ἀκύλανnatural del Ponto,Ποντικὸν τῷ γένειreciénπροσφάτωςllegadoἐληλυθόταde Italia,ἀπὸ τῆς Ἰταλίαςyκαὶa PriscilaΠρίσκιλλανsu mujer —γυναῖκα αὐτοῦporqueδιὰ τὸClaudioΚλαύδιονhabía mandadoδιατεταχέναιque todos los judíosπάντας τοὺς Ἰουδαίουςsalieranχωρίζεσθαιde Roma—,ἀπὸ τῆς Ῥώμηςy fue a verlos,προσῆλθεν αὐτοῖς
yκαὶcomo eraδιὰ τὸ εἶναιdel mismo oficio,ὁμότεχνονse quedóἔμενενcon ellosπαρ’ αὐτοῖςyκαὶtrabajaba;ἠργάζετοpuesγὰρde oficioτῇ τέχνῃeranἦσανfabricantes de tiendas.σκηνοποιοὶ
Yδὲdiscutíaδιελέγετοen la sinagogaἐν τῇ συναγωγῇcada shabat,κατὰ πᾶν σάββατονyτεpersuadíaἔπειθένa judíosἸουδαίουςyκαὶa griegos.Ἕλληνας
YδὲcuandoὩςSilasὅ τε ΣιλᾶςyκαὶTimoteoὁ Τιμόθεοςdescendieronκατῆλθονde Macedonia,ἀπὸ τῆς ΜακεδονίαςPabloὁ Παῦλοςse dedicaba por enteroσυνείχετοa la palabra,τῷ λόγῳtestificandoδιαμαρτυρόμενοςa los judíosτοῖς Ἰουδαίοιςque JesúsἸησοῦνeraεἶναιel Mesías.τὸν χριστὸν
Peroδὲcomo ellos se oponíanἀντιτασσομένων αὐτῶνyκαὶblasfemaban,βλασφημούντωνsacudióἐκτιναξάμενοςsus ropasτὰ ἱμάτιαy les dijo:εἶπεν πρὸς αὐτούς«Su sangreΤὸ αἷμα ὑμῶνsea sobre su propia cabeza;ἐπὶ τὴν κεφαλὴν ὑμῶνyoἐγώestoy limpio;καθαρὸςdesde ahoraἀπὸ τοῦ νῦνiréπορεύσομαιa las naciones».εἰς τὰ ἔθνη
Yκαὶsaliendoμεταβὰςde allí,ἐκεῖθενentróεἰσῆλθενen casaεἰς οἰκίανde un hombreτινὸςllamadoὀνόματιTicioΤιτίουJusto,Ἰούστουque adorabaσεβομένουa Dios,τὸν θεόνcuyaοὗcasaἡ οἰκίαestabaἦνjuntoσυνομοροῦσαa la sinagoga.τῇ συναγωγῇ
YδὲCrispo,Κρίσποςel jefe de la sinagoga,ὁ ἀρχισυνάγωγοςcreyóἐπίστευσενen el Señorτῷ κυρίῳcon toda su casa;σὺν ὅλῳ τῷ οἴκῳ αὐτοῦyκαὶmuchosπολλοὶde los corintios,τῶν Κορινθίωνal oír,ἀκούοντεςcreíanἐπίστευονyκαὶeran sumergidos.ἐβαπτίζοντο
Yδὲel Señorὁ κύριοςdijoεἶπενa Pabloτῷ Παύλῳde nocheἐν νυκτὶen una visión:δι’ ὁράματος«NoΜὴtemas,φοβοῦsinoἀλλὰhabla,λάλειyκαὶnoμὴcalles;σιωπήσῃς
porqueδιότιyoἐγώestoyεἰμιcontigo,μετὰ σοῦyκαὶnadieοὐδεὶςpondrá la manoἐπιθήσεταίsobre tiσοιpara hacerte daño,τοῦ κακῶσαί σεporqueδιότιtengoἐστί μοιmucho puebloλαός πολὺςen esta ciudad».ἐν τῇ πόλει ταύτῃ
Yδὲse quedóἐκάθισενun añoἐνιαυτὸνyκαὶseis meses,μῆνας ἓξenseñandoδιδάσκωνentre ellosἐν αὐτοῖςla palabraτὸν λόγονde Dios.τοῦ θεοῦ
PeroδὲsiendoὄντοςGaliónΓαλλίωνοςprocónsulἀνθυπάτουde Acaya,τῆς Ἀχαΐαςlos judíosοἱ Ἰουδαῖοιse levantaronκατεπέστησανde común acuerdoὁμοθυμαδὸνcontra Pabloτῷ Παύλῳyκαὶloαὐτὸνllevaronἤγαγονal tribunal,ἐπὶ τὸ βῆμα
diciendo:λέγοντες ὅτι«Esteοὗτοςpersuadeἀναπείθειa los hombresτοὺς ἀνθρώπουςa adorarσέβεσθαιa Diosτὸν θεόνcontra la ley».Παρὰ τὸν νόμον
Yδὲcuando Pabloτοῦ Παύλουiba aμέλλοντοςabrirἀνοίγεινla boca,τὸ στόμαGaliónὁ Γαλλίωνdijoεἶπενa los judíos:πρὸς τοὺς Ἰουδαίους«SiΕἰse trataraἦνde algún delitoἀδίκημά τιoἢcrimen grave,ῥᾳδιούργημα πονηρόνoh judíos,ὦ Ἰουδαῖοιcon razónκατὰ λόγονlosὑμῶνsoportaría;ἂν ἀνεσχόμην
peroδὲsiεἰsonἐστινcuestionesζητήματάde palabras,περὶ λόγουyκαὶde nombres,ὀνομάτωνyκαὶde la leyνόμου τοῦde ustedes,καθ’ ὑμᾶςvéanloὄψεσθεustedes mismos;αὐτοίyoἐγὼnoοὐquieroβούλομαιserεἶναιjuezκριτὴςde estas cosas».τούτων
Yκαὶlosαὐτοὺςechóἀπήλασενdel tribunal.ἀπὸ τοῦ βήματος
Entoncesδὲtodosπάντεςagarraronἐπιλαβόμενοιa Sóstenes,Σωσθένηνel jefe de la sinagoga,τὸν ἀρχισυνάγωγονy lo golpeabanἔτυπτονdelante del tribunal;ἔμπροσθεν τοῦ βήματοςyκαὶa Galiónτῷ Γαλλίωνιnadaοὐδὲνde estoτούτωνle importaba.ἔμελεν
YδὲPablo,Παῦλοςdespués de quedarseπροσμείναςaúnἔτιmuchos días,ἡμέρας ἱκανὰςse despidióἀποταξάμενοςde los hermanosτοῖς ἀδελφοῖςy navegóἐξέπλειa Siria,εἰς τὴν Συρίανyκαὶcon élσὺν αὐτῷPriscilaΠρίσκιλλαyκαὶÁquila,Ἀκύλαςhabiéndose rapadoκειράμενοςla cabezaτὴν κεφαλήνen Cencrea,ἐν Κεγχρεαῖςporqueγὰρteníaεἶχενhecho un voto.εὐχήν
Yδὲllegaronκατήντησανa Éfeso,εἰς Ἔφεσονy losκἀκείνουςdejóκατέλιπενallí;αὐτοῦperoδὲél,αὐτὸςentrandoεἰσελθὼνen la sinagoga,εἰς τὴν συναγωγὴνdiscutíaδιελέξατοcon los judíos.τοῖς Ἰουδαίοις
Y aunqueδὲle rogabanἐρωτώντων αὐτῶνque se quedaraμεῖναιmás tiempo,ἐπὶ πλείονα χρόνονnoοὐκaccedió,ἐπένευσεν
sino queἀλλὰse despidióἀποταξάμενοςdiciendo:καὶ εἰπών«Volveréἀνακάμψωotra vezΠάλινa ustedes,πρὸς ὑμᾶςsi Diosτοῦ θεοῦquiere».θέλοντοςY zarpóἀνήχθηde Éfeso.ἀπὸ τῆς Ἐφέσου
Yκαὶhabiendo llegadoκατελθὼνa Cesarea,εἰς Καισάρειανsubióἀναβὰςyκαὶsaludóἀσπασάμενοςa la asamblea,τὴν ἐκκλησίανy descendióκατέβηa Antioquía.εἰς Ἀντιόχειαν
Yκαὶdespués de pasarποιήσαςallí algún tiempo,χρόνον τινὰsalió,ἐξῆλθενrecorriendoδιερχόμενοςpor ordenκαθεξῆςla regiónτὴν χώρανde GalaciaΓαλατικὴνyκαὶFrigia,Φρυγίανfortaleciendoστηρίζωνa todos los discípulos.πάντας τοὺς μαθητάς
Yδέllegóκατήντησενa Éfesoεἰς Ἔφεσονun judíoἸουδαῖος τιςllamadoὀνόματιApolos,Ἀπολλῶςnatural de Alejandría,Ἀλεξανδρεὺς τῷ γένειhombreἀνὴρelocuente,λόγιοςpoderosoδυνατὸς ὢνen las Escrituras.ἐν ταῖς γραφαῖς
Esteοὗτοςhabía sido instruidoἦν κατηχημένοςen el caminoτὴν ὁδὸνdel Señor;τοῦ κυρίουyκαὶsiendo fervienteζέωνde espíritu,τῷ πνεύματιhablabaἐλάλειyκαὶenseñabaἐδίδασκενcon exactitudἀκριβῶςlo referente a Jesús,τὰ περὶ τοῦ Ἰησοῦaunque solo conocíaἐπιστάμενος μόνονla inmersiónτὸ βάπτισμαde Juan.Ἰωάννου
Yτεesteοὗτόςcomenzóἤρξατοa hablar con valentíaπαρρησιάζεσθαιen la sinagoga;ἐν τῇ συναγωγῇyδὲal oírloἀκούσαντες αὐτοῦPriscilaΠρίσκιλλαyκαὶÁquila,Ἀκύλαςlo tomaron aparteπροσελάβοντο αὐτὸνyκαὶleαὐτῷexpusieronἐξέθεντοcon más exactitudἀκριβέστερονel caminoτὴν ὁδὸνde Dios.τοῦ θεοῦ
Yδὲqueriendo élβουλομένου αὐτοῦpasarδιελθεῖνa Acaya,εἰς τὴν Ἀχαΐανlos hermanosοἱ ἀδελφοὶlo animaronπροτρεψάμενοιy escribieronἔγραψανa los discípulosτοῖς μαθηταῖςque lo recibieran;ἀποδέξασθαι αὐτόνy cuando llegó,ὃς παραγενόμενοςayudóσυνεβάλετοmuchoπολὺa los queτοῖςpor la graciaδιὰ τῆς χάριτοςhabían creído;πεπιστευκόσιν
porqueγὰρcon vigorεὐτόνωςrefutabaδιακατηλέγχετοen públicoδημοσίᾳa los judíos,τοῖς Ἰουδαίοιςdemostrandoἐπιδεικνὺςpor las Escriturasδιὰ τῶν γραφῶνque JesúsἸησοῦνeraεἶναιel Mesías.τὸν χριστὸν