YΚαὶuna vez a salvo,διασωθέντεςsupimosἐπέγνωμενentoncesτότεqueὅτιla islaἡ νῆσοςse llamabaκαλεῖταιMalta.Μελίτη
Yτεlos nativosοἵ βάρβαροιnosἡμῖνmostraronπαρεῖχονuna humanidadτὴν φιλανθρωπίανpoco común;οὐ τυχοῦσανporqueγὰρencendieronἅψαντεςuna hogueraπυρὰνynos recibieronπροσελάβοντοa todos,πάντας ἡμᾶςa causa de la lluviaδιὰ τὸν ὑετὸνque caíaτὸν ἐφεστῶταyκαὶdel frío.διὰ τὸ ψῦχος
Yδὲhabiendo recogidoσυστρέψαντοςPabloτοῦ Παύλουun montónτι πλῆθοςde ramas secas,φρυγάνωνy habiéndolo puestoκαὶ ἐπιθέντοςsobre la hoguera,ἐπὶ τὴν πυράνuna víbora,ἔχιδναhuyendoἐξελθοῦσαdel calor,ἀπὸ τῆς θέρμηςse le prendióκαθῆψεen la mano.τῆς χειρὸς αὐτοῦ
Yδὲcuandoὡςlos nativosοἱ βάρβαροιvieronεἶδονel animalτὸ θηρίονcolgandoκρεμάμενονde su mano,ἐκ τῆς χειρὸς αὐτοῦse decíanἔλεγονunos a otros:πρὸς ἀλλήλους«Sin dudaΠάντωςeste hombreὁ ἄνθρωπος οὗτοςesἐστινun asesino,φονεύςa quien,ὃνaunque se salvóδιασωθένταdel mar,ἐκ τῆς θαλάσσηςla Justiciaἡ δίκηnoοὐκlo ha dejadoεἴασενvivir».ζῆν
Peroμὲν οὖνél,ὁsacudiendoἀποτινάξαςel animalτὸ θηρίονen el fuego,εἰς τὸ πῦρno sufrióἔπαθενningúnοὐδὲνdaño.κακόν
Y ellosοἱ δὲesperabanπροσεδόκωνqueαὐτὸνse iba aμέλλεινhincharπίμπρασθαιoἢa caerκαταπίπτεινmuertoνεκρόνde repente;ἄφνωperoδὲdespués de esperarαὐτῶν προσδοκώντωνmucho tiempoἐπὶ πολὺyκαὶverθεωρούντωνque no le pasabaεἰς αὐτὸν γινόμενονnadaμηδὲνmalo,ἄτοπονcambiaron de parecerμεταβαλόμενοιydecíanἔλεγονque eraαὐτὸν εἶναιun dios.θεόν
Yδὲen los alrededoresἘν τοῖς περὶde aquel lugarτὸν τόπον ἐκεῖνονhabíaὑπῆρχενunas tierrasχωρίαdel principalτῷ πρώτῳde la isla,τῆς νήσουllamadoὀνόματιPublio,Ποπλίῳel cualὃςnosἡμᾶςrecibióἀναδεξάμενοςynos hospedóἐξένισενamablementeφιλοφρόνωςtres días.τρεῖς ἡμέρας
Yδὲsucedióἐγένετοque el padreτὸν πατέραde Publioτοῦ Ποπλίουestaba en cama,κατακεῖσθαιenfermoσυνεχόμενονde fiebresπυρετοῖςyκαὶdisentería;δυσεντερίῳyPabloὁ Παῦλοςentró a verlo,πρὸς ὃν εἰσελθὼνyκαὶdespués de orar,προσευξάμενοςleαὐτῷimpusoἐπιθεὶςlas manosτὰς χεῖραςyloαὐτόνsanó.ἰάσατο
Yδὲhecho esto,τούτου γενομένουtambiénκαὶlos demásοἱ λοιποὶde la islaοἱ ἐν τῇ νήσῳque teníanἔχοντεςenfermedadesἀσθενείαςveníanπροσήρχοντοyκαὶeran sanados.ἐθεραπεύοντο
Ellosοἳtambiénκαὶnosἡμᾶςhonraronἐτίμησανcon muchos honores,πολλαῖς τιμαῖςyκαὶcuando zarpamosἀναγομένοιςnos proveyeronἐπέθεντοde lo necesario.τὰ πρὸς τὰς χρείας
Yδὲal cabo deΜετὰtres mesesτρεῖς μῆναςzarpamosἀνήχθημενen una naveἐν πλοίῳde AlejandríaἈλεξανδρίνῳque había invernadoπαρακεχειμακότιen la isla,ἐν τῇ νήσῳcon la insigniaπαρασήμῳde los Dioscuros.Διοσκούροις
Yκαὶarribandoκαταχθέντεςa Siracusa,εἰς Συρακούσαςnos quedamosἐπεμείναμενtres días;ἡμέρας τρεῖς
de donde,ὅθενlevando anclas,περιελόντεςllegamosκατηντήσαμενa Regio;εἰς Ῥήγιονyκαὶun día después,μετὰ μίαν ἡμέρανsoplandoἐπιγενομένουel viento del sur,νότουllegamosἤλθομενal segundo díaδευτεραῖοιa Puteoli,εἰς Ποτιόλους
dondeοὗhallamosεὑρόντεςhermanos,ἀδελφοὺςy nos rogaronπαρεκλήθημενque nos quedáramosἐπιμεῖναιcon ellosπαρ’ αὐτοῖςsiete días;ἡμέρας ἑπτάyκαὶasíοὕτωςllegamosἤλθαμενa Roma.εἰς τὴν Ῥώμην
Y de allí,κἀκεῖθενlos hermanos,οἱ ἀδελφοὶhabiendo oídoἀκούσαντεςde nosotros,τὰ περὶ ἡμῶνsalieronἦλθανa recibirnosεἰς ἀπάντησιν ἡμῖνhastaἄχριel Foro de ApioἈππίου Φόρουyκαὶlas Tres Tabernas;Τριῶν Ταβερνῶνyal verlos,οὓς ἰδὼνPabloὁ Παῦλοςdio graciasεὐχαριστήσαςa Diosτῷ θεῷycobróἔλαβεánimo.θάρσος
YδὲcuandoὍτεentramosεἰσήλθομενen Roma,εἰς Ῥώμηνse permitióἐπετράπηa Pabloτῷ Παύλῳvivirμένεινaparte,καθ’ ἑαυτὸνcon el soldadoσὺν τῷ στρατιώτῃque loαὐτὸνcustodiaba.φυλάσσοντι
YδὲsucedióἘγένετοque tres díasἡμέρας τρεῖςdespuésμετὰconvocóσυγκαλέσασθαι αὐτὸνa los principalesτοὺς ὄντας πρώτουςde los judíos;τῶν Ἰουδαίωνyδὲcuando se reunieron,συνελθόντων αὐτῶνles decía:ἔλεγεν πρὸς αὐτούς«Hermanos,ἄνδρες ἀδελφοίyo,Ἐγώsin haber hecho nadaοὐδὲν ποιήσαςcontraἐναντίονel puebloτῷ λαῷniἢcontra las costumbresτοῖς ἔθεσιde nuestros padres,τοῖς πατρῴοιςfui entregadoπαρεδόθηνpresoδέσμιοςdesde Jerusalénἐξ Ἱεροσολύμωνen manosεἰς τὰς χεῖραςde los romanos;τῶν Ῥωμαίων
los cuales,οἵτινεςdespués de interrogarme,ἀνακρίναντές μεqueríanἐβούλοντοsoltarme,ἀπολῦσαιporδιὰ τὸno haberὑπάρχεινen míἐν ἐμοίningunaμηδεμίανcausaαἰτίανde muerte.θανάτου
Peroδὲcomo los judíosτῶν Ἰουδαίωνse oponían,ἀντιλεγόντωνme vi obligadoἠναγκάσθηνa apelarἐπικαλέσασθαιal César;Καίσαραnoοὐχporqueὡςtengaἔχωνnadaτιde qué acusarκατηγορεῖνa mi nación.τοῦ ἔθνους μου
Por esta causa,διὰ ταύτην τὴν αἰτίανpues,οὖνlosὑμᾶςhe llamadoπαρεκάλεσαpara verlosἰδεῖνyκαὶhablarles;προσλαλῆσαιporqueγὰρpor la esperanzaἕνεκεν τῆς ἐλπίδοςde Israelτοῦ Ἰσραὴλllevoπερίκειμαιesta cadena».τὴν ἅλυσιν ταύτην
Y ellosοἱ δὲleπρὸς αὐτὸνdijeron:εἶπαν«NosotrosἩμεῖςnoοὔτεhemos recibidoἐδεξάμεθαcartasγράμματαde Judeaἀπὸ τῆς Ἰουδαίαςacerca de ti,περὶ σοῦniοὔτεha venidoπαραγενόμενόςningunoτιςde los hermanosτῶν ἀδελφῶνque nos haya informadoἀπήγγειλενoἢhabladoἐλάλησένalgoτιmaloπονηρόνde ti.περὶ σοῦ
Peroδὲqueremosἀξιοῦμενoírἀκοῦσαιde tiπαρὰ σοῦlo queἃpiensas;φρονεῖςporqueμὲν γὰρde este partidoπερὶ τῆς αἱρέσεως ταύτηςsabemosγνωστὸν ἡμῖν ἐστινqueὅτιen todas partesπανταχοῦse habla en contra».ἀντιλέγεται
Yδὲhabiéndole fijadoΤαξάμενοι αὐτῷun día,ἡμέρανvinieronἧκονa élπρὸς αὐτὸνa su alojamientoεἰς τὴν ξενίανmuchos más,πλείονεςa los cualesοἷςles exponía,ἐξετίθετοdando testimonio solemneδιαμαρτυρόμενοςdel reinoτὴν βασιλείανde Dios,τοῦ θεοῦyτεprocurando persuadirlosπείθων αὐτοὺςacerca de Jesús,περὶ τοῦ Ἰησοῦtantoτεpor la leyἀπό τοῦ νόμουde MoisésΜωϋσέωςcomoκαὶpor los profetas,τῶν προφητῶνdesde la mañanaἀπὸ πρωῒhasta la tarde.ἕως ἑσπέρας
Yκαὶunosοἱ μὲνse dejaban persuadirἐπείθοντοpor lo que decía,τοῖς λεγομένοιςperoδὲotrosοἱno creían.ἠπίστουν
Yδὲcomo no estaban de acuerdoἀσύμφωνοι ὄντεςentre sí,πρὸς ἀλλήλουςse retiraron,ἀπελύοντοhabiendo dichoεἰπόντοςPabloτοῦ Παύλουuna sola palabra:ῥῆμα ἓν«Bienὅτι Καλῶςhablóἐλάλησενel Espírituτὸ πνεῦμαSantoτὸ ἅγιονpor medio del profetaδιὰ τοῦ προφήτουIsaíasἨσαΐουa sus padres,πρὸς τοὺς πατέρας ὑμῶν
diciendo:λέγωνVeΠορεύθητιa este puebloπρὸς τὸν λαὸν τοῦτονyκαὶdi:εἰπόνCon el oídoἈκοῇoirán,ἀκούσετεyκαὶde ningún modoοὐ μὴentenderán;συνῆτεyκαὶviendoβλέποντεςverán,βλέψετεyκαὶde ningún modoοὐ μὴpercibirán;ἴδητε
porqueγὰρse ha engordadoἐπαχύνθηel corazónἡ καρδίαde este pueblo,τοῦ λαοῦ τούτουyκαὶcon los oídosτοῖς ὠσὶνoyenἤκουσανcon dificultad,βαρέωςyκαὶhan cerradoἐκάμμυσανsus ojos;τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτῶνno sea queμήποτεveanἴδωσινcon los ojos,τοῖς ὀφθαλμοῖςyκαὶoiganἀκούσωσινcon los oídos,τοῖς ὠσὶνyκαὶentiendanσυνῶσινcon el corazón,τῇ καρδίᾳyκαὶse vuelvan,ἐπιστρέψωσινyκαὶyo los sane.ἰάσομαι αὐτούς
Sepan,γνωστὸν ἔστω ὑμῖνpues,οὖνqueὅτιa las nacionesτοῖς ἔθνεσινha sido enviadaἀπεστάληesta salvaciónτοῦτο τὸ σωτήριονde Dios;τοῦ θεοῦyκαὶellasαὐτοὶoirán».ἀκούσονται
Y cuando dijo esto, los judíos se fueron, teniendo gran discusión entre sí.
YδὲpermanecióἘνέμεινενdos añosδιετίανenterosὅληνen una vivienda alquiladaἐν μισθώματιpor él mismo,ἰδίῳyκαὶrecibíaἀπεδέχετοa todosπάνταςlos que veníanτοὺς εἰσπορευομένουςa verlo,πρὸς αὐτόν
proclamandoκηρύσσωνel reinoτὴν βασιλείανde Diosτοῦ θεοῦyκαὶenseñandoδιδάσκωνlo referenteτὰ περὶal Señorτοῦ κυρίουJesúsἸησοῦel MesíasΧριστοῦcon todaμετὰ πάσηςvalentía,παρρησίαςsin impedimento.ἀκωλύτως