YδὲcuandoὩςse decidióἐκρίθηque navegáramosτοῦ ἀποπλεῖν ἡμᾶςa Italia,εἰς τὴν Ἰταλίανentregaronπαρεδίδουνa Pabloτόν τε Παῦλονyκαίa algunosτιναςotrosἑτέρουςpresosδεσμώταςa un centuriónἑκατοντάρχῃllamadoὀνόματιJulio,Ἰουλίῳde la cohorteσπείρηςAugusta.Σεβαστῆς
Yδὲembarcándonosἐπιβάντεςen una naveπλοίῳde AdramitioἈδραμυττηνῷque iba aμέλλοντιnavegarπλεῖνpor los lugaresεἰς τοὺς τόπουςde la costa de Asia,κατὰ τὴν Ἀσίανzarpamos,ἀνήχθημενestandoὄντοςcon nosotrosσὺν ἡμῖνAristarco,ἈριστάρχουmacedonioΜακεδόνοςde Tesalónica.Θεσσαλονικέως
Yτεal día siguienteτῇ ἑτέρᾳarribamosκατήχθημενa Sidón;εἰς ΣιδῶναyτεJulio,ὁ Ἰούλιοςtratandoχρησάμενοςa Pabloτῷ Παύλῳcon humanidad,φιλανθρώπωςle permitióἐπέτρεψενirπορευθέντιa los amigosπρὸς τοὺς φίλουςpara ser atendido.ἐπιμελείας τυχεῖν
Y de allí,κἀκεῖθενzarpando,ἀναχθέντεςnavegamos al abrigoὑπεπλεύσαμενde Chipre,τὴν Κύπρονporqueδιὰ τὸlos vientosτοὺς ἀνέμουςeranεἶναιcontrarios.ἐναντίους
Yτεatravesandoδιαπλεύσαντεςel marτό πέλαγοςque está frente aτὸ κατὰCiliciaτὴν ΚιλικίανyκαὶPanfilia,Παμφυλίανllegamosκατήλθομενa Miraεἰς Μύραde Licia.τῆς Λυκίας
Y allíκἀκεῖel centurión,ὁ ἑκατοντάρχηςhallandoεὑρὼνuna naveπλοῖονde AlejandríaἈλεξανδρῖνονque navegabaπλέονa Italia,εἰς τὴν Ἰταλίανnosἡμᾶςembarcóἐνεβίβασενen ella.εἰς αὐτό
Yδὲnavegando despacioβραδυπλοοῦντεςmuchos días,ἐν ἱκαναῖς ἡμέραιςyκαὶllegandoγενόμενοιcon dificultadμόλιςfrente a Cnido,κατὰ τὴν Κνίδονporqueel vientoτοῦ ἀνέμουnoμὴnosἡμᾶςdejabaπροσεῶντοςseguir,navegamos al abrigoὑπεπλεύσαμενde Creta,τὴν Κρήτηνfrente a Salmón;κατὰ Σαλμώνην
yτεcosteándolaπαραλεγόμενοι αὐτὴνcon dificultad,μόλιςllegamosἤλθομενa un lugarεἰς τόπον τινὰllamadoκαλούμενονBuenosΚαλοὺςPuertos,Λιμέναςcerca del cualᾧ ἐγγὺςestabaἦνla ciudadπόλιςde Lasea.Λασαία
Yδὲpasadoδιαγενομένουbastante tiempo,Ἱκανοῦ χρόνουyκαὶsiendoὄντοςyaἤδηpeligrosaἐπισφαλοῦςla navegación,τοῦ πλοὸςporqueδιὰ τὸyaἤδηhabía pasadoπαρεληλυθέναιtambiénκαὶel Ayuno,τὴν νηστείανPabloὁ Παῦλοςlos amonestaba,παρῄνει
diciéndoles:λέγων αὐτοῖς«Hombres,Ἄνδρεςveoθεωρῶqueὅτιla navegaciónτὸν πλοῦνva aμέλλεινserἔσεσθαιcon dañoμετὰ ὕβρεωςyκαὶmuchaπολλῆςpérdida,ζημίαςno soloοὐ μόνονde la cargaτοῦ φορτίουyκαὶde la nave,τοῦ πλοίουsino tambiénἀλλὰ καὶde nuestras vidas».τῶν ψυχῶν ἡμῶν
Peroδὲel centuriónὁ ἑκατοντάρχηςdaba más créditoμᾶλλον ἐπείθετοal pilotoτῷ κυβερνήτῃyκαὶal dueño de la naveτῷ ναυκλήρῳqueἢa lo queτοῖςPabloὑπὸ Παύλουdecía.λεγομένοις
Yδὲcomoὑπάρχοντοςel puertoτοῦ λιμένοςno era apropiadoἀνευθέτουpara invernar,πρὸς παραχειμασίανla mayoríaοἱ πλείονεςacordóἔθεντο βουλὴνzarparἀναχθῆναιde allí,ἐκεῖθενpor siεἴde algún modoπωςpodíanδύναιντοllegarκαταντήσαντεςa Fenice,εἰς Φοίνικαpuertoλιμέναde Cretaτῆς Κρήτηςque miraβλέπονταal suroesteκατὰ λίβαyκαὶal noroeste,κατὰ χῶρονeinvernarπαραχειμάσαιallí.
Yδὲsoplando suavementeὙποπνεύσαντοςel viento del sur,νότουpensandoδόξαντεςque habían logradoκεκρατηκέναιsu propósito,τῆς προθέσεωςlevaron anclasἄραντεςeiban costeandoπαρελέγοντοCretaτὴν Κρήτηνmuy de cerca.ἆσσον
Peroδὲno mucho despuésμετ’ οὐ πολὺse abatióἔβαλενdesde ellaκατ’ αὐτῆςun vientoἄνεμοςhuracanadoτυφωνικὸςllamadoὁ καλούμενοςEuraquilón.Εὐρακύλων
Yδὲarrastradaσυναρπασθέντοςla nave,τοῦ πλοίουyκαὶnoμὴpudiendoδυναμένουhacer frenteἀντοφθαλμεῖνal viento,τῷ ἀνέμῳnos abandonamosἐπιδόντεςa élyéramos llevados.ἐφερόμεθα
Yδέcorriendo al abrigoὑποδραμόντεςde unaτιpequeña islaνησίονllamadaκαλούμενονCauda,Καῦδαa duras penasμόλιςpudimosἰσχύσαμενhacernos conπερικρατεῖς γενέσθαιel bote.τῆς σκάφης
Ydespués de subirlo a bordo,ἣν ἄραντεςusabanἐχρῶντοrefuerzosβοηθείαιςciñendoὑποζωννύντεςla nave;τὸ πλοῖονyτεtemiendoφοβούμενοίencallarμὴ ἐκπέσωσινen la Sirte,εἰς τὴν Σύρτινarriaronχαλάσαντεςel aparejo,τὸ σκεῦοςyasíοὕτωςeran llevados.ἐφέροντο
Yδὲcomo éramosἡμῶνviolentamenteσφοδρῶςsacudidos por la tormenta,χειμαζομένωνal día siguienteτῇ ἑξῆςechaban la carga al mar;ἐκβολὴν ἐποιοῦντο
yκαὶal tercer díaτῇ τρίτῃarrojaronἔρριψανcon sus propias manosαὐτόχειρεςel aparejoτὴν σκευὴνde la nave.τοῦ πλοίου
Yδὲno apareciendoἐπιφαινόντωνniμήτεsolἡλίουniμήτεestrellasἄστρωνpor muchos días,ἐπὶ πλείονας ἡμέραςyτεapremiándonosἐπικειμένουuna tempestadχειμῶνόςno pequeña,οὐκ ὀλίγουse nos iba quitandoπεριῃρεῖτοyaλοιπὸνtodaπᾶσαesperanzaἐλπὶςde salvarnos.τοῦ σῴζεσθαι ἡμᾶς
Yτεcomo hacía mucho que no comían,Πολλῆς ἀσιτίας ὑπαρχούσηςentoncesτότεPablo,ὁ Παῦλοςpuesto de pieσταθεὶςen medio de ellos,ἐν μέσῳ αὐτῶνdijo:εἶπεν«Hombres,ὦ ἄνδρεςdebíanἜδει μένhaberme hecho casoπειθαρχήσαντάς μοιy noμὴzarparἀνάγεσθαιde Creta,ἀπὸ τῆς Κρήτηςyτεse habrían ahorradoκερδῆσαίeste dañoτὴν ὕβριν ταύτηνyκαὶesta pérdida.τὴν ζημίαν
Peroκαὶahoraτὰ νῦνlesὑμᾶςexhortoπαραινῶa tener buen ánimo,εὐθυμεῖνporqueγὰρno habráἔσταιningunaοὐδεμίαpérdidaἀποβολὴde vidaψυχῆςentre ustedes,ἐξ ὑμῶνsino soloπλὴνde la nave.τοῦ πλοίου
Porqueγάρesta nocheταύτῃ τῇ νυκτὶestuvo junto a míπαρέστη μοιun ángelἄγγελοςdel Diosτοῦ θεοῦde quienοὗsoyεἰμιy a quienᾧ καὶsirvo,λατρεύω
diciendo:λέγωνNoΜὴtemas,φοβοῦPablo;Παῦλεes necesarioδεῖque comparezcasσε παραστῆναιante el César;Καίσαρίyκαὶmira,ἰδοὺDiosὁ θεὸςteσοιha concedidoκεχάρισταίa todosπάνταςlos que naveganτοὺς πλέονταςcontigo.μετὰ σοῦ
Por tanto,διὸtengan buen ánimo,εὐθυμεῖτεhombres;ἄνδρεςporqueγὰρcreoπιστεύωa Diosτῷ θεῷqueὅτιseráἔσταιasíοὕτωςcomoκαθ’ ὃν τρόπονse me ha dicho.λελάληταί μοι
Peroδέes necesarioδεῖque vayamos a darἡμᾶς ἐκπεσεῖνen una isla».εἰς νῆσον τινα
YδὲcuandoὩςllegóἐγένετοla decimocuartaτεσσαρεσκαιδεκάτηnoche,νὺξsiendo llevados nosotros a la derivaδιαφερομένων ἡμῶνpor el Adriático,ἐν τῷ Ἀδρίᾳhacia la medianocheκατὰ μέσον τῆς νυκτὸςlos marinerosοἱ ναῦταιsospecharonὑπενόουνque se acercabanπροσάγειν αὐτοῖςa alguna tierra.τινὰ χώραν
Yκαὶechando la sonda,βολίσαντεςhallaronεὗρονveinteεἴκοσιbrazas;ὀργυιὰςyδὲpasandoδιαστήσαντεςun poco más adelante,βραχὺyκαὶechando de nuevo la sonda,πάλιν βολίσαντεςhallaronεὗρονquinceδεκαπέντεbrazas.ὀργυιὰς
Yτεtemiendoφοβούμενοίir a darμή ἐκπέσωμενen algúnπου κατὰlugarτόπουςescabroso,τραχεῖςecharonῥίψαντεςcuatroτέσσαραςanclasἀγκύραςdesde la popa,ἐκ πρύμνηςyansiabanηὔχοντοque se hicieraγενέσθαιde día.ἡμέραν
Yδὲcomo los marinerosτῶν ναυτῶνprocurabanζητούντωνhuirφυγεῖνde la nave,ἐκ τοῦ πλοίουyκαὶhabían bajadoχαλασάντωνel boteτὴν σκάφηνal mar,εἰς τὴν θάλασσανcon el pretextoπροφάσειde queὡςiban aμελλόντωνtenderἐκτείνεινanclasἀγκύραςdesde la proa,ἐκ πρῴρης
Pabloὁ Παῦλοςdijoεἶπενal centuriónτῷ ἑκατοντάρχῃyκαὶa los soldados:τοῖς στρατιώταις«SiἘὰνestosοὗτοιnoμὴse quedanμείνωσινen la nave,ἐν τῷ πλοίῳustedesὑμεῖςnoοὐpuedenδύνασθεsalvarse».σωθῆναι
Entoncesτότεlos soldadosοἱ στρατιῶταιcortaronἀπέκοψανlas amarrasτὰ σχοινίαdel boteτῆς σκάφηςyκαὶloαὐτὴνdejaronεἴασανcaer.ἐκπεσεῖν
YδὲmientrasἌχρι οὗamanecía,ἡμέρα ἤμελλεν γίνεσθαιPabloὁ Παῦλοςanimabaπαρεκάλειa todosἅπανταςa tomarμεταλαβεῖνalimento,τροφῆςdiciendo:λέγων«Hoyσήμερονhace catorceΤεσσαρεσκαιδεκάτηνdíasἡμέρανque están en esperaπροσδοκῶντεςycontinúanδιατελεῖτεen ayunas,ἄσιτοιsin haber tomadoπροσλαβόμενοιnada.μηθὲν
Por tanto,διὸlesὑμᾶςruegoπαρακαλῶque tomenμεταλαβεῖνalimento,τροφῆςporqueγὰρestoτοῦτοesὑπάρχειparaπρὸςsu salvación;τῆς ὑμετέρας σωτηρίαςpuesγὰρni un cabelloθρὶξde la cabezaἀπὸ τῆς κεφαλῆςde ningunoοὐδενὸςde ustedesὑμῶνperecerá».ἀπολεῖται
Yδὲdichoεἴπαςesto,ταῦταtomóκαὶ λαβὼνpan,ἄρτονdio graciasεὐχαρίστησενa Diosτῷ θεῷdelante de todos,ἐνώπιον πάντωνyκαὶpartiéndolo,κλάσαςcomenzóἤρξατοa comer.ἐσθίειν
Yδὲtodos,πάντεςcobrando ánimo,εὔθυμοι γενόμενοιtomaronπροσελάβοντοtambién ellosκαὶ αὐτοὶalimento.τροφῆς
Yδὲéramosἤμεθαen la nave,ἐν τῷ πλοίῳen total,αἱ πᾶσαιdoscientas setenta y seisδιακόσιαι ἑβδομήκοντα ἕξpersonas.ψυχαὶ
Yδὲuna vez satisfechosκορεσθέντεςde comida,τροφῆςaligerabanἐκούφιζονla naveτὸ πλοῖονechandoἐκβαλλόμενοιel trigoτὸν σῖτονal mar.εἰς τὴν θάλασσαν
YδὲcuandoὍτεse hizoἐγένετοde día,ἡμέραnoοὐκreconocíanἐπεγίνωσκονla tierra;τὴν γῆνperoδέdivisabanκατενόουνuna bahíaκόλπον τιναque teníaἔχονταplaya,αἰγιαλὸνen la cualεἰς ὃνdecidieron,ἐβουλεύοντοsiεἰpodían,δύναιντοvararἐξῶσαιla nave.τὸ πλοῖον
Yκαὶcortandoπεριελόντεςlas anclas,τὰς ἀγκύραςlas dejaronεἴωνen el mar,εἰς τὴν θάλασσανaflojandoἀνέντεςa la vezἅμαlas amarrasτὰς ζευκτηρίαςde los timones;τῶν πηδαλίωνeκαὶizandoἐπάραντεςla vela de proaτὸν ἀρτέμωναal viento,τῇ πνεούσῃse dirigíanκατεῖχονa la playa.εἰς τὸν αἰγιαλόν
Peroδὲdandoπεριπεσόντεςen un lugarεἰς τόπονdonde se encontraban dos corrientes,διθάλασσονhicieron encallarἐπέκειλανla nave;τὴν ναῦνyκαὶla proa,ἡ μὲν πρῷραhincada,ἐρείσασαquedóἔμεινενinmóvil,ἀσάλευτοςmientrasδὲla popaἡ πρύμναse deshacíaἐλύετοpor la violencia.ὑπὸ τῆς βίας
Yδὲlos soldadosτῶν στρατιωτῶνacordaronβουλὴ ἐγένετοmatarἵνα ἀποκτείνωσινa los presos,τοὺς δεσμώταςpara que ningunoμή τιςescaparaδιαφύγῃnadando.ἐκκολυμβήσας
Peroδὲel centurión,ὁ ἑκατοντάρχηςqueriendoβουλόμενοςsalvarδιασῶσαιa Pablo,τὸν Παῦλονlesαὐτοὺςimpidióἐκώλυσενeste propósito,τοῦ βουλήματοςyτεmandóἐκέλευσένque los que pudieranτοὺς δυναμένουςnadarκολυμβᾶνse echaranἀπορίψανταςprimeroπρώτουςal aguaysalieranἐξιέναιa tierra;ἐπὶ τὴν γῆν
yκαὶlos demás,τοὺς λοιποὺςunosοὓς μὲνen tablas,ἐπὶ σανίσινy otrosοὓς δὲen restosἐπί τινων τῶνde la nave.ἀπὸ τοῦ πλοίουYκαὶasíοὕτωςsucedióἐγένετοque todosπάνταςllegaron a salvoδιασωθῆναιa tierra.ἐπὶ τὴν γῆν