YδὲSauloΣαῦλοςestaba de acuerdoἦν συνευδοκῶνcon su muerte.τῇ ἀναιρέσει αὐτοῦYδὲaquel díaἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳse desatóἘγένετοuna gran persecuciónδιωγμὸς μέγαςcontra la asambleaἐπὶ τὴν ἐκκλησίανque estaba en Jerusalén;τὴν ἐν Ἱεροσολύμοιςyδὲtodosπάντεςfueron dispersadosδιεσπάρησανpor las regionesκατὰ τὰς χώραςde Judeaτῆς ἸουδαίαςyκαὶSamaria,Σαμαρείαςexceptoπλὴνlos apóstoles.τῶν ἀποστόλων
Yδὲunos hombresἄνδρεςpiadososεὐλαβεῖςsepultaronσυνεκόμισανa Estebanτὸν Στέφανονeκαὶhicieronἐποίησανgran dueloκοπετὸν μέγανpor él.ἐπ’ αὐτῷ
PeroδὲSauloΣαῦλοςasolabaἐλυμαίνετοla asamblea,τὴν ἐκκλησίανentrandoεἰσπορευόμενοςcasa por casa,κατὰ τοὺς οἴκουςyτεarrastrandoσύρωνa hombresἄνδραςyκαὶmujeres,γυναῖκαςlos entregabaπαρεδίδουen la cárcel.εἰς φυλακήν
Así queμὲν οὖνlos que habían sido dispersadosΟἱ διασπαρέντεςiban por todas partesδιῆλθονanunciando la buena noticiaεὐαγγελιζόμενοιde la palabra.τὸν λόγον
YδὲFelipe,Φίλιπποςdescendiendoκατελθὼνa la ciudadεἰς τὴν πόλινde Samaria,τῆς Σαμαρείαςlesαὐτοῖςproclamabaἐκήρυσσενal Mesías.τὸν χριστόν
Yδὲla multitudοἱ ὄχλοιatendíaπροσεῖχονunánimeὁμοθυμαδὸνa lo queτοῖς λεγομένοιςFelipeτοῦ Φιλίππουdecía,ὑπὸal oírἐν τῷ ἀκούειν αὐτοὺςyκαὶverβλέπεινlas señalesτὰ σημεῖαqueἃhacía.ἐποίει
Porqueγὰρde muchosπολλοὶ τῶνque teníanἐχόντωνespíritus impuros,πνεύματα ἀκάθαρταestos salíanἐξήρχοντοdando grandes gritos;βοῶντα φωνῇ μεγάλῃyδὲmuchosπολλοὶparalíticosπαραλελυμένοιyκαὶcojosχωλοὶeran sanados.ἐθεραπεύθησαν
Yδὲhuboἐγένετοgran alegríaπολλὴ χαρὰen aquella ciudad.ἐν τῇ πόλει ἐκείνῃ
Peroδέhabía antesπροϋπῆρχενen la ciudadἐν τῇ πόλειun hombreἈνὴρ τιςllamadoὀνόματιSimón,Σίμωνque practicaba la magiaμαγεύωνyκαὶasombrabaἐξιστάνωνa la naciónτὸ ἔθνοςde Samaria,τῆς Σαμαρείαςdiciendoλέγωνque él eraεἶναί ἑαυτὸνalguienτιναgrande.μέγαν
A élᾧatendíanπροσεῖχονtodos,πάντεςdesde el más pequeñoἀπὸ μικροῦhasta el más grande,ἕως μεγάλουdiciendo:λέγοντες«EsteΟὗτόςesἐστινel Poderἡ Δύναμιςde Dios,τοῦ θεοῦel llamadoἡ καλουμένηGrande».Μεγάλη
Yδὲleαὐτῷatendíanπροσεῖχονporqueδιὰ τὸdurante mucho tiempoἱκανῷ χρόνῳlosαὐτούςhabía asombradoἐξεστακέναιcon sus artes mágicas.ταῖς μαγείαις
Peroδὲcuandoὅτεcreyeronἐπίστευσανa Felipe,τῷ Φιλίππῳque anunciaba la buena noticiaεὐαγγελιζομένῳdel reinoπερὶ τῆς βασιλείαςde Diosτοῦ θεοῦyκαὶdel nombreτοῦ ὀνόματοςde Jesús el Mesías,Ἰησοῦ Χριστοῦeran sumergidosἐβαπτίζοντοhombresἄνδρεςyτε καὶmujeres.γυναῖκες
Yδὲel mismo Simónὁ Σίμων αὐτὸςtambiénκαὶcreyó;ἐπίστευσενyκαὶdespués de ser sumergido,βαπτισθεὶςestaba siempreἦν προσκαρτερῶνcon Felipe;τῷ Φιλίππῳyτεviendoθεωρῶνlas señalesσημεῖαyκαὶgrandesμεγάλαςmilagrosδυνάμειςque se hacían,γινομέναςestaba asombrado.ἐξίστατο
Yδὲal oírἈκούσαντεςlos apóstolesοἱ ἀπόστολοιque estaban en Jerusalénἐν ἹεροσολύμοιςqueὅτιSamariaἡ Σαμάρειαhabía recibidoδέδεκταιla palabraτὸν λόγονde Dios,τοῦ θεοῦles enviaronἀπέστειλαν πρὸς αὐτοὺςa PedroΠέτρονyκαὶa Juan;Ἰωάννην
los cuales,οἵτινεςhabiendo descendido,καταβάντεςoraronπροσηύξαντοpor ellosπερὶ αὐτῶνpara queὅπωςrecibieranλάβωσινel Espíritu Santo;πνεῦμα ἅγιον
porqueγὰρaún noοὐδέπωhabía descendidoἦν ἐπιπεπτωκόςsobre ningunoἐπ’ οὐδενὶde ellos,αὐτῶνsino queδὲsolamenteμόνονhabían sido sumergidosβεβαπτισμένοι ὑπῆρχονen el nombreεἰς τὸ ὄνομαdel Señor Jesús.τοῦ κυρίου Ἰησοῦ
Entoncesτότεlesἐπ’ αὐτούςimponíanἐπετίθεσανlas manos,τὰς χεῖραςyκαὶrecibíanἐλάμβανονel Espíritu Santo.πνεῦμα ἅγιον
Yδὲcuando Simón vioἰδὼν ὁ Σίμωνqueὅτιpor la imposiciónδιὰ τῆς ἐπιθέσεωςde las manosτῶν χειρῶνde los apóstolesτῶν ἀποστόλωνse dabaδίδοταιel Espíritu,τὸ πνεῦμαlesαὐτοῖςofrecióπροσήνεγκενdinero,χρήματα
diciendo:λέγων«DenmeΔότεtambién a míκἀμοὶesta autoridad,τὴν ἐξουσίαν ταύτηνpara queἵναcualquiera a quienᾧ ἐὰνyo impongaἐπιθῶlas manosτὰς χεῖραςrecibaλαμβάνῃel Espíritu Santo».πνεῦμα ἅγιον
PeroδὲPedroΠέτροςleπρὸς αὐτόνdijo:εἶπεν«Tu dineroΤὸ ἀργύριόν σουperezcaεἴη εἰς ἀπώλειανcontigo,σὺν σοὶporqueὅτιpensasteἐνόμισαςobtenerκτᾶσθαιel donτὴν δωρεὰνde Diosτοῦ θεοῦcon dinero.διὰ χρημάτων
Noοὐκtienesἔστιν σοιparteμερὶςniοὐδὲsuerteκλῆροςen este asunto,ἐν τῷ λόγῳ τούτῳporqueγὰρtu corazónἡ καρδία σουnoοὐκesἔστινrectoεὐθεῖαdelante de Dios.ἔναντι τοῦ θεοῦ
Cambia de mente,μετανόησονpues,οὖνapartándote deἀπὸesta maldad tuya,τῆς κακίας σου ταύτηςyκαὶruegaδεήθητιal Señor,τοῦ κυρίουpor si acasoεἰ ἄραteσοιes perdonadoἀφεθήσεταίel pensamientoἡ ἐπίνοιαde tu corazón;τῆς καρδίας σου
porqueγὰρveoὁρῶque estásσε ὄνταen hielεἰς χολὴνde amarguraπικρίαςyκαὶen ataduraσύνδεσμονde injusticia».ἀδικίας
Simónὁ Σίμωνrespondióἀποκριθεὶς δὲy dijo:εἶπεν«RueguenΔεήθητεustedesὑμεῖςpor míὑπὲρ ἐμοῦal Señor,πρὸς τὸν κύριονpara queὅπωςnadaμηδὲνde lo queὧνhan dichoεἰρήκατεmeἐπ’ ἐμὲsobrevenga».ἐπέλθῃ
Ellos,Οἱpues,μὲν οὖνdespués de haber testificadoδιαμαρτυράμενοιyκαὶhabladoλαλήσαντεςla palabraτὸν λόγονdel Señor,τοῦ κυρίουse volvíanὑπέστρεφονa Jerusalén,εἰς Ἱεροσόλυμαyτεanunciaban la buena noticiaεὐηγγελίζοντοen muchas aldeasπολλάς κώμαςde los samaritanos.τῶν Σαμαριτῶν
Yδὲun ángelἌγγελοςdel Señorκυρίουhablóἐλάλησενa Felipe,πρὸς Φίλιππονdiciendo:λέγων«LevántateἈνάστηθιyκαὶveπορεύουhacia el sur,κατὰ μεσημβρίανpor el caminoἐπὶ τὴν ὁδὸνque desciendeτὴν καταβαίνουσανde Jerusalénἀπὸ Ἰερουσαλὴμa Gaza;εἰς Γάζανesteαὕτηesἐστὶνdesierto».ἔρημος
Yκαὶél se levantóἀναστὰςy fue.ἐπορεύθηYκαὶde pronto,ἰδοὺun hombreἀνὴρetíope,Αἰθίοψeunuco,εὐνοῦχοςalto funcionarioδυνάστηςde Candace,Κανδάκηςreinaβασιλίσσηςde los etíopes,Αἰθιόπωνqueὃςestabaἦνsobre todo su tesoro,ἐπὶ πάσης τῆς γάζης αὐτῆςque había venidoὃς ἐληλύθειa Jerusalénεἰς Ἰερουσαλήμpara adorar,προσκυνήσων
volvía,ἦν τε ὑποστρέφωνsentadoκαὶ καθήμενοςen su carro,ἐπὶ τοῦ ἅρματος αὐτοῦyκαὶleíaἀνεγίνωσκενal profetaτὸν προφήτηνIsaías.Ἠσαΐαν
Yδὲel Espírituτὸ πνεῦμαdijoεἶπενa Felipe:τῷ Φιλίππῳ«AcércateΠρόσελθεyκαὶjúntateκολλήθητιa ese carro».τῷ ἅρματι τούτῳ
YδὲFelipeὁ Φίλιπποςcorrió hacia él,προσδραμὼνy le oyóἤκουσεν αὐτοῦleerἀναγινώσκοντοςal profeta Isaías,Ἠσαΐαν τὸν προφήτηνyκαὶdijo:εἶπεν«¿EntiendesἎρά γε γινώσκειςlo queἃlees?».ἀναγινώσκεις
Élὁ δὲdijo:εἶπεν«¿Y cómoΠῶς γὰρpodría,ἂν δυναίμηνsiἐὰνalguienτιςnoμήmeμεguía?».ὁδηγήσειYτεrogóπαρεκάλεσένa Felipeτὸν Φίλιππονque subieraἀναβάνταy se sentaraκαθίσαιcon él.σὺν αὐτῷ
Yδὲel pasajeἡ περιοχὴde la Escrituraτῆς γραφῆςqueἣνleíaἀνεγίνωσκενeraἦνeste:αὕτηComoὩςovejaπρόβατονfue llevadoἤχθηal matadero;ἐπὶ σφαγὴνyκαὶcomoὡςcorderoἀμνὸςmudoἄφωνοςdelante del que lo trasquila,ἐναντίον τοῦ κείραντος αὐτὸνasíοὕτωςnoοὐκabreἀνοίγειsu boca.τὸ στόμα αὐτοῦ
En su humillaciónἐν τῇ ταπεινώσειle fue negadaἤρθηla justicia;ἡ κρίσις αὐτοῦ¿y quiénτίςcontaráδιηγήσεταιsu descendencia?τὴν γενεὰν αὐτοῦPorqueὅτιsu vidaἡ ζωὴ αὐτοῦes quitadaαἴρεταιde la tierra.ἀπὸ τῆς γῆς
El eunucoὁ εὐνοῦχοςrespondióἀποκριθεὶς δὲa Felipeτῷ Φιλίππῳy dijo:εἶπεν«Te ruego,Δέομαί σου¿de quiénπερὶ τίνοςdiceλέγειestoτοῦτοel profeta?ὁ προφήτης¿De sí mismo,περὶ ἑαυτοῦoἢde algún otro?».περὶ ἑτέρου τινός
EntoncesδὲFelipe,ὁ Φίλιπποςabriendoἀνοίξαςsu boca,τὸ στόμα αὐτοῦyκαὶcomenzandoἀρξάμενοςdesde esta Escritura,ἀπὸ τῆς γραφῆς ταύτηςleαὐτῷanunció la buena noticiaεὐηγγελίσατοde Jesús.τὸν Ἰησοῦν
Yδὲyendoὡς ἐπορεύοντοpor el camino,κατὰ τὴν ὁδόνllegaronἦλθονa un lugar donde había agua;ἐπί τι ὕδωρyκαίel eunucoὁ εὐνοῦχοςdijo:φησιν«Mira,Ἰδοὺagua;ὕδωρ¿quéτίimpideκωλύειque yoμεsea sumergido?».βαπτισθῆναι
Felipe dijo: «Si crees de todo corazón, es posible». Y él respondió: «Creo que Jesús el Mesías es el Hijo de Dios».
Yκαὶmandóἐκέλευσενpararστῆναιel carro;τὸ ἅρμαyκαὶdescendieronκατέβησανambosἀμφότεροιal agua,εἰς τὸ ὕδωρFelipeὅ τε Φίλιπποςyκαὶel eunuco,ὁ εὐνοῦχοςyκαὶloαὐτόνsumergió.ἐβάπτισεν
Yδὲcuandoὅτεsubieronἀνέβησανdel agua,ἐκ τοῦ ὕδατοςel Espírituπνεῦμαdel Señorκυρίουarrebatóἥρπασενa Felipe,τὸν Φίλιππονyκαὶel eunucoὁ εὐνοῦχοςnoοὐκloαὐτὸνvioεἶδενmás;οὐκέτιpuesγὰρsiguióἐπορεύετοsu caminoτὴν ὁδὸν αὐτοῦgozoso.χαίρων
PeroδὲFelipeΦίλιπποςse encontróεὑρέθηen Asdod;εἰς Ἄζωτονyκαὶpasando,διερχόμενοςanunciaba la buena noticiaεὐηγγελίζετοen todas las ciudades,τὰς πόλεις πάσαςhasta queἕως τοῦllegóἐλθεῖν αὐτὸνa Cesarea.εἰς Καισάρειαν