PeroδὲSaulo,Ὁ Σαῦλοςrespirandoἐμπνέωνtodavíaἔτιamenazasἀπειλῆςyκαὶmuerteφόνουcontra los discípulosεἰς τοὺς μαθητὰςdel Señor,τοῦ κυρίουfueπροσελθὼνal sumo sacerdoteτῷ ἀρχιερεῖ
y le pidióᾐτήσατο παρ’ αὐτοῦcartasἐπιστολὰςpara las sinagogasπρὸς τὰς συναγωγάςde Damasco,εἰς Δαμασκὸνa fin de que,ὅπωςsiἐάνhallabaεὕρῃalgunosτιναςque fueranὄνταςdel Camino,τῆς ὁδοῦtanto hombresἄνδρας τεcomo mujeres,καὶ γυναῖκαςlos trajeraἀγάγῃatadosδεδεμένουςa Jerusalén.εἰς Ἰερουσαλήμ
Yδὲmientras iba de camino,ἐν τῷ πορεύεσθαιsucedióἐγένετοque al acercarseαὐτὸν ἐγγίζεινa Damasco,τῇ Δαμασκῷde repenteἐξαίφνης τεloαὐτὸνrodeó con su resplandorπεριήστραψενuna luzφῶςdel cielo;ἐκ τοῦ οὐρανοῦ
yκαὶcayendoπεσὼνa tierra,ἐπὶ τὴν γῆνoyóἤκουσενuna vozφωνὴνque le decía:λέγουσαν αὐτῷ«Saulo,ΣαοὺλSaulo,Σαούλ¿por quéτίmeμεpersigues?».διώκεις
Élδέdijo:εἶπεν«¿QuiénΤίςeres,εἶSeñor?».κύριεY élὁ δέrespondió:«YoἘγώsoyεἰμιJesús,Ἰησοῦςa quienὃνtúσὺpersigues;διώκεις
peroἀλλὰlevántateἀνάστηθιyκαὶentraεἴσελθεen la ciudad,εἰς τὴν πόλινyκαὶse te diráλαληθήσεταί σοιlo queὅ τίtienes queσε δεῖhacer».ποιεῖν
Yδὲlos hombresοἱ ἄνδρεςque iban con élοἱ συνοδεύοντες αὐτῷse habían detenido,εἱστήκεισανmudos,ἐνεοίoyendoἀκούοντες μὲνla voz,τῆς φωνῆςpero sin verδὲ θεωροῦντεςa nadie.μηδένα
YδὲSauloΣαῦλοςse levantóἠγέρθηde tierra,ἀπὸ τῆς γῆςy aunque teníaδὲlos ojosτῶν ὀφθαλμῶν αὐτοῦabiertos,ἀνεῳγμένωνno veíaἔβλεπενnada;οὐδὲνasí que,δὲllevándolo de la mano,χειραγωγοῦντες αὐτὸνlo metieronεἰσήγαγονen Damasco.εἰς Δαμασκόν
Yκαὶestuvoἦνtres díasἡμέρας τρεῖςsinμὴver,βλέπωνyκαὶnoοὐκcomióἔφαγενniοὐδὲbebió.ἔπιεν
HabíaἮν δέen Damascoἐν Δαμασκῷun discípuloτις μαθητὴςllamadoὀνόματιAnanías;Ἁνανίαςyκαὶel Señorὁ κύριοςleπρὸς αὐτὸνdijoεἶπενen una visión:ἐν ὁράματι«Ananías».ἉνανίαY élὁ δὲdijo:εἶπεν«Aquí estoy,Ἰδοὺ ἐγώSeñor».κύριε
Yδὲel Señorὁ κύριοςleπρὸς αὐτόνdijo:«Levántate,Ἀναστὰςveπορεύθητιa la calleἐπὶ τὴν ῥύμηνllamadaτὴν καλουμένηνRecta,Εὐθεῖανyκαὶbuscaζήτησονen casaἐν οἰκίᾳde JudasἸούδαa uno llamado Saulo,Σαῦλον ὀνόματιde Tarso;Ταρσέαporque,γὰρmira,ἰδοὺestá orando;προσεύχεται
yκαὶha vistoεἶδενen una visiónἐν ὁράματιa un hombreἄνδραllamadoὀνόματιAnanías,Ἁνανίανque entraεἰσελθόνταyκαὶleαὐτῷimponeἐπιθένταlas manosχεῖραςpara queὅπωςrecobre la vista».ἀναβλέψῃ
PeroδὲAnaníasἉνανίαςrespondió:ἀπεκρίθη«Señor,Κύριεhe oídoἤκουσαde muchosἀπὸ πολλῶνacerca de este hombre,περὶ τοῦ ἀνδρὸς τούτουcuántosὅσαmalesκακὰha hechoἐποίησενa tus santosτοῖς ἁγίοις σουen Jerusalén;ἐν Ἰερουσαλήμ
yκαὶaquíὧδεtieneἔχειautoridadἐξουσίανde los sumos sacerdotesπαρὰ τῶν ἀρχιερέωνpara atarδῆσαιa todosπάνταςlos que invocanτοὺς ἐπικαλουμένουςtu nombre».τὸ ὄνομά σου
Peroδὲel Señorὁ κύριοςleπρὸς αὐτὸνdijo:εἶπεν«Ve,Πορεύουporqueὅτιesteοὗτοςesἐστίνpara míμοιun instrumentoσκεῦοςescogido,ἐκλογῆςpara llevarτοῦ βαστάσαιmi nombreτὸ ὄνομά μουdelante deἐνώπιονlas naciones,ἐθνῶνyτε καὶde los reyes,βασιλέωνy de los hijosυἱῶν τεde Israel;Ἰσραήλ
porqueγὰρyoἐγὼleαὐτῷmostraréὑποδείξωcuántoὅσαtiene queδεῖ αὐτὸνpadecerπαθεῖνpor mi nombre».ὑπὲρ τοῦ ὀνόματός μου
FueἀπῆλθενentoncesδὲAnaníasἉνανίαςyκαὶentróεἰσῆλθενen la casa,εἰς τὴν οἰκίανyκαὶponiendoἐπιθεὶςsobre élἐπ’ αὐτὸνlas manos,τὰς χεῖραςdijo:εἶπεν«Saulo,Σαοὺλhermano,ἀδελφέel Señorὁ κύριοςmeμεha enviado —ἀπέσταλκένJesús,Ἰησοῦςel que se te aparecióὁ ὀφθείς σοιen el caminoἐν τῇ ὁδῷpor dondeᾗvenías—ἤρχουpara queὅπωςrecobres la vistaἀναβλέψῃςyκαὶseas llenoπλησθῇςdel Espíritu Santo».πνεύματος ἁγίου
Yκαὶal instanteεὐθέωςcayeronἀπέπεσανde sus ojosαὐτοῦ ἀπὸ τῶν ὀφθαλμῶνcomo escamas,ὡς λεπίδεςyτεrecobró la vista;ἀνέβλεψένyκαὶlevantándose,ἀναστὰςfue sumergido;ἐβαπτίσθη
yκαὶhabiendo tomadoλαβὼνalimento,τροφὴνrecobró fuerzas.ἐνίσχυσενY estuvoἘγένετο δὲalgunos díasἡμέρας τινὰςcon los discípulosμετὰ μαθητῶνque estaban en Damasco.τῶν ἐν Δαμασκῷ
Yκαὶenseguidaεὐθέωςproclamabaἐκήρυσσενa Jesúsτὸν Ἰησοῦνen las sinagogas,ἐν ταῖς συναγωγαῖςdiciendoqueὅτιesteοὗτόςesἐστινel Hijoὁ υἱὸςde Dios.τοῦ θεοῦ
Yδὲtodos los que lo oíanπάντες οἱ ἀκούοντεςestaban asombrados,ἐξίσταντοyκαὶdecían:ἔλεγον«¿NoΟὐχesἐστινesteοὗτόςel que asolabaὁ πορθήσαςen Jerusalénἐν Ἰερουσαλὴμa los que invocabanτοὺς ἐπικαλουμένουςeste nombre,τὸ ὄνομα τοῦτοyκαὶhabía venidoἐληλύθειaquíὧδεprecisamente paraεἰς τοῦτο ἵναllevarlosαὐτοὺς ἀγάγῃatadosδεδεμένουςante los sumos sacerdotes?».ἐπὶ τοὺς ἀρχιερεῖς
PeroδὲSauloΣαῦλοςse fortalecíaἐνεδυναμοῦτοcada vez más,μᾶλλονyκαὶconfundíaσυνέχυννενa los judíosτοὺς Ἰουδαίουςque habitabanτοὺς κατοικοῦνταςen Damasco,ἐν Δαμασκῷdemostrandoσυμβιβάζωνqueὅτιesteοὗτόςesἐστινel Mesías.ὁ χριστός
YδὲcuandoὩςpasaronἐπληροῦντοmuchos días,ἡμέραι ἱκαναίlos judíosοἱ Ἰουδαῖοιacordaronσυνεβουλεύσαντοmatarlo;ἀνελεῖν αὐτόν
peroδὲsu planἡ ἐπιβουλὴ αὐτῶνllegó a conocimientoἐγνώσθηde Saulo.τῷ ΣαύλῳYδὲvigilabanπαρετηροῦντοtambiénκαὶlas puertasτὰς πύλαςde díaἡμέραςyτε καὶde nocheνυκτὸςparaὅπωςmatarlo;αὐτὸν ἀνέλωσιν
peroδὲsus discípulos,οἱ μαθηταὶ αὐτοῦtomándoloλαβόντεςde noche,νυκτὸςloαὐτὸνbajaronκαθῆκανpor la muralla,διὰ τοῦ τείχουςdescolgándoloχαλάσαντεςen una canasta.ἐν σπυρίδι
Yδὲcuando llegóΠαραγενόμενοςa Jerusalén,εἰς Ἰερουσαλὴμintentabaἐπείραζενjuntarseκολλᾶσθαιcon los discípulos;τοῖς μαθηταῖςperoκαὶtodosπάντεςleαὐτόνtenían miedo,ἐφοβοῦντοnoμὴcreyendoπιστεύοντεςqueὅτιfueraἐστὶνdiscípulo.μαθητής
PeroδὲBernabéΒαρναβᾶςlo tomóἐπιλαβόμενος αὐτὸνy lo llevóἤγαγενa los apóstoles,πρὸς τοὺς ἀποστόλουςyκαὶlesαὐτοῖςcontóδιηγήσατοcómoπῶςen el caminoἐν τῇ ὁδῷhabía vistoεἶδενal Señor,τὸν κύριονyκαὶqueὅτιleαὐτῷhabía hablado,ἐλάλησενyκαὶcómoπῶςen Damascoἐν Δαμασκῷhabía hablado con valentíaἐπαρρησιάσατοen el nombreἐν τῷ ὀνόματιde Jesús.τοῦ Ἰησοῦ
Yκαὶestabaἦνcon ellos,μετ’ αὐτῶνentrandoεἰσπορευόμενοςyκαὶsaliendoἐκπορευόμενοςen Jerusalén,εἰς Ἰερουσαλήμhablando con valentíaπαρρησιαζόμενοςen el nombreἐν τῷ ὀνόματιdel Señor.τοῦ κυρίου
Yτεhablabaἐλάλειyκαὶdiscutíaσυνεζήτειcon los helenistas;πρὸς τοὺς Ἑλληνιστάςpero estosοἱ δὲprocurabanἐπεχείρουνmatarlo.ἀνελεῖν αὐτόν
Cuando lo supieronἐπιγνόντες δὲlos hermanos,οἱ ἀδελφοὶloαὐτὸνllevaronκατήγαγονa Cesarea,εἰς Καισάρειανyκαὶloαὐτὸνenviaronἐξαπέστειλανa Tarso.εἰς Ταρσόν
Así queμὲν οὖνla asambleaἩ ἐκκλησίαteníaεἶχενpazεἰρήνηνpor toda Judea,καθ’ ὅλης τῆς ἸουδαίαςyκαὶGalilea,ΓαλιλαίαςyκαὶSamaria;Σαμαρείαςy era edificada,οἰκοδομουμένηyκαὶandabaπορευομένηen el temorτῷ φόβῳdel Señor,τοῦ κυρίουyκαὶse multiplicabaἐπληθύνετοcon el consueloτῇ παρακλήσειdel Espíritu Santo.τοῦ ἁγίου πνεύματος
YδὲsucedióἘγένετοque Pedro,Πέτρονrecorriendoδιερχόμενονtodosδιὰ πάντωνlos lugares,descendióκατελθεῖνtambiénκαὶa los santosπρὸς τοὺς ἁγίουςque habitabanτοὺς κατοικοῦνταςen Lod.Λύδδα
Yδὲhallóεὗρενallíἐκεῖa un hombreἄνθρωπόν τιναllamadoὀνόματιEneas,Αἰνέανque desde hacíaἐξocho añosἐτῶν ὀκτὼestaba postradoκατακείμενονen una camilla,ἐπὶ κραβάττουpuesὃςeraἦνparalítico.παραλελυμένος
YκαὶPedroὁ Πέτροςleαὐτῷdijo:εἶπεν«Eneas,ΑἰνέαJesús el MesíasἸησοῦς Χριστόςteσεsana;ἰᾶταίlevántateἀνάστηθιyκαὶhaz tu cama».στρῶσον σεαυτῷYκαὶenseguidaεὐθέωςse levantó.ἀνέστη
Yκαὶloαὐτὸνvieronεἶδανtodosπάντεςlos que habitabanοἱ κατοικοῦντεςen LodΛύδδαyκαὶen Sarón,τὸν Σαρῶναlos cualesοἵτινεςse convirtieronἐπέστρεψανal Señor.ἐπὶ τὸν κύριον
Yδέen JopeἘν Ἰόππῃhabíaἦνuna discípulaτις μαθήτριαllamadaὀνόματιTabita —ΤαβιθάqueἣtraducidoδιερμηνευομένηesλέγεταιDorcas—;Δορκάςestaαὕτηestabaἦνllenaπλήρηςde buenas obrasἔργων ἀγαθῶνyκαὶde limosnasἐλεημοσυνῶνque hacía.ὧν ἐποίει
Yδὲsucedióἐγένετοen aquellos díasἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναιςque enfermóἀσθενήσασαν αὐτὴνy murió;ἀποθανεῖνyδὲdespués de lavarla,λούσαντεςlaαὐτὴνpusieronἔθηκανen un aposento alto.ἐν ὑπερῴῳ
Yδὲcomo Lodοὔσης Λύδδαςestaba cercaἐγγὺςde Jope,τῇ Ἰόππῃlos discípulos,οἱ μαθηταὶal oírἀκούσαντεςqueὅτιPedroΠέτροςestabaἐστὶνallí,ἐν αὐτῇle enviaronἀπέστειλαν πρὸς αὐτὸνdos hombres,δύο ἄνδραςrogándole:παρακαλοῦντες«NoΜὴtardesὀκνήσῃςen venirδιελθεῖνa nosotros».ἕως ἡμῶν
PedroΠέτροςse levantóἀναστὰς δὲy fue con ellos;συνῆλθεν αὐτοῖςy cuando llegó,ὃν παραγενόμενονlo llevaronἀνήγαγονal aposento alto,εἰς τὸ ὑπερῷονyκαὶtodas las viudasπᾶσαι αἱ χῆραιse presentaronπαρέστησανante élαὐτῷllorandoκλαίουσαιyκαὶmostrandoἐπιδεικνύμεναιlas túnicasχιτῶναςyκαὶmantosἱμάτιαqueὅσαDorcasἡ Δορκάςhacíaἐποίειcuando estabaοὖσαcon ellas.μετ’ αὐτῶν
PeroδὲPedro,ὁ Πέτροςsacandoἐκβαλὼνfueraἔξωa todos,πάνταςyκαὶpuesto de rodillas,θεὶς τὰ γόναταoró;προσηύξατοyκαὶvolviéndoseἐπιστρέψαςhacia el cuerpo,πρὸς τὸ σῶμαdijo:εἶπεν«Tabita,Ταβιθάlevántate».ἀνάστηθιY ellaἡ δὲabrióἤνοιξενlos ojos,τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτῆςyκαὶal verἰδοῦσαa Pedro,τὸν Πέτρονse incorporó.ἀνεκάθισεν
Y él,δὲdándoleδοὺς αὐτῇla mano,χεῖραlaαὐτήνlevantó;ἀνέστησενyδὲllamandoφωνήσαςa los santosτοὺς ἁγίουςyκαὶa las viudas,τὰς χήραςse laαὐτὴνpresentóπαρέστησενviva.ζῶσαν
Yδὲesto se supoγνωστὸν ἐγένετοpor toda Jope,καθ’ ὅλης τῆς Ἰόππηςyκαὶmuchosπολλοὶcreyeronἐπίστευσανen el Señor.ἐπὶ τὸν κύριον
Yδὲsucedióἐγένετοque se quedóμεῖναιmuchos díasἡμέρας ἱκανὰςen Jope,ἐν Ἰόππῃen casa deπαράun talτινιSimón,Σίμωνιcurtidor.βυρσεῖ