Aquel día,Ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃsaliendoἐξελθὼνJesúsὁ Ἰησοῦςde la casa,τῆς οἰκίαςse sentóἐκάθητοjunto al mar.παρὰ τὴν θάλασσαν
Y se reunieronκαὶ συνήχθησανjunto a élπρὸς αὐτὸνmuchas multitudes,ὄχλοι πολλοίde modo queὥστεélαὐτὸνsubióἐμβάνταa una barcaεἰς πλοῖονy se sentó,καθῆσθαιy todaκαὶ πᾶςla multitudὁ ὄχλοςestaba de pieεἱστήκειen la playa.ἐπὶ τὸν αἰγιαλὸν
Y les hablóκαὶ ἐλάλησεν αὐτοῖςmuchas cosasπολλὰen parábolas,ἐν παραβολαῖςdiciendo:λέγων«Miren,Ἰδοὺel sembradorὁ σπείρωνsalióἐξῆλθενa sembrar.τοῦ σπείρειν
Y mientrasκαὶ ἐν τῷsembraba,σπείρειν αὐτὸνuna parteἃ μὲνcayóἔπεσενjunto al camino,παρὰ τὴν ὁδόνy vinieronκαὶ ἐλθόνταlas avesτὰ πετεινὰy se la comieron.κατέφαγεν αὐτά
Otra parteἄλλα δὲcayóἔπεσενen los pedregales,ἐπὶ τὰ πετρώδηdondeὅπουnoοὐκteníaεἶχενmuchaπολλήνtierra;γῆνy enseguidaκαὶ εὐθέωςbrotó,ἐξανέτειλενpor no tenerδιὰ τὸ μὴ ἔχεινprofundidadβάθοςde tierra;γῆς
pero cuando salióδὲ ἀνατείλαντοςel sol,ἡλίουse quemó,ἐκαυματίσθηy por no tenerκαὶ διὰ τὸ μὴ ἔχεινraíz,ῥίζανse secó.ἐξηράνθη
Otra parteἄλλα δὲcayóἔπεσενentre los espinos,ἐπὶ τὰς ἀκάνθαςy los espinosκαὶ αἱ ἄκανθαιcrecieronἀνέβησανy la ahogaron.καὶ ἔπνιξαν αὐτά
Y otra parteἄλλα δὲcayóἔπεσενen la tierraἐπὶ τὴν γῆνbuena,τὴν καλὴνy dabaκαὶ ἐδίδουfruto:καρπόνuna,ὃ μὲνciento;ἑκατὸνotra,ὃ δὲsesenta;ἑξήκονταy otra,ὃ δὲtreinta.τριάκοντα
El que tieneὁ ἔχωνoídos,ὦταque oiga».ἀκουέτω
Y acercándoseΚαὶ προσελθόντεςlos discípulos,οἱ μαθηταὶle dijeron:εἶπαν αὐτῷ«¿Por quéΔιὰ τίlesαὐτοῖςhablasλαλεῖςen parábolas?».ἐν παραβολαῖς
Y él,ὁ δὲrespondiendo,ἀποκριθεὶςles dijo:εἶπεν αὐτοῖς«PorqueὍτιa ustedesὑμῖνse les ha dadoδέδοταιconocerγνῶναιlos misteriosτὰ μυστήριαdel reinoτῆς βασιλείαςde los cielos,τῶν οὐρανῶνpero a ellosἐκείνοις δὲnoοὐse les ha dado.δέδοται
Porqueγὰρa cualquiera queὅστιςtiene,ἔχειse le dará,δοθήσεται αὐτῷy tendrá de sobra;καὶ περισσευθήσεταιpero a cualquiera queὅστις δὲnoοὐκtiene,ἔχειaunκαὶlo queὃtieneἔχειse le quitará.ἀρθήσεται ἀπ’ αὐτοῦ
Por esoδιὰ τοῦτοlesαὐτοῖςhabloλαλῶen parábolas:ἐν παραβολαῖςporqueὅτιviendoβλέποντεςnoοὐven,βλέπουσινy oyendoκαὶ ἀκούοντεςnoοὐκoyenἀκούουσινniοὐδὲentienden.συνίουσιν
Y se cumpleκαὶ ἀναπληροῦταιen ellosαὐτοῖςla profecíaἡ προφητείαde Isaías,Ἠσαΐουque dice:ἡ λέγουσαCon el oídoἈκοῇoirán,ἀκούσετεy de ningún modoκαὶ οὐ μὴentenderán;συνῆτεy viendoκαὶ βλέποντεςverán,βλέψετεy de ningún modoκαὶ οὐ μὴpercibirán.ἴδητε
Porqueγὰρse ha engordadoἐπαχύνθηel corazónἡ καρδίαde este pueblo,τοῦ λαοῦ τούτουy con los oídosκαὶ τοῖς ὠσὶνoyenἤκουσανcon dificultad,βαρέωςy han cerradoκαὶ ἐκάμμυσανsus ojos;τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτῶνno sea queμήποτεveanἴδωσινcon los ojos,τοῖς ὀφθαλμοῖςy oiganκαὶ ἀκούσωσινcon los oídos,τοῖς ὠσὶνy entiendanκαὶ συνῶσινcon el corazón,τῇ καρδίᾳy se vuelvan,καὶ ἐπιστρέψωσινy yo los sane.καὶ ἰάσομαι αὐτούς
Pero dichososδὲ μακάριοιlos ojosοἱ ὀφθαλμοὶde ustedes,ὑμῶνporqueὅτιven,βλέπουσινy sus oídos,καὶ τὰ ὦτα ὑμῶνporqueὅτιoyen.ἀκούουσιν
Porqueγὰρen verdadἀμὴνles digoλέγω ὑμῖνqueὅτιmuchosπολλοὶprofetasπροφῆταιy justosκαὶ δίκαιοιdesearonἐπεθύμησανverἰδεῖνlo queἃustedes ven,βλέπετεy noκαὶ οὐκlo vieron;εἶδανy oírκαὶ ἀκοῦσαιlo queἃustedes oyen,ἀκούετεy noκαὶ οὐκlo oyeron.ἤκουσαν
Ustedes,Ὑμεῖςpues,οὖνoiganἀκούσατεla parábolaτὴν παραβολὴνdel sembrador.τοῦ σπείραντος
Cuando algunoπαντὸςoyeἀκούοντοςla palabraτὸν λόγονdel reinoτῆς βασιλείαςy noκαὶ μὴla entiende,συνιέντοςvieneἔρχεταιel malignoὁ πονηρὸςy arrebataκαὶ ἁρπάζειlo sembradoτὸ ἐσπαρμένονen su corazón;ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦesteοὗτόςesἐστινel queὁfue sembradoσπαρείςjunto al camino.παρὰ τὴν ὁδὸν
Y el queὁ δὲfue sembradoσπαρείςen los pedregales,ἐπὶ τὰ πετρώδηesteοὗτόςesἐστινel queὁoyeἀκούωνla palabraτὸν λόγονy enseguidaκαὶ εὐθὺςlaαὐτόνrecibeλαμβάνωνcon alegría;μετὰ χαρᾶς
pero noοὐκ δὲtieneἔχειraízῥίζανen sí mismo,ἐν ἑαυτῷsino queἀλλὰesἐστινde poca duración;πρόσκαιρόςy cuando vieneγενομένης δὲla aflicciónθλίψεωςo la persecuciónἢ διωγμοῦpor causaδιὰde la palabra,τὸν λόγονenseguidaεὐθὺςtropieza.σκανδαλίζεται
Y el queὁ δὲfue sembradoσπαρείςentre los espinos,εἰς τὰς ἀκάνθαςesteοὗτόςesἐστινel queὁoyeἀκούωνla palabra,τὸν λόγονpero la preocupaciónκαὶ ἡ μέριμναde esta eraτοῦ αἰῶνος τούτουy el engañoκαὶ ἡ ἀπάτηde la riquezaτοῦ πλούτουahoganσυμπνίγειla palabra,τὸν λόγονy se quedaκαὶ γίνεταιsin fruto.ἄκαρπος
Y el queὁ δὲfue sembradoσπαρείςen la tierraἐπὶ τὴν γῆνbuena,καλὴνesteοὗτόςesἐστινel queὁoyeἀκούωνla palabraτὸν λόγονy la entiende;καὶ συνιείςeste síὃς δὴda frutoκαρποφορεῖy produce:καὶ ποιεῖuno,ὃ μὲνciento;ἑκατὸνotro,ὃ δὲsesenta;ἑξήκονταy otro,ὃ δὲtreinta».τριάκοντα
Lesαὐτοῖςpresentóπαρέθηκενotra parábola,Ἄλλην παραβολὴνdiciendo:λέγων«El reinoἡ βασιλείαde los cielosτῶν οὐρανῶνha llegado a ser semejanteὩμοιώθηa un hombreἀνθρώπῳque sembróσπείραντιbuena semillaκαλὸν σπέρμαen su campo.ἐν τῷ ἀγρῷ αὐτοῦ
Pero mientrasἐν δὲ τῷlos hombresτοὺς ἀνθρώπουςdormían,καθεύδεινvinoἦλθενsu enemigoαὐτοῦ ὁ ἐχθρὸςy sembróκαὶ ἐπέσπειρενcizañaζιζάνιαen medioἀνὰ μέσονdel trigo,τοῦ σίτουy se fue.καὶ ἀπῆλθεν
Y cuandoὅτε δὲbrotóἐβλάστησενla hierbaὁ χόρτοςy dioκαὶ ἐποίησενfruto,καρπὸνentoncesτότεaparecióἐφάνηtambiénκαὶla cizaña.τὰ ζιζάνια
Y acercándoseπροσελθόντες δὲlos esclavosοἱ δοῦλοιdel dueño de la casa,τοῦ οἰκοδεσπότουle dijeron:εἶπον αὐτῷSeñor,Κύριε¿noοὐχὶsembrasteἔσπειραςbuena semillaκαλὸν σπέρμαen tu campo?ἐν τῷ σῷ ἀγρῷ¿De dónde,πόθενpues,οὖνtieneἔχειcizaña?ζιζάνια
Y élὁ δὲles dijo:ἔφη αὐτοῖςUn enemigoἘχθρὸς ἄνθρωποςha hechoἐποίησενesto.τοῦτοY los esclavosοἱ δὲ δοῦλοιle dicen:αὐτῷ λέγουσιν¿Quieres,Θέλειςpues,οὖνque vayamosἀπελθόντεςy la recojamos?συλλέξωμεν αὐτά
Pero élὁ δέdice:φησινNo,Οὔno sea queμήποτεal recogerσυλλέγοντεςla cizañaτὰ ζιζάνιαarranquen de raízἐκριζώσητεcon ellaἅμα αὐτοῖςel trigo.τὸν σῖτον
Dejenἄφετεque crezcan juntosσυναυξάνεσθαιambosἀμφότεραhasta la cosecha;μέχρι τοῦ θερισμοῦy en el tiempoκαὶ ἐν καιρῷde la cosechaτοῦ θερισμοῦdiréἐρῶa los segadores:τοῖς θερισταῖςRecojanΣυλλέξατεprimeroπρῶτονla cizañaτὰ ζιζάνιαy átenlaκαὶ δήσατε αὐτὰen manojosεἰς δέσμαςpara quemarla;πρὸς τὸ κατακαῦσαι αὐτάpero el trigo,τὸν δὲ σῖτονjúntenloσυναγάγετεen mi granero».εἰς τὴν ἀποθήκην μου
Lesαὐτοῖςpresentóπαρέθηκενotra parábola,Ἄλλην παραβολὴνdiciendo:λέγων«El reinoἡ βασιλείαde los cielosτῶν οὐρανῶνes semejanteὉμοία ἐστὶνa un granoκόκκῳde mostazaσινάπεωςqueὃνun hombreἄνθρωποςtomóλαβὼνy sembróἔσπειρενen su campo;ἐν τῷ ἀγρῷ αὐτοῦ
esteὃesἐστινel más pequeñoμικρότερον μένde todasπάντωνlas semillas,τῶν σπερμάτωνpero cuandoὅταν δὲcreceαὐξηθῇesἐστὶνla mayorμεῖζονde las hortalizas,τῶν λαχάνωνy se haceκαὶ γίνεταιárbol,δένδρονde modo queὥστεvienenἐλθεῖνlas avesτὰ πετεινὰdel cieloτοῦ οὐρανοῦy anidanκαὶ κατασκηνοῦνen sus ramas».ἐν τοῖς κλάδοις αὐτοῦ
Lesαὐτοῖςhablóἐλάλησενotra parábola:Ἄλλην παραβολὴν«El reinoἡ βασιλείαde los cielosτῶν οὐρανῶνes semejanteὉμοία ἐστὶνa la levaduraζύμῃqueἣνuna mujerγυνὴtomóλαβοῦσαy escondióἐνέκρυψενen tresεἰς τρίαmedidasσάταde harina,ἀλεύρουhasta queἕως οὗfermentóἐζυμώθηtodo».ὅλον
Todo estoΤαῦτα πάνταhablóἐλάλησενJesúsὁ Ἰησοῦςa las multitudesτοῖς ὄχλοιςen parábolas,ἐν παραβολαῖςy sinκαὶ χωρὶςparábolasπαραβολῆςno les hablaba nada,οὐδὲν ἐλάλει αὐτοῖς
para queὅπωςse cumplieraπληρωθῇlo dichoτὸ ῥηθὲνpor medioδιὰdel profeta,τοῦ προφήτουque dice:λέγοντος«AbriréἈνοίξωen parábolasἐν παραβολαῖςmi boca;τὸ στόμα μουproclamaréἐρεύξομαιcosas escondidasκεκρυμμέναdesde la fundaciónἀπὸ καταβολῆςdel mundo».
Entonces,Τότεdespidiendoἀφεὶςa las multitudes,τοὺς ὄχλουςentróἦλθενen la casa;εἰς τὴν οἰκίανy se le acercaronκαὶ προσῆλθον αὐτῷsus discípulos,οἱ μαθηταὶ αὐτοῦdiciendo:λέγοντες«ExplícanosΔιασάφησον ἡμῖνla parábolaτὴν παραβολὴνde la cizañaτῶν ζιζανίωνdel campo».τοῦ ἀγροῦ
Y él,ὁ δὲrespondiendo,ἀποκριθεὶςdijo:εἶπεν«El que siembraὉ σπείρωνla buena semillaτὸ καλὸν σπέρμαesἐστὶνel Hijoὁ υἱὸςdel Hombre;τοῦ ἀνθρώπου
el campoὁ δὲ ἀγρόςesἐστινel mundo;ὁ κόσμοςla buena semilla,τὸ δὲ καλὸν σπέρμαestosοὗτοίsonεἰσινlos hijosοἱ υἱοὶdel reino;τῆς βασιλείαςy la cizañaτὰ δὲ ζιζάνιάsonεἰσινlos hijosοἱ υἱοὶdel maligno;τοῦ πονηροῦ
el enemigoὁ δὲ ἐχθρὸςque la sembróὁ σπείρας αὐτάesἐστινel diablo;ὁ διάβολοςla cosechaὁ δὲ θερισμὸςesἐστινel finσυντέλειαde la era;αἰῶνόςy los segadoresοἱ δὲ θερισταὶsonεἰσινlos ángeles.ἄγγελοί
Así que,οὖνcomoὥσπερse recogeσυλλέγεταιla cizañaτὰ ζιζάνιαy se quemaκαὶ καίεταιen el fuego,πυρὶasíοὕτωςseráἔσταιen el finἐν τῇ συντελείᾳde la era.τοῦ αἰῶνος
Enviaráἀποστελεῖel Hijoὁ υἱὸςdel Hombreτοῦ ἀνθρώπουa sus ángeles,τοὺς ἀγγέλους αὐτοῦy recogeránκαὶ συλλέξουσινde su reinoἐκ τῆς βασιλείας αὐτοῦtodosπάνταlos tropiezosτὰ σκάνδαλαy a los que practicanκαὶ τοὺς ποιοῦνταςla iniquidad,τὴν ἀνομίαν
y losκαὶ αὐτοὺςecharánβαλοῦσινen el hornoεἰς τὴν κάμινονde fuego;τοῦ πυρόςallíἐκεῖseráἔσταιel llantoὁ κλαυθμὸςy el crujirκαὶ ὁ βρυγμὸςde dientes.τῶν ὀδόντων
EntoncesΤότεlos justosοἱ δίκαιοιresplandeceránἐκλάμψουσινcomo el solὡς ὁ ἥλιοςen el reinoἐν τῇ βασιλείᾳde su Padre.τοῦ πατρὸς αὐτῶνEl que tieneὁ ἔχωνoídos,ὦταque oiga.ἀκουέτω
El reinoἡ βασιλείαde los cielosτῶν οὐρανῶνes semejanteὉμοία ἐστὶνa un tesoroθησαυρῷescondidoκεκρυμμένῳen el campo,ἐν τῷ ἀγρῷqueὃνun hombreἄνθρωποςhallóεὑρὼνy lo escondió;ἔκρυψενy de su alegríaκαὶ ἀπὸ τῆς χαρᾶς αὐτοῦvaὑπάγειy vendeκαὶ πωλεῖtodo lo queπάντα ὅσαtiene,ἔχειy compraκαὶ ἀγοράζειaquel campo.τὸν ἀγρὸν ἐκεῖνον
TambiénΠάλινel reinoἡ βασιλείαde los cielosτῶν οὐρανῶνes semejanteὁμοία ἐστὶνa un comercianteἀνθρώπῳ ἐμπόρῳque buscaζητοῦντιperlasμαργαρίταςfinas;καλοὺς
y al hallarεὑρὼν δὲuna perlaἕνα μαργαρίτηνde gran valor,πολύτιμονfueἀπελθὼνy vendióπέπρακενtodo lo queπάντα ὅσαtenía,εἶχενy la compró.καὶ ἠγόρασεν αὐτόν
TambiénΠάλινel reinoἡ βασιλείαde los cielosτῶν οὐρανῶνes semejanteὁμοία ἐστὶνa una redσαγήνῃechadaβληθείσῃal mar,εἰς τὴν θάλασσανque recogeκαὶ συναγαγούσῃde toda claseἐκ παντὸς γένουςde peces;
y cuandoἣν ὅτεse llenó,ἐπληρώθηla sacaronἀναβιβάσαντεςa la playa,ἐπὶ τὸν αἰγιαλὸνy sentados,καὶ καθίσαντεςrecogieronσυνέλεξανlo buenoτὰ καλὰen cestas,εἰς ἄγγηy lo maloτὰ δὲ σαπρὰlo echaronἔβαλονfuera.ἔξω
Asíοὕτωςseráἔσταιen el finἐν τῇ συντελείᾳde la era:τοῦ αἰῶνοςsaldránἐξελεύσονταιlos ángelesοἱ ἄγγελοιy separaránκαὶ ἀφοριοῦσινa los malosτοὺς πονηροὺςde entreἐκ μέσουlos justos,τῶν δικαίων
y losκαὶ αὐτοὺςecharánβαλοῦσινen el hornoεἰς τὴν κάμινονde fuego;τοῦ πυρόςallíἐκεῖseráἔσταιel llantoὁ κλαυθμὸςy el crujirκαὶ ὁ βρυγμὸςde dientes.τῶν ὀδόντων
¿Han entendidoΣυνήκατεtodo esto?».ταῦτα πάνταLe dicen:λέγουσιν αὐτῷ«Sí».Ναί
Y élὁ δὲles dijo:εἶπεν αὐτοῖς«Por esoΔιὰ τοῦτοtodo escribaπᾶς γραμματεὺςque se ha hecho discípuloμαθητευθεὶςdel reinoτῇ βασιλείᾳde los cielosτῶν οὐρανῶνes semejanteὅμοιός ἐστινa un hombre,ἀνθρώπῳdueño de casa,οἰκοδεσπότῃqueὅστιςsacaἐκβάλλειde su tesoroἐκ τοῦ θησαυροῦ αὐτοῦcosas nuevasκαινὰy viejas».καὶ παλαιά
Y sucedióκαὶ ἐγένετοque, cuandoὅτεJesúsὁ Ἰησοῦςterminóἐτέλεσενestas parábolas,τὰς παραβολὰς ταύταςse fueμετῆρενde allí.ἐκεῖθεν
Y llegandoκαὶ ἐλθὼνa su tierra,εἰς τὴν πατρίδα αὐτοῦlesαὐτοὺςenseñabaἐδίδασκενen la sinagogaἐν τῇ συναγωγῇde ellos,αὐτῶνde modo queὥστεse asombrabanἐκπλήσσεσθαι αὐτοὺςy decían:καὶ λέγειν«¿De dóndeΠόθενle vienen a esteτούτῳesta sabiduríaἡ σοφία αὕτηy estos milagros?καὶ αἱ δυνάμεις
¿Noοὐχesἐστινesteοὗτόςel hijoὁ υἱόςdel carpintero?τοῦ τέκτονος¿Noοὐχse llamaλέγεταιsu madreἡ μήτηρ αὐτοῦMaría,Μαριὰμy sus hermanosκαὶ οἱ ἀδελφοὶ αὐτοῦJacobo,ἸάκωβοςJosé,καὶ ἸωσὴφSimónκαὶ Σίμωνy Judas?καὶ Ἰούδας
¿Yκαὶnoοὐχὶestánεἰσινtodasπᾶσαιsus hermanasαἱ ἀδελφαὶ αὐτοῦcon nosotros?πρὸς ἡμᾶς¿De dónde,πόθενpues,οὖνle viene a esteτούτῳtodo esto?».ταῦτα πάντα
Y tropezabanκαὶ ἐσκανδαλίζοντοpor causa de él.ἐν αὐτῷPero Jesúsὁ δὲ Ἰησοῦςles dijo:εἶπεν αὐτοῖς«NoΟὐκhayἔστινprofetaπροφήτηςsin honraἄτιμοςsinoεἰ μὴen su tierraἐν τῇ πατρίδιy en su casa».καὶ ἐν τῇ οἰκίᾳ αὐτοῦ
Y noκαὶ οὐκhizoἐποίησενallíἐκεῖmuchosπολλὰςmilagrosδυνάμειςa causaδιὰde la incredulidadτὴν ἀπιστίανde ellos.αὐτῶν