Yδὲdespués queΜετὰcesóτὸ παύσασθαιel alboroto,τὸν θόρυβονPabloὁ Παῦλοςmandó llamarμεταπεμψάμενοςa los discípulos,τοὺς μαθητὰςyκαὶdespués de animarlos,παρακαλέσαςse despidióἀσπασάμενοςysalióἐξῆλθενpara irπορεύεσθαιa Macedonia.εἰς Μακεδονίαν
Yδὲdespués de recorrerδιελθὼνaquellas regionesτὰ μέρη ἐκεῖναyκαὶde animarlosπαρακαλέσας αὐτοὺςcon muchas palabras,λόγῳ πολλῷllegóἦλθενa Grecia,εἰς τὴν Ἑλλάδα
yτεdespués de pasarποιήσαςtresτρεῖςmeses,μῆναςcomoγενομένηςlos judíosὑπὸ τῶν Ἰουδαίωνleαὐτῷtendieron una trampaἐπιβουλῆςcuando ibaμέλλοντιa embarcarseἀνάγεσθαιpara Siria,εἰς τὴν Συρίανtomó la decisiónἐγένετο γνώμηςde volverτοῦ ὑποστρέφεινpor Macedonia.διὰ Μακεδονίας
YδὲloαὐτῷacompañabanσυνείπετοSópater,Σώπατροςhijode Pirro,Πύρρουde Berea;Βεροιαῖοςyδὲde los tesalonicenses,ΘεσσαλονικέωνAristarcoἈρίσταρχοςyκαὶSegundo;ΣεκοῦνδοςyκαὶGayoΓάϊοςde Derbe,ΔερβαῖοςyκαὶTimoteo;Τιμόθεοςyδὲde Asia,ἈσιανοὶTíquicoΤυχικὸςyκαὶTrófimo.Τρόφιμος
Yδὲestos,οὗτοιhabiendo llegado,προσελθόντεςnosἡμᾶςesperabanἔμενονen Troas.ἐν Τρῳάδι
Yδὲnosotrosἡμεῖςzarpamosἐξεπλεύσαμενde Filiposἀπὸ Φιλίππωνdespués de los díasμετὰ τὰς ἡμέραςde los Panes sin Levadura,τῶν ἀζύμωνyκαὶen cinco díasἄχρι ἡμερῶν πέντεllegamosἤλθομενa ellosπρὸς αὐτοὺςen Troas,εἰς τὴν Τρῳάδαdondeοὗpasamosδιετρίψαμενsiete días.ἡμέρας ἑπτά
Yδὲel primer díaἘν τῇ μιᾷde la semana,τῶν σαββάτωνestando nosotros reunidosσυνηγμένων ἡμῶνpara partirκλάσαιel pan,ἄρτονPabloὁ Παῦλοςlesαὐτοῖςhablaba,διελέγετοpues iba aμέλλωνsalirἐξιέναιal día siguiente;τῇ ἐπαύριονyτεalargóπαρέτεινένsu discursoτὸν λόγονhastaμέχριla medianoche.μεσονυκτίου
Yδὲhabíaἦσανbastantesἱκαναὶlámparasλαμπάδεςen el aposento altoἐν τῷ ὑπερῴῳdondeοὗestábamosἦμενreunidos.συνηγμένοι
YδέunτιςjovenνεανίαςllamadoὀνόματιEutico,Εὔτυχοςsentadoκαθεζόμενοςen la ventana,ἐπὶ τῆς θυρίδοςiba cayendoκαταφερόμενοςen un sueñoὕπνῳprofundoβαθεῖmientras Pabloτοῦ Παύλουseguía hablandoδιαλεγομένουmás y más;ἐπὶ πλεῖονyvencidoκατενεχθεὶςpor el sueño,ἀπὸ τοῦ ὕπνουcayóἔπεσενdel tercer pisoἀπὸ τοῦ τριστέγουabajo,κάτωyκαὶfue levantadoἤρθηmuerto.νεκρός
YδὲPabloὁ Παῦλοςbajó,καταβὰςse echóἐπέπεσενsobre élαὐτῷy,καὶabrazándolo,συμπεριλαβὼνdijo:εἶπεν«NoΜὴse alarmen,θορυβεῖσθεporqueγὰρsu vidaἡ ψυχὴ αὐτοῦestáἐστινen él».ἐν αὐτῷ
Yδὲsubió,ἀναβὰςyκαὶpartióκλάσαςel panτὸν ἄρτονyκαὶcomió,γευσάμενοςyτεdespués de conversarὁμιλήσαςlargo ratoἐφ’ ἱκανόνhastaἄχριel amanecer,αὐγῆςasíοὕτωςse fue.ἐξῆλθεν
Yδὲtrajeronἤγαγονal muchachoτὸν παῖδαvivo,ζῶνταyκαὶfueron consoladosπαρεκλήθησανno poco.οὐ μετρίως
Yδὲnosotros,Ἡμεῖςadelantándonosπροελθόντεςhasta la nave,ἐπὶ τὸ πλοῖονzarpamosἀνήχθημενhacia Asón,ἐπὶ τὴν Ἆσσονcon intención deμέλλοντεςrecogerἀναλαμβάνεινallíἐκεῖθενa Pablo;τὸν Παῦλονporqueγὰρasíοὕτωςlo había dispuesto,διατεταγμένος ἦνqueriendoμέλλωνélαὐτὸςir a pie.πεζεύειν
Yδὲcuandoὡςse reunióσυνέβαλλενcon nosotrosἡμῖνen Asón,εἰς τὴν Ἆσσονloαὐτὸνrecogimosἀναλαβόντεςyfuimosἤλθομενa Mitilene.εἰς Μιτυλήνην
Y de allí,κἀκεῖθενzarpandoἀποπλεύσαντεςal día siguiente,τῇ ἐπιούσῃllegamosκατηντήσαμενfrente aἄντικρυςQuío;Χίουyδὲal otro díaτῇ ἑτέρᾳarribamosπαρεβάλομενa Samos,εἰς Σάμονyδὲal día siguienteτῇ ἐχομένῃllegamosἤλθομενa Mileto.εἰς Μίλητον
PorqueγὰρPabloὁ Παῦλοςhabía decididoκεκρίκειpasar de largoπαραπλεῦσαιpor Éfeso,τὴν Ἔφεσονparaὅπωςnoμὴtener queγένηται αὐτῷdetenerseχρονοτριβῆσαιen Asia;ἐν τῇ Ἀσίᾳpuesγὰρse apresuraba,ἔσπευδενsiεἰleαὐτῷeraεἴηposible,δυνατὸνpara estarγενέσθαιen Jerusalénεἰς Ἱεροσόλυμαel díaτὴν ἡμέρανde Pentecostés.τῆς πεντηκοστῆς
Yδὲdesde MiletoἈπὸ τῆς Μιλήτουenvióπέμψαςavisoa Éfesoεἰς Ἔφεσονehizo llamarμετεκαλέσατοa los ancianosτοὺς πρεσβυτέρουςde la asamblea.τῆς ἐκκλησίας
Yδὲcuandoὡςllegaronπαρεγένοντοa él,πρὸς αὐτὸνlesαὐτοῖςdijo:εἶπεν«UstedesὙμεῖςsabenἐπίστασθεcómoπῶςme portéἐγενόμηνcon ustedesμεθ’ ὑμῶνtodo el tiempo,τὸν πάντα χρόνονdesde el primer díaἀπὸ πρώτης ἡμέραςen queἀφ’ ἧςpuse el pieἐπέβηνen Asia,εἰς τὴν Ἀσίαν
sirviendo como esclavoδουλεύωνal Señorτῷ κυρίῳcon todaμετὰ πάσηςhumildad,ταπεινοφροσύνηςyκαὶcon lágrimasδακρύωνyκαὶpruebasπειρασμῶνqueτῶνmeμοιsobrevinieronσυμβάντωνpor las trampasἐν ταῖς ἐπιβουλαῖςde los judíos;τῶν Ἰουδαίων
cómoὡςno me guardéὑπεστειλάμηνnadaοὐδὲνde lo que era provechoso,τῶν συμφερόντωνsin dejar deτοῦ μὴanunciárseloἀναγγεῖλαι ὑμῖνyκαὶde enseñarlesδιδάξαι ὑμᾶςen públicoδημοσίᾳyκαὶpor las casas,κατ’ οἴκους
dando testimonio solemneδιαμαρτυρόμενοςtantoτεa judíosἸουδαίοιςcomoκαὶa griegosἝλλησινdel cambio de menteτὴν μετάνοιανhacia Diosεἰς θεὸνyκαὶde la feπίστινen nuestro Señorεἰς τὸν κύριον ἡμῶνJesús.Ἰησοῦν
Yκαὶahora,νῦνmiren,ἰδοὺyoἐγὼvoyπορεύομαιa Jerusalénεἰς Ἰερουσαλήμatadoδεδεμένοςen el espíritu,τῷ πνεύματιsin saberμὴ εἰδώςlo queτὰallíἐν αὐτῇmeμοιsucederá,συναντήσοντά
salvo queπλὴν ὅτιel Espírituτὸ πνεῦμαSanto,τὸ ἅγιονde ciudad en ciudad,κατὰ πόλινmeμοιda testimonioδιαμαρτύρεταίdiciendoλέγονqueὅτιmeμεesperanμένουσινcadenasδεσμὰyκαὶaflicciones.θλίψεις
Peroἀλλ’en nadaοὐδενὸς λόγουestimoποιοῦμαιmi vidaτὴν ψυχὴνcomo preciosaτιμίανpara mí mismo,ἐμαυτῷcon tal deὡςterminarτελειῶσαιmi carreraτὸν δρόμον μουyκαὶel servicioτὴν διακονίανqueἣνrecibíἔλαβονdel Señorπαρὰ τοῦ κυρίουJesús:Ἰησοῦdar testimonio solemneδιαμαρτύρασθαιde la buena noticiaτὸ εὐαγγέλιονde la graciaτῆς χάριτοςde Dios.τοῦ θεοῦ
YΚαὶahora,νῦνmiren,ἰδοὺyoἐγὼséοἶδαqueὅτιya noοὐκέτιveránὄψεσθεmi rostroτὸ πρόσωπόν μουtodos ustedes,ὑμεῖς πάντεςentre quienesἐν οἷςpaséδιῆλθονproclamandoκηρύσσωνel reino.τὴν βασιλείαν
Por esoδιότιlesὑμῖνdeclaroμαρτύρομαιen el día de hoyἐν τῇ σήμερον ἡμέρᾳqueὅτιestoyεἰμιlimpioκαθαρόςde la sangreἀπὸ τοῦ αἵματοςde todos;πάντων
porqueγὰρnoοὐme guardéὑπεστειλάμηνdeτοῦ μὴanunciarlesἀναγγεῖλαι ὑμῖνtodoπᾶσανel propósitoτὴν βουλὴνde Dios.τοῦ θεοῦ
Cuidenπροσέχετεde ustedes mismosἑαυτοῖςyκαὶde todoπαντὶel rebañoτῷ ποιμνίῳen el cualἐν ᾧel Espírituτὸ πνεῦμαSantoτὸ ἅγιονlosὑμᾶςpusoἔθετοcomo supervisores,ἐπισκόπουςpara pastorearποιμαίνεινla asambleaτὴν ἐκκλησίανde Dios,τοῦ θεοῦqueἣνél adquirióπεριεποιήσατοconδιὰsu propiaτοῦ ἰδίουsangre.τοῦ αἵματος
Yoἐγὼséοἶδαqueὅτιdespués deμετὰ τὴνmi partidaἄφιξίν μουentraránεἰσελεύσονταιentre ustedesεἰς ὑμᾶςlobosλύκοιcruelesβαρεῖςque noμὴperdonaránφειδόμενοιal rebaño;τοῦ ποιμνίου
yκαὶde entre ustedes mismosἐξ ὑμῶν αὐτῶνse levantaránἀναστήσονταιhombresἄνδρεςque hablaránλαλοῦντεςcosas torcidasδιεστραμμέναpara arrastrarτοῦ ἀποσπᾶνa los discípulosτοὺς μαθητὰςtras sí.ὀπίσω ἑαυτῶν
Por tanto,διὸestén alerta,γρηγορεῖτεrecordandoμνημονεύοντεςqueὅτιdurante tres años,τριετίανnocheνύκταyκαὶdía,ἡμέρανnoοὐκdejé deἐπαυσάμηνamonestarνουθετῶνcon lágrimasμετὰ δακρύωνa cada uno.ἕνα ἕκαστον
Yκαὶahoraτὰ νῦνlosὑμᾶςencomiendoπαρατίθεμαιa Diosτῷ θεῷyκαὶa la palabraτῷ λόγῳde su gracia,τῆς χάριτος αὐτοῦque tiene poderτῷ δυναμένῳpara edificarlosοἰκοδομῆσαιyκαὶdarlesδοῦναιla herenciaτὴν κληρονομίανentreἐνtodosπᾶσινlos santificados.τοῖς ἡγιασμένοις
De nadieοὐδενὸςcodiciéἐπεθύμησαla plata,ἀργυρίουniἢel oro,χρυσίουniἢla ropa.ἱματισμοῦ
Ustedes mismosαὐτοὶsabenγινώσκετεqueὅτιestas manosαἱ χεῖρες αὗταιsirvieronὑπηρέτησανpara mis necesidadesταῖς χρείαις μουyκαὶlas de los queτοῖςestabanοὖσιconmigo.μετ’ ἐμοῦ
En todoπάνταlesὑμῖνmostréὑπέδειξαque,ὅτιtrabajandoκοπιῶνταςasí,οὕτωςes necesarioδεῖayudarἀντιλαμβάνεσθαιa los débiles,τῶν ἀσθενούντωνyτεrecordarμνημονεύεινlas palabrasτῶν λόγωνdel Señorτοῦ κυρίουJesús,Ἰησοῦqueὅτιél mismoαὐτὸςdijo:εἶπενEsἐστινmásμᾶλλονdichosoΜακάριόνdarδιδόναιqueἢrecibir».λαμβάνειν
YΚαὶdicho esto,ταῦτα εἰπὼνse puso de rodillasθεὶς τὰ γόνατα αὐτοῦyoróπροσηύξατοcon todos ellos.σὺν πᾶσιν αὐτοῖς
Yδὲhuboἐγένετοgranἱκανὸςllantoκλαυθμὸςde todos,πάντωνyκαὶechándoseἐπιπεσόντεςal cuelloἐπὶ τὸν τράχηλονde Pablo,τοῦ Παύλουloαὐτόνbesaban,κατεφίλουν
afligidosὀδυνώμενοιsobre todoμάλισταpor la palabraἐπὶ τῷ λόγῳqueᾧhabía dicho,εἰρήκειde queὅτιya noοὐκέτιiban aμέλλουσινverθεωρεῖνsu rostro.τὸ πρόσωπον αὐτοῦYδὲloαὐτὸνacompañaronπροέπεμπονhasta la nave.εἰς τὸ πλοῖον