YδὲcuandoὩςsucedióἐγένετοque zarpamos,ἀναχθῆναι ἡμᾶςdespués de separarnosἀποσπασθένταςde ellos,ἀπ’ αὐτῶνnavegando en línea rectaεὐθυδρομήσαντεςllegamosἤλθομενa Cos,εἰς τὴν Κῶyδὲal día siguienteτῇ ἑξῆςa Rodas,εἰς τὴν Ῥόδονy de allíκἀκεῖθενa Pátara;εἰς Πάταρα
yκαὶencontrandoεὑρόντεςuna naveπλοῖονque pasabaδιαπερῶνa Fenicia,εἰς Φοινίκηνsubimos a bordoἐπιβάντεςyzarpamos.ἀνήχθημεν
YδὲavistandoἀναφάναντεςChipreτὴν Κύπρονyκαὶdejándolaκαταλιπόντες αὐτὴνa la izquierda,εὐώνυμονnavegábamosἐπλέομενhacia Siria,εἰς Συρίανyκαὶllegamosκατήλθομενa Tiro;εἰς Τύρονporqueγὰρallíἐκεῖσεla naveτὸ πλοῖονiba a descargarἦν ἀποφορτιζόμενονsu carga.τὸν γόμον
Yδὲhallandoἀνευρόντεςa los discípulos,τοὺς μαθητὰςnos quedamosἐπεμείναμενallíαὐτοῦsiete días;ἡμέρας ἑπτάy ellos,οἵτινεςpor el Espíritu,διὰ τοῦ πνεύματοςdecíanἔλεγονa Pabloτῷ Παύλῳque noμὴsubieraἐπιβαίνεινa Jerusalén.εἰς Ἱεροσόλυμα
Yδὲcuandoὅτε ἐγένετοcompletamosἐξαρτίσαι ἡμᾶςaquellos días,τὰς ἡμέραςsalimosἐξελθόντεςynos pusimos en camino,ἐπορευόμεθαacompañándonosπροπεμπόντων ἡμᾶςtodos,πάντωνcon mujeresσὺν γυναιξὶeκαὶhijos,τέκνοιςhasta fueraἕως ἔξωde la ciudad.τῆς πόλεωςYκαὶpuestosθέντεςde rodillasτὰ γόναταen la playa,ἐπὶ τὸν αἰγιαλὸνoramos;προσευξάμενοι
ynos despedimosἀπησπασάμεθαunos de otros;ἀλλήλουςyκαὶsubimosἐνέβημενa la nave,εἰς τὸ πλοῖονyδὲellosἐκεῖνοιvolvieronὑπέστρεψανa sus casas.εἰς τὰ ἴδια
Yδὲnosotros,Ἡμεῖςterminandoδιανύσαντεςla travesíaτὸν πλοῦνdesde Tiro,ἀπὸ Τύρουllegamosκατηντήσαμενa Tolemaida;εἰς Πτολεμαΐδαyκαὶsaludandoἀσπασάμενοιa los hermanos,τοὺς ἀδελφοὺςnos quedamosἐμείναμενcon ellosπαρ’ αὐτοῖςun día.ἡμέραν μίαν
Yδὲal día siguienteτῇ ἐπαύριονsalimosἐξελθόντεςyllegamosἤλθομενa Cesarea;εἰς Καισάρειανyκαὶentrandoεἰσελθόντεςen la casaεἰς τὸν οἶκονde FelipeΦιλίππουel evangelista,τοῦ εὐαγγελιστοῦque eraὄντοςuno de los siete,ἐκ τῶν ἑπτὰnos quedamosἐμείναμενcon él.παρ’ αὐτῷ
Yδὲesteτούτῳteníaἦσανcuatroτέσσαρεςhijasθυγατέρεςvírgenesπαρθένοιque profetizaban.προφητεύουσαι
Yδὲquedándonosἐπιμενόντωνallívarios días,ἡμέρας πλείουςdescendióκατῆλθένde Judeaἀπὸ τῆς ἸουδαίαςunτιςprofetaπροφήτηςllamadoὀνόματιAgabo;Ἅγαβος
yκαὶvinoἐλθὼνa nosotros,πρὸς ἡμᾶςyκαὶtomandoἄραςel cinturónτὴν ζώνηνde Pablo,τοῦ Παύλουse atóδήσας ἑαυτοῦlos piesτοὺς πόδαςyκαὶlas manosτὰς χεῖραςydijo:εἶπεν«EstoΤάδεdiceλέγειel Espírituτὸ πνεῦμαSanto:τὸ ἅγιονAsíοὕτωςataránδήσουσινlos judíosοἱ Ἰουδαῖοιen Jerusalénἐν Ἰερουσαλὴμal hombreΤὸν ἄνδραde quienοὗesἐστινeste cinturón,ἡ ζώνη αὕτηyκαὶlo entregaránπαραδώσουσινen manosεἰς χεῖραςde las naciones».ἐθνῶν
Yδὲcuandoὡςoímosἠκούσαμενesto,ταῦταleαὐτὸνrogábamos,παρεκαλοῦμενtantoτεnosotrosἡμεῖςcomoκαὶlos del lugar,οἱ ἐντόπιοιque noτοῦ μὴsubieraἀναβαίνεινa Jerusalén.εἰς Ἰερουσαλήμ
EntoncesτότεPabloὁ Παῦλοςrespondió:ἀπεκρίθη«¿QuéΤίhacenποιεῖτεllorandoκλαίοντεςyκαὶquebrantándomeσυνθρύπτοντές μουel corazón?τὴν καρδίανPorqueγὰρyoἐγὼestoy dispuestoἑτοίμως ἔχωno soloοὐ μόνονa ser atado,δεθῆναιsinoἀλλὰtambiénκαὶa morirἀποθανεῖνen Jerusalénεἰς Ἰερουσαλὴμpor el nombreὑπὲρ τοῦ ὀνόματοςdel Señorτοῦ κυρίουJesús».Ἰησοῦ
Yδὲcomo noμὴse dejaba persuadir,πειθομένου αὐτοῦnos callamos,ἡσυχάσαμενdiciendo:εἰπόντες«Hágaseγινέσθωla voluntadτὸ θέλημαdel Señor».Τοῦ κυρίου
Yδὲdespués deΜετὰestos días,τὰς ἡμέρας ταύταςhechos los preparativos,ἐπισκευασάμενοιsubíamosἀνεβαίνομενa Jerusalén.εἰς Ἱεροσόλυμα
Yδὲvinieronσυνῆλθονtambiénκαὶcon nosotrosσὺν ἡμῖνalgunos de los discípulosτῶν μαθητῶνde Cesarea,ἀπὸ Καισαρείαςllevándonosἄγοντεςa casa deun talτινιMnasón,Μνάσωνίde Chipre,Κυπρίῳdiscípuloμαθητῇantiguo,ἀρχαίῳcon quienπαρ’ ᾧíbamos a hospedarnos.ξενισθῶμεν
Yδὲcuando llegamosΓενομένων ἡμῶνa Jerusalén,εἰς Ἱεροσόλυμαlos hermanosοἱ ἀδελφοίnosἡμᾶςrecibieronἀπεδέξαντοcon alegría.ἀσμένως
Yδὲal día siguienteτῇ ἐπιούσῃPabloὁ Παῦλοςentróεἰσῄειcon nosotrosσὺν ἡμῖνa ver a Jacobo,πρὸς Ἰάκωβονyτεtodosπάντεςlos ancianosοἱ πρεσβύτεροιestaban presentes.παρεγένοντο
Yκαὶdespués de saludarlos,ἀσπασάμενος αὐτοὺςles contabaἐξηγεῖτοuna por unaκαθ’ ἓν ἕκαστονlas cosas queὧνDiosὁ θεὸςhabía hechoἐποίησενentre las nacionesἐν τοῖς ἔθνεσινpor medio de su servicio.διὰ τῆς διακονίας αὐτοῦ
Y ellos,οἱ δὲal oírlo,ἀκούσαντεςglorificabanἐδόξαζονa Dios,τὸν θεόνyτεleαὐτῷdijeron:εἶπόν«Ves,Θεωρεῖςhermano,ἀδελφέcuántosπόσαιmilesμυριάδεςhayεἰσὶνentre los judíosἐν τοῖς Ἰουδαίοιςque han creído,τῶν πεπιστευκότωνyκαὶtodosπάντεςsonὑπάρχουσινcelososζηλωταὶde la ley;τοῦ νόμου
yδὲse les ha informadoκατηχήθησανacerca de tiπερὶ σοῦqueὅτιenseñasδιδάσκειςa todosπάνταςlos judíosἸουδαίουςque están entre las nacionesτοὺς κατὰ τὰ ἔθνηa apartarseἀποστασίανde Moisés,ἀπὸ Μωϋσέωςdiciéndolesλέγωνque noμὴcircuncidenπεριτέμνεινa susαὐτοὺςhijosτὰ τέκναniμηδὲandenπεριπατεῖνsegún las costumbres.τοῖς ἔθεσιν
¿Quéτίhay,ἐστινpues?οὖνSin dudaπάντωςoiránἀκούσονταιqueὅτιhas venido.ἐλήλυθας
Haz,ποίησονpues,οὖνestoτοῦτοqueὅteσοιdecimos:λέγομενHayεἰσὶνentre nosotrosἡμῖνcuatroτέσσαρεςhombresἄνδρεςque tienen hechoἔχοντεςun votoεὐχὴνsobre sí.ἀφ’ ἑαυτῶν
Tómalos contigo,τούτους παραλαβὼνpurifícateἁγνίσθητιcon ellosσὺν αὐτοῖςyκαὶpaga sus gastosδαπάνησον ἐπ’ αὐτοῖςpara queἵναse rapenξυρήσονταιla cabeza;τὴν κεφαλήνyκαὶtodosπάντεςsabránγνώσονταιqueὅτιno hay nadaοὐδέν ἐστινde lo queὧνse les ha informadoκατήχηνταιacerca de ti,περὶ σοῦsino queἀλλὰtú tambiénκαὶ αὐτὸςandas ordenadamente,στοιχεῖςguardandoφυλάσσωνla ley.τὸν νόμον
Yδὲen cuanto aπερὶlos de las nacionesτῶν ἐθνῶνque han creído,πεπιστευκότωνnosotrosἡμεῖςlesenviamosἀπεστείλαμενcarta,habiendo decididoκρίναντεςque se guardenφυλάσσεσθαι αὐτοὺςde lo sacrificado a los ídolos,τό τε εἰδωλόθυτονyκαὶde sangre,αἷμαyκαὶde lo estrangulado,πνικτὸνyκαὶde inmoralidad sexual».πορνείαν
EntoncesτότεPabloὁ Παῦλοςtomóπαραλαβὼνa los hombres,τοὺς ἄνδραςyal día siguiente,τῇ ἐχομένῃ ἡμέρᾳpurificándoseἁγνισθεὶςcon ellos,σὺν αὐτοῖςentróεἰσῄειen el templo,εἰς τὸ ἱερόνanunciandoδιαγγέλλωνel cumplimientoτὴν ἐκπλήρωσινde los díasτῶν ἡμερῶνde la purificación,τοῦ ἁγνισμοῦhasta queἕως οὗse presentaraπροσηνέχθηla ofrendaἡ προσφοράpor cada unoὑπὲρ ἑνὸς ἑκάστουde ellos.αὐτῶν
YδὲcuandoὩςestaban porἔμελλονcumplirseσυντελεῖσθαιlos siete días,αἱ ἑπτὰ ἡμέραιlos judíosοἱ Ἰουδαῖοιde Asia,ἀπὸ τῆς Ἀσίαςal verloθεασάμενοι αὐτὸνen el templo,ἐν τῷ ἱερῷalborotabanσυνέχεονa todaπάνταla multitudτὸν ὄχλονyκαὶleἐπ’ αὐτὸνecharonἐπέβαλονmano,τὰς χεῖρας
gritando:κράζοντες«HombresἌνδρεςisraelitas,Ἰσραηλῖταιayuden;βοηθεῖτεesteοὗτόςesἐστινel hombreὁ ἄνθρωποςqueὁpor todas partesπανταχῇenseñaδιδάσκωνa todosπάνταςcontra el pueblo,κατὰ τοῦ λαοῦyκαὶla ley,τοῦ νόμουyκαὶeste lugar;τοῦ τόπου τούτουy ademásἔτι τεinclusoκαὶha metidoεἰσήγαγενgriegosἝλληναςen el temploεἰς τὸ ἱερὸνyκαὶha profanadoκεκοίνωκενeste santo lugar».τὸν ἅγιον τόπον τοῦτον
Porqueγὰρantes habían vistoἦσαν προεωρακότεςcon élσὺν αὐτῷen la ciudadἐν τῇ πόλειa TrófimoΤρόφιμονel efesio,τὸν Ἐφέσιονa quienὃνpensabanἐνόμιζονqueὅτιPabloὁ Παῦλοςhabía metidoεἰσήγαγενen el templo.εἰς τὸ ἱερὸν
Yτεtoda la ciudadἡ πόλις ὅληse alborotó,ἐκινήθηyκαὶel puebloτοῦ λαοῦacudió en tropel;ἐγένετο συνδρομὴyκαὶagarrandoἐπιλαβόμενοιa Pablo,τοῦ Παύλουloαὐτὸνarrastrabanεἷλκονfuera del templo,ἔξω τοῦ ἱεροῦyκαὶenseguidaεὐθέωςse cerraronἐκλείσθησανlas puertas.αἱ θύραι
Yτεmientras procurabanζητούντωνmatarlo,αὐτὸν ἀποκτεῖναιllegóἀνέβηavisoφάσιςal comandanteτῷ χιλιάρχῳde la cohorteτῆς σπείρηςde queὅτιtodaὅληJerusalénἸερουσαλήμestaba alborotada.συγχύννεται
Él,ὃςtomandoπαραλαβὼνenseguidaἐξαυτῆςsoldadosστρατιώταςyκαὶcenturiones,ἑκατοντάρχαςbajó corriendoκατέδραμενhacia ellos;ἐπ’ αὐτούςy ellos,οἱ δὲal verἰδόντεςal comandanteτὸν χιλίαρχονyκαὶa los soldados,τοὺς στρατιώταςdejaron deἐπαύσαντοgolpearτύπτοντεςa Pablo.τὸν Παῦλον
Entoncesτότεel comandanteὁ χιλίαρχοςse acercó,ἐγγίσαςloαὐτοῦprendióἐπελάβετοyκαὶmandóἐκέλευσεque lo ataranδεθῆναιcon dosδυσίcadenas;ἁλύσεσιyκαὶpreguntabaἐπυνθάνετοquiénτίςeraεἴηyκαὶquéτίhabía hecho.ἐστιν πεποιηκώς
Peroδὲunosἄλλοιgritabanἐπεφώνουνuna cosaἄλλο τιy otros otraentre la multitud;ἐν τῷ ὄχλῳyδὲcomo noμὴpodíaδυναμένου αὐτοῦsaberγνῶναιla verdadτὸ ἀσφαλὲςa causa del alboroto,διὰ τὸν θόρυβονmandóἐκέλευσενque loαὐτὸνllevaranἄγεσθαιal cuartel.εἰς τὴν παρεμβολήν
Yδὲcuandoὅτεllegóἐγένετοa las gradas,ἐπὶ τοὺς ἀναβαθμούςsucedió queσυνέβηfue llevado en pesoβαστάζεσθαι αὐτὸνpor los soldadosὑπὸ τῶν στρατιωτῶνa causa deδιὰla violenciaτὴν βίανde la multitud;τοῦ ὄχλου
porqueγὰρla multitudτὸ πλῆθοςdel puebloτοῦ λαοῦseguía detrásἠκολούθειgritando:κράζοντες«Quítalo de en medio».Αἶρε αὐτόν
Yτεcuando ibaΜέλλωνa ser metidoεἰσάγεσθαιen el cuartel,εἰς τὴν παρεμβολὴνPabloὁ Παῦλοςdiceλέγειal comandante:τῷ χιλιάρχῳ«¿Meμοιes permitidoΕἰ ἔξεστίνdecirteεἰπεῖν πρὸς σέalgo?».τιÉlὁ δὲdijo:ἔφη«¿Sabesγινώσκειςgriego?Ἑλληνιστὶ
Entonces,ἄρα¿noοὐκeresεἶtúσὺel egipcioὁ Αἰγύπτιοςqueὁantes de estos díasπρὸ τούτων τῶν ἡμερῶνlevantó una revueltaἀναστατώσαςyκαὶsacóἐξαγαγὼνal desiertoεἰς τὴν ἔρημονa los cuatro milτοὺς τετρακισχιλίουςhombresἄνδραςde los sicarios?».τῶν σικαρίων
YδὲPabloὁ Παῦλοςdijo:εἶπεν«YoἘγὼsoyεἰμιun hombreἄνθρωπος μένjudío,Ἰουδαῖοςde TarsoΤαρσεὺςde Cilicia,τῆς Κιλικίαςciudadanoπολίτηςde una ciudadπόλεωςno insignificante;οὐκ ἀσήμουteσουruegoδέομαι δέque meμοιpermitasἐπίτρεψόνhablarλαλῆσαιal pueblo».πρὸς τὸν λαόν
Yδὲcuando él se lo permitió,ἐπιτρέψαντος αὐτοῦPablo,ὁ Παῦλοςde pieἑστὼςen las gradas,ἐπὶ τῶν ἀναβαθμῶνhizo señalκατέσεισεcon la manoτῇ χειρὶal pueblo;τῷ λαῷyδὲhechoγενομένηςun granπολλῆςsilencio,σιγῆςles hablóπροσεφώνησενen lengua hebrea,τῇ Ἑβραΐδι διαλέκτῳdiciendo:λέγων