Mientras ellos hablabanΛαλούντων δὲ αὐτῶνal pueblo,πρὸς τὸν λαὸνse les presentaronἐπέστησαν αὐτοῖςlos sacerdotes,οἱ ἱερεῖςyκαὶel jefe de la guardiaὁ στρατηγὸςdel templo,τοῦ ἱεροῦyκαὶlos saduceos,οἱ Σαδδουκαῖοι
molestosδιαπονούμενοιporqueδιὰ τὸenseñabanδιδάσκειν αὐτοὺςal puebloτὸν λαὸνyκαὶanunciabanκαταγγέλλεινen Jesúsἐν τῷ Ἰησοῦla resurrecciónτὴν ἀνάστασινde entre los muertos.τὴν ἐκ νεκρῶν
Yκαὶlesαὐτοῖςecharonἐπέβαλονmanoτὰς χεῖραςyκαὶlos pusieronἔθεντοen custodiaεἰς τήρησινhasta el día siguiente,εἰς τὴν αὔριονporqueγὰρyaἤδηeraἦνtarde.ἑσπέρα
Peroδὲmuchosπολλοὶde los que habían oídoτῶν ἀκουσάντωνla palabraτὸν λόγονcreyeron;ἐπίστευσανyκαὶel númeroὁ ἀριθμὸςde los hombresτῶν ἀνδρῶνllegó a serἐγενήθηcomoὡςcinco mil.χιλιάδες πέντε
Yδὲal día siguienteἐπὶ τὴν αὔριονsucedióἘγένετοque se reunieronσυναχθῆναιen Jerusalénἐν Ἰερουσαλήμsus jefes,αὐτῶν τοὺς ἄρχονταςyκαὶlos ancianos,τοὺς πρεσβυτέρουςyκαὶlos escribas,τοὺς γραμματεῖς
yκαὶAnás,Ἅνναςel sumo sacerdote,ὁ ἀρχιερεὺςyκαὶCaifás,ΚαϊάφαςyκαὶJuan,ἸωάννηςyκαὶAlejandro,Ἀλέξανδροςyκαὶcuantosὅσοιeranἦσανde la familiaἐκ γένουςdel sumo sacerdote;ἀρχιερατικοῦ
yκαὶponiéndolosστήσαντες αὐτοὺςen medio,ἐν τῷ μέσῳles preguntaban:ἐπυνθάνοντο«¿Con qué poder,Ἐν ποίᾳ δυνάμειoἢen qué nombre,ἐν ποίῳ ὀνόματιhan hechoἐποιήσατεustedesὑμεῖςesto?».τοῦτο
EntoncesτότεPedro,Πέτροςllenoπλησθεὶςdel Espíritu Santo,πνεύματος ἁγίουlesπρὸς αὐτούςdijo:εἶπεν«JefesἌρχοντεςdel puebloτοῦ λαοῦyκαὶancianos,πρεσβύτεροι
siεἰhoyσήμερονse nosἡμεῖςinterrogaἀνακρινόμεθαpor el bien hechoἐπὶ εὐεργεσίᾳa un hombreἀνθρώπουenfermo,ἀσθενοῦςde qué maneraἐν τίνιesteοὗτοςha sido sanado,σέσωσται
sepanγνωστὸν ἔστωtodos ustedes,πᾶσιν ὑμῖνyκαὶtodo el puebloπαντὶ τῷ λαῷde Israel,Ἰσραὴλqueὅτιen el nombreἐν τῷ ὀνόματιde Jesús el Mesías,Ἰησοῦ Χριστοῦel nazareno,τοῦ Ναζωραίουa quienὃνustedesὑμεῖςcrucificaron,ἐσταυρώσατεa quienὃνDiosὁ θεὸςresucitóἤγειρενde entre los muertos,ἐκ νεκρῶνpor élἐν τούτῳesteοὗτοςestá en pieπαρέστηκενdelante de ustedesἐνώπιον ὑμῶνsano.ὑγιής
Esteοὗτόςesἐστινla piedraὁ λίθοςdespreciadaὁ ἐξουθενηθεὶςpor ustedes,ὑφ’ ὑμῶνlos constructores,τῶν οἰκοδόμωνqueὁha llegado a serγενόμενος εἰςcabezaκεφαλὴνde esquina.γωνίας
Yκαὶnoοὐκhayἔστινsalvaciónἡ σωτηρίαen ningún otro;ἐν ἄλλῳ οὐδενὶporqueγὰρnoοὐδὲhayἐστινotro nombreὄνομά ἕτερονbajo el cielo,ὑπὸ τὸν οὐρανὸνdadoτὸ δεδομένονentre los hombres,ἐν ἀνθρώποιςen el cualἐν ᾧdebamosδεῖser salvos».σωθῆναι ἡμᾶς
Yδὲal verΘεωροῦντεςla valentíaτὴν τοῦ παρρησίανde PedroΠέτρουyκαὶde Juan,Ἰωάννουyκαὶal darse cuentaκαταλαβόμενοιde queὅτιeranεἰσινhombresἄνθρωποιsin estudiosἀγράμματοίyκαὶgente común,ἰδιῶταιse maravillaban;ἐθαύμαζονyτεlosαὐτοὺςreconocían,ἐπεγίνωσκόνqueὅτιhabían estadoἦσανcon Jesús.σὺν τῷ Ἰησοῦ
Yτεviendoβλέποντεςde pieἑστῶταcon ellosσὺν αὐτοῖςal hombreτόν ἄνθρωπονque había sido sanado,τὸν τεθεραπευμένονno tenían nadaοὐδὲν εἶχονque decir en contra.ἀντειπεῖν
Yδὲordenándolesκελεύσαντες αὐτοὺςsalirἔξω ἀπελθεῖνdel Sanedrín,τοῦ συνεδρίουdeliberabanσυνέβαλλονentre sí,πρὸς ἀλλήλους
diciendo:λέγοντες«¿QuéΤίharemosποιήσωμενcon estos hombres?τοῖς ἀνθρώποις τούτοιςPorqueὅτι μὲν γὰρes evidenteφανερόνpara todos los habitantesπᾶσιν τοῖς κατοικοῦσινde JerusalénἸερουσαλὴμque por medio de ellosδι’ αὐτῶνse ha hechoγέγονενuna señalσημεῖονnotable,γνωστὸνyκαὶnoοὐpodemosδυνάμεθαnegarlo.ἀρνεῖσθαι
Peroἀλλ’para queἵναnoμὴse divulgueδιανεμηθῇmásἐπὶ πλεῖονentre el pueblo,εἰς τὸν λαόνamenacémoslosἀπειλησώμεθα αὐτοῖςpara que no hablen másμηκέτι λαλεῖνen este nombreἐπὶ τῷ ὀνόματι τούτῳa ningún hombre».μηδενὶ ἀνθρώπων
Yκαὶllamándolos,καλέσαντες αὐτοὺςles ordenaronπαρήγγειλανque de ningún modoτὸ καθόλου μὴhablaranφθέγγεσθαιniμηδὲenseñaranδιδάσκεινen el nombreἐπὶ τῷ ὀνόματιde Jesús.τοῦ Ἰησοῦ
PeroδὲPedroὁ ΠέτροςyκαὶJuanἸωάννηςlesπρὸς αὐτούςrespondieron:ἀποκριθέντες εἶπον«Juzguen ustedesκρίνατεsiΕἰesἐστινjustoδίκαιόνdelante de Diosἐνώπιον τοῦ θεοῦobedecerlesἀκούεινa ustedesὑμῶνantesμᾶλλονqueἢa Dios;τοῦ θεοῦ
porqueγὰρnosotrosἡμεῖςnoοὐpodemosδυνάμεθαdejar deμὴhablarλαλεῖνlo queἃhemos vistoεἴδαμενyκαὶoído».ἠκούσαμεν
Y ellos,οἱ δὲdespués de amenazarlos más,προσαπειλησάμενοιlosαὐτούςsoltaron,ἀπέλυσανno hallandoμηδὲν εὑρίσκοντεςcómoτὸ πῶςcastigarlos,κολάσωνται αὐτούςpor causa del pueblo;διὰ τὸν λαόνporqueὅτιtodosπάντεςglorificabanἐδόξαζονa Diosτὸν θεὸνpor lo que había sucedido.ἐπὶ τῷ γεγονότι
Porqueγὰρel hombreὁ ἄνθρωποςen quienἐφ’ ὃνse había hechoγεγόνειesta señalτὸ σημεῖον τοῦτοde sanidadτῆς ἰάσεωςteníaἦνmás deπλειόνωνcuarentaτεσσεράκονταaños.ἐτῶν
Yδὲuna vez sueltos,Ἀπολυθέντεςfueronἦλθονa los suyosπρὸς τοὺς ἰδίουςyκαὶcontaronἀπήγγειλανcuantoὅσαlesπρὸς αὐτοὺςhabían dichoεἶπανlos sumos sacerdotesοἱ ἀρχιερεῖςyκαὶlos ancianos.οἱ πρεσβύτεροι
Ellos,οἱ δὲal oírlo,ἀκούσαντεςalzaronἦρανunánimesὁμοθυμαδὸνla vozφωνὴνa Diosπρὸς τὸν θεὸνyκαὶdijeron:εἶπαν«Soberano,Δέσποταtú,σὺel que hicisteὁ ποιήσαςel cieloτὸν οὐρανὸνyκαὶla tierraτὴν γῆνyκαὶel mar,τὴν θάλασσανyκαὶtodoπάνταlo que hay en ellos;τὰ ἐν αὐτοῖς
el queὁpor el Espíritu Santo,διὰ πνεύματος ἁγίουpor bocaστόματοςde nuestro padreτοῦ πατρὸς ἡμῶνDavid,Δαυὶδtu siervo,παιδός σουdijiste:εἰπών¿Por quéἹνατίse alborotaronἐφρύαξανlas naciones,ἔθνηyκαὶlos pueblosλαοὶpensaronἐμελέτησανcosas vanas?κενά
Se presentaronπαρέστησανlos reyesοἱ βασιλεῖςde la tierra,τῆς γῆςyκαὶlos jefesοἱ ἄρχοντεςse juntaronσυνήχθησανa unaἐπὶ τὸ αὐτὸcontra el Señorκατὰ τοῦ κυρίουyκαὶcontra su Ungido.κατὰ τοῦ χριστοῦ αὐτοῦ
Porqueγὰρde verdadἐπ’ ἀληθείαςse juntaronσυνήχθησανen esta ciudadἐν τῇ πόλει ταύτῃcontra tu santo siervoἐπὶ τὸν ἅγιον παῖδά σουJesús,Ἰησοῦνa quienὃνungiste,ἔχρισαςtantoτεHerodesἩρῴδηςcomoκαὶPoncio Pilato,Πόντιος Πιλᾶτοςcon las nacionesσὺν ἔθνεσινyκαὶlos pueblosλαοῖςde Israel,Ἰσραήλ
para hacerποιῆσαιcuantoὅσαtu manoἡ χείρ σουyκαὶtu designioἡ βουλὴhabían determinado de antemanoπροώρισενque sucediera.γενέσθαι
Yκαὶahora,τὰ νῦνSeñor,κύριεmiraἔπιδεsus amenazas,ἐπὶ τὰς ἀπειλὰς αὐτῶνyκαὶconcedeδὸςa tus esclavosτοῖς δούλοις σουque hablenλαλεῖνtu palabraτὸν λόγον σουcon toda valentía,μετὰ παρρησίας πάσης
mientrasἐν τῷextiendesἐκτείνειν σεtu manoτὴν χεῖρά σουpara sanar,εἰς ἴασινyκαὶpara que se haganγίνεσθαιseñalesσημεῖαyκαὶprodigiosτέραταpor el nombreδιὰ τοῦ ὀνόματοςde tu santo siervoτοῦ ἁγίου παιδός σουJesús».Ἰησοῦ
Yκαὶcuando terminaron de orar,δεηθέντων αὐτῶνel lugarὁ τόποςen queἐν ᾧestabanἦσανreunidosσυνηγμένοιtembló;ἐσαλεύθηyκαὶtodosἅπαντεςfueron llenosἐπλήσθησανdel Espíritu Santo,τοῦ ἁγίου πνεύματοςyκαὶhablabanἐλάλουνla palabraτὸν λόγονde Diosτοῦ θεοῦcon valentía.μετὰ παρρησίας
Yδὲla multitudΤοῦ πλήθουςde los que habían creídoτῶν πιστευσάντωνeraἦνde un solo corazónκαρδίαyκαὶuna sola alma;ψυχὴ μίαyκαὶningunoοὐδὲ εἷςdecíaἔλεγενque algoτιde lo que poseíaτῶν ὑπαρχόντων αὐτῷeraεἶναιsuyo,ἴδιονsino queἀλλ’teníanἦν αὐτοῖςtodas las cosasπάνταen común.κοινά
Yκαὶcon gran poderδυνάμει μεγάλῃlos apóstolesοἱ ἀπόστολοιdabanἀπεδίδουνtestimonioτὸ μαρτύριονde la resurrecciónτῆς ἀναστάσεωςdel Señor Jesús,τοῦ κυρίου Ἰησοῦyτεhabíaἦνgran graciaχάρις μεγάληsobre todos ellos.ἐπὶ πάντας αὐτούς
Puesγὰρnoοὐδὲhabíaἦνningún necesitadoἐνδεής τιςentre ellos;ἐν αὐτοῖςporqueγὰρtodos los queὅσοιeranὑπῆρχονdueñosκτήτορεςde terrenosχωρίωνoἢcasasοἰκιῶνlos vendían,πωλοῦντεςy traíanἔφερονel precioτὰς τιμὰςde lo vendido,τῶν πιπρασκομένων
yκαὶlo poníanἐτίθουνa los piesπαρὰ τοὺς πόδαςde los apóstoles;τῶν ἀποστόλωνyδὲse repartíaδιεδίδετοa cada unoἑκάστῳsegúnκαθότι ἄνsu necesidad.τις χρείαν εἶχεν
YδὲJosé,Ἰωσὴφa quienὁlos apóstolesἀπὸ τῶν ἀποστόλωνpusieron por sobrenombreἐπικληθεὶςBernabé —Βαρναβᾶςqueὅtraducido esἐστιν μεθερμηνευόμενονHijoυἱὸςde consolación—,παρακλήσεωςlevita,Λευίτηςnatural de Chipre,Κύπριος τῷ γένει
como teníaὑπάρχοντος αὐτῷun campo,ἀγροῦlo vendióπωλήσαςy trajoἤνεγκενel dineroτὸ χρῆμαyκαὶlo pusoἔθηκενa los piesπαρὰ τοὺς πόδαςde los apóstoles.τῶν ἀποστόλων