YδὲllegóΚατήντησενtambiénκαὶa Derbeεἰς Δέρβηνyκαὶa Listra.εἰς ΛύστρανY habíaκαὶ ἰδοὺ ἦνallíἐκεῖun discípuloμαθητής τιςllamadoὀνόματιTimoteo,Τιμόθεοςhijoυἱὸςde una mujerγυναικὸςjudíaἸουδαίαςcreyente,πιστῆςperoδὲde padreπατρὸςgriego.Ἕλληνος
Los hermanosτῶν ἀδελφῶνde Listraἐν Λύστροιςyκαὶde IconioἸκονίῳdaban buen testimonio de él.ὃς ἐμαρτυρεῖτο ὑπὸ
Pabloὁ Παῦλοςquisoἠθέλησενque esteτοῦτονfueraἐξελθεῖνcon él;σὺν αὐτῷyκαὶtomándolo,λαβὼνloαὐτὸνcircuncidóπεριέτεμενpor causa de los judíosδιὰ τοὺς Ἰουδαίουςque habíaτοὺς ὄνταςen aquellos lugares,ἐν τοῖς τόποις ἐκείνοιςporqueγὰρtodosἅπαντεςsabíanᾔδεισανqueὅτιsu padreὁ πατὴρ αὐτοῦeraὑπῆρχενgriego.Ἕλλην
Yδὲal pasarὡς διεπορεύοντοpor las ciudades,τὰς πόλειςlesαὐτοῖςentregabanπαρεδίδοσανlas decisionesτὰ δόγματαtomadasτὰ κεκριμέναpor los apóstolesὑπὸ τῶν ἀποστόλωνyκαὶlos ancianosπρεσβυτέρωνque estabanτῶνen Jerusalén,ἐν Ἱεροσολύμοιςpara que las guardaran.φυλάσσειν
Así queμὲν οὖνlas asambleasαἱ ἐκκλησίαιeran fortalecidasἐστερεοῦντοen la fe,τῇ πίστειyκαὶaumentabanἐπερίσσευονen númeroτῷ ἀριθμῷcada día.καθ’ ἡμέραν
YδὲatravesaronΔιῆλθονla regiónτὴν χώρανde FrigiaΦρυγίανyκαὶGalacia,Γαλατικὴνhabiéndoles impedidoκωλυθέντεςel Espíritu Santoὑπὸ τοῦ ἁγίου πνεύματοςhablarλαλῆσαιla palabraτὸν λόγονen Asia;ἐν τῇ Ἀσίᾳ
yδὲcuando llegaronἐλθόντεςfrente a Misia,κατὰ τὴν Μυσίανintentabanἐπείραζονirπορευθῆναιa Bitinia,εἰς τὴν Βιθυνίανperoκαὶel Espírituτὸ πνεῦμαde JesúsἸησοῦnoοὐκse loαὐτοὺςpermitió.εἴασεν
Yδὲpasando junto aπαρελθόντεςMisia,τὴν Μυσίανdescendieronκατέβησανa Troas.εἰς Τρῳάδα
Yκαὶde nocheδιὰ νυκτὸςPabloτῷ Παύλῳtuvo una visión:ὅραμα ὤφθηun hombreἀνὴρ τιςmacedonioΜακεδώνestabaἦνde pieἑστὼςyκαὶleαὐτὸνrogaba,παρακαλῶνyκαὶdecía:λέγων«PasaΔιαβὰςa Macedoniaεἰς Μακεδονίανy ayúdanos».βοήθησον ἡμῖν
Yδὲcuandoὡςvioεἶδενla visión,τὸ ὅραμαenseguidaεὐθέωςprocuramosἐζητήσαμενpartirἐξελθεῖνpara Macedonia,εἰς ΜακεδονίανconcluyendoσυμβιβάζοντεςqueὅτιDiosὁ θεὸςnosἡμᾶςhabía llamadoπροσκέκληταιpara anunciarles la buena noticia.εὐαγγελίσασθαι αὐτούς
Así que,οὖνzarpandoἈναχθέντεςde Troas,ἀπὸ Τρῳάδοςfuimos en línea rectaεὐθυδρομήσαμενa Samotracia,εἰς Σαμοθρᾴκηνyδὲal día siguienteτῇ ἐπιούσῃa Neápolis;εἰς Νέαν Πόλιν
y de allíκἀκεῖθενa Filipos,εἰς Φιλίππουςqueἥτιςesἐστὶνla primeraπρώτηciudadπόλιςde esa parteτῆς μερίδοςde Macedonia,Μακεδονίαςuna coloniaκολωνίαromana.Y estuvimosἦμεν δὲ διατρίβοντεςen esta ciudadἐν ταύτῃ τῇ πόλειalgunos días.ἡμέρας τινάς
Yτεel díaτῇ ἡμέρᾳdel shabatτῶν σαββάτωνsalimosἐξήλθομενfuera de la puerta,ἔξω τῆς πύληςjunto al río,παρὰ ποταμὸνdondeοὗpensábamosἐνομίζομενque habíaεἶναιun lugar de oración;προσευχὴνyκαὶsentándonos,καθίσαντεςhablábamosἐλαλοῦμενa las mujeresταῖς γυναιξίνque se habían reunido.συνελθούσαις
Yκαίuna mujerτις γυνὴllamadaὀνόματιLidia,Λυδίαvendedora de púrpura,πορφυρόπωλιςde la ciudadπόλεωςde Tiatira,Θυατείρωνque adorabaσεβομένηa Dios,τὸν θεόνescuchaba;ἤκουενel Señorὁ κύριοςleἧςabrióδιήνοιξενel corazónτὴν καρδίανpara que atendieraπροσέχεινa lo queτοῖς λαλουμένοιςPabloτοῦ Παύλουdecía.ὑπὸ
Y cuandoὡς δὲfue sumergida,ἐβαπτίσθηella y su casa,καὶ ὁ οἶκος αὐτῆςnos rogóπαρεκάλεσενdiciendo:λέγουσα«SiΕἰhan juzgadoκεκρίκατέque soyμε εἶναιfielπιστὴνal Señor,τῷ κυρίῳentrenεἰσελθόντεςen mi casaεἰς τὸν οἶκόν μουy quédense».μένετεYκαὶnosἡμᾶςobligóπαρεβιάσατοa ello.
YδὲsucedióἘγένετοque, yendo nosotrosπορευομένων ἡμῶνal lugar de oración,εἰς τὴν προσευχὴνnosἡμῖνsalió al encuentroὑπαντῆσαιuna criadaπαιδίσκην τινὰque teníaἔχουσανun espírituπνεῦμαde adivinación,πύθωναla cualἥτιςproducíaπαρεῖχενmucha gananciaἐργασίαν πολλὴνa sus amosτοῖς κυρίοις αὐτῆςadivinando.μαντευομένη
Esta,αὕτηsiguiendoκατακολουθοῦσαa Pabloτῷ Παύλῳyκαὶa nosotros,ἡμῖνgritabaἔκραζενdiciendo:λέγουσα«Estos hombresΟὗτοι οἱ ἄνθρωποιsonεἰσίνesclavosδοῦλοιdel Diosτοῦ θεοῦAltísimo,τοῦ ὑψίστουqueοἵτινεςles anuncianκαταγγέλλουσινa ustedesὑμῖνun caminoὁδὸνde salvación».σωτηρίας
Yδὲestoτοῦτοhacíaἐποίειpor muchos días;ἐπὶ πολλὰς ἡμέραςperoδὲPablo,Παῦλοςmolesto,διαπονηθεὶςse volvióκαὶ ἐπιστρέψαςy dijoεἶπενal espíritu:τῷ πνεύματι«TeσοιordenoΠαραγγέλλωen el nombreἐν ὀνόματιde Jesús el MesíasἸησοῦ Χριστοῦque salgasἐξελθεῖνde ella».ἀπ’ αὐτῆςYκαὶsalióἐξῆλθενen aquella misma hora.αὐτῇ τῇ ὥρᾳ
Peroδὲal verἸδόντεςsus amosοἱ κύριοι αὐτῆςqueὅτιhabía salidoἐξῆλθενla esperanzaἡ ἐλπὶςde su ganancia,τῆς ἐργασίας αὐτῶνprendieronἐπιλαβόμενοιa Pabloτὸν Παῦλονyκαὶa Silas,τὸν Σιλᾶνy los arrastraronεἵλκυσανa la plaza,εἰς τὴν ἀγορὰνante las autoridades;ἐπὶ τοὺς ἄρχοντας
yκαὶpresentándolosπροσαγαγόντες αὐτοὺςa los magistrados,τοῖς στρατηγοῖςdijeron:εἶπαν«Estos hombres,Οὗτοι οἱ ἄνθρωποιsiendoὑπάρχοντεςjudíos,Ἰουδαῖοιalborotanἐκταράσσουσινnuestra ciudad,ἡμῶν τὴν πόλιν
yκαὶanuncianκαταγγέλλουσινcostumbresἔθηqueἃnoοὐκnosἡμῖνestá permitidoἔξεστινrecibirπαραδέχεσθαιniοὐδὲpracticar,ποιεῖνpues somosοὖσινromanos».Ῥωμαίοις
Yκαὶla multitudὁ ὄχλοςse levantó a unaσυνεπέστηcontra ellos;κατ’ αὐτῶνyκαὶlos magistrados,οἱ στρατηγοὶrasgándolesπεριρήξαντες αὐτῶνlas ropas,τὰ ἱμάτιαmandabanἐκέλευονazotarlos con varas.ῥαβδίζειν
Yτεdespués de darlesἐπιθέντες αὐτοῖςmuchosπολλάςazotes,πληγὰςlos echaronἔβαλονen la cárcel,εἰς φυλακήνmandandoπαραγγείλαντεςal carceleroτῷ δεσμοφύλακιque los custodiaraτηρεῖν αὐτούςcon seguridad.ἀσφαλῶς
El cual,ὃςrecibidaλαβὼνtal orden,παραγγελίαν τοιαύτηνlosαὐτοὺςmetióἔβαλενen el calabozoεἰς τὴν φυλακὴνde más adentro,ἐσωτέρανyκαὶlesαὐτῶνsujetóἠσφαλίσατοlos piesτοὺς πόδαςen el cepo.εἰς τὸ ξύλον
Yδὲa medianoche,Κατὰ τὸ μεσονύκτιονPabloΠαῦλοςyκαὶSilas,Σιλᾶςorando,προσευχόμενοιcantaban himnosὕμνουνa Dios;τὸν θεόνyδὲlos presosοἱ δέσμιοιlosαὐτῶνescuchaban.ἐπηκροῶντο
Yδὲde repenteἄφνωhuboἐγένετοun gran terremoto,σεισμὸς μέγαςde tal manera queὥστεse sacudieronσαλευθῆναιlos cimientosτὰ θεμέλιαde la cárcel;τοῦ δεσμωτηρίουyδὲal instanteπαραχρῆμαse abrieronἠνεῴχθησανtodas las puertas,αἱ θύραι πᾶσαιyκαὶse soltaronἀνέθηlas cadenasτὰ δεσμὰde todos.πάντων
Yδὲel carcelero,ὁ δεσμοφύλαξal despertarἔξυπνος γενόμενοςyκαὶverἰδὼνabiertasἀνεῳγμέναςlas puertasτὰς θύραςde la cárcel,τῆς φυλακῆςsacóσπασάμενοςla espadaτὴν μάχαιρανe iba aἤμελλενmatarse,ἑαυτὸν ἀναιρεῖνpensandoνομίζωνque los presosτοὺς δεσμίουςse habían escapado.ἐκπεφευγέναι
PeroδὲPabloὁ Παῦλοςclamóἐφώνησενa gran voz,φωνῇ μεγάλῃdiciendo:λέγων«No te hagasπράξῃς σεαυτῷningúnΜηδὲνmal,κακόνpuesγάρtodosἅπαντεςestamosἐσμενaquí».ἐνθάδε
Él entonces,δὲpidiendoαἰτήσαςluz,φῶταse precipitó adentro,εἰσεπήδησενyκαὶtemblando,ἔντρομος γενόμενοςcayó anteπροσέπεσενPabloτῷ ΠαύλῳyκαὶSilas;τῷ Σιλᾷ
yκαὶsacándolosπροαγαγὼν αὐτοὺςfuera,ἔξωles dijo:ἔφη«Señores,Κύριοι¿quéτίdeboμε δεῖhacerποιεῖνparaἵναser salvo?».σωθῶ
Ellosοἱ δὲdijeron:εἶπαν«CreeΠίστευσονen el Señor Jesús,ἐπὶ τὸν κύριον Ἰησοῦνyκαὶserás salvo,σωθήσῃtúσὺyκαὶtu casa».ὁ οἶκός σου
Yκαὶle hablaronἐλάλησαν αὐτῷla palabraτὸν λόγονdel Señor,τοῦ κυρίουcon todosσὺν πᾶσιlos que estaban en su casa.τοῖς ἐν τῇ οἰκίᾳ αὐτοῦ
Yκαὶtomándolosπαραλαβὼν αὐτοὺςaquella misma horaἐν ἐκείνῃ τῇ ὥρᾳde la noche,τῆς νυκτὸςles lavóἔλουσενlas heridas;ἀπὸ τῶν πληγῶνyκαὶenseguidaπαραχρῆμαfue sumergidoἐβαπτίσθηélαὐτὸςyκαὶtodos los suyos.οἱ αὐτοῦ πάντες
Yτεllevándolosἀναγαγών αὐτοὺςa su casa,εἰς τὸν οἶκονles puso la mesa,παρέθηκεν τράπεζανyκαὶse alegróἠγαλλιάσατοcon toda su casaπανοικεὶde haber creídoπεπιστευκὼςen Dios.τῷ θεῷ
Yδὲcuando se hizo de día,Ἡμέρας γενομένηςlos magistradosοἱ στρατηγοὶenviaronἀπέστειλανa los alguacilesτοὺς ῥαβδούχουςa decir:λέγοντες«SueltaἈπόλυσονa esos hombres».τοὺς ἀνθρώπους ἐκείνους
Yδὲel carceleroὁ δεσμοφύλαξcomunicóἀπήγγειλενestas palabrasτοὺς λόγους τούτουςa Pablo:πρὸς τὸν Παῦλον«Los magistradosοἱ στρατηγοὶhan enviado a decirὅτι Ἀπέσταλκανque sean soltados;ἵνα ἀπολυθῆτεasí queοὖνahoraνῦνsalganἐξελθόντεςy vayanπορεύεσθεen paz».ἐν εἰρήνῃ
PeroδὲPabloΠαῦλοςlesπρὸς αὐτούςdijo:ἔφη«Después de azotarnosΔείραντες ἡμᾶςpúblicamenteδημοσίᾳsin juicio,ἀκατακρίτουςsiendo nosotrosὑπάρχονταςciudadanosἀνθρώπουςromanos,Ῥωμαίουςnos echaronἔβαλανen la cárcel;εἰς φυλακήν¿y ahoraκαὶ νῦνnosἡμᾶςechan fueraἐκβάλλουσινa escondidas?λάθρᾳNo, por cierto;οὐ γάρsino queἀλλὰvenganἐλθόντεςellos mismosαὐτοὶa sacarnos».ἡμᾶς ἐξαγαγέτωσαν
Yδὲlos alguacilesοἱ ῥαβδοῦχοιcomunicaronἀπήγγειλανestas palabrasτὰ ῥήματα ταῦταa los magistrados;τοῖς στρατηγοῖςyδὲellos, al oírἀκούσαντεςqueὅτιeranεἰσινromanos,Ῥωμαῖοίtuvieron miedo.ἐφοβήθησαν
Yκαὶvinieronἐλθόντεςy les rogaron,παρεκάλεσαν αὐτούςyκαὶsacándolos,ἐξαγαγόντεςles pedíanἠρώτωνque se fueranἀπελθεῖνde la ciudad.ἀπὸ τῆς πόλεως
Yδὲsaliendoἐξελθόντεςde la cárcel,ἀπὸ τῆς φυλακῆςentraronεἰσῆλθονen casa de Lidia;πρὸς τὴν Λυδίανyκαὶhabiendo vistoἰδόντεςa los hermanos,τοὺς ἀδελφοὺςlos exhortaron,παρεκάλεσανyκαὶse fueron.ἐξῆλθαν