YδὲsucedióἘγένετοen aquellos díasἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναιςque salióἐξῆλθενun decretoδόγμαde parte deπαρὰCésarΚαίσαροςAugusto,Αὐγούστουque se empadronaraἀπογράφεσθαιtodo el mundo habitado.πᾶσαν τὴν οἰκουμένην
Esteαὕτηprimer censoπρώτη ἀπογραφὴse hizoἐγένετοcuando Quirinio gobernabaἡγεμονεύοντος ΚυρηνίουSiria.τῆς Συρίας
Eκαὶibanἐπορεύοντοtodosπάντεςa empadronarse,ἀπογράφεσθαιcada unoἕκαστοςa su propia ciudad.εἰς τὴν ἑαυτοῦ πόλιν
YδὲtambiénκαὶJoséἸωσὴφsubióἈνέβηde Galilea,ἀπὸ τῆς Γαλιλαίαςde la ciudadἐκ πόλεωςde Nazaret,Ναζαρὲθa Judea,εἰς τὴν Ἰουδαίανa la ciudadεἰς πόλινde DavidΔαυὶδqueἥτιςse llamaκαλεῖταιBelén,Βηθλέεμpor ser élδιὰ τὸ εἶναι αὐτὸνde la casaἐξ οἴκουyκαὶfamiliaπατριᾶςde David,Δαυίδ
para empadronarseἀπογράψασθαιcon María,σὺν Μαριὰμcomprometidaτῇ ἐμνηστευμένῃcon él,αὐτῷque estabaοὔσῃencinta.ἐγκύῳ
Yδὲsucedió que,ἐγένετοestandoἐν τῷ εἶναιellosαὐτοὺςallí,ἐκεῖse le cumplieronἐπλήσθησαν αὐτήνlos díasαἱ ἡμέραιde dar a luz.τοῦ τεκεῖν
Yκαὶdio a luzἔτεκενa su hijoτὸν υἱὸν αὐτῆςprimogénito,τὸν πρωτότοκονyκαὶloαὐτὸνenvolvió en pañales,ἐσπαργάνωσενyκαὶloαὐτὸνacostóἀνέκλινενen un pesebre,ἐν φάτνῃporqueδιότιnoοὐκhabíaἦνlugarτόποςpara ellosαὐτοῖςen el aposento.ἐν τῷ καταλύματι
YΚαὶhabíaἦσανpastoresποιμένεςen aquella misma región,ἐν τῇ χώρᾳ τῇ αὐτῇque pasaban la noche al aire libreἀγραυλοῦντεςyκαὶhacíanφυλάσσοντεςlas guardiasφυλακὰςde la nocheτῆς νυκτὸςsobre su rebaño.ἐπὶ τὴν ποίμνην αὐτῶν
Yκαὶun ángelἄγγελοςdel Señorκυρίουse les presentó,ἐπέστη αὐτοῖςyκαὶla gloriaδόξαdel Señorκυρίουlosαὐτούςrodeó de resplandor;περιέλαμψενyκαὶtuvieronἐφοβήθησανgran temor.μέγαν φόβον
Yκαὶel ángelὁ ἄγγελοςlesαὐτοῖςdijo:εἶπεν«NoΜὴteman,φοβεῖσθεporqueγὰρmiren,ἰδοὺlesὑμῖνanuncio una buena noticiaεὐαγγελίζομαιde gran alegría,μεγάλην χαρὰνqueἥτιςseráἔσταιpara todo el pueblo:παντὶ τῷ λαῷ
queὅτιhoyσήμερονlesὑμῖνha nacido,ἐτέχθηen la ciudadἐν πόλειde David,Δαυίδun Salvador,σωτὴρqueὅςesἐστινel Mesías,χριστὸςel Señor.κύριος
Yκαὶestoτοῦτοlesὑμῖνserviráde señal:τὸ σημεῖονhallaránεὑρήσετεun niñoβρέφοςenvuelto en pañalesἐσπαργανωμένονyκαὶacostadoκείμενονen un pesebre».ἐν φάτνῃ
Yκαὶde repenteἐξαίφνηςaparecióἐγένετοcon el ángelσὺν τῷ ἀγγέλῳuna multitudπλῆθοςdel ejércitoστρατιᾶςcelestial,οὐρανίουque alababanαἰνούντωνa Diosτὸν θεὸνyκαὶdecían:λεγόντων
«GloriaΔόξαa Diosθεῷen las alturas,ἐν ὑψίστοιςyκαὶen la tierraἐπὶ γῆςpazεἰρήνηentre los hombresἐν ἀνθρώποιςen quienes él se complace».εὐδοκίας
YΚαὶsucedió que,ἐγένετοcuandoὡςlos ángelesοἱ ἄγγελοιse fueronἀπῆλθονde ellosἀπ’ αὐτῶνal cielo,εἰς τὸν οὐρανὸνlos pastoresοἱ ποιμένεςse decíanἐλάλουνunos a otros:πρὸς ἀλλήλους«Vayamos,Διέλθωμενpues,δὴhasta Belén,ἕως Βηθλέεμyκαὶveamosἴδωμενestoτὸ ῥῆμα τοῦτοque ha sucedido,τὸ γεγονὸςqueὃel Señorὁ κύριοςnosἡμῖνha dado a conocer».ἐγνώρισεν
Yκαὶfueronἦλθανde prisa,σπεύσαντεςyκαὶhallaronἀνεῦρανa Maríaτήν τε Μαριὰμyκαὶa José,τὸν Ἰωσὴφyκαὶal niñoτὸ βρέφοςacostadoκείμενονen el pesebre.ἐν τῇ φάτνῃ
Yδὲal verlo,ἰδόντεςdieron a conocerἐγνώρισανlo queπερὶ τοῦ ῥήματοςse lesαὐτοῖςhabía dichoτοῦ λαληθέντοςacerca deπερὶeste niño.τοῦ παιδίου τούτου
Yκαὶtodosπάντεςlos que lo oyeronοἱ ἀκούσαντεςse asombraronἐθαύμασανde lo queπερὶ τῶνlesπρὸς αὐτούςdecíanλαληθέντωνlos pastores.ὑπὸ τῶν ποιμένων
PeroδὲMaríaἡ Μαρίαguardabaσυνετήρειtodas estas cosas,πάντα τὰ ῥήματα ταῦταmeditándolasσυμβάλλουσαen su corazón.ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτῆς
Yκαὶlos pastoresοἱ ποιμένεςvolvieronὑπέστρεψανglorificandoδοξάζοντεςyκαὶalabandoαἰνοῦντεςa Diosτὸν θεὸνpor todoἐπὶ πᾶσινlo queοἷςhabían oídoἤκουσανyκαὶvisto,εἶδονtal comoκαθὼςse lesπρὸς αὐτούςhabía dicho.ἐλαλήθη
YΚαὶcuandoὅτεse cumplieronἐπλήσθησανocho díasὀκτὼ ἡμέραιpara circuncidarlo,τοῦ περιτεμεῖν αὐτόνle pusieron por nombreκαὶ ἐκλήθη τὸ ὄνομα αὐτοῦJesús,Ἰησοῦςel que le había dadoτὸ κληθὲνel ángelὑπὸ τοῦ ἀγγέλουantes de queπρὸ τοῦfuera concebidoσυλλημφθῆναι αὐτὸνen el vientre.ἐν τῇ κοιλίᾳ
YΚαὶcuandoὅτεse cumplieronἐπλήσθησανlos díasαἱ ἡμέραιde la purificaciónτοῦ καθαρισμοῦde ellos,αὐτῶνconforme aκατὰla leyτὸν νόμονde Moisés,Μωϋσέωςloαὐτὸνllevaronἀνήγαγονa Jerusalénεἰς Ἱεροσόλυμαpara presentarloπαραστῆσαιal Señorτῷ κυρίῳ
(comoκαθὼςestá escritoγέγραπταιen la leyἐν νόμῳdel Señor:κυρίουTodo varónΠᾶν ἄρσενque abraδιανοῖγονla matrizμήτρανserá llamadoκληθήσεταιsantoἅγιονal Señor)τῷ κυρίῳ
yκαὶpara ofrecerτοῦ δοῦναιun sacrificioθυσίανconforme aκατὰlo dichoτὸ εἰρημένονen la leyἐν τῷ νόμῳdel Señor:κυρίουun parζεῦγοςde tórtolasτρυγόνωνoἢdosδύοpichonesνοσσοὺςde paloma.περιστερῶν
YΚαὶmira,ἰδοὺhabíaἦνen Jerusalénἐν Ἰερουσαλὴμun hombreἄνθρωποςllamadoᾧ ὄνομαSimeón;Συμεώνyκαὶeste hombreὁ ἄνθρωπος οὗτοςerajustoδίκαιοςyκαὶpiadoso,εὐλαβήςque esperabaπροσδεχόμενοςla consolaciónπαράκλησινde Israel;τοῦ Ἰσραήλyκαὶel Espíritu Santoπνεῦμα ἅγιονestabaἦνsobre él.ἐπ’ αὐτόν
Yκαὶleαὐτῷhabía sido reveladoἦν κεχρηματισμένονpor el Espíritu Santoὑπὸ τοῦ πνεύματος τοῦ ἁγίουque noμὴveríaἰδεῖνla muerteθάνατονantes deπρὶν ἢ ἂνverἴδῃal Mesíasτὸν χριστὸνdel Señor.κυρίου
Yκαὶmovido por el Espírituἐν τῷ πνεύματιvinoἦλθενal templo;εἰς τὸ ἱερόνyκαὶcuandoἐν τῷlos padresτοὺς γονεῖςtrajeronεἰσαγαγεῖνal niñoτὸ παιδίονJesúsἸησοῦνpara hacerτοῦ ποιῆσαιpor élπερὶ αὐτοῦconforme aκατὰla costumbreτὸ εἰθισμένονde la ley,τοῦ νόμου
élκαὶ αὐτὸςloαὐτὸtomóἐδέξατοen sus brazos,εἰς τὰς ἀγκάλαςyκαὶbendijoεὐλόγησενa Dios,τὸν θεὸνyκαὶdijo:εἶπεν
«Ahora,ΝῦνSoberano,δέσποταdespidesἀπολύειςa tu esclavoτὸν δοῦλόν σουen paz,ἐν εἰρήνῃconforme aκατὰtu palabra;τὸ ῥῆμά σου
porqueὅτιhan vistoεἶδονmis ojosοἱ ὀφθαλμοί μουtu salvación,τὸ σωτήριόν σου
la queὃpreparasteἡτοίμασαςdelante deκατὰ πρόσωπονtodos los pueblos:πάντων τῶν λαῶν
luzφῶςpara revelaciónεἰς ἀποκάλυψινa las naciones,ἐθνῶνyκαὶgloriaδόξανde tu puebloλαοῦ σουIsrael».Ἰσραήλ
Yκαὶsu padreὁ πατὴρ αὐτοῦyκαὶsu madreἡ μήτηρestabanἦνasombradosθαυμάζοντεςde lo queἐπὶ τοῖςse decíaλαλουμένοιςde él.περὶ αὐτοῦ
YκαὶSimeónΣυμεὼνlosαὐτοὺςbendijo,εὐλόγησενyκαὶdijoεἶπενa Maríaπρὸς Μαριὰμsu madre:τὴν μητέρα αὐτοῦ«Mira,Ἰδοὺesteοὗτοςestá puestoκεῖταιpara caídaεἰς πτῶσινyκαὶlevantamientoἀνάστασινde muchosπολλῶνen Israel,ἐν τῷ Ἰσραὴλyκαὶpara señalεἰς σημεῖονque será contradichaἀντιλεγόμενον
—yκαὶa ti mismaσοῦ δὲ αὐτῆςuna espadaῥομφαίαte atravesaráδιελεύσεταιel alma—,τὴν ψυχὴνpara queὅπως ἂνse revelenἀποκαλυφθῶσινlos pensamientosδιαλογισμοίde muchos corazones».ἐκ πολλῶν καρδιῶν
YΚαὶhabíaἦνuna profetisa,προφῆτιςAna,Ἅνναhijaθυγάτηρde Fanuel,Φανουήλde la tribuἐκ φυλῆςde Aser.ἈσήρEllaαὕτηera de edad muy avanzada,προβεβηκυῖα ἐν ἡμέραις πολλαῖςy había vividoζήσασαcon su maridoμετὰ ἀνδρὸςsiete añosἑπτὰ ἔτηdesde su virginidad,ἀπὸ τῆς παρθενίας αὐτῆς
yκαὶera viudaαὐτὴ χήραhastaἕωςlos ochenta y cuatro años;ἐτῶν ὀγδοήκοντα τεσσάρωνy noἣ οὐκse apartabaἀφίστατοdel templo,τοῦ ἱεροῦrindiendo cultoλατρεύουσαcon ayunosνηστείαιςyκαὶsúplicasδεήσεσινnocheνύκταyκαὶdía.ἡμέραν
Yκαὶpresentándoseἐπιστᾶσαen aquella misma hora,αὐτῇ τῇ ὥρᾳdaba graciasἀνθωμολογεῖτοa Diosτῷ θεῷyκαὶhablabaἐλάλειde élπερὶ αὐτοῦa todosπᾶσινlos que esperabanτοῖς προσδεχομένοιςla redenciónλύτρωσινde Jerusalén.Ἰερουσαλήμ
YΚαὶcuandoὡςterminaronἐτέλεσανtodoπάνταlo que mandabaτὰ κατὰla leyτὸν νόμονdel Señor,κυρίουvolvieronἐπέστρεψανa Galilea,εἰς τὴν Γαλιλαίανa su ciudadεἰς πόλιν ἑαυτῶνde Nazaret.Ναζαρέθ
Yδὲel niñoΤὸ παιδίονcrecíaηὔξανενyκαὶse fortalecía,ἐκραταιοῦτοllenoπληρούμενονde sabiduría;σοφίᾳyκαὶla graciaχάριςde Diosθεοῦestabaἦνsobre él.ἐπ’ αὐτό
YΚαὶsus padresοἱ γονεῖς αὐτοῦibanἐπορεύοντοcada añoκατ’ ἔτοςa Jerusalénεἰς Ἰερουσαλὴμa la fiestaτῇ ἑορτῇde la Pascua.τοῦ πάσχα
Yκαὶcuandoὅτεcumplióἐγένετοdoce años,δώδεκα ἐτῶνsubieron ellosἀναβαινόντων αὐτῶνconforme aκατὰla costumbreτὸ ἔθοςde la fiesta;τῆς ἑορτῆς
yκαὶterminadosτελειωσάντωνlos días,τὰς ἡμέραςal volverἐν τῷ ὑποστρέφεινellos,αὐτοὺςel muchachoὁ παῖςJesúsἸησοῦςse quedóὑπέμεινενen Jerusalén,ἐν Ἰερουσαλήμyκαὶsus padresοἱ γονεῖς αὐτοῦnoοὐκlo supieron.ἔγνωσαν
Yδὲpensandoνομίσαντεςque estabaαὐτὸν εἶναιen la caravana,ἐν τῇ συνοδίᾳanduvieronἦλθονcaminoὁδὸνde un día,ἡμέραςyκαὶloαὐτὸνbuscabanἀνεζήτουνentre los parientesἐν τοῖς συγγενεῦσινyκαὶlos conocidos;τοῖς γνωστοῖς
yκαὶcomo noμὴlo hallaron,εὑρόντεςvolvieronὑπέστρεψανa Jerusalénεἰς Ἰερουσαλὴμbuscándolo.ἀναζητοῦντες αὐτόν
Yκαὶsucedió queἐγένετοdespués deμετὰtres díasτρεῖς ἡμέραςloαὐτὸνhallaronεὗρονen el templo,ἐν τῷ ἱερῷsentadoκαθεζόμενονen medioἐν μέσῳde los maestros,τῶν διδασκάλωνyκαὶescuchándolosἀκούοντα αὐτῶνyκαὶhaciéndoles preguntas.ἐπερωτῶντα αὐτούς
Yδὲtodosπάντεςlos que lo oíanοἱ ἀκούοντες αὐτοῦse asombrabanἐξίσταντοde su entendimientoἐπὶ τῇ συνέσειyκαὶde sus respuestas.ταῖς ἀποκρίσεσιν αὐτοῦ
Yκαὶal verlo,ἰδόντες αὐτὸνse quedaron atónitos;ἐξεπλάγησανyκαὶsu madreἡ μήτηρ αὐτοῦleπρὸς αὐτὸνdijo:εἶπεν«Hijo,Τέκνον¿por quéτίnosἡμῖνhas hechoἐποίησαςesto?οὕτωςMira,ἰδοὺtu padreὁ πατήρ σουyκαὶyoἐγὼteσεbuscábamosἐζητοῦμένangustiados».ὀδυνώμενοι
Yκαὶél lesπρὸς αὐτούςdijo:εἶπεν«¿Por quéΤί ὅτιmeμεbuscaban?ἐζητεῖτέ¿Noοὐκsabíanᾔδειτεqueὅτιtengo queδεῖestarεἶναί μεen las cosasἐν τοῖςde mi Padre?».τοῦ πατρός μου
Pero ellosκαὶ αὐτοὶnoοὐentendieronσυνῆκανla palabraτὸ ῥῆμαqueὃlesαὐτοῖςdijo.ἐλάλησεν
Yκαὶbajóκατέβηcon ellosμετ’ αὐτῶνyκαὶvinoἦλθενa Nazaret,εἰς Ναζαρέθyκαὶlesαὐτοῖςestaba sujeto.ἦν ὑποτασσόμενοςYκαὶsu madreἡ μήτηρ αὐτοῦguardabaδιετήρειtodas estas cosasπάντα τὰ ῥήματα ταῦταen su corazón.ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτῆς
YΚαὶJesúsἸησοῦςcrecíaπροέκοπτενen sabiduríaσοφίᾳyκαὶen estatura,ἡλικίᾳyκαὶen graciaχάριτιdelante de Diosπαρὰ θεῷyκαὶde los hombres.ἀνθρώποις